Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

To nie sa psychopierdoly. Nawet najlepsza, prywatna terapia w pieknym osrodu nie pomoze, jezeli osoba uzalezniona tak naprawde nie chce wytrzezwiec. Z drugiej strony, mala grupa AA w podrzednej miescinie, za zero kasy pomoze fantastycznie komus, kto rzeczywiscie ma determinacje do wyjscia z nalogu. Czasem nawet zadne AA, a tylko lekarz. Oczywiscie dobrze miec wsparcie rodziny i przyjaciol w tym przedsiewzieciu- pomaga. Natomiast podpieranie czynnego alkoholika jest bezsensowne. Nawet jak nie wiem ile razy mu mowisz, ze nie tolerujesz jego picia, to sama sobie zaprzeczasz, bo mu POMAGASZ KONTYNUOWAC TAKIE ZYCIE.

Czasem taki kop w d**e otrzezwia czlowieka dostatecznie- wreszcie jasno widzi, ze jego akcje maja reakcje. Czasem, nie- jednak w takim wypadku jest to jego swiadoma, wolna decyzja. Nie widze sensu wspierania kogos, kto sie niszczy na wlasne zyczenie, a przy tym rani rodzine.

CHOROBA DOBRYCH ŻON z blogu Terapia przez pisanie

WSPÓŁUZALEŻNIENIE TO NIE JEST WSPÓLNE PICIE. TO ŻYCIE Z OSOBĄ UZALEŻNIONĄ. TO CIĄGŁE POGOTOWIE EMOCJONALNE I UPORCZYWY STRES. TRUDNE I PRZYKRE EMOCJE ? BEZRADNOŚĆ, WSTYD, POCZUCIE WINY, LĘK I URAZY, ZŁOŚĆ, ŻAL I POCZUCIE KRZYWDY. SZACUJE SIĘ, ŻE W POLSCE CIERPI NA TO CO NAJMNIEJ 3 MLN OSÓB. LECZY SIĘ 38 TYS.
 

