Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Złagodzić oczekiwań i podejścia?
Moje oczekiwanie  spotkać normalnego faceta.
Moje podejście , nie pokazywanie i nie obnoszenie się z moimi ranami.Normalne podejście jak do każdego człowieka.Nawet z lekka taryfą ulgową, z racji zupełnej rozbieżności emocjonalnej.To wszystko na co mnie stać, obecnie to mój maks.Tylko boję się jednego, że kolejne przejawy chamstwa, buractwa, ignorowania naruszą tą bardzo delikatną równowagę.

Raz sie musze zgodzic z Bullitem- normalnosc jest wzgledna.

Moj wspanialy Chris jest opisywany jako ekscentryk w pracy, czlowiek trudny i wogole dziwny, czego ja wcale nie widze. Jasne, moze sie klocic i dyskutowac o polityce o 7 rano, i ma bardzo zdecydowane poglady, ale...dziwaczny, trudny? Chce mi sie smiac Ja z drugiej strony jestem znana przez moje bardzo dokladnie mieszane koktajle. Boze, niektore z moich wymyslow zabraly kilkanascie prob i kupe pieniedzy. Normalne? Dla mnie tak, dla wielu ludzi po prostu idiotyczne.

Napisz nam o jaka "normalnosc" Ci chodzi.

Wiesz , Olinko męczy mnie ta dyskusja, bo we wszystkim co napiszę szukasz czegoś czego tam nie ma.Łapiesz mnie za słówka i drążysz i nadinterpetujesz.Myslę, ze doskonale wiesz o co mi chodziło o nie marudzenie.
Kto to jest normalny facet?To ktos, kto wie czego chce od życia, który potrafi kochać za to jakim ktos jest, a nie tylko   jak wygląda. Potrafi być dumny, że ma inteligentną , wykształconą partnerkę, a nie uradowany że kumple też chcą ją pobzykać.Chciałabym jeszcze powiedzieć, ktoś kto Cie wspiera w trudnych sytuacjach, ale jak patrze na małżeństwa moich znajomych  to wkładam to miedzy bajki.
Chcę przede wszystkim powiedzieć - obserwuje mężczyzn i  moje opinie buduje na faktach , nie na pobożnych życzeniach i nie na ekstremach.

Ale przeciez takich sa setki, tysiace. To nie sa ufoludki z antenkami na glowach, dla mnie do takich raczej zaliczaja sie Ci wypasieni wzrokowcy i liczniki (w sensie ile bab masz akltualnie na liczniku).

Wsrod moich kolegow, znajomych, pracownikow, rodziny nie znam ani jednego takiego, co to mialby za zone Barbie girl i wystawial ja jak pudla na wystawie oczekujac orderow dla swojej suczki i slinotoku u sedziow.

Mussuka, nawet nie wiesz ilu jest takich wzrokowców i zaliczaczy.Oni nie mają żon, rodzin to jest właśnie ten świat  "wolnych " facetów.I nie mówię tego w oparciu tylko o swoją opinię, czy opinię przyjaciółek - wystarczy wejść na pierwsze z brzegu forum randkowe by stracić dobre mniemanie o  męzczyznach.I kobietach niektórych teżŚwiat rodem z horroru, z perwersyjnych snów markiza de Sade, świat płytkich związków, chorych układów, gdzie liczy się wizus, wizus i jeszcze raz wizus.Za długo tam byłam , stąd pewnie moje niektóre skrzywienia.
Runner mam 42 lata, mam czekać , aż minie następne 10 , 20. Już teraz jestem mało elastyczna i boję się bycia z kimś na codzień.Presję mogłam czuć po 30, teraz czuję samotność.

Ale co miałabys dokładnie zmienić? Przecież to nie ty byłych facetów poniżałaś. To oni nie potrafili szanować drugiej osoby. Kompletnie nie dojrzali do związku. Nie mieć nawet PDOSTAWOWEGO szacunku dla drugiego człowieka? Co trzeba mieć w głowie, wewnątrz, żeby kogoś tak traktować? Nigdy, przenigdy nie chciałabym mieć faceta, który tak traktuje kogokolwiek, co dopiero mnie. Nie wiem, co cię przy nim trzymało, dlaczego przy nim tkwiłaś, ale takie rzeczy są niedopuszczalne w prawdziwym związku (nie "umowie matrymonialnej").
Zasadnicze pytanie brzmi: czemu wybierasz/trafiasz na takich dupków? Maskują się? Usprawiedliwiasz podejrzane zachowania?

Ja patrzę, czy potencjalny partner jest po prostu dobrym człowiekiem, czy szanuje innych. To bardzo ważne. Jesli nie, jest dla mnie nieatrakcyjny.

PS Zaznaczam, że nie czytałam jeszcze nowszych postów.

Pesymizmem wieje od Ciebie.

W sumie mialas zle doswiadczenia, bo chcialas pelnic w zwiazku role siostry milosierdzia. Nikt Ci nie kazal sie tak zachowywac. Chyba troche nie fer jest teraz zrzucac wine na facetow, jak sama takie kulawe kaczatka wybieralas.

Powiedzialam Ci juz wczesniej: nie jest tu problem z mezczyznami ale z Twoim nastawieniem i wyborami, i dopoki to do Ciebie nie dotrze, nie mamy o czym na forum rozmawiac.

