Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Z jednej strony piszecie o potrzebie wsparcia, pocieszenia, a jak ktoś to robi (np. Koliber) to zaraz, że to komunały.
Jak bywały w tym wątku różne (różniste) rady to też źle, bo...są do niczego.
Chyba czegoś nie rozumiem....

W moim odczuciu, dziewczyny  nie potrzebują  pocieszenia, ani tym bardziej wsparcia, bo wcale nie chcą niczego w swoim życiu zmieniać. Zwyczajne wpadają tutaj pogadać, ewentualnie ponarzekać...

Dawać nadzieję to najgorsze co można zrobić.To jak czekanie na Godota, nie wiesz kiedy się zestarzejesz a nic i tak się nie zmieni.
To nie tak, że nie chcemy niczego zmieniać w swoim życiu po prostu wykorzystałyśmy wszystkie dostępne nam możliwości.Podkreślam NAM, na nasze siły, osobowość czy możliwości życiowe.
Ja osobiście nie widzę już możliwośći, że coś się w moim życiu zmieni. Czy będę coś robić czy nie.

Pozwól, że zapytam Asterko, a które rady są mądre ??
Te, które są mądre, czy tylko te które za mądre aktualnie uważasz ? 

Te które coś wniosą.Coś konstruktywnego.Te na które być może sama nie wpadałam, a które pomogą rozwiązać mój problem.
Nadziej musi zawierać jakiś znaczny procent możliwości do zrealizowania.Ja już nadziei na to, że moje życie się zmieni nie mam.Bo to nierealistyczne i boli.

ona

Oczywiście, że nie ma 100 procentowej gwarancji na nic.Nie jestem negatywnie nastawiona do wszystkich nowych koncepcji - ale chyba normalne , że jeśli nie mają w sobie choć 20% realizmu to ich do siebie nie przyjmę.
Mylisz się Volver, wcale nie wiem lepiej - gdybym wiedziała to pewnie moje życie wyglądałoby lepiej.
Ale żadne rady typu terapia, literatura czy praca nad sobą nie pomogą.W świetlaną przyszłość też nie mam co wierzyć - łudziłam się jakieś 20 lat i czy coś robię czy nie nic się nie zmienia.

Znowu te bajki o myślach, które tworzą rzeczywistość. Parę stron wczesniej było o horoskopach.Ludzie tworzą sobie takie iluzje, żeby im się łatwiej żyło. O wiele łatwiej jest bowiem wierzyć, że życie to zaczarowana kraina, gdzie ja kreuję własną rzeczywistość. Coś na miarę bajki o samonakrywającym się stoliczku. Fajnie dziewczyny że jestescie optymistkami o magicznym, życzeniowym mysleniu, ale nie dam się wpędzić w poczucie winy, że nie umiem sobie wykreować zaczarowanej krainy, bo jej po prostu nie ma. Żyje w waszej własnej wyobraźni.

"Zbyt częste i szerokie odwoływanie się do myślenia magiczno życzeniowego ogranicza zdolność do sprawowania rzeczywistej kontroli nad biegiem wydarzeń i ułatwia przejęcie jej przez tych, którzy umieją tworzyć sugestywne iluzje na temat swej mocy i mądrości. Ogranicza też trochę gotowość do poszukiwania mniej atrakcyjnych ale za to bardziej realnych sposobów na rozwiązania realnych problemów. "J. Mellibruda
"Z psychologicznego punktu widzenia "myślenie pozytywne" sprzyja tłumieniu prawdziwych uczuć, co może być niebezpieczne (zakończyć się np. samobójstwem), podobnie jak liczenie wyłącznie na efekt placebo czy autosugestię w przypadku poważnych zaburzeń somatycznych. Wielu psychologów wykazało, że przyczyną zaburzeń są problemy sumienia (problem dobra i zła) i etycznie ukierunkowanego sensu życia (V. Frankl) czy braku realizmu w postrzeganiu rzeczywistości (K. Horney). Większość też twierdzi, że do rozwoju potrzebne są tak pozytywne, jak i negatywne emocje.Brak granic i różnic, brak realizmu i uznawania ograniczeń w życiu jest błędem poznawczym. To błędne myślenie ma ponadto charakter totalitarny i przejawia tendencję do uzależniania adeptów tej ideologii, rodząc zniewolenie i przymus wewnętrzny. Mechanizm jest tu podobny jak w wielu sektach destrukcyjnych. Tym bardziej że twórcy "pozytywnego myślenia" za porażki winią samych czytelników czy klientów. W wyniku tego powstaje błędne koło, na które składa się poczucie winy i frustracja prowadzące często do jednego rezultatu: czytelnicy i klienci stają się biedni i zagubieni zamiast bogaci i zdrowi. "A.Posacki

Miss, kompletnie mnie nie zrozumiałaś  i mylisz pojęcia.
Jeżeli ktoś podchodzi do życia życzeniowo, to czeka go w tym życiu, wyłącznie rozczarowanie...

