Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Myślę Miss, że Twoje problemy wykraczają po za tak tu reklamowaną pracę nad sobą.Dla mnie to depresja ze stanami lękowymi, ale nie jestem specjalistą.Trudno z tym żyć, mam kumpelę, która ma podobne problemy i zwyczajnie jest na lekach w tym na prozacu.I ma mądrego psychiatrę.Ale właśnie teraz podłapałą depresję giganta, jest sama w obcym kraju i boję się o nią.A jest pielęgniarką, któa pracowała wiele lat w szpitalu psychiatrycznym.Jak widać, każdego to może dotknąć.

Też odnoszę takie wrażenie, a ponieważ także specjalistą nie jestem, nie ośmielę się diagnozować.
Już kilka razy pisałam, że Miss powinna, albo zaufać swojemu terapeucie, albo go zmienić i nowemu zaufać. Choć może przydałby się psychiatra. Prozac ponoć jest niezły.
Jeśli to depresja to samemu raczej nie da się wyjść z tego.

Ale ja biorę leki od wielu lat i mam aż dwoch psychiatrów, a na terapię chodzę już od 3 lat. Poza tym że zdaję sobie sprawę, że to irracjonalne odczucia, nic innego się za tym nie kryje, są to odczucia które przychodzą i mogę się wysilać ile chcę, i tak nic nie pomaga. Daltego pytam o konkretne rady, bo poróbowałam już wszystkiego chyba i nic mi nie pomaga. Ja także analizuję sowje postepowanie, mysli i zachowanie sama, a czasem z innymi ludźmi. Nie jestem osoba ograniczoną umysłowo i na rozum oceniam różne sytuacje bardzo trzeźwo. Ale jest we mnie wiele smutku, pustki i iracjonalnych lęków oraz poczucie winy, że nie umiem tego zmienić. Daltego czasem wpadam w taką złość, jest to reakcja na niektóre wypowiedzi na forum, dlatego, że ja czuytam na te tematy książki, kiedyś nawet korzystałam z afirmacji, starałam się być "tu i teraz", chodzę do psychologa i psychiatry i nie mogę pozbyć się tych dołujących odczuć.  No nie potrafię i już, i comam jesczee zrobić? Z tego też powodu musialam zwolnić się z pracy i nawet mam z tego tytuły rentę.

Jestem mutantem miło mi
Trudniejsze chwile trafiają mi się co jakiś czas (4-letnia wnuczka, na granicy śmierci w szpitalu, podejrzenie ADHD (dotąd nie "przyklepane), podział majątku w sądzie - "być albo nie być" bezdomnym/właścicielem/współwłaścicielem...
Bo z tego składa się życie. I nic mi się nie wydaje... Prócz własnego zdania SŁUCHAM co mówi mi otoczenie.
TYLKO samego siebie można zmienić - INNYCH się nie da - stawiają OPÓR łaknąc wolności (nie wiedzieć czemu )

NIKT nikogo nie zmusi do pracy "nad sobą"
KONKRET - jeśli widzicie AŻ tyle różnych wad u siebie - nad którymi się tak namiętnie rozwodzicie - to jako świadomy (dojrzały) człowiek - możecie z nimi powalczyć... albo nie.
Tymczasem piszecie: ja nie chcę dostępnych facetów (nie namawiam broń boże) BO mają następujące wady:...
Tymczasem o sobie: ja - nie lubię, nie chcę...
Widać TYM, którzy Wam by się podobali - NIE podoba się pakiet, które WY jesteście gotowe zaoferować.

Wracając do ZMIAN - OD czegoś trzeba zacząć; może wykształcenie, może miejsce na ziemi, może fach - POCIĄGAJĄ wszak ze sobą zmianę OTACZAJĄCYCH ludzi na nowych (któraś zaprzeczy?)
Skoro mówicie NIE wszelkim zmianom - ZMIAN nie będzie.

A to o czym piszesz Asterko to zewnątrz-sterowalność: TO zły los, złe miejsce urodzenia, zły wygląd/wzrost/waga, źli ludzie, niefart, fatum... wszystko tylko nie my same mamy wpływ na własne życie
Proszę bardzo - ale OPCJE SĄ różne - TYLKO nie każdy chce po nie sięgnąć (Lepszy znany wróg?)
Pozdrawiam i życzę miłego dnia i weekendu

PS.
A propos CO się da lub NIE DA - dziś u EWY Drzyzgi pokarzą dziewczyny, które schudły takie ilości kilogramów - że ja mówię z niedowierzaniem: "nie da się" (z zazdrością i podziwem - bo sama nie potrafię). Zmiana wagi ZMIENIŁA ich "osobowość" myślicie? Nastawienie do życia? Poczucie własnej wartości/ humoru (tylko?)?
Ciekawam waszej opinii

Ale Miss, Ona ma troche racji...