Pisałam to z ironią, bo w swojej naiwności wierzyłąm , że człowiek któremu życie dokopało jest wrażliwszy, lepszy, bardziej empatyczny.Kiedyś wierzyłam.
Równie dobrze Adlernewman mogę powiedzieć dobrze, że Cię chłop tłuk, bo na to zasługiwałaś i pozwalałaś.Bo ja się na ten przykład nie dałam nigdy uderzyć i każdego faceta, który podnióśłby na mnie rękę  poczęśtowałabym patelnią.Fajnie?
Kobiecie, którą maż zdradzał powinnam napisać, dobrze ci tak bo zimna suka z ciebie i musiał sobie poszukać gdzie indziej.
Jak kolwiek żle postępujemy nie zasługujemy na okrucieństwo, poniżanie i ranienie.I NIKT nie ma prawa powiedzieć komuś zgwałcił Cię, bo go prowokowałaś, uderzył bo wpadałaś w histerię , a już tym bardziej zniszczył bo  próbowałaś go kochać, kochać nieodpowiedniego człowieka.
Dajesz takie "cudowne" rady, bawisz się w guru a wychodzi z Ciebie zwykłe okrucieństwo i chęć zgnojenia innej osoby.Ten  tekst o szukaniu sobie seksu w necie i ten ponizej świadczą o tym cale nie jesteś lepsza.Tak wielką radość sprawia Ci pouczanie innych i pokazania jakimi zerami są?
Może i w Twoich oczach jestem nieudacznikiem i psychopatką, niezaradną , zrzędzącą glizdą, ale nigdy nie pozwalam sobie na takie traktowanie człowieka by poczuł się tak jak poczułam się czytając Twoje słowa.Jak śmieć
Pokazałaś jaka na prawdę jesteś.I ja od takiej osoby nie chcę dobrych rad.Gardzę podłymi ludzmi, a z Ciebie podłość , zarozumiałość i wyższość, aż bucha.Żle być osobą zagubioną, pesymistyczną.Ale jeszcze gorzej uważąć się za wielce oświeconą, "przepracowaną psychologicznie" i robić kardynalne błędy upokarzać drugiego człowieka, bo śmie błądzić, mieć inne zdanie .
Wiecie osiągnełyście jedno , rzeczywiście nie będę szukać faceta, bo po waszych wywodach czuję się jak zbity pies, w którym leży cała wina za własne niepowodzenia.Tylko i wyłącznie we mnie.
Były w moim życiu oresy, kiedy nie szukałam faceta i też się o niego nie potknełam.Żegnam , każde moje słowo zinterpretujecie tak jak wam będzie wygodnie i znajdziecie w nim tysiące podtekstów, których nie ma.
Nie pojełyście w swej niezbadanej mądrości, że dobrem ,zrozumieniem  spokojem i ciepłem, można zrobić o wiele więcej niż krytyką i upolkarzaniem, choćby nie wiem jak szlachetne były w zamiarze????Szkoda mi Was.

Liczy się również, w jaki sposób się tą prawdę mówi.I zawszę należy brać poprawkę, ze to Twoje widzenie sytuacji, przez pryzmat, Twojej osobowości mozesz co najwyżej powiedzieć "według mnie to wygląda tak i tak , ja widzę to tak i tak".Dlatego , często używam słowa "ja" i nie jest to przejaw mojego zapatrzenia w siebie, czy mniemania , ze świat kręći się wokół mnie.Podkreślałam tylko mozliwy brak obiektywizmu w ocenie sprawy, bo oceniałam coś przez pryzmat własnego oglądu.

Przeszłość lekowo-alkoholowa, daje trochę inne doświadczenia niz przeszłoś emocjonalna.Tu masz dwa wyjścia, albo coś z tym zrobisz , albo bedzie równia pochyła.Jeśli chcesz normalnie żyć i patrzeć w lustro masz jeden wybór.I cholernie ciężką robotę do wykonania.Ale Twoje powdzenie nie jest tak bardzo uzależnione od interakcji z drugim człowiekiem.Moje niestety jest, bo mogą próbować zacząć pozytywnie myślec o mężczyznach i ciągle napotykać na swej drodze, porąbanych, albo nie zainteresowanych.Fajnych i zajętych.
Tym bardziej, że jak  mówiłam nie mam dużych mozliwości spotykania nowych ludzi, a nie wierzę, że znajomości typu rozmowa w pociagu czy w knajpie skończą się wielką miłością.Bo to zdarza się tylko w bajkach i Harlequinach.Zdarzyło sie to raz mojej znajomej, ale facet zakochał sie nie tyle w jej osobowości co pasującym mu typie urodowym, oczach sarenki i młodości.Był zresztą typem ckliwego romantyka, niedorosłego umysłowego chłopca, który chciał widzieć świat sliczny, lukrowy i różowy.Nie do życia.Ja cóż śliczna i młoda nie jestem, aż tak inteligentna i czarujaca też nie, nie liczę na uczucie od pierwszego wejrzenia.Drugie , czy trzecie może mi się nie przydarzyć, nie mam okazji poznania i bycia poznawaną lepiej - nie bywam i nie spotykam tych samych ludzi wiecej niz raz ewentualnie dwa razy.Z tych przelotnych spotkań nic się zazwyczaj nie wynosi., a już ocenic tego jaki kto jest naprawdę nie da się za Boga.

Taka przeszlosc nie ma nic wspolnego z emocjami? Ty chyba zartujesz!