Volver   "myśl tworzy naszą rzeczywistość" = myślenie życzeniowe. Zapomniacie o jednym bardzo ważnym aspekcie - żadna z nas w swoim myśleniu nie jest obiektywna.Więc same założenie, które powstają w wyniku myśl tworzy rzeczywistość mogą być błędne.Bo myslacy ma neurozę, zaburzenia osobowości, niejasny ogląd rzeczywistości.Nigdy nie wiemy czy nasz stan emocjonalny, psychiczny jest normą czy zaburzeniami.

Zmienić się??????W kogo  zmienić.W kogoś innego?Jak Ty to Volver widzisz?W wieku moim i Miss jesteśmy w pełni ukształtowanymi osobami, a zmiany mogą być kosmetyczne.Te z kolei nic nie przyniosą.

Rozumiem - ktoś mnie mentalnie skopał - nie będę się tym przejmować?
Toż ja to w pewnym zakresie stosuje, ale nie zamierzam umniejszać swoich POWAŻNYCH problemów i ich marginalizować.
Niestety nad moim głównym - nie daję rady zapanować i go wykasować.Bo wchodzą w rachubę kwestie biologiczne , nie tylko psychologiczne.

nW moim życiu zmainy zaszłyby gdyby
1.Mężczyźni by dorośli i zaczeli dokonywać wyborów nie opartych na kryterium młodej, ładnej d...czyli przestali być li i jedynie wzrokowcami.Tudzież zrozumieli, że jeśli oni mają za sobą jakąś przeszłość to kobieta też ja ma i ona będzie wychodzić w życiu codziennym.Choćby w postaci dziecka, któremu trzeba poświęcić czas.
2.Musiałoby mi totalnie przestać zależeć, co wiąże się z wygaśnięciem czynności jajników i zupełnym zanikiem libido.Jakoś nie chce mi się jeszcze totalnie przekwitać i zapominać, że jestem kobietą.
Ponieważ dwie powyższe sytyuacje nie zaistnieją, zmiana mojego myślenia jest niemożliwa.

moje zycie zmieniłoby sie pod wzgledem uczuciowym, gdybym spotkała odpowiedniego dla siebie favceta, ale takiego nie ma, wiec bede samotna po wieki buhaha...własciwie nie samotna ale niesparowana...

No ja tez chętnie posłucham jakiejś analizy. Poważnie...

Tak jak wcześniej napisałam - jest zbyt mało danych by pokusić się o poważną analizę. Nie jestem zresztą psychologiem, mogłabym tylko opierać się na własnych obserwacjach i doświadczeniu.
Częściowo sobie zresztą już odpowiedziałaś - jesteś osobą o zdecydowanym, silnym charakterze. Nie wszyscy mężczyźni to lubią. Zwłaszcza ci trochę niedowartościowani.
Myślę też, że niepełnosprawność Twojego syna (nie wiem jaka) też, niestety, ma duże znaczenie. Mężczyźni często nie potrafią udźwignąć kalectwa nawet własnego dziecka.
"Oceny" Miss nie podjęłabym się jeszcze z innego powodu - Miss wszystko neguje a priori.

Asterko nie mam zamiaru niczego Ci wmawiać. WIEM, że tacy mężczyźni są, bo ja takich znam. Na pewno jest ich mniejszość. Skoro jest ich niewielu, to prawdopodobieństwo trafienia na nich też jest mniejsze.
Osobiście bardzo mi żal, że wartościowe kobiety nie trafiają na wartościowych mężczyzn.

