Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Zapytałaś ją?
Z tego co mówiłaś było gorzej jak zaczynałaś...

Każda z Nas chciałaby pewnie coś w sobie zmienić, najgorzej to porównywać się z innymi, szczególnie jeśli w gre wchodzą porno-gwiazdeczki, na które mąż tak pieczałowicie zwraca uwagę ;/

Aaa, no to może jednak terapia to nie takie cudo jak wszyscy zachwalają?

Dlatego jestem bardzo oporna żeby zainwestować w to prawne środki płatnicze. Mam wrażenie że terapia może pomóc ludziom silnym z natury poradzić sobie z jakimś problemem, zwłaszcza że problem z czasem i tak zwykle staje się  mniej problematyczny,ale z człowieka słabego i niezaradnego silnego nie zrobi.

Miss, z tego co widac, terapia nic Ci nie pomogla. Nie dlatego, ze terapia jest do kitu, ale z kompletnie innych powodow: masz niesamowite opory (fakt, ze ciezko o czyms mowic jest znakiem, ze zblizamy sie do problemu, a nie czerwonym swiatlem by uciekac) i oklamujesz terapeute (ona nie jest wrozka). W takich warunkach oczekiwanie jakiejkolwiek poprawy zakrawa na zart.

Absolutnie wypaczasz sens terapii, Brzydulla. Nie chodzi o to, zeby stac sie taka jak Ania z osiedla, ale zeby rozwiazac problemy, ktore powoduja nasze nieodpowiednie funkcjonowanie w spoleczenstwie, przyczyniajac sie do trudnosci i niezadowolenia.

Missnowegojorku nie wynosi nic z terapii, poniewaz tak naprawde jej nie chce. To troche tak jak wysylac alkoholika, ktory nie chce przestac pic, na odwyk- bedzie "czysty" przez pare tygodni, powie co lekarz/ terapeuta chce uslyszec, ale wcale sie nie zaangazuje, i po wyjsciu jego pierwszy przystanek bedzie barem na rogu. Terapeuta czy psychiatra to nie cudotworca. Potrzeba wspolpracy pacjenta by cokolwiek osiagnac.

Miss, napisalam, ze chodzi o wspolprace, nie samowystarczalny wysilek, w ktorym terapeuta nie ma zadnego wkladu. Idea terapii polega wlasnie na tym- wspolpracy. Terapeuta jest po to, zeby dodac taki zewnetrzny, obiektywny glos, dzieki ktoremu mozesz zrozumiec, ze niektore z Twoich zachowan sa nieracjonalne, a nawet niesamowicie niszczace. On/ona nie ma Ci zastapic przyjaciolki do "wyplakania sie". To nie ma byc przyjemna godzinka z kawusia i ciastkiem, ale bolesny, doglebny proces poznawania siebie, stawiania sobie czola.

Nawet najbardziej inteligentny, dociekliwy terapeuta nie moze za Ciebie sama dokonac zmian w Twoim umysle. Musisz sama sie zawziac. Mozna to porownac do mienia mapy: on/ ona jest dla Ciebie taka mapa, ale czy dojedziesz do celu, zalezy to tylko od Ciebie.

Dwa pytania:

1) Czy Ty mowisz terapeutce dokladnie jak sie czujesz, czy po prostu sciemniasz, bo masz dosyc terapii? Jak pisalam wczesniej, terapeuta to nie wrozka. Polega na tym co jej mowisz.

2) Czy bierzesz jakies leki- antydepresanty, uspokajajace? Jezeli nie, moze dobrym by bylo skontaktowac sie z psychiatra.

Poza tym, wydaje mi sie subiektywnie, ze dobrym dla Ciebie byloby znalezienie w ramach NFZ terapeuty, ktory jest rodzaju meskiego. Nie dlatego, ze uwazam facetow za lepszych, ale ze wzgledu na to, ze mniej sa podatni do manipulacji ze strony pacjentki by byc jej "psiapsola". Oczywiscie takze dlatego, ze czesc Twoich problemow ma podloze w stosunkach miedzy plciami.