Adlernewman - mając niepełnosprawne dziecko nie masz bujnego życia towarzyskiego.Niestety nie wyjdziesz do knajpy, nie jesteś dyspozycyjna, nie urwiesz się na jakiś wyjazd.Co z tego, że zagadasz i otworzysz się na ludzi, kiedy oni znając twoje ograniczenia nie mają ochoty tych znajomości kontynuować.I czasem nie możesz wybrać tego co Ty chcesz tylko to co stawia przed Tobą życie.To się nazywa odpowiedzialność
Niestety , nie mogę sobie pozwolić na jakieś rewolucyjne zmiany w swoim życiu, bo mam pod swoją opieką człowieka, któremu trzeba zapewnić stabilizację, spokój i bezpieczeństwo.I miotająca się w zmianach matka to ostatnia rzecz która jest mu potrzebna.Nie ma szans ani na zmianę pracy, ani na zmianę miejsca zamieszkania -nie mogę sobie pozwolić na bezrobocie, albo bezdomność.
Nie ma szans na spotkanie fajnego faceta w mojej sytuacji Adler.Tak jak napisałam musiałąbym być albo bardzo ładna i młoda, albo rzucić się w wir życia towarzyskiego i zostać mega flirciarą.Niestety nie potrafię.

tam gdzie się kończy praca nie zawsze kończą znajomości, no chyba że sami zaniedbamy, a co do żon to różnie może być, niekoniecznie muszą zabraniać mężowi kontaktów z przyjaciółkami...

Wyglądasz jak kobieta z egzemą.Nic w tym strasznego.Moja kumpela przebija Cię bezapelacyjnie.Ma opryszczkę, na pół twarzy - cieknącą, rozbabraną i łazi do pracy.Druga trądzik różowaty, który w stanie ostrym wygląda szkaradnie.
Jeśli z powodu takiego bzdetu Luby miałby Cię przestać kochać to byłby już estetą do kwadratu.

Fe, Koliber...za dużo filmów przyrodniczych :-))))

Mialam sie nie odzywac i nie komentowac
Miss pisalam, ze ranisz Dlaczego ? Przeciez Anhedonia niczym Cie nie obrazila ???
Ja osobiscie czytam te psychopierdy na blogu i nie tylko jej (wiemy z Anhedonia o jakie blogi chodzi). Jestem wdzieczna za ten blog i inne, bo wiele kobiet dostalo wsparcie i ucieklo do przodu
Nie ma tam chyba zadnej, ktora zaluje, ze te psychopierdy zastosowala
Miss zrozum jezeli mozesz, ze my tutaj czytajace ten watek mamy wielka empatie i nas "boli" Twoj bol
Czlowiek z empatia pragnie jakos pomoc ale Ty piszecie, ze nie chcesz pomocy a za jakis czas piszesz (wczoraj Misss poryczalam sie jak przeczytalam Twoj post o lekach) ze chcialabys zrobic wszystko aby bylo lepiej ?

Miss trzymaj sie

Koliber, mnie te moje kumpele uczą pokory.Lubię obydwie,ale  sama muszę przyznać , że od czasu do czasu wyglądają potwornie.Znam parę osób przy których często myślę "a ty się idiotko zamartwiasz tym , że jesteś sama".
Fajny facet według mnie, to ktoś ciepły przede wszystkim.Uczciwy, odważny i umiejący walczyć o swoje.To  taki facet, który mimo wrodzonej łagodności będzie bronić swojej rodziny czy kogoś w potrzebie.Inteligentny, oczytany, ciekawy świata.Absolutnie nie musi być piękny byle tylko dbał o siebie w podstawowym zakresie higienicznym.
Dlaczego byłabym ze sobą gdybym była facetem?Bo mam w sobie masę ciepła i potrafię kochać.Zależy mi na ludziach i dla bliskich osób bywam niesamowicie oddana i lojalna.Dlatego, że nigdy bym nie zdradziła, nie kombinowała i nie kłamała.Dlatego, że nie jestem materialistką i nie uważam, że facet ma się zarobić na śmierć na moje kaprysy.Bo potrafię słuchać i rozmawiać, jestem inteligentna, mam poczucie humoru i ciekawość świata.Bo jestem samą zmysłowością i cudowną kochanką.Dlatego, że potrafię się cieszyć bzdurami.A przede wszystkim dlatego, że jestem silna i odpowiedzialna i nawet gdyby coś się stało dam radę.