Marta, chemik z wykształcenia, przygotowywała pracę doktorską na Politechnice Warszawskiej, gdy przyszedł na świat Adaś. Mąż, ekonomista ? to był początek lat 90. ? odszedł z SGH i otworzył z kolegą własny biznes. Nie było go w domu całymi dniami, często wyjeżdżał. Były pieniądze, więc Marta przedłużała urlop macierzyński. Wtedy zauważyła, że mąż coraz więcej popija.
Od roku Marta bierze udział w spotkaniach grupy wsparcia Al-Anon i potrafi już z większym niż na początku dystansem patrzeć na 17 lat swojego małżeństwa, z których co najmniej 10 przeżyła w stanie głębokiego współuzależnienia.
Na wspomaganiu
Na początku tłumaczyła sobie i znajomym, że Zbyszek ma na tyle ciężką i stresującą pracę, że w weekend potrzebuje trochę rozluźnienia i relaksu. Kiedy kolega wspólnik skarżył się jej, że Zbyszek zawalił jedną czy drugą sprawę, bo się upił, Marta oburzała się na kolegę, usprawiedliwiała męża. Wspólnicy się rozstali, Zbyszek otworzył własną firmę, ale nie radził sobie. Pojawiły się kłopoty finansowe.
? Wyrzucał mi, że musiał zrezygnować z jedynej przyjemności, jaką miał ? z Jasia Wędrowniczka ? i pić wódkę. I to ta wódka mu szkodzi ? wspomina Marta. ? Bo ja siedzę w domu i nic nie robię. Czułam się winna.
Myślała o powrocie do pracy, ale okazało się, że jest w ciąży; urodziła się Monika. Pomagała więc Zbyszkowi, jak mogła. Rano jajka po wiedeńsku do łóżka, bo mówił, że po przepiciu tylko coś śliskiego i małego przejdzie mu przez gardło. Zawsze woda mineralna przy łóżku, a w lodówce piwo. Firma nie plajtowała tylko dzięki sekretarce, która większość obowiązków Zbyszka wzięła na siebie. Kiedy leżał schlany, Marta wydzwaniała do niej, tłumacząc, że mąż zwichnął nogę, że koła od samochodu mu ukradli albo że ma prawie 39 stopni gorączki i właśnie czekają na lekarza.
Zresztą lekarz ? specjalista od detoksykacji ? był coraz częstszym gościem w ich domu. Przekonywał: mąż musi podjąć leczenie. Kiedy Zbyszek dochodził do siebie, prosiła, błagała, wymuszała obietnice. On mówił: już nigdy więcej, ale po tygodniu, dwóch znowu szedł w tango. ? Seks przestał mi sprawiać przyjemność ? mówi Marta. ? Kiedy dobierał się do mnie po pijaku, cuchnący i niezdarny, czułam obrzydzenie. Wylewała mu wódkę, a za chwilę biegła do sklepu po alkohol, żeby on nie wychodził. Którejś nocy, gdy trzęsąc się błagał o kieliszek, bo umiera, pod nocnym sklepem usiłowali ją napaść menele. Od tamtej panicznej ucieczki zawsze miała w domu schowany alkohol: ? Niczego tak nie pragnęłam jak tego, żeby przestał pić, ale jednocześnie wspomagałam jego picie.
Latem 2005 r. po kolejnej kłótni wyszedł z domu. Wrócił nad ranem, pijany. T-shirt założony na lewą stronę, za uchem ślady szminki. Była roztrzęsiona kolejnym całonocnym czuwaniem, uderzyła go w twarz. On się odwinął, wybił jej dwa zęby. Nawet przez myśl jej nie przeszło, żeby zadzwonić po policję. ? Zapadłam się w sobie. Nie dość, że pije, to jeszcze mnie zdradza. Coś ze mną musi być nie tak ? myślałam.
Wycieńczona poszła do lekarza po coś mocniejszego na sen. Oprócz recepty dostała skierowanie do psychologa, bo bez fachowej pomocy jej bezsenność i nerwica szybko może przerodzić się w depresję ? mówił lekarz. Proszki nasenne nie działały. Przestraszyła się tej depresji.
? Od psycholożki dowiedziałam się, że mam się zająć sobą, a nie chorobą męża. Nie chciałam tego przyjąć. Poradziła mi też, żeby pójść na spotkanie grupy Al-Anon. Tam nie trzeba się przedstawiać ani opowiadać o sobie. Na początek warto posłuchać.
Kilka tygodni później usłyszała, jak inni mówią o tym, co ona chciałaby powiedzieć. Od pół roku Marta żyje z mężem w separacji. Wcześniej powiedziała mu: nie pójdziesz na leczenie, to ja przeniosę się z dziećmi do dziadków. Myślał, że po raz kolejny tylko go straszy. W październiku 2006 r. wróciła do pracy, nadrabia zapomnianą i straconą przez 15 lat wiedzę.
Czym jest współuzależnienie?
Definicji jest wiele. Najprostsza mówi, że to towarzyszenie innej osobie w uzależnieniu. Earnie Larsen, amerykański specjalista, twierdzi, że są to wyuczone autodestrukcyjne zachowania lub wady charakterologiczne, które upośledzają zdolność inicjowania i przeżywania związków opartych na miłości. Melody Beattie, powracająca do zdrowia narkomanka i alkoholiczka, autorka książki ?Koniec współuzależnienia?, uważa, że współuzależnioną jest osoba, która pozwala na to, by zachowanie innej osoby oddziaływało na nią ujemnie, a jednocześnie obsesyjnie kontroluje zachowanie tej drugiej osoby.
Zofia Sobolewska, psycholog, szefowa Studium Terapii Uzależnień Instytutu Psychologii Zdrowia, powiada, że współuzależnienie to utrwalona forma uczestnictwa w długotrwałej, niszczącej sytuacji życiowej.
Aby doszło do współuzależnienia, partner (partnerka) musi w związek wprowadzać destrukcję. Niekoniecznie alkoholową. Uzależnić się można także od córki lub syna narkomana, męża hazardzisty, seksoholika, matki pedantki, groszoroba, dziadka lekomana, żony hipochondryczki, pracoholika, internauty, zakupoholiczki, obżartuchów i odchudzających się, nawet od osób stosujących przemoc w rodzinie.
Mechanizmy większości współuzależnień są podobne: jedna osoba wprowadza destrukcję, druga się do tej destrukcji dostosowuje. W Polsce największym problemem, z najbardziej dramatycznymi objawami, jest uzależnienie, a zatem i współuzależnienie od alkoholu.
Z danych Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) wynika, że mamy w Polsce około 800 tys. osób uzależnionych od alkoholu oraz ok. 3 mln pijących szkodliwie. Niektórzy z nich żyją w gospodarstwach wielopokoleniowych. Zdarza się też, że niepijący partner alkoholika nie popada we współuzależnienie. Z ostrożnością można więc szacować, że w Polsce na współuzależnienie ? tylko w związku z chorobą i nadużywaniem alkoholu ? cierpi co najmniej 3 mln osób. W zdecydowanej większości są to kobiety. Dzieci i nastolatków nie traktuje się jako współuzależnionych, mimo że przeżywają one cierpienie i inne zaburzenia związane z życiem w rodzinie alkoholowej.
Współuzależnieni są pełnoprawnymi pacjentami placówek leczenia uzależnień, ale z takiej pomocy korzysta zaledwie 38 tys. osób. W 92 proc. są to kobiety. Zgłoszenie się po pomoc utrudnia mężczyźnie stereotyp: co to za chłop, którego żona pije.
? Zdecydowana większość współuzależnionych nie korzysta z pomocy, bo nie widzi powodu, żeby sobie pomagać ? twierdzi Jadwiga Fudała, szefowa działu lecznictwa odwykowego i programów medycznych PARPA. ? Działa też silna, wpisana we współuzależnienie, presja ukrywania problemu. Także fałszywe przekonanie, że ?to i tak nic nie zmieni?. Działa też wstyd, szczególnie w małych miejscowościach, przy czym w ponad 30 proc. powiatów nie ma żadnej placówki odwykowej.
Marta miała szczęście, że lekarz skierował ją do psychologa, a psycholog nie poprzestał na zaleceniu środków uspokajających i nasennych. Lekarzy niewiele uczy się o uzależnieniach, a już żadnej wiedzy nie zdobywają o współuzależnieniu. ? Farmakoterapia nie jest tu rozwiązaniem ? twierdzi Jadwiga Fudała.
Pomoc, która szkodzi
W szpitalu psychiatrycznym w Suwałkach przyjrzano się dokładniej przypadkom ciężkich nerwic i depresji. Okazało się, że 80 proc. pacjentów miało problem ze współuzależnieniem lub było DDA, czyli dorosłymi dziećmi alkoholików (o DDA pisała Joanna Podgórska, ?Powrót monstrum?, POLITYKA 7/04). Stworzono więc odpowiedni program terapeutyczny. PARPA chciałaby uruchomić w akademiach medycznych blok zajęć poświęconych tym zagadnieniom.
Współuzależnieni często bywają ludźmi dobrymi i życzliwymi, uwrażliwionymi na cierpienie innych, krzywdę i niesprawiedliwość. Alkoholik czy narkoman potrafi to bezpardonowo wykorzystywać. Z czasem nie tylko oczekuje, ale wręcz żąda pomocy. Duszą matki czy żony szarpie wtedy naturalny nakaz: pomóc cierpiącemu. Oto kilka (według Zofii Sobolewskiej) charakterystycznych zachowań osób współuzależnionych:
1. Poddanie się rytmowi nałogu (picia, ćpania): zmiana godzin posiłków, zaprowadzenie nakazu zachowania ciszy, bo ?tatuś śpi?, scedowanie obowiązków na starsze dzieci lub sąsiadów, przekładanie lub rezygnacja z planów odwiedzenia krewnych, wakacji.
2. Nadopiekuńczość, czyli nieświadome zapewnianie komfortu dalszego picia. Wyręczanie uzależnionego partnera w obowiązkach domowych, opiece nad dziećmi, załatwianiu codziennych spraw (w urzędzie, spółdzielni, na wywiadówkach w szkole, w sprawach zdrowia dzieci). Podejmowanie dodatkowej pracy, bo alkoholik traci sporą część domowego budżetu na swój nałóg. Usprawiedliwianie jego nieobecności w pracy, zachowania wobec krewnych, sąsiadów. Bieganie rano po piwo, opłacanie detoksykacji, załatwianie zwolnień lekarskich, płacenie długów. Niedopuszczanie go do konfrontacji z trudami życia codziennego, ukrywanie problemów. Dbałość o posiłki i ?żeby zawsze miał uprane i uprasowane?. Życie z alkoholikiem przebiega według stałego cyklu: awantura, ciche dni i przeprosiny, otwierające miodowy miesiąc, tydzień lub trzy dni. Alicja Szowa, terapeutka, która prowadzi grupę dla współuzależnionych w Grodzisku Mazowieckim, zachęciła pacjentki, żeby opowiedziały, jak mężowie przepraszali: ? Jednej z pań mąż przynosił kwiaty, drugą partner zagadywał i przymilał się, trzeciej robił jakiś prezent. Czwarta opowiedziała, że w ciche dni wracał z pracy, siadał za stołem, ale obiadu nie brał do ust. Trzeciego, czwartego dnia zaczynał jeść i to był sygnał, że ona może już go przeprosić.
3. Godzenie się na przemoc, na obwinianie: ?To przez ciebie piję?, ?Gdybyś była inna...?. Godzenie się na okazywanie lekceważenia i pogardy, na manipulacje, zdrady i romanse, na gwałty małżeńskie. Towarzyszy temu nieadekwatne poczucie winy i coraz niższej wartości, rezygnacja z prawa do wsparcia, szacunku i miłości, do rozwijania własnej kariery i zainteresowań.
4. Zaprzeczanie faktom, zwłaszcza temu, że partner jest uzależniony ? mimo oczywistych dowodów i doświadczeń, w myśl zasady: rodzinnych brudów nie pierze się na zewnątrz. Domownicy przyjmują normę nierozmawiania na tematy związane z nałogiem i nakaz udawania, że wszystko jest w porządku. Współuzależniona matka kupuje prezenty na urodziny dzieci w imieniu nieobecnego pijącego tatusia. Z namaszczeniem odprawia świąteczne rytuały, pomimo zażenowania i innych przykrych uczuć domowników, przymuszanych do udawania radości i rodzinnego szczęścia.
5. Nadkontrola: obsesyjne przeglądanie notatek, listów, plików komputerowych uzależnionego partnera. Szperanie po kieszeniach, podsłuchiwanie rozmów, telefonów, podpytywanie znajomych, ustawiczne telefonowanie do alkoholika, przyprowadzanie go z imprez, z barów, z pracy do domu, obwąchiwanie, śledzenie, angażowanie dzieci w te działania. Wymuszanie obietnic poprawy, stosowanie szantażu: ?Jak nie przestaniesz pić, wyprowadzę się z dziećmi?, i brak konsekwencji we wcielaniu tego w czyn. Z czasem nawyk kontrolowania rozciąga się na inne bliskie osoby, na przykład dzieci, i na wszystkie sfery życia. Daje złudne poczucie bezpieczeństwa i kierowania swoim życiem.
Połóż się przy ojcu
Osoba współuzależniona przystosowuje swoje zachowania do nienormalnej sytuacji po to, by utrzymać jedność rodziny. Podobnie jak życie alkoholika kręci się wokół butelki, tak jej życie sprowadza się prawie w całości do wytrącania tej butelki z ręki alkoholika. Powoduje to szereg fizycznych, emocjonalnych i intelektualnych zmian, które prowadzą do stanu przypominającego uzależnienie.
Lęk, rozpacz, pustka i próby dostosowania się do nienormalności zacierają umiejętność odróżniania złego i dobrego. Najczęściej cierpią na tym dzieci. Traktowane często instrumentalnie też starają się dostosować do nienormalności. Wanda Sztander w ?Dzieciach w rodzinie z problemem alkoholowym? (PARPA 2003 r.) opisuje pięć obronnych wzorów funkcjonowania dzieci w takiej rodzinie. Bohater ? poświęca się dla rodziny, opiekuje młodszym rodzeństwem, gdy rodzice ze sobą wojują, godzi ich. Wspomagacz ? to dziecko najbliższe wzoru współuzależnienia, opiekuje się osobą pijącą, chroni ją. Gdy dorasta, zostaje żoną alkoholika lub mężem osoby uzależnionej. Wyrzutek buntownik ? częsty odbiorca agresji alkoholowej i upokorzeń, zły uczeń, wagarowicz, ?niedobre dziecko, przez które ojciec pije?, jak mawiają matki. Niewidoczne dziecko ? ucieka od trudnych sytuacji, wycofuje się w świat swoich fantazji. Maskotka ? sprawnie rozładowuje napięcia rodzinne. Śmieszek lub ukochana córeczka taty, synek mamusi. Bywa narażona na wykorzystanie seksualne za zgodą, a nawet namową matki: idź, połóż się przy ojcu, to zaśnie.
Czasem rozpacz, desperacja osoby współuzależnionej są tak silne, a umiejętność realistycznego rozumowania tak zaburzona, że pojawia się magiczne wręcz myślenie w najważniejszej sprawie: co zrobić, żeby on przestał pić? ? Niedawno do naszej grupy dołączyła elegancka, wykształcona pani ? opowiada Marta. ? Słyszała, że trzeba zabić kreta i trzy krople jego krwi wpuścić do wódki, to on przestanie. Całkiem poważnie zapytała: czy to prawda?
Zbrodnie kuchenne
W zakładzie karnym w Lublińcu 31 kobiet odbywa karę za zabójstwo męża albo partnera na tle współuzależnienia i przemocy. 30 razy zabójstwa dokonano nożem w kuchni. Dlatego mgr major Lidia Olejnik, dyrektor więzienia, nazywa te zbrodnie kuchennymi: ? On pije i często bije, więc one w strachu, desperacji i rozpaczy chwytają za nóż. Potem ratują, wzywają pogotowie.
W dwóch przypadkach nie ratowały, nie wzywały pogotowia. Ta, co udusiła męża rajstopami w łóżku (jedyna zbrodnia dokonana poza kuchnią), i ta, która poćwiartowała zwłoki. Jeszcze wczoraj były tu 32 skazane za takie zabójstwo, ale ta 32 wyszła po 5 latach na wolność. On chlał, nie pracował, piątka dzieci była na jej utrzymaniu. Topiła akurat smalec dla dzieci, kiedy on wrócił pijany i zaczął, rzucając wyzwiskami, maczać chleb w tym smalcu. Chwyciła za nóż i, broniąc jedzenia dla dzieci, trafiła go w serce.
? Osadzone objęte są dwoma programami terapeutycznymi ? mówi Halina Pietruszewska, psycholog więzienny, kierowniczka działu terapeutycznego. ? W areszcie ? żeby potrafiły opowiedzieć o swoim problemie przed sądem. W zakładzie karnym mają zaś terapię wspieraną przez Unię Europejską ? zakład w Lublińcu jest partnerem Centrum Praw Kobiet w programie ?Praca i godne życie kobiet ? ofiar przemocy?.
Maria Korzeniowska, l. 69, zabiła męża górnika w 1988 r., kiedy nie było jeszcze żadnych programów terapeutycznych: ? Przed sądem nie potrafiłam powiedzieć, jak do tego doszło ? mówi. ? Dostałam 12 lat, ale karę odbywam z przerwami na leczenie.
Bo płuca podziurawione połamanymi żebrami, odbita śledziona, nerki, ciężka nerwica, depresja: ? Mąż lał mnie za każdym razem, jak się upił, przez 26 lat.
W 1962 r., pracowała wtedy w Chełmku, złamał jej szczękę, rękę, powybijał zęby. Poszła na milicję, zamknęli go. Ale wieczorem przyszedł teść: ? Czyś ty zgłupiała, kobieto ? ryczał i zdzielił mnie kilka razy parasolką. Poszłam na milicję, odwołałam. Wypuścili i znowu się zaczęło.
Niemal każda morderczyni ma złamany nos, pociętą twarz, przesuniętą szczękę, wybite zęby. Barbara, 52 l., troje dzieci, ma szramę na szyi: ? Przejechał mi piłką ręczną do metalu i straszył, że głowę mi utnie. Wycofałam wtedy skargę z prokuratury. Teraz wiem, że źle zrobiłam.
Na początku było super, była za nim: ? Dopóki denaturat nie zaczął mu smakować. 16 lutego 2001 r., po 19 latach mordęgi, robiła w kuchni kanapki dla dzieci: ? A on znowu z tą piłką do mnie i mówi: Nie będziesz, kurwo, jadła. No to wypchnęłam go tym nożem z kuchni.
Wyrok: 8 lat, dolna granica, bo sąd wziął też pod uwagę, że gdy ona była w szpitalu, on dobierał się do dziewczynek. I że wcześniej odsiedział 7 lat za stosunek z córką z pierwszego małżeństwa: ? A ja dopiero na sprawie dowiedziałam się, z kim żyłam.
Małgorzata Foks, 33 lata, szwaczka, troje dzieci. 13 lat w toksycznym związku. Początkowo mąż pił umiarkowanie, ale kiedy został kominiarzem i miał codzienny dochód, zaczął ostro: ? Wracał pijany, bił, rzeczy z domu sprzedawał. Ktoś go wkurzył ? nie pożyczył mu pieniędzy albo nie dał się napić ? to wyżywał się na mnie. Zrobiłam mu sprawę o alimenty, to zażądał, żeby połowę mu oddawać. Kiedy jednak leżał skacowany, trząsł się i błagał o alkohol, żal mi go było i piwo mu kupowałam. Powinnam była odejść, mogłam z dziećmi zamieszkać u babci.
12 sierpnia 2002 r. ? pijany po raz nie wiadomo który ? uderzył. Nie wytrzymała, pchnęła go nożem, trafiła w tętnicę płucną: ? Krew tryskała, krzyczałam o ratunek, przybiegł szwagier, który mieszka przez drzwi, zadzwonił po pogotowie, przyjechał lekarz i stwierdził zgon na miejscu.
Wyrok: 8 lat. Dzieci w pogotowiu opiekuńczym. Małgorzata pracuje w więziennej kuchni. W ramach terapii robi kurs opiekunów osób starszych i niepełnosprawnych. Podoba się jej to zajęcie. Kiedy wyjdzie ? w czerwcu będzie mogła się starać o przedterminowe warunkowe zwolnienie ? może wyjedzie do pracy za granicę. Bo tutaj, mówi, nie ma przyszłości.
? Pracuję tutaj od dwudziestu lat i jeszcze nigdy się nie zdarzyło, żeby któraś z tych kobiet wróciła za kraty ? twierdzi major Olejnik.
Oderwać się, uwolnić
Jak sobie pomóc? ? Najważniejsza, a zarazem najtrudniejsza dla osoby współuzależnionej, jest zmiana przekonań ? twierdzi Jadwiga Fudała. ? Chodzi o to, aby uwagę i działania przekierować z problemu picia partnera na siebie i dzieci. Co się ze mną dzieje? Jak mogę sobie pomóc? Jak mogę pomóc moim dzieciom?
Przekierowanie uwagi utrudnia szereg obiegowych, fałszywych przekonań: ?dzieci muszą mieć ojca?, ?kobieta powinna mieć męża?, ?lepszy taki chłop niż żaden?, ?miłość to opieka i poświęcenie?, ?on sobie beze mnie nie poradzi?.
W grupach Al-Anon mówi się o oderwaniu lub uwolnieniu od niezdrowych, często bolesnych ingerencji w życie i obowiązki innej osoby oraz od problemów, których nie jesteśmy w stanie rozwiązać. Oderwanie opiera się na następujących przesłankach: każdy odpowiada za siebie, nie potrafimy rozwiązać problemów innej osoby, zamartwianie się sprawami innych nie pomaga. Pozwalamy więc innym być sobą, dajemy im swobodę decydowania o sobie. Tę samą swobodę dajemy też sobie.
Nie kradnij mu odpowiedzialności ? mówią w Al-Anon ? nie bierz odpowiedzialności za jego picie. Zacznij uczyć się o faktach dotyczących uzależnienia i współuzależnienia. Nie obwiniaj alkoholika za swoje życie. Nie kontroluj go, nie tłumacz u szefa. Nie mów dzieciom ? tata jest chory, ale nazywaj rzeczy po imieniu ? jest pijany. Nie pomagaj; zacznij pozwalać mu na cierpienie. Kochaj twardą miłością. Zacznij mówić to, co myślisz, i robić to, co mówisz.
Szefowa działu lecznictwa PARPA wspomina konferencję poświęconą współuzależnieniu, na którą przyjechał między innymi pełen dobrych chęci ksiądz. Na początku opowiadał, jak pomaga w tych sprawach swoim owieczkom: Widzę, że twój chłop pije. To ty, kochana, zrób z tym coś, ogarnij się, ugotuj, zatrzymaj go w domu. Na koniec, po wysłuchaniu kilku wykładów i dyskusji, wyznał ze skruchą: Nie będę już im tak mówił.
Wojciech Markiewicz
Oprócz wymienionych w tekście opracowań korzystałem z artykułu Zofii Sobolewskiej ?Współuzależnienie? (?Terapia uzależnienia i współuzależnienia? nr 2/98) oraz z opracowania Wandy Sztander ?Rodzina z problemem alkoholowym?, PARPA, 1995.