Niczego przed nią nie zatajam, przecież z własnej woli chodzę na terapię... Mówię jej wszystko uczciwie, nawet z rzeczami najbardziej "wstydliwymi". Cały czas biorę leki: amitryptylinę i wenlafaksynę od kilku lat...Ale jak mam znależć tego faceta-terapeutę? Poza tym musiałabym zmienić psychiatrę, bo w dany psycholog przyjmuje pancjentów skierowanych przez psychiatrę z jego przychodni. Jak w ogóle mam go znaleźć? Jeżeli ktoś by mi polecił terapeutę, który mu pomógł i jest dobry to może nawet posłzabym prywatnie. Ale nikt mi nikogo nie polecił jeszcze.

Ja nie mam siły z domu wyjść, ciekawe gdzie mam go znaleźć. W necie widzę tylko psycholgów przyjsmujących przywatnie i tylko kobiety. Do spsiu terapeutów na NFZ nie mam żadnego dostępu. Pozatym niezażywam leków psychotropowych.

chyba nie wiesz, ze ten psychiatra uratował mi zycie, przez 9 miesiecy byłam w stanie silnej psychozy i grożby samobójstwa.  4 psychiatrów przed nim przypisywało mi takie leki, ktore nic nie dawały. Dopiero jego dobranie leków sprawiło mój ponowny kontakt ze światem rzeczywistym. Na pewno go nie zmienię.
Taa, jasne będę wtapiać 100 za 50 min, żeby sie przekonać że jakaś kolejna pańcia mi nie pomoże. U nas terapełcić w gdańcku jest w pip. Mówię poszłabym do kogoś poleconego, kogoś kto faktycznie komuś pomógł.

I znowu syawiasz mnie w sytuacji, gdzie czuję się winna. Nie wiem jakich lekarzy masz na myśli, ale ci u których byłam nie zapisywali mi takich leków, jakie wymieniasz. Mam obejść wszystkich w Gda ńsku? Nie wiem, po twoich wypowierdziasz znów czuję się beznadziejna, że nie umiem znaleść lekarza dobrego, yterapeuty dorego. Czyli jest do doopy, tak jak czuję. Ty czy inni z tego foruym by znaleźli, wiedzieli, ja nie umiem. Jestem do niczego... nie wiem tylkoczemu dostaję joby, kiedy to piszę.

Rozumiem, byłam już u kilku w 3ście i ten do którego chodzę jest jak do tej pory najlepszy. Skierował mnie 3 lata temu na 3 mieś, terapię grupową na oddzoale dziennym szpitala psychiatrycznego. A potem na terapię indywidualna, na którą chodze ju 2 lata, więc chłop się stara jak może, przynajmniej nie czaekam u niego na wizytę 2 miechy, kiedy mam gorszy stan modyfikuje mi leki i dawki i kaze przychodzić co tydzie ń. Inni zapisza receptę i mają w doopie co się dzieje z pacjentem do następnego spotkania za dwa miechy (takie są u nas kolejli) Ten jest naprawde wyjątkowo empatyczmny i dbały o pacjenta. Potrafi rozmawiać z pacjentem nawet godzinę, nie ustawowe 1o minut i następny proszę. Łatwo tak sobie mówić : zmien lekarza czy psychologa.