Moj ojciec byl klinicznie zdepresowanym, samobojczym lekarzem, z ktorym ja spedzalam wiekszosc czasu jako nastolatka, moja mamusia wolajac siedziec w restauracjach z kolezankami. Sprobuj powstrzymac faceta metr dziewiedziesiat, 100 kg wagi od skoczenia z trzeciego pietra, kiedy sama jestes 16nastoletnia dziewczyna. Zycze powodzenia. Kiedy poszlam na studia, po prostu wszystko we mnie wybuchlo. Nie wiedzialam kim jestem. Z przerazenia zaczelam sie medykowac. Zajelo mi wiele lat, zeby miec normalne relacje z innymi ludzmi.

Tez moglam usiasc na czterech literach i powiedziec "zraniona jestem", czekajac az mnie ktos naprawi. Moglam pozwolic swojemu ojcu, zeby dyktowal moje zycie.

Nigdy nie twierdziłam, ze jestem brzydka.Próbowałam tylko udowadniać swoim przykładem, ze mała atrakcyjnośc utrudnia kontakty damsko-męskie, ze  brzydkie kobiety mają w zyciu emocjonalnym bardzo pod górkę.I jak bardzo dla mężczyzn liczy się uroda i wygląd.

Nigdy nie twierdziłam, ze jestem brzydka.Próbowałam tylko udowadniać swoim przykładem, ze mała atrakcyjnośc utrudnia kontakty damsko-męskie, ze  brzydkie kobiety mają w zyciu emocjonalnym bardzo pod górkę.I jak bardzo dla mężczyzn liczy się uroda i wygląd.

Masz wiele racji, dla większości mężczyzn liczy się przede wszystkim atrakcyjność (chociaż, swoją drogą, jest to pojęcie względne i powiedzenie "każda potwora znajdzie swego amatora" ma w sobie ziarno prawdy - ergo, i ty możesz być dla kogoś wielce atrakcyjna ;-)), kobiety obdarzone wdziękiem i urodą (naturalnymi lub wypracowanymi) mają tzw. fory. Z drugiej strony, nikt nie mówi, że i kobiety nie są wzrokowcami, z tym że niekoniecznie poszukujemy typu modela, a jedynie tego czegoś, co do nas przemawia (w moim przypadku, nie wiedzieć czemu, są to oczy, na ten przykład zielone). Niestety, wydaje się (bez urazy), ze w przypadku rodzaju męskiego "atrakcyjność" wybranki dominuje wszelkie inne cechy jej osobowości, intelektu i empatii. Po czym po kilku tygodniach, miesiącach, latach (nieodpowiednie skreślić) strasznie się dziwią, że związali się z kimś średnio do siebie kompatybilnym. Wydaje się, że ty już kilka razy sparzyłaś się na średnio udanych przedstawicielach gatunku, a jeszcze, rozglądając się wokół, nie widzisz przykładu faceta, który jest w stanie wesprzeć, uszanować i zrozumieć. I powiem ci, biorąc pod uwagę własny, nie tak młodzieńczy wiek, że takowych raczej nie ma (ponownie, bez urazy, panowie). Owszem, da się z nimi pogadać, mieć miłe i nie tak miłe chwile, pouprawiać seks, a nawet - o zgrozo, wychowywać razem dzieci i w ramach daleko idącego kompromisu spędzić pół życia, ale raczej nie należy oczekiwać pomocy w chwilach kryzysu, zrozumienia, czy wsparcia. Jeśli masz rozwinięty kompleks matki Teresy - przyjmą to z wdzięcznością, ale sami rzadko wykazują się empatią. Stąd rodzi się podstawowe pytanie - czy naprawdę warto szukać kolejnego mężczyzny życia, który przygalopuje na białym koniu, by potem okazać się wrażliwcem wrażliwym li jedynie na swoim punkcie? Wiem, każdy chce znaleźć drugą połówkę. Gorzej, kiedy nasza żyje np. w Australii...
Co do rad typu: uwierz w siebie, problemem jest twoje nastawienie, jesteś zbyt kolczasta, powinnaś podchodzić do życia w pląsach i z uśmiechem na twarzy, a ono odpowie ci tym samym, to po pierwsze - podobne bon moty trącą panem Coehlo, a po drugie - chrzań je.
Atrakcyjność jest względna, podobnie jak młodość. Każdy ma swoje atuty urodowe i nie powiesz mi, że jest inaczej. Jeśli znajomi twierdzą, że jesteś ciepła, empatyczna, inteligentna i oryginalna, to gdy domniemany ukochany nie jest w stanie tego zauważyć i docenić - pożegnaj pana i jeśli chcesz - szukaj dalej, ale pamiętając, że nie znajdziesz rycerza króla Artura. Wyginęli. Co nie znaczy, że nie warto jeszcze trochę poszukać...

No totalna zalamka. A zniej wynika, ze na milosc i trwaly zwiazek zasluguja jedynie modele, reszta na przemial.

To idac ulica, rozejrzyj sie prosze po idacych parach..ile widzisz kobiet slicznych u boku swojego partnera? Ja bardzo niewiele.

To, ze sie trafilo raz, drugi czy dziesiaty na sukinsyna to sie nazywa pech ale nie fatum czy przeznaczenie. Tylko ja do osoby jakiejkolwiek plci, startujacej do mnie z wlasnymi kompleksami, bolaczkami, strachami oraz niechecia do mezczyzn, kobiet czy psow ogolem biorc to nawet nie chcialabym sie przysiasc.

Chcesz porady? Usmiechaj sie. Nie ma bardziej skutecznej operacji plastycznej niz pelen usmiech, rowniez w oczach. Jestes mloda a juz bardzo zrezygnowana kobieta. Od naprawy tego zacznij bo nawet extra lifting i wszelkie zabiegi nie pomoga jesli bedziesz oskarzac i krytykowac.