TO zależy TYLKO od "pacjenta"
Jeden walczy "o życie", drugi poddaje się bez walki.
Ponieważ mam pół wieku na karku i udało mi się zmienić diametralnie - uważam, że się DA!
Zmieniłam wszystko co było można (pracę, zawód, dom, wykształcenie, rzuciłam wszelkie nałogi prócz kawy - tylko dzieci nie zmieniałam ). Z pesymistki stałam się umiarkowaną optymistką, nad lękiem zapanowałam a znając choleryczność własnego charakteru PRACUJĘ nad "umiarkowaniem" itd. itp. A wszystko to w przeciągu ostatnich 4 lat. Postanowiłam i realizuję. W pełni ukształtowane osoby tez mogą podejmować decyzje i ryzyko (bo to jest ryzyko ZMIENIAĆ to, co od dawna zastałe) - nie ma zakazu - brak tylko chęci.
NIE zmienia to się krowa na łące
Miss też ma zasługi w tym zakresie -  niektórym NIE DA się rzucić picia - jej się udało.
WY miłe panie, nade wszystko NIE chcecie NIC w SOBIE zmieniać - a bez tego żadnych zmian w życiu TEŻ nie będzie - tylko stagnacja...
Pozdrawiam "czarnowidzące" i wszystkie pozostałe osoby.

Sama nadzieja nie wystarczy-to prawda, czynów potrzeba, ale skoro piszesz że nie widzisz mozliwosci to zostaje ci pogodzić się z tym co jest...

Koliber poczytaj dalej, dlaczego nie mogę się poddać i pogodzić z tym co jest.
Volver, jesteś scientolożką czy jakim innym voodu-hoodu?Dla mnie babranie się we własnej psyche i zmienianie jej na siłę czy to z pomocą psychologa czy bez jest chore.Bez psychologa czy fachowca nawet bardziej.Trąci mi to na kilometr psychopatią  - tak właśnie pojawiała się psychoza i mania  u morderców, religijnych fanatyków i prawicowych polityków.Wiara w samouzdrowienie, w misję, w jedynie słuszną własną wizję świata.Jak mówiłam wielokrotnie nasze odbieranie świata jest mocno subiektywne, dokonując jakiś zmian w psychice nigdy nie wiemy czy idą one w dobrym kierunku, a nie np. manii religijnej, albo totalnej dewocji.I zamiast samoudoskonalania mamy samounieszczęśliwienie się.
No dobrze na czym ta przemiana ma polegać niby?Żaby nie było, że nawet nie zapytam.

Zmiany w naszym życiu dokonują się w wyniku przypadków, innych ludzi, pewnych podjętych decyzji.A nie mamrania się we własnym psyche i produkcji superczłowieka.

Ale te porady w moim przypadku się nie sprawdzają i mówię o tym od początku.Nie wszystkie przyczyny niepowodzeń są w nas - czasem w znalezieniu się lub nie w pewnym miejscu, poznaniu ludzi lub nie poznaniu.Determinizm w jedną lub drugą stronę jest szkodliwy.
I Volver, znam się na tyle, że wiem, że zmiany w moim przypadku byłyby sztuczne, narzucone i nietrwałe.

Zmiany nie zaleza od przypadkow. Zaleza od nas samych. Przygnebia mnie Wasz pesymizm, Dziewczyny Prawda jest taka, ze mozna sie zmienic w kazdym wieku. Nie twierdze, ze jest to latwe, wrecz przeciwnie- wymaga duzego samozaparcia. No i sa granice- introwertyk nie stanie sie lwem salonowym. Ale zycie mozna polepszyc znacznie.

Asterko, Missko, Wy sie po prostu boicie zmian, dlatego wolicie twierdzic, ze nic nie da sie zrobic.

Nie powiedzą nam , bo same tak na prawdę nie wiedzą.Prawdo podobnie polega to afirmacjach, przerabianiu problemów i zamordyźmie własnoosobowościowym.
Dziewczyny, jak Was czytam  to mi ręce i nogi opadają.Myślicie, że żyję bez refleksji, nie zastanawiam się dlaczego jest jak jest, że nie rozkładam swoich problemów na czynniki pierwsze i nie poddaje analizie?Że następny raz nie próbuję sprawy załatwić w inny sposób?Przecież to logiczne...Powiem więcej pytam się znajomych jak postąpili by w danej sytuacji, co o niej myślą, jak oni oceniają moje postępowanie.Wyciągam wnioski z wszystkiego co się wokół mnie dzieje, staje się to przetrawić emocjonalnie i racjonalnie.
I szukam rozwiązania.
Wiesz Adler, zmieniłam się w życiu dość diametralnie.Z nieśmiałej romantyczki stałam się twardą, bezkompromisową babą.Jestem zupełnie inną osobą niż byłam.Tylko zmianę w drugą stronę mogłaby poczynić tylko demencja (oby mnie nigdy nie dopadła)Śmieszy mnie jak mówisz o tych zmianach, bo wybacz , ale nie widzę Cię jako matki niepełnosprawnego dziecka, nie widzę Cię jako osoby poświęcającej życie dla drugiego człowieka.Zawsze będziesz  uroczą, trochę rozkapryszoną dziewczynką i nie masz szans na stanie się matką Teresą.Nawet gdyby życie na Tobie to wymogło, zrobiłabyś wszystko by się od tego ciężaru uwolnić

