Cześć!
Przypadkiem trafiłam na to forum, raczej unikam takich miejsc, ale ten wątek mnie zachęcił do wywnętrzenia się... Bo czasem dobrze wygadać się... Będzie łzawo i dług: 7 m-cy temu po 2 latach związku zostawił mnie. Powiedział, że nie wyobraża sobie, żebym była jego żoną, nie chce ze mną spędzić reszty życia. Zastanawiał się, co to znaczy miłość, szukał odpowiedzi w mądrych książkach... I stwierdził, że to co do mnie czuje, to jednak nie jest ta wielka życiowa miłość... a planowaliśmy wspólne życie, były piękne słowa, gesty, bukiety róż, rodziny się znały. Właściwie zaręczyny wisiały w powietrzu. Po rozstaniu był zdziwiony, że nic już ni będzie, jak wcześniej. Że nie będziemy jeździć na wycieczki, łazić na piwo. Bo ja go kochałam dalej, a nie chciałam przyjaźni tylko. Były rozmowy, wspominał o opcji powrotu... Nie był pewien tego, co zrobił. Ostatnia rozmowa była w czerwcu. Stwierdził, że rozstania się zdarzają i w sumie to ten nasz związek nie był taki wspaniały i zaawansowany. Gdyby nie rozmowy ze wspólnymi znajomymi, uwierzyłabym, że byliśmy w 2 zupełnie różnych związkach. Wg jego wizji, to było takie tam, pierwsza dziewczyna itd. Choć jak mówiła, zaręczyny wisiały w powietrzu. Serce mi pękło, chociaż nie lubię takich patetycznych słów. Wyjechałam za granicę... Przestałam go kochać, a to było b. trudne. Zmieniłam się, zyskałam pewność siebie, zadbałam o siebie. Teraz się spotkaliśmy u wspólnych znajomych po kilku miesiącach niewidzenia. Nalegał na odprowadzenie mnie, milczeliśmy praktycznie cały czas oprócz zdawkowych uwag o pogodzie. Dla mnie to było zupełnie niepotrzebne, straciłam całą równowagę, którą z takim trudem odzyskałam. Bo zaczynam teraz myśleć: a może on zrozumiał błąd...a może....a może... Chociaż gdybym zapytała go o to, pewnie by tak jak wcześniej wyśmiał mnie, że to zwykła przysługa, każdą koleżankę by odprowadził, a ja przesadzam, że nie pozbierałam się jeszcze. Najśmieszniejsze jest to, że gdyby chciał, mógłby mnie odzyskać... Boję się, że zawsze będę gdzieś tam w głębi czekać na niego. Momentami myślę, że może mogłabym związać się z kimś innym. Ale mam ten strach: a co, jak on wróci... Wiem, że nie mogę czekać ciągle na niego. Tylko są takie momenty, że wracaja wszystkie chwile dobre i wtedy pytanie pozostaje: gdzie to teraz jest? Tęsknię za nim, bo to był mój również najlepszy przyjaciel. Staram się nie rozpamiętywać tego... Idę do przodu, pracuję, rozwijam się, chcę by mu było żal, że mnie zostawił. Ale czemu ciągle on jest tak ważny dla mnie?
Dodawał śmiało Żabko , lubię agresywne kobiety 
Reszta pewnie na cmentarzach i u rodziny 