Jeszcze jedno - spal swoja metryke, bo bardzo wiek Ci przeszkadza a czlowiek ma tyle lat na ile sie czuje. I to jest swieta prawda.

Nie usmiecham się, chodzę w pokutnym worku narzuconym na głowę i warczę na ludzi.Facetom od progu rzucam, nie będę z Tobą gadała bo wy wszyscy do dupy jesteście.A nawet do tego się nie nadajecie.
Maire ma rację, chrznię  takie dobroczynne rady, to nienormalne by się usmiechać i pląsać, a tu  akurat dusza boli.
Jeszcze chwila, a nie zniosę tego psychologicznego bełkotu, bo ja dopuszczam do siebie ludzi , którzy mają kompleksy, bolączki i strachy.Bo to ludzkie, bo to często dowód zaufania i takiemu człowiekowi potrzebni sa inni  by choc powiedzieć "zobaczysz bedzie dobrze, dasz radę, a ja spróbuję ci pomóc" Uśmiech musi byc autentyczny, a ja niestety nie zawsze mam się ochotę usmiechać.Nie zawsze nie znaczy nigdy.
Mówisz metryka nic nie znaczy, czujesz się na tyle lat ile masz.To spróbuj poderwać kogos o 6 lat młodszego od siebie, spróbuj w wieku lat 50 urodzić dziecko i 45 znależć dobrą pracę.Powodzenia.
Na wszystko w życiu jest czas, biologi się nie przeskoczy, nie przeskoczy się tego, ze z wiekiem się zmieniamy mamy inne priorytety i oczekiwania, co innego nam sie podoba.Jeśli długo życjesz samotnie, nabierasz pewnych przyzwyczajeń i nawyków, organizujesz swój czas według swoich potrzeb i swojej wygody.Trudno jest wtedy wpuścić kogoś do tego poukładanego świata, im dłuzej jesteś sama tym trudniej.

Nie chcesz dobrych rad to ok, napisze inaczej: pieprzysz jak potracona.

Jak dla mnie to mozesz i ten worek zalozyc i wytatuowac sobie wiek i swoje pretensje na calym ciele, jesli uwazasz, ze to Ci bardziej pomoze niz dobry nastroj, usmiechnieta pogodna twarz i nieoczekiwanie cudu. Bo Ty nie chcesz zadnych rad, Ty chcesz cudu. Co to znaczy, ze mamy Ci pomoc? Jak Tobie pomoc jak Ty sama nie chcesz tylko narzekasz na kazdego i kazda nawet przyjazna rade. Ach..to nie Ty masz sie zmienic, to swiat ma sie zaczac w druga strone krecic. Jasne, Pani Egocentryczko.
Obnosisz sie i tu i pewnie dookola ze swoja bolaczka i czekasz, ze Ci ksiaze na drodze stanie. Z takim kochana podejsciem to Ty mozesz jak Paris Hilton wygladac, i tak sama bedziesz.

Taki belkot bardziej Ci odpowiada? Bo pewnie niejednej tu osobie az chec idzie zeby tak Ci napisac, ale staraja sie delikatnie i dyplomatycznie skierowac Cie na wlasciwe tory: od siebie zacznij, nie od innych.

I nie truj farmazonow, ze po 40-ce zycie sie konczy. Poza szansa na biologiczne macierzynstwo, to wszystko jest mozliwe. Mam wiecej niz Ty lat i jestem po A: samotnym wieloletnim macierzynstwie, B: 10 letnim malzenstwie, skad mam drugie dziecko, C: rozwodzie, D: 7-miu latach bez pracy.  Obecnie mam A: wspaniale dzieciaki, B: cudownego i wiecej niz o 6 lat mlodszego partnera, C: super prace na kierowniczym stanowisku. A po 50-tce to zamierzam jeszcze troche swiata pozwiedzac, bo dzieciaki dorosna a ja kredyt w czesci splace. I choc nie kazdego dnia to jednak staram sie usmiechac jak najczesciej.

Aha, i zadna ze mnie dziunia malowana, mam i nadwage i krzywe zeby (ale te sobie troche naprawilam:).

Mozna, tylko trzeba chciec i nie zalamywac rak po kazdym niepowodzeniu. Jest jedno madre przyslowie: las tak Ci odpowie jak do niego zawolasz..pomysl, dlaczego na Twoja agresje, teraz juz jawna, ludzie tak samo reaguja. A mezczyzna to tez czlowiek.

Asterko, niestety muszę stwierdzić, że tyle osób bezinteresownie (!) poświęciło Ci swój własny wolny czas, podzieliło swoją refleksją, wiedzą, doświadczeniem, w dobrej wierze starło się dotrzeć do istoty Twojego problemu, potem pokazać coś, czego Ty za nic nie chcesz zauważyć, że Twoje podsumowanie z ostatniego (i nie tylko) postu, niestety nie wystawiło Ci najlepszego świadectwa. Mało tego - okazałaś się zupełną ignorantką.