Bo to tak pięknie brzmi PRACUJĘ NAD SOBĄ.A myślę, że to zwyczajne analizowanie swego postępowania i to co robią wszyscy myślący ludzie - przewidywanie skutków własnego postępowania.
Nasze rozmówczynie po prostu za Chiny nie przyznałyby się do tego, że nie podoba się im ich życie, że nie wiedzą co zrobić.

Ja też, tylko to robię, a o tym nie pieję i nie wynoszę pod niebiosa, że taki kawał roboty odwalam.
Teraz akurat dałam sobie z pewnymi rzeczami spokój, ale to nie znaczy, że leżę patrzę w sufit i się dziamdziam z własnym nieszczęściem.Na rozwiązanie pewnych rzeczy nie mam już po prostu pomysłu.

Nie potrafię...

Jaka sytuacje masz na myśli?

Każda z nas ma inne problemy.Ja mam rozwaloną tylko jedną sferę życia.W innych jakoś mi idzie.Nie są to szczyty , ale mam przyjaciół, pracę, w miarę stabilną sytuację.Wiem, że w gruncie rzeczy to nic co rewolucyjnie zmieni moje życie, ale może mi dać choć trochę szczęścia.

Oj, Miss jak wszystkich wymiotło, nik nam nad sobą pracować nie zaleca.Można po marudzić nad swoim losem.Ha, ha, ha
Zaglądam tu w przerwie oglądania CSI NY, Gary Sinise ma w sobie wiele uroku.Gra takich facetów, których bym od razu sobie przysposobiła.W Bastionie według Kinga był po prostu przecudny.Tak swoją drogą w Biedronie jest "Ręka mistrza" po niecałe 12 zł, jeśli nie masz to kup super powieść.

Hej:) Mam 21 lat mieszkam w Piotrkowie Trybunalskim. Szukam koleżanki do pogadania i do wyjścia gdzieś razem .

Witajcie wieczorkiem,

Widzisz, znów się nie zgodzę. to znaczy nie do końca. Oczywiście, że to co piszesz ma wpływ, ale nie wyłącznie.
Ja się zmieniłam na przestrzeni lat na skutek "pracy" nad sobą.
W wielu kwestiach.
Przykład: jestem osobą, która lubi dominować i mieć rację. W pracy to zaleta, w małżeństwie mniejsza.
Sporo czasu mi zabrało zrozumienie i przestawienie się na inne myślenie. Na zrozumienie, że po pierwsze nie zawsze mam rację, a po drugie, że czasem trzeba odpuścić.

Inny przykład: kiedyś wszystkim się zamartwiałam. Każdą drobną i dużą rzeczą. W końcu poukładałam sobie w głowie i przestaję się dręczyć rzeczami, na które nie mam wpływu, rzeczami, które już się stały i nie mogę tego zmienić.

Mogłabym mnożyć przykłady. Oczywiście, to są inne problemy niż Wasze, ale chcę przez to pokazać, że mamy wpływ na nasze zachowania, a poprzez to pośrednio także na nasze życie. Nie całkowicie, ale pewien mamy.

I fakt, za Chiny nie przyznam, że nie podoba mi się moje życie, bo mi się podoba. Nie jest idealne, ale je lubię i jestem z niego zadowolona.
Nie przyznam też, że nie wiem co robić, bo wiem. Może nie zawsze wiem najlepiej, ale sobie radzę.

Luc, ale w takim zakresie jak Ty pracujesz nad sobą my też to robimy.Bez tego się nie da.
Kocham w Stefku Królu jego intelekt i to czarne , cudowne poczucie humoru.Smaczki rozmaite, gry słowne i podejście do bohaterów.