Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

A kto powiedział, że w czasie gotowania obiadu ja siedzę na dupie?
To wg was mało jest męskich rzeczy do zrobienia w domu i wokół niego?

Buhahha, musi zabić dzika, zbudować dom i wkręcić żarówkę...

Gosposia nie brałaby codziennie dwóch godzinnych kąpieli w mojej wannie. Właśnie przypomniałaś mi o kosmetykach, szamponach, żelach do mycia, płynach do kąpieli itd.

a miałeś kiedyś kobietę która pracowala?
jesli tak,to też Cię tyle kosztowała?

Są takie chwile - choroba, wyjazd kiedy kobieta chciałaby by dom funkcjonował normalnie, a dzieci nie umarły z brudu i głodu.Wiem, że mężczyźni potrafią - moi mieli wiele wad, ale gotowali, prali i sprzątali na poziomie profesjonalnym.

Mając utrzymankę, trzeba się liczyć z kosztami.

Jednak większość żon etatowo obsługujących mężów i mających wyłączność na dbanie o dom jednocześnie pracuje zawodowo.

Jak to było w tym dowcipie: Ilu policjantów trzeba do wkręcenia żarówki?

Pytanie dlaczego tak się nadal dzieje?

Wtbacz, ale nie znam tego dowcipu

Mnie zdarza się wracać późno z pracy i zabierac się za prace domowe (gdy nie ma męża). To facet chyba też mógłby

wiesz jako dziecko chciałam nalezeć do chóru szkolnego (bo moja najlepsza koleżanka należała) i desperacko próbowałam się do niego dostać, niestety  nie mam za grosz słuchu i oczywiście skończyło się to straszną porazką
myślisz że gdybym ciągle próbowała to byłoby jakoś lepiej?
czasem chyba należy przyjąc do wiadomości że się nie ma do czegoś talentu
ja mam już dośc próbowania, przełamywania się, związanego z tym stresu i bycia wciąż na dole drabiny zawodowej
jak się poddam to wciąż pozostanę na dole drabiny ale przynajmniej zredukuję stres

No właśnie Asterko, z przedszkola po niego nie zadzwonią. Dlaczego? Bo ona weźmie to (i wiele innych) na siebie, żeby on mógł się realizować i zarabiać na rodzinę. A później lecą teksty typu: zarób tyle ile ja, to pogadamy.

No i tu stanę w obronie facetów
W rodzinie moich przyjaciół to ona zarabiała dużo,ale wiązało sie to z siedzeniem dlugo w pracy i ciągłymi wyjazdami a on głownie zajmowałsie gotowaniem, zakupami i wychowywaniem dzieci

no ale to był wspólny dom

I taka odpowiedź mi wystarczy .

Nie tak dawno (gdy byłem sam) polowałem na taką (równolatkę). Niestety była już zajęta .

Wybacz Merredithhh, ale wiem na czym polega podział obowiązków w rodzinie. Przez 10 lat byłem ze swoją żoną i dawaliśmy sobie radę (oboje pracowaliśmy).

Już wcześniej pisałam - nie ma omnibusów.
Śpiewać się nie nauczysz - ja też.
Ja nie nauczę się też malować - Ty też?
Można mnożyć przykłady. Tylko po co? Nie twierdzę, że każdy potrafi się nauczyć WSZYSTKIEGO.
Niemniej jednak niektórych rzeczy da się nauczyć.

Wiem, że potrafisz się wypowiedzieć jasno, precyzyjnie. Masz tylko problemy z werbalizacją, a nad tym można pracować. Może nie być oszałamiającego sukcesu, ale można choć trochę to poprawić. Widziałam takie przypadki na własne oczy.
Jeśli nie jest to nieśmiałość, to obawa przed kompromitacją i stres z tym związany. To też da się choć trochę zminimalizować.
Można się nauczyć panowania nad stresem.
Mam bardzo stresującą pracę i wiem to z własnego doświadczenia. Nie mówię, że stres znika jak za dotknięciem czarodziejskiej różczki. Ale da się to ćwiczyć.