Pomyśl nad tym, proszę, bo my możemy zamknąć komputer i uznać, że nigdy żadnej Asterki nie było, mnie to tak naprawdę ani ziębi, ani grzeje, ja na tym nie stracę, moje życie (poza krótkim, epizodycznym doświadczeniem) nie zubożeje, jeśli jednak w życiu realnym postępujesz dokładnie w ten sam sposób, czyli przyjmujesz tylko wypowiedzi wygodne, głaszczące, oderwane od rzeczywistości, takie, które potwierdzają Twoje widzenie świata, to wybacz, ale raczej go nie wyprostujesz. Nawet przyjaźń nie polega wyłącznie na współczującym poklepywaniu po ramieniu, z którego tak naprawdę nic nie wynika, a co dopiero takie wirtualne kontakty. Widzisz, piszesz i wciąż podkreślasz, że jesteś ciepłą, miłą osóbką, a ja nie widzę w Tobie ani ciepła, ani uprzejmości, widzę za to obnoszenie się z własnym bólem, obciążanie innych winą za własne niepowodzenia, a wreszcie reagowanie na każdą niewygodną myśl agresją. Mnóstwo jest w Tobie zgorzknienia i sprzeczności. A skoro widzę to ja i kilka innych osób, to coś w tym musi być, nie sądzisz?

Po pierwsze nikt z nas (tak sądzę) nie jest psychologiem. Po drugie można obrócić to w inny sposób - jeśli ktoś nie potrafi przyjąć konstruktywnej krytyki, to jest to jego porażką, nieumiejętnością radzenia sobie z emocjami, wreszcie pewną niedojrzałością.

Asterka10, a ja mimo wszystko prosiłabym Cię serdecznie o przeczytanie kilku słów, które zamierzam do Ciebie skierować. Na wstępie napiszę, że doskonale Cię rozumiem. Jestem od Ciebie wprawdzie młodsza o dwadzieścia lat, ale nasze historie są bardzo do siebie podobne. Każdy człowiek posiada potrzebę bycia kochanym, potrzebnym i akceptowanym (nawet, jeśli nie zamierza wchodzić z nikim w związek) - tak jesteśmy skonstruowani, gdyż właśnie to pcha nas do budowania relacji z drugim człowiekiem. To naturalne, że w przypadku braku zaspokojenia tej potrzeby odczuwamy cierpienie, żal i frustrację. I tylko od nas zależy, czy będzie to prowadzić nas do coraz większej depresji, czy też będzie odpowiednim motorem dla dokonywania w naszym życiu zmian. Jest takie powiedzenie, że jeżeli nie wiesz, dokąd zamierzasz pójść, prawdopodobnie nigdzie nie dojdziesz, i jest w nim w tym przypadku wiele prawdy. Dlatego najpierw przede wszystkim powinnaś stanąć w prawdzie przed samą sobą. Kim jesteś? Kim pragniesz być? Jakie są Twoje zalety? Jakie wady? Jakie obecnie przeżywasz problemy? Jakiego mężczyzny pragniesz u swojego boku? Na jakie ustępstwa jesteś w stanie w tym przypadku pójść? Ważne, abyś udzieliła sobie odpowiedzi szczerze, bez koloryzowania ani pomniejszania swojej wartości. To powoli Ci uporządkować bałagan w swojej głowie i będzie pierwszym krokiem do samoświadomości, której teraz tak bardzo potrzebujesz.

Kolejna rzecz - kompleksem może być jedynie defekt wyglądu, który możesz zmienić. Jeżeli nie możesz - zaakceptuj go. Wiem, że może Ci się wydawać, że łatwo mi się o tym mówi - nic bardziej mylnego. Sama do najatrakcyjniejszych kobiet nie należę. Podobnie jak Ty przytyłam w wyniku choroby i obecnie ważę ponad 100 kilogramów. Znam więc wszystkie "uroki" życia osoby otyłej, łącznie z pogardliwymi spojrzeniami innych i niechęcią ze strony mężczyzn. Piszesz, że zależy Ci na mężczyźnie, który zwróci uwagę na Twoje wnętrze, a nie wygląd - to jest złe rozumowanie. Mężczyźni to wzrokowcy i tego nie zmienisz - aby mogli zakochać się w kobiecie, musi ona być dla nich atrakcyjna. Ale tutaj mam dobrą wiadomość! DLA NICH. Wierz mi, znam niejednego przystojniaka lubującego się w większych kobietach, o których szczupłe i obiektywnie piękne mogłyby tylko pomarzyć. Im po prostu szczupłe kobiety się nie podobają, obrzydzają ich one (tak, jak przeciętnego Kowalskiego obrzydzać może widok bardzo grubej kobiety). Dla nich atrakcyjna kobieta ma kształtu kuli i dla takiej są w stanie odrzucić zaloty kobiet szczuplejszych. I moim zdaniem w swojej obecnej sytuacji powinnaś właśnie takiego mężczyzny poszukiwać. Nie wymagać, aby wielbiciel szczupłych dwudziestolatek zmieniał się dla Ciebie, ale natrafić na takiego, dla którego będziesz ósmym cudem świata. Wtedy nie będziesz musiała martwić się kompleksami i zadawać sobie każdego dnia pytania: "Ojej, jestem taka gruba, czy ja mu się podobam? Dlaczego ze mną jest?".

Ja, podobnie jak Ty, miałam nienajlepsze doświadczenia z mężczyznami. Czego ja się o sobie od nich dowiadywałam, to głowa mała! Tylko, że ja cieszyłam się, kiedy nareszcie dawali mi spokój, a tymczasem mam wrażenie, że Ty odczuwałaś coraz większy żal - no bo jakbyś była ładniejsza/szczuplejsza/mniej doświadczona przez życia/młodsza, to oni z pewnością by Cię chcieli. Pytanie tylko, czy naprawdę byś tego chciała? Chciałabyś być z kimś, kto potrafi mówić jakiejkolwiek kobiecie takie okropne rzeczy? Poniżać ją, bawić się jej kosztem? Byleby kogoś mieć? Oj, wierz mi, szybko byś się z takiego związku próbowała uwolnić. Poczytaj historie kobiet na forum tkwiących w takich toksycznych związkach i małżeństwach. Sądzisz, że naprawdę należy im zazdrościć tego stresu, bólu, strachu przed oprawcą? Z pewnością nie. Dlatego takich panów omijaj szerokim łukiem i nie rozpaczaj po ich utracie, bo nie ma za czym tęsknić.