Już Wam dziewczyny odpisuję, bo dopiero po 4 godzinach czekanai wrociłam od okulisty...

Koliber: jeden kolega (nasza przyjaźń i wspołna pasja kartami tarora umarła śmiercią na nuralną) poznał dziewczynę i nie poświęcał mi więcej czasu, a drugi (kolega z terapii) też urwał konatkt, ponieważ drażniło go to, ze jestem niewierząca. A tak poza tym prawdą jest, że nie mam żadnych znajomych. Dlaczego tak się dzieje? Nie wiem, wielokrotnie się nad tym zastanawiałam i sama próbowałam tą zagadkę rozwikłać, ponadto próbowałam coś wyciągnąć na ten temat od terapeutki. Ale nie znalazłam wyjaśnienia do dziś.

Przykro że odbierasz moją krytykę jako zranienie, nie mialam takiej intencji, pod bogiem. Anhedonia jest wg mnie osobą, która nie dopuszcza aby ktokolwiek miał inny światopogląd niż ona, stąd nie chciałabym korzystać z jej rad, które zdają się mi być wręcz dyrektywami. Cieszę, się w moim odczuciu "poppsychologia" pomaga wam. super, ale skąd tak pewne założenie, że ma ona równie zbawienny wpływ na wszystkich. Nawet leki nie na wszystkich działają tak samo...Niestety, sprawdzałam na sobie metody które są opisywane na blogu Anhedonii i jej koleżanek. I z całą pewnością sprawdziłam, że akurat te teorie na mnie pozytywnie nie odziaływują. Wręcz odwrtonie, mam ogromne poczucie winy i pretensje do siebie, że umiem ich zastosować w swoim życiu. Co moim zdaniem świadczy wręcz o ich pewnej szkodliwości co do mojej osoby.

Nie złoszczę się. Powiem szczerze, że poza tym forum nie uzewnętrzniam się w sumie przed nikim. Więc chyba nie mają miejsca sytuacje, gdzie ranię ludzi. Jestem socjofobiczka i raczej słucham niż mówię w realu, raczej nie jestem asertywna i nie odwazam się na krytykę nikogo. Taka jest własnie moja komunikacja, prawie zadna. Powtórzę się, ale dodam, że jestem raczej słuchczem ni ż mówcą. Poza tym forum nikt mi tego nie powiedział. Ja nie chcę zmienić się w pięć minut. Mi żle jest w sumie od dzieciństwa i zawsze szukałam jakiejś mozliwości zmiany swego samopoczucia na lepsze. Kiedyś poszłam dla tego do studium New Age, stosowałam afirnacje, medytacje, nawet chodziłam po rozrzażonych węglach.  Od dwóch lat chodzę do psychologa. Skończyłam kilka studiów podyplomowtch, czytałam wiele książek psychologicznych. I to są w sumie 12 lat stosowania tych metod.  Co chciałabym zmienić? Chciałabym mieć dobre samopoczucie...Oczywiście nie cały czas, ale chociaż częściej niż obecnie, gdzie głownie caly czas mam wolno płynący lęk, czyję się osamotniona i pusta emocjonalnie. Nie wiem jaką osobą chciałbym być, chyba taką jak jestem, ale dobrze czującą się na co dzień.

dziewczynka juz mi tak obrzydła, ze patrzec na dzieci nie moge, tanczyc nie umiem, a co do sportu to zawsze bylam w szkole z wfu najgorsza, prawie nie umiem nawet jeżdzić na rowerze...taka jestem tępizna sportowa...pływać nigdy nie moglam się nauczyć, a z aerobicu uciekałam z płaczem, jak sie kiedyś zapisałam bo bylam najgorsza. Jak byłam mała to byłam strasznie nieszczęsliwa i samotna. Zawsze chiałam mieć psa ale rodzice nie chcieli się zgodzić. Przez rówieśników byłam zawsze odrzucana i dyskryminowana.
Nawet rowerem boję się gdzieś dalej pojechać, bo się przewracam i jest obawa, że mogę komuś albo sobie krzywdę zrobić. Zresztąsportu nie lubię i nioe chcę się przymuszac, frajdy mi żadnej nie daje, tylko jeszczr poglębia moje negatywne zdanie o sobie samej.