Tak, wiem. Mam ją od kiedy sięgam pamięcią wstecz. Jakomłoda osoba uzależniłam się od alkoholu. Uzaleznienie to było wtórne do depresji. Po prostu za jego pomocą czułam się lepsza, odważniehsza, atrakcyjniejsza, fajniejsza. W wieku 30 paru lat zauważyłam, że jest w moim życiu nie hallo z piciem, że przynosi mki to wiele problemów w zyciu codzoiennym. Z własnej woli byłam w terapii dwa lata w Osródku Leczenia Uzaleznień. Przeszłam do nowejh pracy gdzie nikt nie kojarzył mnie z alko a w tygodniu chodziłam na terapię. Po zaprzestaniu piciu WRÓCIŁA  depresja czy raczej zaburzenia lękowo-depresyjne (bo taka mam diagnoże) i leczę się już waściwie od 2004 roku. Raz jest lepiej raz gorzej, momemntami tragicznie
Jako dziecku rodzice nie poświęcali mi zbyt wiele uwagi, bo cięzko pracowali w ogrodnictwie. Wychowywałam się sama, bez towaryzstwa innych dzieci na podwórku naszej posesji ogrodniczej. Poza tym mój ojciec by niedostępny emocjolanie, nie uczestniczył w moim wuc=ychowaniu i podejmował w mojej sprawie żadnych decyzji.

W przychodni jest tylko ta do której chodzę obecnie.

jakbym słyszała siebie - z tym, że ja jestem równo 20 lat od Ciebie młodsza. jedyne co dorzuciłabym od siebie/zmieniła było to, że przez fakt chodzenia do psychologa czułam się gorsza od innych ( "to ja potrzebuję pomocy?").

Nigdy nie zapomnę tego odczucia obrzydzenia i pogardy dla mojego psychologa - kobieta była okropnie nerwowa, niemiła, w całym pokoju było czuć zapach jej okropnego potu. Inteligentnie też nie domagała.
Nie naprostowałam wszystkich swoich życiowych spraw, ale po tym fatalnym doświadczeniu gdzie usłyszałam, że jestem złym człowiekiem ( bo okłamuję rodziców ) chyba już nigdy nie otworzę się przed obcym. Z powodu lęków i problemów zaczęłam patologicznie kłamać, miałam huśtawki nastrojów - nie dostałam pomocy, tylko usłyszałam, że jestem złym człowiekiem.

Musiałam to z siebie wyrzucić, dzisiaj pochłonęłam prawie cały ten temat.

Przed stroną znanylekarz bym raczej przestrzegała; sprawdzałam opinie osób które znam i powiem szczerze: nie mają one wiele wspólnego z oceną merytoryczną, opierają się bardziej na wrażeniu kto jest sympatyczny. Plus, opinii o wielu kolegach których bym poleciła, nie znalazłam wcale.

Dla kogoś takiego jak miss czy ja powtarzać sobie 'kocham siebie' ma takie same szanse powodzenia jak np ja bym próbowała sobie wmówić że jestem wysoka (160cm).

adler, może trzeba po prostu zaakceptować fakt że nie z każdego da się zrobić 'happy bunny'?

Miss,problem z psychologami polega pewnie na tym, że swego czasu (może nawet nadal) były to bardzo popularne studia,nie wiedzieć dlaczego. I wyprodukowały absolwentów którzy mają dyplom ale nie mają ;powołania' jak to niektórzy mowią, czy też po prostu zdolności. Mniej więcej tak jak ja do medycyny. Tylko oni sobie egzystują radośnie, przekonani o własnej wartości...

Miałam taki rodzaj jaki był w przychodni. Nie miałam z czego wybierać, każdy polecał terapię na moje przypadłości, namawiali mnie lekarze, rodzina, znajomi więc postanowiłam spróbować. Przez 1,5 roku dopiero zapytałam jaki to rodzaj w ogóle jest. Jeszcze ja powiedzmy odrobię jarzę o co ty biega z terapią, ale od zwykłego chorego chyba cieżko wymagać żeby się dopytywał jaki to rodzaj, a na co on jest, a komu pomaga, a komu nie. Czy zwykły pacjent kiedy idzie po poradę do lekarza to wydziwia? Raczej nie, nie googluje, nie wybrzedza, tylko wierzy w specjalizację lekarza i sie do niej stosuje. Nie wierzę żeby jakieś rozwielitki, muszące podjąć terapię goglowały i szukaly terapeuty w konkretnym nurcie. Wszak tu wszystcy "mądrusie" wszystkich "nieudacznków" zaraz wysyłają do psychologa, ale przeciez taki ktoś idzie do rejonu i ewentualnie rejestruje sie do takiego terapeurty u jakiego jest wolny termin. Nie uwierzę że każdy chory tak wnikliwie rozważa a czy to ma być pan, a może pani, a może psychoanalityk, a może behawirysta. Na boga większość naszegospołeczeństwa nie jest tak dociekliwa.