Może powinnaś po prostu dać sobie szansę?

Asterka10, pozwoliłam sobie przejrzeć Twoje wypowiedzi w innym temacie znajdującym się w tym dziale. Zauważyłam, że bardzo naskakujesz w nich na obiektywnie piękne, szczupłe kobiety. Dlaczego? Przecież nie jest to ich wadą. Są zdrowe i posiadają dobre geny. Nie każda piękna kobieta jest rozpuszczoną księżniczką zapatrzoną w siebie, której zainteresowania krążą jedynie wokół kosmetyków i zabiegów upiększających. Jest wiele pięknych kobiet o pięknym wnętrzu. Dlaczego tak bardzo ich za to nienawidzisz? Ponieważ podobają się mężczyznom? Sama napisałaś, że nie zależy Ci na mężczyźnie patrzącemu jedynie na wygląd, a jednocześnie zachowujesz się tak, jakbyś miała żal o to, że tacy mężczyźni nie wybierają Ciebie. Widać wyraźnie, że nie czujesz się ze sobą dobrze, dlatego mimo wszystko zachęcam Cię do szczerej rozmowy ze sobą samą, świadomości własnego ducha i ciała. Musisz zaakceptować i pokochać siebie, niezależnie od tego, czy kochają i akceptują Cię inni.

Ależ tacy mężczyźni istnieją, zapewniam Cię! Sama poznałam kilku takich panów, w różnym wieku, i to właśnie dzięki podobnym wartościom i zainteresowaniom. Fakt, są oni może w mniejszości, ale naprawdę warto ich szukać.

Kolejna bzdura. Oczywiście, są tacy mężczyźni i sama miałaś z nimi do czynienia, ale są również tacy, którzy będą wspierać Cię/Twoje dziecko w chorobie i zaakceptują sam fakt istnienia choroby. Co do problemów i kłopotów, to nie jest tak, że mężczyźni ich nie lubią (zresztą, kto je lubi tak naprawdę?) - oni zazwyczaj bardzo nie lubią użalania się nad sobą w obliczu kłopotów, są bardziej nastawieni na doradzenie rozwiązania problemu. A niestety zauważyłam, że kobiety częściej wolą się wypłakać, niż posłuchać męskiej rady.

To nie tak, ze nie lubię kobiet pieknych i szczupłych z osobowościa czy bez.Nie lubię mężczyzn, za to, że ich głownym kryterium wyboru jest wygląd.I, że się później żalą, jak wybrali piekne pustaki i cwaniary, ze wszystkie kobiety to k..., materialistki itp., itd.Miałam taką sytuację bardzo niedawno temu.Ileż na tym nawet forum narzekań na kobiety, ze są takie , śmakie i owakie, że wybierają facetów z kasą, pozycją.Jeśli kogoś życie kręci sie wokół ciuchów, kosmetyków i zabiegów pielęgnacyjnych ,nie wybierze sie kogoś , kto zarabia 2.000.Proste i logiczne.Nie lubię mężczyzn , za te upiorne spojrzenia pełne pogardy, ze nie wygląda się tak jak oni sobie wymarzyli.Za to, że mogłabyś byc ludzkim odpowiednikiem charakterologicznym archanioła Gabriela i tak by cię nie zauważyli.
Być moze są męzczyźni  w których istnienie wątpię.Ale jest ich tak niewielu, ze moge ich zwyczajnie nie spotkać.A nawet jeśli bym takiego spotkała moge się mu zwyczajnie fizycznie nie podobaćI tacy męzczyźni są najczęściej w związkach i zadna kobieta przy zdrowych zmysłach się z takim nie rozwiedzie.Zaraz usłyszę, złotą radę zacznij bywać, wyjdz do ludzi, wyjeżdzaj ze swego małego miasteczka.Tylko to jest niestety nie mozliwe, z powodów o których pisałam - nie mam czasu tylko dla siebie.W internecie takiego faceta nie spotkam, to juz doskonale wiem.
Mussaka dla wyjaśnienia, psychologicznym bełkotem są dla mnie jedynie "mądre" podręcznikowe rady "usmiechnij się , a swiat usmiechnie się do ciebie", produkujące stada sztucznie uśmiechniętych cyborgów, bez osobowości i pazurka.Nie można być wiecznie zadowolonym i szczęśliwym, czasem trzeba pomarudzić, być złym pokazać swoje negatywne emocje.Człowiek, który nie potrafi  lub nie moze pokazać, że coś go boli, stara się załatwić wszystko pokojowymi , podręcznikowymi metodami, jest cholernie samotny.Te wszystkie political correctnes w nadmiarze tłamszą ludzką osobowość.Człowiek nie może kochać całego świata i wszystkich ludzi, moze ich akceptować i co najwyżej unikać z nimi bliższych kontaktów.
Podsumowując, nie znoszę truizmów, gotowych rad dla każdego.W moim przypadku wieczny usmiech byłby sztuczny i narzucowny.Mam naturę refleksyjno- ironiczną, autoironiczną dzieki Bogu też.Jestem typowym cholerykiem, który pokazuje co czuje i mysli.Ucywilizowanym, bo staram się zawsze nie ranić ludzi.A jeśli już to zrobię niechcący potrafię przeprosić.

