Dobry Wieczór ekipo
No tym razem to ta piękniejsza część gdzieś się zawieruszyłama réalité
Piszesz:
z resztą jeśli już to wybuchnę na sekundę. nie będę z tym walczyła taka jestem. nie będę dawała sobą pomiatać.
Widzisz, u Ciebie problem polega na tym, że Ty nie chcesz się nauczyć panować nad emocjami.
Bo Twoje ma być na wierzchu i już. Koniec, kropka.
Tylko jest jedna rzecz- w chwili wybuchu prawie zawsze tracimy kontrole nad tym co mówimy.
Sztuka polega na tym, że kłócić się należy tak, aby nie wdeptać drugiej strony w podłogę.
Bo wtedy do niej nic poza agresją nie dociera.
Prawdziwa kłótnia w związku polega na tym, aby była konstruktywną i miała działanie oczyszczające.
Z uwzględnieniem interesów obu stron.
Z niej mają wypływać wnioski dla obu stron, aby sytuacje konfliktowe się więcej nie pojawiały.? mnie w poczucie winy nikt nie wbije tak jak Ciebie. nie dam się zrównać z podłogą i przepraszać za to, że żyje. owszem czasem mnie poniesie, ale bez przesady żeby zaraz kajać się za to i wymyślać jakieś pierdoły
ma réalité- są takie trzy magiczne słowa: proszę, dziękuję, przepraszam.
I one właściwie determinują bycie w udanym związku.
Skoro Ty, nawet gdy w chwili wybuchu, palniesz coś, za co wypadałoby druga stronę przeprosić, nie robisz tego- bo twoje ego i duma nie pozawala Tobie na to(przeczytaj, co powyżej napisałaś), no to nie oczekuj od drugiej strony, że będzie przepraszać.Piszesz do Brzanki:
aha i dlaczego Ty wiecznie przepraszasz i się ciągle tłumaczysz. czas rozpocząć terapię. bo Ty nie musisz popracować nad swoim wybuchowym charakterem tylko nad asertywnością/[b] moja droga.
[b]Co do pierwszej części zdania- pełna zgoda, jeżeli chodzi o wieczne przepraszanie.
Natomiast co do drugiej jednak pozwolisz, że się z Tobą nie zgodzę.
Nad wybuchowym charakterem trzeba pracować i można się tego nauczyć.
Znam wiele przykładów, a najbliższymi z tego forum to Tygrysek i Lex- okazuje się, że rozmowa bez emocji i okazanie trochę czułości czyni cuda.
Bo słowa wypowiadane spokojnym , stonowanym głosem zawsze docierają do osoby, do której mówimy- to jest jeden z kanonów taktyki negocjacyjnej, ba gdy druga strona podnosi głos, my go ściszamy- tym samym zmuszając stronę przeciwną do skoncentrowania uwagi na tym co my mówimy.
Słowa wręcz wykrzyczane nie docierają- mają jedynie działanie zastraszające, to bardziej rodzaj tresury niż forma dialogu partnerów.Co do asertywności.
Chyba jednak mylisz asertywność z egoizmem.
Z całym szacunkiem Mark, ale nie zgodzę się tu z Tobą. nie wiem czy czytałeś mój wcześniejszy wątek czy nie. wolałabym żeby- jesli już ktoś się wypowiada na ten temat to miał przed sobą obraz tej sytuacji. tu winą jest alkohol i jeśli gość każdą imprezę kończy na nieświadomce to i mi nerwy puszczają. ja opisywałam tutaj zaistniała przedwczoraj sytuację po imprezie. kiedy to się upił po raz kolejny.nie wiesz co mówisz. to nie jest tak, że moje ma być na wierzchu, że ja wybucham codziennie. i zawsze musze mieć rację ja po prostu chciałabym, żeby on brał pod uwagę moje zdanie, żeby się kontrolował z piciem. jeśli on pijany nie wie co mówi, nie chce wsiąść do samochodu w mgłę i deszcz chce iść na pieszo to chyba może mnie ponieść. napisałam, że jeśli już wybuchnę...jeśli czyli najpierw staram się zażegnać kłótnie. uwierz mi były prośby. przez całą impreze prosiłam go, żeby nie pił za dużo. więc skoro on robi mi na złość upijając się, zwijamy manatki i do domu.
ja miałam na myśli właśnie tą piątkową imprezę. i pisałam o tej kłótni. napisałam też, że nikt nie będzie mną pomiatał. i miałam na myśli to, że czy on jest trzeźwy czy pijany powinniśmy się szanować.
? mnie w poczucie winy nikt nie wbije tak jak Ciebie. nie dam się zrównać z podłogą i przepraszać za to, że żyje. owszem czasem mnie poniesie, ale bez przesady żeby zaraz kajać się za to i wymyślać jakieś pierdoły
[b]ma réalité- są takie trzy magiczne słowa: proszę, dziękuję, przepraszam.
I one właściwie determinują bycie w udanym związku.
Skoro Ty, nawet gdy w chwili wybuchu, palniesz coś, za co wypadałoby druga stronę przeprosić, nie robisz tego- bo twoje ego i duma nie pozawala Tobie na to(przeczytaj, co powyżej napisałaś), no to nie oczekuj od drugiej strony, że nie będzie przepraszać.
nie zrozumiałeś mnie. może to moja wina, bo nie dość jasno wyraziłam swoje zdanie. ciężko mi streścić tak na krótko cały ten bajzel w moim życiu. chodziło mi głównie o to, że swoją wartość znam i jak on wypiję i zaczyna mi ubliżać to go stopuję. od 2 miesięcy jest na zwolnieniu pracować nie może, zaczął pić co raz częściej. i uwierz mi było między nami wiele rozmów! nie tylko kłótni rozmów takich na spokojnie. i to nie jest tak, że ja nie przepraszam. to jest własnie na odwrót. po każdej kłótni, czy sprzeczce on może nie odzywać się i tydzień. albo udaje, że problemu nie było. przykro mi to stwierdzić, ale właśnie bardzo często to ja wyciągam rękę. proszę o rozmowę. na co dzień używamy słów" proszę, dziękuję, przepraszam. nie wiem jak można z jednego zdania wywnioskować, że ja go nigdy nie przepraszam.
i widzę co napisałam: "owszem czasem mnie poniesie, ale bez przesady żeby zaraz kajać się za to i wymyślać jakieś pierdoły" nigdzie tu nie jest napisane, że nie przepraszam go. tu miałam na myśli to co brzanka wiele razy pisala, że ma być posłuszna, że jak nie będzie pyskowała to on taki nie będzie. to ona tu wiele razy pisała, że za wszystko przeprasza, nawet jak nie jej wina to przeprasza, że zawsze musiała wszystkim dogodzić bo oczekiwali od niej tego. i sama twierdziła, że wszystko stara się robić tak, żeby go zadowolić a i tak zawsze jest źle. a ona ma poczucie winy i nadal twierdzi, że mogła zrobić to lepiej.
Oczywiście ze dwa worki różności wyrzuciłam, pomimo porządków po lecie 
najwyżej będę chodziła "na wysokości lamperii " 