No wypisz wymaluj moje odczucia....
A propo pytania, na psychoterapię nie ma takich norm, które by potrafiły zobrazować pacjentowi ewen. prognozy jaki będzie jego stan psychiczny po zakończeniu terapii.
Konsultacje i sesje ? wszystkie bez względu na rezultat terapii- są płatne, czy z naszej kieszeni czy z NFZ.. Nie istnieje prawo o psychoterapii, nie wiadomo czym jest w świetle prawa wolnogabinetowa ?usługa terapeutyczna? i w jaki sposób żądać zadośćuczynienia za jej niewykonanie czy psychiczne nadużycie. To klient ponosi całe finansowe ryzyko terapii. A z ekonomicznego punktu widzenia: im dłużej trwa terapia, tym większy sukces finansowy terapeuty.

Ja te ż zaczynam myśleć w miar ę podobnie. Psychologia wg mnie nbardziej potrafi opisywac rzeczywistość , naturę ludzką niż ją zmieniać.

No to wiem, ale i tak wolałabym mieć czułego, zakocjanego we mnie ojcaniż ojca z problemami,

Wszystko zależy GDZIE się bywa.
Monachium to wielkie międzynarodowe lotnisko. A Polsce gdzie bywałaś? W centrach biznesowych stolicy?

Tak przeciętni, wolni mężczyźni po 40-stce są ponizej kreski, niestety.

Mi się dziś "rzucił na oczy" laryngolog, niestety dużo młodszy.

Mnie dziś "rzucil się w oczy" nader przystojny laryngolog.Ale cóż z tego, skoro ja się nie rzuciłam jemu i dodtakowo duzo młodszy.

Nie wiem, jak to jest w relacji pacjent-lekarz, ale mogę sobie wyobrazić, że nie łatwo znaleźć dobrego specjalistę, któremu będzie można zaufać.
Sama nie mam potrzeby, ale jak kiedyś coś takiego zaistnieje, to będę miała duże opory przed pójściem do psychologa. Sama studiowałam ten kierunek i doskonale pamiętam, kto najczęściej wybierał ścieżkę terapeutyczną - rozhisteryzowane, rozpuszczone, nieźle zaburzone panny, które idąc na ten kierunek, myślały raczej o pomocy samej sobie i o kasie niestety.

Choć mam nadzieję, że w tej dziedzinie nie brakuje fachowców z powołaniem, którzy potrafią wskazać kierunek pacjentowi, aby mógł podążać ku zmianom na lepsze.

A jeśli chodzi o facetów, to myślę, że "porządność" to nie jest cecha narodowa, ale jednak charakterologiczna i w Polsce też takich nie brakuje