Luc, ile jest takich kobiet co zarabiają więcej od męża?A nawet jeśli zarabiają, to i tak często dziecko jest na ich głowie.

no mówiłam już że prawdopodobnie osiągnęłam juz co było dla mnie do osiągnięcia
niestety to za mało żebym mogła spokojnie funkcjonowac zawodowo
zgodnie z moim cv powinnam w tej chwili być kimś na poziomie dyrektor/ konsultant

Yogi , to nie feministyczna nagonka.Tylko życie.Moja koleżanka pracowała zawodowo , a mąż był na wychowawczym.2 letnie dziecko jadło zimne parówki, bo tata grał w diablo i nie miał czasu zrobić obiadu.Na koleżankę czekały gary do pomycia, chałupa do ogarnięcia, pranie i zabawa z dzieckiem.I mężowskie pretensje.
Faceta w analogicznej sytuacji nie interesowałoby zrobienie w domu niczego - kobieta nie pracuje więc sprząta, gotuje, zajmuje się dzieckiem.

Wybacz mi Merredithhh, ale nie mam ochoty dźwigać 3km kilku kartonów z zakupami z najbliższego hipermarketu .
I dlatego używam do przewozu samochodu.

To Twój wybór i jego.
Do obowiązków należy także zarabianie na dom. Flaki mi się wywracają, gdy słyszę feministyczny bełkot pt. ja muszę się samorealizować, a mąż w tym czasie zapieprza na jej utrzymanie i opiekuje się domem i dzieckiem.

Podpisuję się pod tym obiema rękami .

Ty nie masz ochoty, a ja chodzić bardzo lubię. Zakupy też noszę.
Więc ten Twój samochód nie byłby mi potrzebny.
Tyle.

Związek (małżeństwo) jest formą uzależnienia, którą dobrowolnie podejmujemy. Uzupełniamy się w nim pracując dla DOBRA RODZINY. Dlatego bezsensowne wydają mi się dywagacje: On zarabia więcej, więc jestem od niego uzależniona i odwrotnie.
Jeżeli pozwolisz poproszę Cię o opinie w sprawie tzw. samorealizacji pewnej znanej mi kobiety. Bardzo ciekawi mnie Twoje zdanie.

Z tym się zgodzę, może nazwałabym to inaczej, zresztą niech będzie: uzależnienie. Na pewno jest pójściem na kompromis i to nie jeden. Ale są sprawy w małżeństwie, w których nie mogłoby dla mnie być kompromisu. Tym m.in. jest moja praca. Tym jest też wspólne zajmowanie się wspólnymi sprawami (np. pracami domowymi) - nie zdzierżyłabym mężczyzny, który w domu nic nie robi zwłaszcza tzw. "kobiecych" prac. Ja mogę kosić trawnik, umyć samochód, narąbać drzewa do kominka, to i facet może sprzątać, prać, myć naczynia etc.

Co do ostatniej kwestii - proszę bardzo, pytaj.

A ja lubię myć naczynia i prasować swoje koszule .
Tylko często nie mam na to czasu .

Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam wasze posty, zaznaczam, że czytałam szybko? Pomimo tego chciałabym napisać jak ja to widzę?
Samorealizacja to tylko egoizm? Ja widząc, że mój partner się realizuje, czułabym szczęście. pomagałabym, wspierała? nie zastanawialiście się nigdy, dlaczego kobiety dalej są z facetami, którzy dla pasji narażają życie? Gdyby mój mężczyzna powiedział mi, że kocha inną: puściłabym go, życzyłabym wszystkiego co najlepsze, zastanawiałabym się czy jest szczęśliwy, płakałabym za nim, i za tym , że nie jestem tamtą, bo ma szczęście?
Samorealizacja to przecież praca, z której owoce czerpie również partner. ja się długo kształciłam, pracowałam ponad moje siły, czuje, że się zrealizowałam, dzięki temu jestem teraz w stanie zaoferować partnerowi stabilizacje i lepsze życie, choćby wygodniejsze. a co do prac domowych, nazywanych ?kobiecymi?, to. 1. kobiece to one były dawno temu, to archaizm? 2. jeżeli w związku jest miłość i szacunek ? to o takich rzeczach się nawet nie rozmawia: jest jeden warunek: partnerzy naprawdę się kochają! I pewnie, jak kobieta się nie szanuje, to niech ryje po pracy w garach, szmatach, i nie wiem co jeszcze? Sorry, ale jeżeli facet robi wszystko na ?odpiernicz się? to po prostu mu nie zależy? Nie szkoda czasu na takie życie????
Przekomarzanie się w stylu kto zarabia więcej, jest prymitywne? nie ma tutaj miłości, szacunku, zrozumienia? Tragedia? Gdyby mój facet powiedział do mnie ?coś? w tym stylu, to ręczę, że wyleciałby przez okno! Dlaczego? Bo gdyby nasz związek był szczęśliwy, to ani ja, ani on nie zniósł by widoku tyrania jednego z nas, co analogicznie oznaczałoby stratę czasu na rzeczy najmniej ważne w życiu? Przykład: wraca z pracy, ja sprzątam, pomaga mi, mamy czas wolny, który razem spędzamy. proste. i nie piszcie jak jestem naiwna, gdyż znam takie małżeństwa, i sama byłam w długoletnich związkach? A czemu do kobiety z przedszkola dzwonią? Bo ludzie mają w głowie więcej stereotypów, niż szarych komórek. Do tego kobiety same zniżają się do takiego poziomu? A jak słyszę teksty w stylu (kobieta jest od czegoś tam? - ostatnio miałam taką sytuację w pracy? tylko kobiety sprzątały pomieszczenia socjalne. dlaczego? bo są kobietami. jak tam poszłam, zrobiłam burym osłom jazdę, to w 10 minut nauczyli się zmywać podłogi, szorować kible, itd. a wiecie jaka była reakcja dziewczyn: oni nie umieją, zrobią to niedokładnie, kobieta jest od tego? mają szczęście, że byli po pracy, bo ucięłabym im z wypłaty!) nóż mi się w kieszeni otwiera!  Tak, a jak facet był w wojsku, to kobieta czekała pod bramą z kozą na sznurku i dziećmi na rękach, aż wojak ją zawoła aby posprzątała i skarpety wyprała? Taaa
Partnerstwo ? to nie mit!
Natomiast co się tyczy równouprawnienia: w Polsce jest to mit, natomiast za granicą coś bliżej konwenansu. I nie mieszaj Misiek do tego feminizmu, jest to tak szerokie pojęcie, ma tak dużo definicji, rodzajów, że temat staje się rozmyty? Pamiętajcie, że zaczęło się od: ?prawa do??. A twój przykład Misiek nie jest najlepszy: co ma samorealizacja do zaniedbywania dziecka? Ona po prostu rezygnuje z opieki nad dzieckiem na rzecz siebie samej. Nie stara się łączyć tych dwóch ról. A już rozmawiając o matkach ? studentkach, to zobacz jak sprawa wygląda na zagranicznych uczelniach? Chociaż u nas też coś zaczynają nad tym pracować?  Studentki mające dzieci żyją zupełnie inaczej niż w Polsce? Tutaj nie wspiera się rozwoju, przeciwnie, takie kobiety są wykluczone społecznie! Jesteśmy nasyceni stereotypami, etykietujemy ludzi ? mówimy, że to normalne? Problemy lecą jak lawina: wszystko zaczyna się od naszego prawa, które jest beznadziejne, ma dziury i luki? Nie chroni ? nikogo! Zobaczcie na taki przykład: kobieta 20 lat, rodzi dzidziusia, nie pracuje, nie ma partnera, rodziny, studiuje, jest zdolna? Ktoś jej podaje rękę? Nie. Przykładów jest wiele?

Witajcie w niedzielę .