Jak to rozpoznać?
Jeżeli żyjesz z osobą uzależnioną, sprawdź, które z poniższych stwierdzeń odnosi się do Ciebie:
 rozwiązywanie jego problemów lub łagodzenie jego cierpienia jest rzeczą najważniejszą w moim życiu, niezależnie od tego, ile mnie to emocjonalnie kosztuje;
 chronię go przed konsekwencjami jego postępowania, kłamię, aby go osłonić, ukrywam jego złe postępki, nigdy nie pozwalam o nim źle mówić;
 próbuję ze wszystkich sił nakłonić go, by postępował wedle moich wskazówek;
 nie zwracam uwagi na własne odczucia i potrzeby, zajmują mnie tylko jego uczucia i jego potrzeby;
 jestem gotowa zrobić wszystko, byle tylko mnie nie porzucił;
 doświadczam znacznie więcej namiętności w burzliwym i dramatycznym związku;
 jestem perfekcjonistką i za wszystko, co się nie udaje, winię siebie;
 jestem w środku wściekła, czuję się niedoceniana i wykorzystywana;
 udaję, że wszystko jest w porządku, choć wcale tak nie jest;
 najważniejsze w moim życiu jest to, by mnie kochał, i to pragnienie nadaje mojemu życiu kształt.
Jeśli co najmniej trzykrotnie odpowiedziałaś ?tak? ? jesteś osobą współuzależnioną.
Za Wandą Sztander ?Pułapka współuzależnienia?, PARPA 1995