Wiesz, jaka jest różnica pomiędzy przyjaźnią i miłością? W przyjaźni nie ma pożądania i to tak naprawdę jedyna różnica. Kiedy się z kimś wiążesz, musisz brać pod uwagę fakt, że prędzej czy później będziesz uprawiać z tą osobą seks. Czy potrafiłabyś kochać się z kimś, kto Cię w ogóle nie pociąga? Nie, ponieważ, nie będzie między Wami dostatecznej ilości "chemii". Dlatego nie miej pretensji do mężczyzn o to, że odrzucają kobietę ze względu na jej wygląd. Wygląd wbrew pozorom jest bardzo ważny. Oczywiście zdarzają się mężczyźni, dla których ważny jest tylko i wyłącznie wygląd partnerki (całkowicie wisi im to, jaką ona ma osobowość i czym się interesuje), ale z takimi chyba nie chciałabyś zakładać rodziny?

Ale tak naprawdę nie ma innej rady, niż otworzenie się na ludzi. Fajny facet nie wejdzie do Twojego domu przez komin . I nie chodzi o to, byś imprezowała czy przesiadywała przez całe noce w klubach. Chodzi o to, abyś zaczęła wychodzić z domu nie tylko po to, by zrobić zakupy: może pójdź na spacer, zapisz się na jakiś kurs czy kółko zainteresowań, wyjdź z przyjaciółmi na piwo do ulubionego pubu. Najgorszą rzeczą, jaką może zrobić osoba cierpiąca na samotność, jest zamknięcie się w domu! Naprawdę nie masz kogoś, kto raz w tygodniu przez kilka godzin mógłby zająć się domem i Twoim synkiem?
Poza tym skąd pewność, że w Internecie nie poznasz wartościowego mężczyzny? Niemalże wszystkich swoich bliskich męskich znajomych poznałam właśnie przez Internet.

Kochana, ale tutaj nie chodzi o to, byś uśmiechała się bez przerwy, na dodatek sztucznie. Chodzi o to, byś postarała się odnaleźć jasną stronę życia w sytuacji, w jakiej się znajdujesz i przedłożyła ją nad uczucie rozgoryczenia, żalu i frustracji. Bo może być tak, że Ty odstraszasz potencjalnych partnerów wcale nie swoją tuszą, a właśnie wylewającym się z Ciebie pesymizmem. Wiesz mi, pulchna i średnio atrakcyjna kobieta z dużym poczuciem humoru i ciepłem szybciej znajdzie sobie kogoś fajnego na stałe, niż chuda piękność, która ciągle tylko narzeka i płacze. Mówisz, że znasz swoje wady i zalety, więc uczyń atuty ze swoich zalet i daj je poznać, nie opieraj związku na swoich wadach, a podświadomie być może właśnie to robisz. Wmówiłaś sobie, że o Twoim niepowodzeniu świadczy Twój wygląd, i z takim nastawieniem podchodzisz do kolejnej znajomości. Wierz mi, to naprawdę się wyczuwa.

A ja im dłużej czytam Ciebie, tym bardziej dochodzę do wniosku, że uwielbiasz by ludzie słuchali Twoich przemadrych rad i stosowali je w życiu.
Ludzie są rózni, róznie postępują i zachowują.Nigdzie nie napisałam , ze się nie usmiecham i zaprawdę powiadam Ci nie chadzam ponura i obrażona na cały świat.CZASEM PO PROSTU MUSIAŁABYM SIĘ DO TEGO UŚMIECHU ZMUSZAĆ , BYŁBY ON NA WSKROŚ SZTUCZNY I FAŁSZYWY a to normalne nie jest.
A jeśli chodzi o ciepło, wystarczy poczytać moje posty do Adlernewman i moje opinie o jej dzieciństwie, albo o podejściu rodziców Papciuszka.Człowiek, który przejmuje się ludzmi, pracuje jako wolontariusz z niepełnosprawnymi dzieciakami nie ma ciepła za grosz.Kobieta , której ex pisze , że był z nią szczęśliwy, jest okropna wredna i zimna jak polodowcowy głaz.
Nie twierdzę, że faceci wybierają sobie modelki, ale po wielu opiniach, ze jestem za gruba, za wysoka, za mało eteryczna, za inteligentna, nie jestem Kasią, Moniką  czy kogo tam oni akurat wielbili ja akurat bardzo wielu nie pasuję.Być moze charakterologicznie również, nie przeczę, ze tak moze być.
A stąd znikam, nim się jeszcze okaże, ze dodatkowo jestem głupia, ograniczona i mam nierówno pod sufitem.Bo już chyba tylko to zostało tu nie przewałkowane.

Asterka10, zrozum, że my Cię dobrze nie znamy. Możemy bazować jedynie na tym, co piszesz na forum, a nie oszukujmy się, że w większości są to posty przesiąknięte goryczą i żalem. Myślę, że nikt nie chciał Cię urazić, w tym ja również - przepraszam, jeśli to niechcący zrobiłam. Jeżeli jest tak, jak mówisz i posiadasz w sobie pokłady empatii i ciepła, to jest to Twój niewątpliwy plus!

Napisałam Ci już, że moja historia przypomina Twoją. Przez lata kolejni chłopcy i mężczyźni próbowali udowodnić mi, że jestem zbyt "nie taka", by się z nimi spotykać i ktoś mnie zechciał. Mówi się trudno. W końcu poznałam takich, którzy mnie akceptowali ze wszystkimi swoimi wadami.