Wyjasnie Ci to. Chociaż już gdzieś chyba o tym pisalam.
Jakieś 2 lata temu uważalam że coś w zyciu osiągnęłam - skończyłam studia, specjalizację. Miałam stała pracę i dobrze zarabiałam. Przyjaciół zbyt wielu nie miałam i cięzko szło mi nawiązywanie nowych znajomości,autoprezentacja,kreatywność itp - a tego ta praca wymagała.Ale nikt mi z tego powodu wstrętów nie robił (bo miałam papier,byłam pracowita i obowiązkowa). Chodziłam na basen, biegałam i uczyłam się dodatkowego języka. Jedyne co mnie bolało to to że mimo dobrych zarobków tracę swoje kwalifikacje. Postanowiłam więc znaleźć pracę w służbie zdrowia. Nie bałam się zgodzić na kontrakt na czas ograniczony bo byłam przekonana że jakby co to pracę zawsze znajdę - z moją specjalizacją i doświadczeniem. Niestety w nowej pracy szybko i boleśnie przekonałam się że moja całkiem pozytywna samoocena jest kompletnie nieadekwatna -zaczełam dawać plamę za plamą, i merytorycznie, i interpersonalnie. Chciałam wrócić do pracy podobnej do poprzedniej tylko trochę mniej interaktywnej,ale od roku nie podoba im się mój brak kreatywności, przebojowości, zdolności obrony własnego zdania itp. CV podoba im się bardzo i dość często zapraszają mnie na interview, ale potem kończy się to takim feedbackiem. Więc utknęłam na kontrakcie na czas nieokreślony, w wynajętym pokoiku,niepewna co bedzie dalej. Plus ciagłe zjebki i braki w wykształceniu.
Plus, do tego wszystkiego,mam w polsce kredyt we frankach na mieszkanie w którym wcale nie mieszkam.

Gdybym od razu nie miała tzw 'wiary w siebie' to bym się w taką sytuację nie wpakowałam.

Rozumiem. Czyli gdyby nie twoja wiara, odwaga, brak obaw, czy jak to zwać, nie miałabyś tych kłopotów. Uwazasz, że nieadekwatnie oceniłaś wtedy swoje możliwości i dlatego najlepiej ich nie doceniać niż przeceniać?
To na pewno bezpieczniejsza i bardziej zachowawcza strategia. Ma swoje zalety i ma wady, bo nie próbując nowych rzeczy, nigdy nie wiemy, jak naprawdę dalibyśmy sobie radę. Ocenić je realistycznie jest naprawdę trudno, zwłaszcza, że moga się zmieniać pod wpływem nowych okoliczności, doświadczeń. Myślę więc, że otwarty umysł jest najlepszym wyborem. Nie mamy wiedzy absolutnej, żeby stwierdzić, że czegoś nigdy nie osiągniemy albo coś osiągniemy na pewno.

Poza tym: czy gdyby nie twoja wiara, poszłabyś na studia, uczyłabyś się języków? Zdobyłabyś prawo jazdy? Wiele dzieki niej zrobiłaś. Nie skresliłaś siebie na starcie i uwazam, że dalej nie powinnaś.

Oczywiscie, tyle, ze wyjatek potwierdza regule i jak to mowia: na bezrybiu i rak ryba. Nie brzydulla, nie przekonasz mnie do niskich, spaslych, lysiejacych z BO ogiera i kultura slomianego chochla panow znad Wisly. A tak mniej wiecej prezentuje sie nadal ponad 70% czterdziestolatkow +. O mlodych, wysportowanych, zadbanych i przystojnych nie pisze tylko o naszych rowiesnikach.

Odpowiadajac na Twoje drugie pytanie: nie poznalam osobiscie (w sensie rozmowy i umowienia na kolejna randke na lotnisku) zadnego pana w tym Monachium ale napisalam, ze nacieszylam swoje oczy przynajmniej. Poza tym, jest cos takiego jak aura, jaka ludzie wokol siebie roztaczaja. Jesli idzie na przeciwko mnie facet nie tylko fajnie prezentujacy sie ale usmiechniety i uprzejmie mnie przepuszcza badz pomaga mi z bagazem, to czuje sie od razu inaczej niz obcieta od gory do dolu pogardliwym wzrokiem "konesera" jak klacz na wybiegu. Nie potrafie moze tego az tak wyraznie opisac ale jest cos charyzmatycznego i seksownego w mezczyznach, ktorych zazwyczaj albo tylko widze albo poznaje za granica. A u nas jakos mi sie to nie zdarza. Bo co? Ja sie zmieniam jak kameleon i raz jestem zielona a raz niebieska czy moze dobrego wychowania, poszanowania kobiet oraz dbalosci o swoj wyglad nasi panowie jednak powinni uczyc sie nadal z zachodnich zurnali? Bo w naszych jedynie gole dupy i wyniki ligii mistrzow moga sobie obejrzec.