Czym to grozi?
U osób współuzależnionych mogą występować:
 dojmujące cierpienie i gwałtowne zmiany nastroju,
 poczucie niskiej wartości,
 zaburzenia somatyczne i psychosomatyczne: bóle głowy, mięśni, serca, brzucha, wrzody żołądka i inne, z nerwicą włącznie,
 stany depresyjne, myśli samobójcze,
 zażywanie leków uspokajających, nasennych, alkoholu do uśmierzenia bólu, napięcia i niepokoju, co często prowadzi do uzależnienia,
 nałogowe zachowania, jak np. zakupoholizm, obsesyjne jedzenie, kompulsywne palenie papierosów, picie kawy,
 zaburzenia sfery seksualnej,
 pustka duchowa ? nerwowa koncentracja na szczegółach życia codziennego, bez niezbędnego dystansu do spraw drobnych i wypływająca stąd rozpacz, desperacja i brak nadziei,
 brak zaufania do wszystkiego i wszystkich,
 bardzo silny lęk przed wszelkimi nowościami i zmianami.
Od AA do Al-Anon
Termin współuzależnienie pojawił się w amerykańskim lecznictwie odwykowym pod koniec lat 70. XX w. Już jednak w latach 40. żony alkoholików, korzystających z utworzonego właśnie programu AA, zaczęły tworzyć grupy samopomocy, których początkowym zadaniem było wspieranie trzeźwiejących mężów. Z czasem chciały mieć także swój program i wykorzystały do tego celu reguły AA, nadając im nazwę Al-Anon. Od tamtej pory ruch Al-Anon dopomógł milionom Amerykanów. W Polsce pierwsze grupy powstały w końcu lat 80.
Według Melody Beattie, ?Koniec współuzależnienia?