Tak jestem rozgoryczona i zgorzkniała i zakładam, ze wiele z Was na moim miejscu też by było.Bo jeśli z czyjejś strony cały czas spotykały kogoś kopniaki i przykrości to taki bedzie.Jeśli kolejnego mężczyznę prosiłam nie zrób mi krzywdy, jeśli nie dasz rady ze mną byc to mi to powiedz, a oni i tak robili po swojemu to zaczynasz wątpić w męski zdrowy rozsądek.Nie mozna całe zycie a priori wierzyć, że zainteresuje się tobą ktoś dobry , wyrozumiały i ciepły  gdy spotykasz całkiem inny typ faceta.
To co napisałam, o mojej sytuacji osobistej nie jest wyssane z palca to opinie , które usłyszałam od mężczyzn .Od kilku męzczyzn i widzę spojrzenia ludzi na mnie i moje dziecko.Wielu ludzi nie akceptuje niepełnosprawnych, uważa, ze należy ich zamykac w ośrodkach i nie pokazywać bo to nieestetyczny widok.Przykry , niemiły, wpędzający w dyskomfort.
Czasem chce mi się wyć z bezradności, jak pomyslę, że kiedy mnie zabraknie moje dziecko wyladuje w osrodku, na wspólnej sali z umierajacymi staruszkami.Biedny, zagubiony i samotny.Nikomu nie potrzebny.I to jest mój największy problem, a nie facet czy brak faceta.
Na to też macie jakiś gotowy , zbawczy sposób?Jakąś cudowną  receptę.
Pewnie usmiechnij się, a życie usmiechnie się do Ciebie.albo na pewno znajdą się fantastyczni ludzie, którzy się nim za Bóg zapłać zaopiekują.

Tak trzeba było zacząć tę dyskusję, zupełnie inaczej by się potoczyła.

.

Bingo! I o to wlasnie chodzi. O nastawienie do swiata, ludzi, siebie, wszystkiego. To, ze sie jest czlowiekiem milym czy pogodnym nie uchroni nikogo z nas od spotkania na swej drodze ludzi zlych i podlych. Ale daje resor i bufor bezpieczenstwa, tego, ze nas to nie zalamie. W koncu i piekne osoby trafiaja na chamow.
Zrob prosty eksperyment: spojrz w lustro i teraz: skrzyw sie jak z bolu, pozniej zrob zacieta mine, zrob twarz wsciekla a na koniec usmiechnieta - roznice w urodzie widac jak na dloni. Tylko wlasnie nie chodzilo tu o amerykanskie reklamy past do zebow, chodzilo o usmiech do siebie, od serca, taki co siega tez oczu, usmiech do swiata i wlasnego zycia.

Mam pare ladnych kolezanek wiecznie narzekajacych na brak partnera, mam tez takie co to z tlumu sie nie wyrozniaja a sa juz dlugo w udanych zwiazkach. Jak to sie dzieje?

Dziewczyny dobrze Ci tutaj radza. Pech pechem, ale nie mozna wszystkiego zwalac na innych ludzi. Masz niesamowicie negatywne nastawienie i po prostu lubisz jeczec, takie mam wrazenie.

Napisalam o mojej "kolorowej" przeszlosci, zeby pokazac, ze tez bym mogla byla sie zalamac, bo mialam nieodpowiedzialnych rodzicow, geny uzaleznien, czy tam inne cuda na kiju. Latwiej jest obarczac wina za wlasne niepowodzenia innych ludzi, ale tak naprawde wiekszosc rzeczy, ktore sie nam przydarzaja zalezy wylacznie od nas samych. Roznica pomiedzy Toba a kobietami, ktore w tym watku pisaly i probowaly Ci udowodnic, ze zmiany sa mozliwe, polega chyba na tym, ze one sie na swoich bledach nauczyly czegos, a Ty wleczesz wszystkie swoje zle doswiadczenia i pozwalasz im zdominowac swoje zycie.

Myślę, że  Asterka10 jest teraz w takim monencie życia, że ma wszystkiego dość, że wszystkie doświadzenia jej życia skumulowały się, potrzebuje męskiego ramienia bo dosyć ma samotnej walki. Jak ma się uśmiechać jeżeli ze wszystkich stron dostaje po tyłku a to co dobre musi wywalczyć sama.  Uważam również, że jest wspaniałą matką i pewnie wartościową kobietą, ale dosyć ma "uśmiechanai się przez łzy". Rady forumowiczów są wartościowe, ale nic nie dadzą w tym momencie, bo Asterka 10 chce krzyczeć że jest źle i musi to z siebie wyrzucić by pójść dalej.

Absolutnie prawda. Tu jest pies pogrzebany. Samo jeczenie nie pomoze, jezeli nie chce sie nic w sobie zmienic.

MS, Ty chyba postow  Asterki nie czytalas. Przez dwa tygodnie ludzie Jej daja rady, i przez dwa tygodnie Ona odrzuca wszystkie, albo atakujac kazda bidna forumowiczke, albo tlumaczac, ze Jej niepowodzenia w zyciu romantycznym sa wylacznie spowodowane tym, ze nie jest Miss swiata, a wszyscy faceci to palanci.

No sorki, ale nawet swietego by pokrecilo.

Tak, w życiu nie jest kolorowo. Ale weźcie pod uwagę w jakim stresie i napięciu żyje Asterka i będzie tak miała do końca życia.

Zamartwia się, co będzie z jej dzieckiem jak jej zabraknie.

Czy każda z nas, zabierających tu głos będąc w takiej sytuacji nie stałaby się rozdrażniona, zgorzkniała, złośliwa itd ?

.