Nie...Jestem niepijącą alkoholiczka.

Dziewczyny czy do sportu trzeba miec talent ??? Przeciez nie mowimy tutaj o zawodowych sportowcach
10 minut na rowerze albo powywijanie tylkiem podczas sprzatania Do tego potrzebny jest talent ???

Czyli Twoi rodzice nie pili To gratuluje Miss, ze zerwalas z nalogiem A co sie stalo w Twoim zyciu, ze postanowilas  zerwac z nalogiem ?

Nie, nie pili i nie piją...Co się stało? Nic, po prostu nie chciałam się stoczyć....

Asterko, oficjalnie ja już się nie zajmuję, ale moja mama wszystko dżwiga na klatę,  aponieważ to moja jedyna prawdziwa przyjaciólka, nie mogę patrzeć jak ona z choymi nogami lata przy tym dzieciaku, więc już o 11. oo biorę małą na wszarz i wiozę autobusem do domu suistry i tak czekam do 15 na jej powrót. Ale dziś szwagier oznajmił że Patison idie od września do przedszkola więc jeszcze tylko 4 miechy musimy wytrzymac.

Miss, pisałaś o swoich problemach z lękami. Ja mam/ miałam bardzo duże lęki, więc rozumiem.
Ciągnęło się to latami, dalej mi się to zdarza tylko rzadziej. Jak tylko przeczytam opis jakieś choroby, albo usłyszę , że ktoś jest na coś chory to już mam objawy. Miałam już raka wszystkiego. Lęki, że ktoś włamie się do domu, lęki przed klatką schodową, toaletą publiczną. Raz coś stuknęło, i było to w obecności mojego męża, a ja akurat miałam jakiś słaby dzień i dostałam wielkiego ataku paniki.
Im ogólniej jestem słabsza im więcej mam nerwów tym gorzej. Im mniej pozytywnie myślę tym więcej sobie roje w głowie. Potrafię sprawdzać wiadomości bez przerwy czy nie było wypadku jeśli mój mąż ma gdzieś jechać. Chodziłam na terapie przez dwa lata, uczyłam się mierzyć z tymi lękami. Jedyna rada jaką umiem powiedzieć to mimo wszystko jak najwięcej pozytywnego myślenia, jak najwięcej dobrych rzeczy do zrobienia i powodów do dumy. 
Ja wiem jak to jest. Wiesz, że lęk jest głupi ale nie możesz przestać się bać.
I mi moje koty bardzo pomagają, ale może akurat nie przepadasz za zwierzakami, więc nie wiem czy to dobra rada.

adlernewman, wybacz, ale z powodu wielu rzeczy na głowie, mam raczej słabą pamięć. Czy Ty uważasz, że jesteś brzydka? Bo jeśli tak, to chce Ci powiedziec, ze jak zobaczylam Twoje zdjecie to pomyslalam 'to chyba nie ona ma byc brzydka?' nawet z tym czymś na twarzy nie jesteś brzydka, jesteś ładna.

Miss a jak wywijasz to czujesz sie zle ? No bo nikt nie czuje sie caly dzien super szczesliwy !!! Moze Ty mylisz euforie z takim "normalnym" stanem ? Nie wiem Miss co to dla Ciebie czuc sie dobrze ? Czulas sie kiedys dluzszy czas dobrze ?

jak ja sie przyjmowalam to nie było. jak piłam to sie czułam na tak i dlatego piłam.

Godzinka dziennie to super A co robilas jak bylas z ex ? Nie pytam o sprawy intymne

I co sie stalo, ze on ex ?

Ja akurat czytam po 15 ksiązek miesięcznie, więc .... jakoś nie pomaga. Myślenie zmieniam co dnia od 12 lat i nie udaje mi się. Nastrój robi się beznadziejny, płacz, lęki, myśli samobójcze, tak jest od 12 lat.