Misska, Happyfull wlsnie Ci zacytowala skutki takiej dysfunkcji polegajacej na wspoluzaleznieniu. Nawet  najlepszymi intencjami nikomu nie mozna pomoc, a wrecz przeciwnie, zaszkodzic. I tak ja wlasnie postrzegam podpieranie czynnego alkoholika. Co sie w koncu z bratem Asterki stalo? Zyje radosnie, podreperowany ciaglym oparciem siostry?

To bylo pytanie retoryczne.

Adler, wiem, że to jest najlepsze rozwiązanie, ale jeśli ktoś dobrowolnie podejmuje taką decyzję, uważam, że po poinformowaniu go o naszej wiedzy, pozostaje uszanować jedynie jego osobistą decyzję jak się zachowa w tej sytuacji. Takie nakłanianie na siłę do określonego działania powoduje jedynie złość tej osoby, za to, ze nie szanuje się jej poglądów. tak ja to widze. W końcu na układanie własnego życia nie ma złotego środka.

Chodziło mi nie brata Asterki, a jej własną decyzję czy chce mu pomagać czy nie. Wszak to jej indywidulana decyzja i to ona będzie za tę decyzję odpowiedzialna samą przed sobą i bratem, nie nam oceniać jej własne pragnienia i chęci. Dajmy innym prawo do ich własnych, choćby i błędnych decyzji, nie my poniesiemy przcież ich konsekwencje. Ja uważam, że Ty masz prawo do swoichpogladów a Asterka do swoich.

No, ale to przeciez wiadomo bez pisania! Z Asterki postawa sie nie zgadzam, jednak uwazam, ze jak najbardziej ma prawo do wlasnych wyborow, niezaleznie od tego co ja i inni o nich mysla.

Co do osob psychotycznych/ niepoczytalnych ( zgadzam sie, ze moga byc ogromnym brzemieniem), przynajmniej mozna je ubezwlasnowolnic dla ich wlasnego dobra i umiescic w szpitalu. Milosc miloscia, ale nikt w moim odczuciu nie jest odpowiedzialny za zycie innych doroslych ludzi. Juz taka mam nature, ze odmawiam czarno na bialym brania odpowiedzialnosci za odczucia, decyzje, bledy itp osob trzecich, jak takze nie oczekuje, ze ktos inny bedzie latal moje zycie.

I Ty sie potem Asterko dziwisz, ze po lapach w zyciu ciagle dostajesz z takim podejsciem?

Oczywiście zgodzę się, że nikt nie ma prawa ingerować.
Jestem tolerancyjna (nie mylić z akceptacją, to dziś częsty błąd), ale wolno mi takie postawy oceniać.
Nie ingeruję, ale oceniam. Negatywnie.
Może łatwiej jest osobom z innym podejściem, ale ja z moim czuję się dobrze.
Należymy wprawdzie do świata zwierzęcego, ale od zwierząt, które kierują się instynktem, różni nas to, że mamy jeszcze uczucia.
Tzn. niektórzy je mają.

Adler, ja uważam, że postąpiłaś słusznie, nie potępiam Cię. Ratowałaś siebie...Takie podejście jest jak najbardziej naturalne...Twoją mamę mogłoby bowiem Twoja decyja o ograniczeniu kontaktóe z nią skłonić do refleksji, dlaczego tak się dzieje i zastanawić się czy może wina nie leży po jej stronie. Jeśli jednak całą winę zwala na Ciebie to jej strata. Ja tam Cię rozumiem i podziwiam że miałaś tyle siły do tego kroku.

Do mojej mamy wyraznie nie dotarlo, bo ma bardzo dobrze wyksztalcone mechanizmy obronne. Wg niej, oczywiscie zerwalam kontakt bo ze mna jest cos nie tak. Jak ja wprost zapytalam, dlaczego mysli, ze jej wlasna corka nie chce sie do niej odzywac, ona tylko wpadla w swoja zwyczajna histerie. Mnie sie juz tego nie chce ani przezywac, ani sluchac. Jest dorosla, decyzje sama w zyciu podejmuje, niech ponosi ich konsekwencje. Jest to smutne, ale nie mozemy ludzi zmienic, gdy sami tego nie chca. Mozemy natomiast zmienic swoje zycie, i nie pozwolic sie zniszczyc takiej osobie.

Cechy DDA z portalu Dzieci i Ryby glosu nie maja

Doświadczenia dzieci wychowujących się w rodzinach alkoholowych są różne i zależą od wielu czynników. Poszczególne osoby z rodzin dysfunkcyjnych różnią się między sobą pod względem nasilenia i rodzaju występujących problemów.
Fakt ten nie wyklucza jednak istnienia ogólnego, wspólnego dla nich wszystkich obrazu funkcjonowania. Możemy zauważyć wiele podobieństw w sferze skutków, jakie wywarła na poszczególnych jednostkach choroba alkoholowa w rodzinie. Znajomość tych podobieństw stanowi podstawę pomocy, zarówno w formie indywidualnej terapii, jak i wsparcia ze strony grup samopomocy (DDA, AL-Ateen, Al-Anon).
Lista cech tworzących strukturę leżącą u podłoża zaburzeń występujących u osób wychowanych w rodzinach z problemem alkoholowym:

1. Nałogowe, kompulsywne zachowania lub małżeństwo z osobą uzależnioną

Problemem osób z rodzin alkoholowych często są uzależnienia, zarówno o podłożu fizycznym, jak i psychicznym. Osoby te przejawiają także tendencje do łączenia się w pary z osobami uzależnionymi. Można stwierdzić, że DDA należą do grupy wysokiego ryzyka ucieczki w alkohol i inne środki psychoaktywne, pracę, jedzenie, seks czy hazard w celu złagodzenia ogarniającego ich lęku i radzenia sobie z uczuciami. Osoby wychowane w rodzinach z problemem alkoholowym cechuje duża potrzeba perfekcjonizmu, zachowań kompulsywnych i stałego kontrolowania siebie i innych. Takie zachowania wynikają prawdopodobnie z życia w wiecznym chaosie i są próbą opanowania sytuacji

2. Iluzje i zaprzeczenia

Dzieci alkoholików mają silnie rozbudowany mechanizm obronny przejawiający się zaprzeczaniem swoim prawdziwym uczuciom, faktom związanym z dysfunkcjonalnością własnej rodziny oraz minimalizowaniem negatywnego wpływu alkoholowego sytemu rodzinnego. Często również tworzą wyidealizowany obraz swojego nieuzależnionego rodzica oraz idealizują więzi łączące członków rodziny.