Nie rozumiem Twojego pytania Anhedonio.
Z Twojej "wizytówki" wynika, że jesteś w okolicach czterdziestki. Kobiety w Twoim wieku zaczynają już być babciami. Z pewnością masz w swoim otoczeniu niejedną znajomą, zajmującą się wnuczkiem.
Czy wg Ciebie babcia, której wnuczek zostanie przez matkę "olany" (dziewczyna urodziła dziecko przed osiągnięciem pełnoletności, ale po jej osiągnięciu sąd odmówił jej przyznania pełni praw rodzicielskich i babcię ustanowił rodziną zastępczą) pozostawi to dziecko bez opieki? I gdzie widzisz jej pole wyboru?
Sąd dopiero po kilku latach uznał, że matka przestała być dla dziecka niebezpieczna i zwrócił jej prawa rodzicielskie. Po ich odzyskaniu zostawiła dziecko na utrzymaniu i opiece babci i zgłosiła się na wolontariat do męskiego więzienia. Podobno była bardzo wzruszona, gdy ci biedni, samotni więźniowie płakali na widok jej dorodnych cycków .
Dzieckiem nadal opiekowała się wyłącznie babcia.
Samorozwijająca się  jest bardzo inteligentna i doskonale potrafi manipulować ludźmi .

Merredith i jej mąż dokonują świadomego i samodzielnego wyboru; chcę być z tą osobą i akceptuję jej wymagania, albo wolę być bez niej i nie iść na kompromis.

Rodzina tej dziewczyny ma również wybór: albo będą opiekować się dzieckiem tej samorealizującej się, albo mogą je "olać" i niech chodzi po sąsiadach prosząc o kawałek chleba.
Gdzie Ty tu u diabła widzisz wybór?
Chyba, że sama potrafiłabyś tak wnuka/siostrzeńca "olać", wtedy rzeczywiście można dokonać świadomego wyboru .
Nie chciałem urazić .

Cieszę się, że zabrałaś głos .
Z przyjemnością podejmę dyskusję.

Wg mnie tak, jeżeli odbywa się kosztem innych.

Nie do końca jestem pewien, czy byłabyś taka życzliwa kobiecie, która odebrała Ci szczęście.
Poza tym bohaterka mojej "opowieści" po przekonaniu się, że mój przyjaciel nie ma już na nią pieniędzy porzuciła go, a wszystkich wkoło przekonała, że to on porzucił ją. Nie poprzestała na tym. Korzystając ze swoich kontaktów oczernia publicznie mojego przyjaciela np. pomawia go o próbę gwałtu innej kobiety. Został przez to wykluczony z kilku społeczności, a osoby, które w te pomówienia nie uwierzyły zostały na różne sposoby ukarane, często również pousuwane i oszkalowane. Ostani znany mi taki przypadek miał miejsce w zeszłym tygodniu.

Bohaterka przewidywała, że podejmie pracę w interesującym dla niej kierunku (wybitnie czasochłonną i mało płatną), a mój przyjaciel zajmie się opieką nad jej dzieckiem, ich domem i zapewni środki materialne. Nie widzę tu nigdzie oferty lepszego, wygodniejszego i stabilniejszego życia ani dla jej partnera (mojego przyjaciela), ani dla jej dziecka .

Bohaterka przez 3 miesiące wprowadzała się do mieszkania mojego kolegi (do ich mieszkania). Przez ten czas nie zrobiła w tym mieszkaniu niczego, nie zdążyła nawet umyć po sobie jednego kubka. Chciałbym zaznaczyć, że w tym okresie mój kolega miał poważne kłopoty z kręgosłupem w znaczący sposób ograniczające jego możliwości wykonywania prac domowych (i wszelkich innych).

Masz rację: ona rezygnuje z opieki nad dzieckiem i się samorealizuje, a dziecko niech zdycha. Nie jestem kobietą i podobno nie mam uczuć macierzyńskich, ale ta koncepcja wydaje mi się OBRZYDLIWA i EGOISTYCZNA.

Przesadzasz .
Wybacz, że wjechałem bezczelnie z innym tematem.
Nikt o Tobie nie zapomniał i nie zapomina .

Dzień dobry szanownemu Państwu.
Twoja znajoma Miśku ucieka od odpowiedzialnośći.Całę życie, szuka tematów zastępczych.To typ kobiety, który prześliźnie się przez życie na plecach innych.
Hito, z dziecka nie można zrezygnować, nawet jak się je miało w wieku lat 17.Dziecko to właśnie najlepszy element samorozwoju.