No ja czytam bardzo wiele też, i ogólnie sięgnięcie po jakąkolwiek książkę nic by mi nie dało. Ale wybrałam sobie jedną, co ma mnie uspokajać.
Uwielbiam np 'Krótką historie czasu' ale czytanie jej jak mam atak paniki, niewiele by mi pomogło. Nawet bym się nie skupiła.
Muszę mieć coś co kojarzy mi się tylko dobrze, coś co mi się kojarzy z brakiem lęków, z ciepłem, z babcią, z czymś takim do czego mogę się odnieść. No, ale wiadomo to co mi pomaga nie pomoże każdemu.
Mojej mamie pomaga oglądanie fotografii mody chociażby, a ciotce przeglądanie książki kucharskiej bez czytania (przewracanie kartek ją uspokaja)

Miss przeczyataj co napisalas ? Chcesz zeby bylo jak do tej pory ale inaczej Rozumiesz ?
Miss Ty na swojej terapii przepracowalas juz swoje dziecinstwo ? Bo nie obraz sie Miss ale dla mnie jestes jeszcze troche rozkapryszonym dzieckiem
Wiesz, ze w innych nie lubimy tych cech, ktorych tez u siebie nie lubimy ?
Powiedz czemu ta dziewczynka Cie denerwuje, co Cie tak w niej denerwuje ?

Rozumiem Cię Miss, ja uwielbiam mojej mamie siedzieć na głowie, zresztą tacie też.
Obecność taty mnie uspokaja chociażby. Wydaje mi się, że jego obecność od wszystkiego mnie obroni hah, głupie to nieco dla dorosłej kobiety, ale coz.
Niestety mam bardzo daleko do swoich rodziców. Może zamieszkaj z mamą na stałe?
I nie mam na myśli nic złego, moja dobra koleżanka mieszka z mamą, ma lat 36. Obie wciąż pracują , super się dogadują, mają kota. A ta znajoma mimo tego nie odstrasza mężczyzn i nie jest niesamodzielna. Tak jakby mieszkała ze współlokatorką. Myślę, że mają fajne życie. Bardzo się kochają i nie czują się samotne.

No własnie ja mieszkam z mamą. A do siebie chodzę raz w tygodniu i najczęsciej od razu dostaję tam napadu lęku.

I ona miała tylko 8 miesięcy jak zaczęłam się nią zajmować. Nie chodziła i nie mówiła. Dwa lata temu całe lato schodziłam z nią w wózku po kilka godzin dziennie, opaliłam się jak murzyn. Poznałam całą dzielnicę mojej siostry. Przy mnie zaczęła raczkować, chodzić i mówić pierwsze słowa. Na poczatku mówiła mama do mnie i do siostry. Ale w listopadzie zeszłego roku poczulam taki opór, że dalej wstawać o 5 rano i iść do niej na 8 godzin, że przestałam spać. Chodziłam jak śnięta a przy dwulatce nie można sobie pozwolić na chwilę nie uwagi. Bałam się powiedzieć siostrze że ju ż nie daję rady. Było straszne gniewanie, siostra nie odzywała się do mnie. Potem moja siostra pogodziła się z tym i przeżycila opiekę na moją chorą mamę, która będzie z.apieprzać do momentu aż padnie. Nie mogę patrzć jak mama słabnie po 2 godzinach opieki nad Patisonem i o 11.00 biorę siostrzenicę na fraki i jadę autobusem do siostry i tam opiekuję się nią do 15 aż siosytra przyjedzie z pracy.

Nie będę szukać już terapeuty bo próbowalam u 6, nic mi nie pomogło i szkoda mi kasy. Niestety muszę zyć tak jak żyję.A do czytania mam całe tony książek.

Happyfull, czy Ty jej sugerujesz , że jak coś ją unieszczęśliwia to musi zmienić do tego podejście?
Że ma zacząć chcieć i lubić zajmować się dzieckiem siostry chociażby?
Chyba musiałam, źle zrozumieć. Ja nie chcę zajmować się dziećmi i nie lubię się nimi zajmować i tego nie robię.
Może jak pracodawca na mnie krzyczy bez przerwy to też mam zmienić nastawienie, zamiast mu powiedzieć by przestał?

Wybacz Miss, ale Twoja siostra chyba nie powinna się brać za posiadanie dzieci jak nie może ich sama wychować. Do przedszkola niech dziecko wyśle może?
Zamiast wykorzystywać mamę. Nie interesuje jej zdrowie i spokój waszej mamy?