3. Bezlitosne ocenianie siebie i innych

Skłonność do bezlitosnego oceniania siebie i innych jest pokłosiem wychowania w rodzinie, w której zabrakło zdrowych granic, rozłożenia odpowiedzialności na poszczególnych członków rodziny oraz konstruktywnych sposobów rozwiązywania problemów i prawidłowego, funkcjonalnego podziału ról i obowiązków. DDA przejawiają tendencję do negatywnego osądzania własnej osoby i rzadko koncentrują się na tym, co jest w nich wyjątkowe i dobre. W dzieciństwie stale powtarzano im, że są nieudacznikami i do niczego się nie nadają. Takie doświadczenia na długo pozostają w pamięci i znacznie utrudniają adekwatne spojrzenie na siebie i otoczenie.

4. Brak zdrowych granic

W rodzinach z problemem alkoholowym mamy do czynienia z zatarciem zdrowych granic lub zupełnym ich brakiem. Członkowie takich rodzin najczęściej popadają w skrajności, przekraczają szeroko pojęte granice lub odwrotnie, pilnie i uparcie ich strzegą, nie dopuszczając nikogo do siebie. Nie mogą i nie potrafią wyrażać własnego zdania a ich opinie najczęściej pokrywają się z opiniami najbliższej osoby.

5. Tolerancja dla niewłaściwych zachowań

DDA najczęściej deklarują, że ich związek będzie znacznie różnił się od relacji małżeńskich rodziców. Pomimo tego tolerują w swoich związkach zachowania, które miały miejsce w ich domu rodzinnym. Z uwagi na własne doświadczenia, zgadują, co jest normalne. Ich obraz normalnej (funkcjonalnej) rodziny oparty jest na fałszywych przesłankach i w związku z tym nie jest adekwatny do rzeczywistości. Sądzą, że normalne jest wszystko to, co stanowi odwrotność stosunków panujących w ich rodzinie. Takie podejście jest nierealne I prowadzi do idealizowania otoczenia, partnera, dzieci, przyjaciół?

6. Stałe szukanie aprobaty

DDA nieustannie szukają wśród innych potwierdzenia i aprobaty dla własnej osoby i swoich zachowań. W związku z tym są w stanie zrobić wszystko dla innych za cenę uzyskania akceptacji i przyjaźni. Chcą być lubiani i postrzegani jako osoby potrafiące wszystkiego dopilnować i wszystko załatwić, nie zwracają przy tym uwagi na ponoszone koszty.

7. Trudności z intymnością w relacjach

Dzieci alkoholików nieświadomie tworzą toksyczne związki, narażając się na powielanie wzorców małżeńskich rodziców. Odpowiedzialni i godni zaufania partnerzy prawdopodobnie podświadomie wzbudzają lęk DDA przed nieznaną sytuacją, przed związkiem, który miałby szansę funkcjonować normalnie, co wiązałoby się z całkowitym przewartościowaniem zakodowanych wzorców zachowań. Ktoś, kto nigdy nie doświadczył miłości w dorosłym życiu, będzie odczuwał lęk przed bliskością i zbyt dużym zaangażowaniem emocjonalnym I uczuciowym.

8. Przeżywanie poczucia winy w sytuacji stawania się autonomiczną osobą

Jakakolwiek próba wyjścia z destrukcyjnego systemu wiąże się z gnębiącym poczuciem winy. DDA są głęboko przekonane, że nie mają prawa być zdrowymi osobami, gdy inni chorują. Muszą zatem tłumić wszelkie chęci asertywnych zachowań i próby własnej obrony, a to, czego naprawdę potrzebują, zwykle pozostawiają w sferze marzeń.

9. Kłamanie także w sytuacji, gdy równie dobrze można powiedzieć prawdę

Żyjąc w ustawicznym przeświadczeniu o potrzebie ochrony rodziny i o konieczności ukazywania jej na zewnątrz w dobrym świetle (pomimo wyraźnych dowodów, że jest inaczej) łatwo jest przyzwyczaić się do kłamstwa. Kłamstwo jest podstawowym elementem alkoholowego systemu rodzinnego i ?występuje po części w przebraniu jawnego zaprzeczania nieprzyjemnej rzeczywistości, krycia, niespełnionych obietnic i niekonsekwencji (?), przybiera wiele form i ma liczne następstwa?. Oszukiwanie otoczenia szybko przeradza się w nawyk i staje się czymś naturalnym. Można powiedzieć, że znacznie upraszcza funkcjonowanie w społeczeństwie. DDA często są świadomi swoich błędnych przekonań, mimo to odczuwają trudności w mówieniu prawdy.

10. Chora wola

DDA są osobami kompulsywnymi, impulsywnymi, upartymi, zarozumiałymi, nadmiernie dramatyzującymi, kontrolującymi i mającymi trudności z podejmowaniem decyzji. Próbują kontrolować to, co nie może być kontrolowane.

11. Raczej reagowanie niż działanie

Owładnięci potrzebą nieustannej analizy ludzkich zachowań, zapominają o sobie i swoich potrzebach. Odpowiadając na zachowania innych, ograniczają czas na własne działania. Cechują się nadmiernym, pochopnym reagowaniem, często nieadekwatnym do zaistniałej sytuacji. Przyrównuje się życie DDA do następujących kolejno po sobie reakcji na zachowania otoczenia i podkreśla, że często nie ma już w nim miejsca na przejawy indywidualnych działań.

12. Ekstremalna lojalność wobec przewinień

?Pozostają lojalne nawet w obliczu jawnej nielojalności albo nie są lojalne wobec nikogo?. Dom rodziny alkoholowej jest miejscem wyjątkowej lojalności, ?członkowie jego rodziny trwają przy nim, podczas gdy zdrowy rozsądek od dawna podpowiada im, by go zostawili I odeszli?. Autorka podaje, że owa lojalność jest prawdopodobnie wynikiem strachu i niepewności. Taką postawę osoby z rodzin alkoholowych prezentują również w życiu dorosłym. Są przeświadczeni, że skoro udało im się nawiązać relacje z drugą osobą i zainteresować ją sobą, mają obowiązek być z nią bez względu na to jak są traktowani. Zawsze znajdą usprawiedliwienie dla jej negatywnych zachowań i uznają siebie winnymi niepowodzeń.

13. Odrętwienie emocjonalne

Dużym problemem osób wychowanych w rodzinie alkoholowej jest niewiedza dotycząca własnych uczuć. Jeszcze większym dramatem jest to, iż nawet zdając sobie sprawę z tego, co czują, nie potrafią w żaden sposób tego wyrazić. Zaprzeczają własnym odczuciom, a ich stan można przyrównać do psychicznego paraliżu.