Wypisz wymaluj moje osobiste odczucia. Niestety duza w tym wina nas samych, kobiet. Nie da sie ukryc, ze to my Polki rozpuscilysmy tych naszych "rycerzy Piasta" wlasnorecznie. Poczytaj na tym tylko forum (a to przeciez odsetek z zycia wziety) jak kobiety w wieku roznistym przezywaja pojawienie sie kurzej lapki, oponki, zlamanego tipsa czy innych powaznych usterek w swej boskiej cielesnosci. Ile porad wymieniaja jak sobie zrobic to czy tamto, jak z kosci spasc na osci, jak dogodzic facetowi i kulinarnie i seksualnie i pod kazdem innem wzgledem. Zobacz ile mlodziutkich dziewczat traci sen nad tym, ze ona ma juz 17!!! a jeszcze jest dziewica albo nie ma stalego partnera. Potem robia sie wszelkimi mozliwymi sztukami i sposobami na prawie odbicia z zurnali i rozpoczynaja polowanie na tego JEDYNEGO. Jakos go musza wyrwac sposrod tysiecy polujacych a najlatwiej to ladna buzia i zgrabna pupa zrobic. To jest Asterko pojscie na latwizne i plycizne zarowno ze strony tych zabiegajacych samic jak i akceptujacych puste ladne opakowanie samcow.
A ona musi wygrac, bo przeciez bez mezczyzny taka dziewczyna a nastepnie kobieta jest zerem, jest wybrakowana, jest wysmiewana przez kolezanki, rodzine, cale jej otoczenie. Natomiast wystarczy para niedopranych portek obok i juz taka dama zyskuje na wartosci. Bo ma CHLOPA. A to, ze on niedouczony, chamski, paszczakowaty, dlubie w nosie przy jedzeniu i pierdzi pod koldra jak stado wielbladow to juz takie tam male niedociagniecie i jego swiete prawo. Czyz nie tak nas prababki, babki i matki uczyly?

Tak tak Asterko, same sobie tak "dogodzilysmy". Zamiast nauki, kariery, stabilnosci finansowej, rozwoju wlasnych zainteresowan, poznawania swiata, 90+ na 100 mlodych kobiet koncentruje sie na zamazpojsciu, zalozeniu rodziny, domu i..na pozostaniu w tymze domu.

Nawet nie wiesz jak ja sie ciesze, ze poznalam inne kultury i zobaczylam jak inne potrafia byc kobiety w innych krajach. Mam tylko nadzieje, ze te nabyta wiedze przekaze skutecznie mojej corce zeby wlasciwie sobie priorytety w zyciu poukladala i byla niezalezna od fanaberii jakiegokolwiek faceta.

Nie to pokłosie naszej historiii.Wszyscy Ci fantastyczni, inteligentni i przedsiębiorczy męzczyxni wygineli a to w czasie powstań, a to wojen.Nie przekazali genów, a jeśli juz to synów zmarnowały troche matki chuchając i dmuchając na nich nadmiernie.Od 300 lat deficyt w tym kraju prawdziwych chłopów.Po ostatniej wojnie same Mietki się w tym kraju rodzą - efekt matczyzmu -polszczymu, tatusiów nieobecnych i genetycznej roszady.Mietkom nie rodzą się najczęsciej Konrady Wallenrody, więc mamy jak mamy.Uważają się za towar deficytowy.Popatrzcie dziewczyny na wolnych facetów 35+ - toz to sami alkoholicy, dewianci, maminsynki i geje.Nie nadający się do związku za  burłackiego boga.