14. Nadmierna reakcja na zmiany, których nie można kontrolować

DDA pragną uniknąć sytuacji, gdy nagła zmiana mogłaby pozbawić ich możliwości uczestnictwa w niej. Takie zachowania wynikają z obawy przed utratą wpływu na własne życie i są konsekwencją doświadczeń wyniesionych z domu rodzinnego

15. Poczucie inności, odmienności w stosunku do pozostałych ludzi

Już od wczesnych lat dzieciństwa, osoby wychowujące się w dysfunkcyjnych rodzinach czują się inne niż wszyscy, brakuje im typowego dla większości ludzi poczucia przynależności. Mimo, iż tego jawnie nie demonstrują, zazdroszczą innym ich ?normalności? i odczuwają złość w stosunku do tych, którzy wydają się normalni.

16. Niepokój i nadmierna czujność

Często towarzyszy im nieokreślony niepokój. Boją się tego, co może nastąpić I z tego powodu stale są w stanie gotowości do działania. Odczuwają napięcie, nerwowość, mają skłonność do łatwego wpadania w panikę.

17. Niskie poczucie własnej wartości i zinternalizowany wstyd

Dzieci z rodzin alkoholowych czują się wybrakowane jako istoty ludzkie. Ukrywają się za takimi rolami jak Opiekun, Osoba Superodpowiedzialna, Bohater, Gwiazda, Perfekcjonista. Są perfekcjonistyczni, kontrolujący, szukający władzy, krytyczni i oceniający, wściekli, jawnie lub skrycie pogardliwi, plotkarscy i obmawiający innych.

18. Mylenie miłości z litością

Mylenie miłości z litością wiąże się ze swoistym przyciąganiem do siebie osób słabych, potrzebujących wsparcia i pomocy. W związki z takimi właśnie osobami najczęściej wchodzą DDA. Potrafią wiele ofiarować osobie, która wzbudza litość, ponieważ ?naprawa? drugiego człowieka stanowi dla nich ważne wyzwanie.

19. Nadmierna powaga albo odwrotność tego

Mamy tutaj do czynienia z dwoma skrajnościami: nadmierną powagą, odpowiedzialnością, ponurością, smutkiem i apatią towarzyską lub zdecydowaną spontanicznością, brakiem odpowiedzialności i bagatelizowaniem wszystkich, nawet wymagających poważnych rozważeń spraw.

20. Trudności z kończeniem rozpoczętych działań

Uwarunkowania rodzinne odgrywają także rolę w podejmowaniu i doprowadzaniu do końca ważnych działań życiowych (np. dotyczących wykształcenia, skończenia studiów, uzyskania dyplomu).

21. Nadmierna zależność i lęk przed opuszczeniem

DDA wiążą się najczęściej z nieodpowiednimi partnerami i pozostają w destrukcyjnych, dysfunkcjonalnych związkach. Mają olbrzymie trudności z przerwaniem takich toksycznych relacji. Ten problem dotyczy nie tylko związków z ludźmi, ale również np.: nieumiejętności rezygnacji z pracy nie przynoszącej satysfakcji.

22. Życie życiem ofiary

Osoby pochodzące z rodzin z problemem alkoholowym pełnią najczęściej w życiu rolę Ofiary. Są ?fizycznie, seksualnie, emocjonalnie nadużywani?, wykorzystywani przez innych i w większości sytuacji. ?Przyciągają je inne ofiary?

23. Zastraszenie przez złość i krytykę swojej osoby

Nie znoszą gdy ktoś ich krytykuje i złości się na nich. Aby przerwać taką sytuację są w stanie zrobić wiele, nawet kosztem własnych potrzeb.

24. Szaleństwo kontroli

DDA pozostają w niewoli kontroli ? muszą wszystko i wszystkich kontrolować, obawiają się utraty kontroli (wiąże się to z negatywnymi emocjami) i unikają sytuacji, w których nie mogą objąć nadzoru.

25. Nadmierna odpowiedzialność i nadmierna nieodpowiedzialność

DDA bardzo często popadają w skrajności. Dotyczy to również podejmowania działań. Osoby z rodzin alkoholowych albo biorą na siebie wszystko i odczuwają nadmierną odpowiedzialność za wszystko i wszystkich albo wycofują się I przerzucają całą odpowiedzialność na innych ludzi.
****************************************************
Dokonując próby podsumowania czynników warunkujących funkcjonowanie DDA, oprócz wyżej wymienionych cech, zwaraca się także uwagę na:

- lęk przed sytuacjami konfliktowymi,

- lęk przed uczuciami

- niemożność odprężenia się,

- niemożność odczucia przyjemności,

- duży samokrytycyzm,

- łatwość zaprzeczania,

- łatwiejsze odnajdowanie się w sytuacjach chaosu niż bezpieczeństwa,

- skłonność do widzenia świata w czarno-białych barwach w sytuacjach dużego napięcia psychicznego,

- częste cierpienie wywołane spóźnionym żalem

Ja przepraszam, ale zycie z chronicznym alkoholikiem czy histerycznym manipulatorem nie jest od takim sobie niewygodna, ale nie za duza sprawa. Happyfull ma racje cytujac tutaj tekst o DDA. Pozostawia niesamowicie gleboki uraz, szczegolnie jak bylo sie swiadkiem, kiedy drugi rodzic klamal, oslanial, usprawiedliwial, znosil ciagle upokorzenia na rzecz partnera, ktory z calym impetem niszczyl rodzine. Nie tylko dziecko nie ma prawidlowego miejsca w takim otoczeniu, ale wiecznie zyje jak na froncie. Bardzo trudno z tego wyrosnac. Oczywiscie, juz za swoje pomylki wiecznie rodzicow obarczac nie mozna, bo jak wspomnialam wczesniej, sami sobie zycie ukladamy. Jednak czasem prowadzi to do zerwania lub powaznego schlodzenia stosunkow. Po prostu ze wzgledu na instynkt samozachowawczy.

Jestem niesamowicie przeciwna postawie meczenniczej, trwaniu przy ludziach, ktorzy z powodu uzaleznien lub zachowan nas rania. Jest to niezdrowe.

Swiete slowa Happyfull, swiete slowa.

Kazdy ma prawo do szczescia.

Przekopiujesz nam pół internetu

Ty chyba nie rozrozniasz milosci od wspozaleznienia, Asterko. Troche piszesz tak jak kobiety co zyja z damskimi bokserami/ alkoholikami/ lajdakami, bo ich "kochaja". Milosc, niezaleznie czy pomiedy krewny mi czy malzonkami powinna isc w dwie strony, a nie tylko z jednej. Milosc nie polega na litowaniu sie nad innymi, podpieraniu ich, ale na obopolnym uczestnictwie w zyciu, czynieniu sie szczesliwymi. To nie sa komunaly. Jest to moze trudne do osiagniecia, ale nie niemozliwe.

Happyfull, znowu zgadzam sie z Toba. Prosze tylko, odpusc z tymi wykrzyknikami, bo troche oczy bola

Wiesz te wykrzykniki to moj znak rozpoznawczy   Bez nich nie bylabym soba Ale postram sie troche mniej wstawiac

Etykietka ? To jak nazwac dzieci wychowane przez rodzicow alkoholikow ? Wiesz Miss wielu osobom pomoglo odkrycie, ze jest cos takiego jak syndrom DDA i ze sie to leczy

Asterko jezeli nas nawet pogielo to dlaczego nie potrafisz zaakceptowac u nas tej wady ???

Co do milosci absolutnej Asterko : Jezeli dziecko pobladzi to matka zawsze bedzie je kochac ? To sie dopiero okaze jak dziecko pobladzi i jak pobladzi !!! Skad w Tobie taka pewnosc, ze bedzie tak a nie inaczej ?
Adler juz pisala, ze to nie milosc tylko wspoluzaleznienie .
A uwazasz tez, ze jak sie kocha to trzeba zniesc w imie milosci wszystko ? Czy uwazasz, ze cierpienie uszlachetnia ?
Czy milosc jest cierpieniem ?

**********************************

"I jeśli uważasz Adler, że mój brat nie potrafił kochać mnie, swoich dzieci czy żony to się mylisz.Było w nim więcej empatii i miłości niż w Tobie będzie kiedykolwiek."
Asterko a jak to Twoj brat kochal zone i dzieci ? Jezeli mial az tyle empatii w sobie to czemu zafundowal im takie zycie ???
Tak kochal zone i dzieci, ze przepijal pieniadze ??? Tak kochal, ze sie z tej milosci zapil zostawiajac zone i dzieci
Asterko ja widze juz od poczatku problem dotyczacy defincji niektorych pojec.
Juz sie Ciebie wczesniej pytalam ale nie dostalam do tej pory odpowiedzi : Co jest wedlug Ciebie glupota, co jest madroscia a teraz pytam sie, co jest wedlug Ciebie miloscia i co to jest wedlug Ciebie empatia ?

Wiedżac że kopiowanie jest teraz na fali sama coś przekopiuję

Większość społeczeństwa ma problemy, ponieważ owe ?problemy? są inherentną częścią ludzkiego życia a nie prostym wynikiem wychowania w rodzinach dysfunkcyjnych. Problem DDA/DDD nie jest ?powszechny?, jak Państwo piszą, po prostu powszechne reakcje, problemy, które ma każdy człowiek są uważane za ?chorobę? a opis syndromu jest tak szeroki, że każdy może się w nim odszukać. Zachęcam do zapoznania się z terminem ?efekt horoskopowy?. Nie ma to nic wspólnego z indywidualnym cierpieniem odczuwanym przez Państwa.

O nadużywaniu terminu DDA i jego niespecyficzności świadczą badania, jakie cytuję, oraz fakt, że DSM nie ujmuje ani współuzależnienia ani DDA/DDD jako zaburzenia. Pochodzenie z domu alkoholowego żadną chorobą nie jest. Nie jest prawdą, że każdy kto się w takim dysfunkcyjnym domu wychował ma jakieś specyficzne problemy, które wymagają interwencji psychologa lub terapeuty. Nie zaprzeczam oczywistości, że są takie osoby, które pomocy psychologicznej wymagają.
Funkcjonujący w powszechnym obiegu termin ?syndrom DDA? z jakimkolwiek chorobowym syndromem nie ma nic wspólnego: w moim odczuciu jest często marketingowym psychobiznesowym chwytem.

psycho-kit.pl

A ja uwazam, ze zycie nie jest skomplikowane tylko my sami sobie je komplikujemy Dlaczego ? Bo szukamy jakis skomplikowanych filozofii zycia a nie cieszymy sie pierdolami. Szukamy na sile tego czego nie mamy a nie doceniamy co mamy.
Proste lecz trudne do zaakceptowania

Etykietki etykietkami, ale prosze mi pokazac szczesliwa osobe z cechami DDA (ktora niegdy nie przeszla przez terapie). Pokazcie mi szczesliwe meczennice poswiecajaca sie dla "dobra" meza/ rodzica/ dziecka co ich maja gleboko gdzies.

a ja nie jestem dda , a mam wiele z tych cech ciekawe czemu?

Bo jezeli ineresuja Cie psychopierdy to poczytaj o DDD albo "ta" ksiazke .Symptomy sa podobne.

A czlowiek to chyba zyje Miss Specjalnie tak napisalam Czlowiek tak jest skomplikowany jak jego zycie 

Jezeli uwielbiasz czytac "to obrzydlistwo " to czytaj Gdzie "to obrzydlistwo" znalezc juz wiesz

Bo samo POŚWIĘCENIE to jakaś pomyłka...
Czy TEN ktoś któremu się poświęcamy prosił o TO?
Słyszy się czasem jak matka-manipulantka mówi do dziecka, że dla niego się poświęciła i... została z mężem-alkoholikiem. Kuriozum - bardzo je uszczęśliwiła, rzeczywiście. Fakt autentyczny.
To, że się chce DAĆ komuś czas, uwagę i troskę nie powinno być rozpatrywane w kategoriach OFIARY a właśnie świadomej decyzji i wyrażeniem swej woli. BEZ oczekiwania jakiejś gratyfikacji - choćby w postaci wdzięczności.
Słyszałam też: "A po co Cię urodziłam"?. No ręce opadają.
Chyba wszelkie SKRAJNOŚCI są chore...

A czytaj na zdrowie, skoro to Cię uszczęśliwia - de gustibus non est disputandum

Asterko, my sie tylko bronimy przed byciem rznionym i wykorzystywanym.

Pop-psychologiczny nurt karmi nas do dziś wizją ?bagażu dzieciństwa?, ?toksycznych rodziców?, ?nieświadomych scenariuszy?, ?wypartych wspomnień? etc, z czym musimy się uporać, żeby osiągnąć szczęście osoby dojrzałej o zastygłej osobowości. Przekaz w skrócie jest taki: jeśli się nam nie powodzi w życiu, jest to wina naszych rodziców a osoby zaburzone psychicznie miały z pewnością ciężkie dzieciństwo. Prawda, o ile jest człowiekowi dostępna, jest zupełnie inna i bardziej złożona: choćby dlatego, że jesteśmy wypadkową różnych czynników, świat nie działa na zasadzie łańcucha przyczyn a badania empiryczne nie potwierdzają tezy o determinizmie wczesnodziecięcym. Niestety, są psychologowie i terapeuci (zasłuchani osobiste pretensje Alice Miller na przykład), którzy taki pogląd wyznają a utwierdzą się w nim swoim wyrywkowym doświadczeniem-złudzeniem klinicznym.

jesooooooooo czemu sie tak wszyscy obrazaja? jak male dzieci co to zabieraja zabawki i ida na swoje podwrko, uczta sie  ludziska zasad polemiki ...

Zmieni to,  że nie muszę za swoje problemy psychiczne obwiniać rodzicoiw, ani nikogo innego. Mogę szukać rozwiązań swoich problemów w sobie samej...Nie muszę "przerabiać dzieciństwa" tego pustosłowa, nie muszę być bowiem idelana, a poczcuie szczęścia to nie stan, a proces do końca zycia...

A b edzie jakiś dalszy ciąg? A właściwie zapytam jeszcze dlaczego ciekawi cię to "marudzenie"