Kurna, zgadzam si z Tobą w 100 proc. Szkoda, że taki proces w Polsce zajmie jeszcze z 200 lat

Ech,Julia, chyba nie przeczytałaś nawet pierwszych paru stron Dziewczyny tu pracowicie zbijają wszystkie argumenty i porady, byle tylko nie dać się przekonać że nie są (odpowiednie zaznaczyć): brzydkie, grube, nieśmiałe,do niczego,bez szans itp.

Nie zamierzam ich przekonywać, że jest inaczej. Choć mi samej psychologia,ta popularna (książki) i profesjonalna (terapia) bardzo pomogła. Nie trafiłam na psychologa-brakoroba,a byłam w sumie u 4, w Krakowie i na Śląsku. jak kazdym zawodzie, żeby dobrze trafić, trzeba się czasem naszukać, tak jak szukamy dobrego budowlańca, lekarza, czy hydraulika. Czemu u niektórych osób widzę podejście: 'niech mnie wyleczy, najlepiej za darmo i w ciągu 60 minut pierwszego spotkania'. Mi wyjście z czarnej d..py zajęło ładnych parę lat.w sumie to już 10 lat czytania książek i ze 4 psychoterapii ( z przerwami). do tego sporo kasy, ale było warto.

U mnie punktem wyjścia było pytanie: czemu osoby oszpecone,niepełnosprawne,chore mają często rodzinę, męża/żonę, dziecko? Czemu ja nie mogę tego zdobyć, będąc w pełni zdrowia fizycznego i umysłowego? Ciało to nie wszystko, choć miałam kiedyś obsejsę na tym punkcie, bo do modelek nie należę. Pierwsza książka - pierwsza myśl: co za bzdury. Ale nie poddałam się, znalazłam w gazecie psychologa, pomógł bardzo, widzę to po latach, choć po roku zrezygnowałam, bo na tamtym etapie nie byłam gotowa na więcej. I tak to się potoczyło.

Gdybym miałam podsumować moją (mizerną) wiedzę : świat, a już na pewno ludzie traktują cię tak, jak ty siebie traktujesz. Jeśli uważałam się za bezużyteczną, nieśmiałą, przeciętną, brzydką, nie umiejącą  się ani ładnie odezwać ani ubrać, to tak było. Filtr jaki ma się w głowie, determinuje bardzo wiele. Wcale nie schudłam, nie ubieram się jakoś super ale już nie boję się mówić, żartować, przestałam myśleć, że jestem jakim kosmitą.

Co do książek i terapii: trzeba szukać, tego co mi odpowiada, nie poddawać się po pierwszym niepowodzeniu. Mnie osobiście śmieszą książki typu Sekret czy new agowskie Sondry Ray. Ale innym pomagają. Gdyby ktoś był zainteresowany, to mogę polecić całkiem sporo fajnych książek. Psychoterapia - najpierw hipnoza, potem Gestalt, najbardziej pomógł nurt psychodynamiczny.

Nie łudzę się specjalnie, że cokolwiek moje słowa zmienią, bo dziewczyny tu piszące mają bardzo silne przekonania na temat swój, świata, relacji damsko -męskich, bo cokolwiek się tu powie napisze, zawsze znajdą tu argument na potwierdzenie swoich teorii. W jedej z mojej ulubionych książek W.Dyer był na spotkaniu z alkoholikami. chciał zademonstrować szkodliwość alkoholu, wrzucił więc robaka do szklanki z wódką. Robak zdechł. Pyta zebranych - jaki z tego wniosek? Wstał jeden ze słuchaczy i mówi: kto pije alkohol, nie ma robaków ;D

tym optymistycznym akcentem pozdrawiam i mam nadzieję (mimo wszystko) że piszące tu znajdą w końcu światełko w tunelu ( i nie będzie to nadjeżdżający pociąg