Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Miss, ale dlaczego twój tata ignorował Ciebie a udzielał się w wychowaniu Twojej siostry?

U mnie trochę podobnie -ojciec nie istniał,zresztą dobrze bo z nim byłoby jeszcze gorzej,a mama -no cóz na zewnątrz nieśmiała co przekazała mnie, w domu dominująca nad tym nad czym dominować mogła czyli zalęknioną córką,nie interesująca się za bardzo mną bylebym tylko kłopotów nie sprawiała i pacierz odmawiała...  Zastanawiam się czy gdybym nie była wychowywana na 'losera' to miałabym jakieś szanse w zyciu?

Volver, ja od 25 lat pracuję. Nieświadomie,ale pracuję. Do tej pory po prostu mówiłam sobie że sobie wmawiam że coś jest nie tak i szlam do przodu, starając się robić to co inni.
Mówią, że terapia niesmiałości i fobii społecznej polega na stopniowym robieniu tego czego się boisz. Np. pójść do sklepu i zapytać o coś sprzedawcę. Ja chodzę do sklepu i mogę zapytać jak muszę. Nie jest to moje ulubione zajęcie i preferuję sklepy z samoobsługą, ale jak muszę to pytam. Robiłam już i bardziej zaawansowane rzeczy. Chodziłam np na przyjęcia czy robiłam prezentacje. Nie raz i nie 2. I w ogólnym psychorozwoju nic mi tonie daje. Bo moje prezentacje dalej sa kaleczne inie mam płynności wypowiadania się, a na przyjęciach siedzę cicho bo nie wiem co powiedzieć. Więc piję żeby czymś sie zająć. Iza każdym razem jest to samo. Plus za kadym razem kiedy jestem w nowym środowisku.
Nie chcę wydawać 40 funtów tygodniowo za to,żeby mi ktoś mówił że mam iść na przyjęcie i potem się emocjonował widzisz, dałaś radę. No dałam, byłam, postałam, posiedziałam, wypiłam trochę za dużo i wcale lepiej się z tym nie czuję. Jestem już zmęczona próbowaniem.

Tylko pewnych rzeczy nie da się przepracować  i tak jak piszesz wracająw najmniej oczekiwanym momencie i pracę diabli biorą.
Tu jest bardzo ważny czynnik - wsparcie innych ludzi.Ktoś, kto ma o nas dobre zdanie.Bez tego można wmawiać sobie do imentu.
Wiele osób, które tu pisały nie potrafiło zrozumieć, że można lubić siebie i być nieakceptowaną przez mężczyzn.

I tu Cię Asterko zmartwię ... wszystko da się przepracować !
Na przestrzeni lat, złych rzeczy, które do mnie wracają  jest coraz mniej. Pisząc o tym, że wciąż wychodzą jakieś nieprzepracowane emocje, miałam na myśli raczej te nieuświadomione... te ukryte głęboko. I przyznam szczerze, że powoli przestaje potrzebować przeglądania się w oczach innych osób...

Pewnie, że tak... ale mimo wszystko z mniejszym "garbem" przejdzie człowiek, swoje życie. Zawsze to trochę lżej i wygodniej

No proszę Cię, kto podejmie się ocen i porównań cięzarow?

Rozumiem, że chętnie policytowałabyś się, kto ma ciężej ? Z jak okrutnych doświadczeń, ten garb by się nie składał... kiedy zrzucisz kilka z nich, nawet tych mniejszej wagi... zawsze będzie lżej. No, ale to jest oczywiście tylko moja koncepcja i postrzeganie tego problemu.

Volver, mi jest coraz gorzej. Im więcej próbowania i wychodzenia do ludzi tym bardziej wszystkie moje podświadome i tłumione strachy okazują się prawdziwe. Dwa, trzy lata temu byłam zupełnie inną osobą. Uważałam że mam potencjał i marnuję go tamtej pracy, że coś osiągnęłam i chciałam to rozwijać, że sobie poradzę ze znalezieniem pracy jak mi  się tu przestanie podobać (dostałam kontrakt na czas określony  i najniższą stawkę). Uczyłam się pływać, uczyłam się niemieckiego i byłam pełna tzw wiary w siebie. Tyle że wtedy też miałam problem z nawiązywaniem kontaktów, znajomości, kreatywnością itp. I w nowej pracy się rypło, wszystko okazało się nieprawdą. Merytorycznie d***a, na poziomie stażysty, komunikacja zero, że już nie wspomnę że żadnych kontaktów pozazawodowych  z ludźmi nie mam. To forum to mój cały świat w sensie kontaktów społecznych.
Ile można zaczynać od początku? I po co się tak stresować skoro to do niczego nie prowadzi?
Na szczęście libido mam też niedorozwinięte to mi chociaż fizycznie faceta nie brakuje i mogę sobie z tym dać spokój.

Nie w sensie oswajania strachów. Przybyło mi wiedzy, doświadczenia i samoświadomości,to ostatnie w połaczeniu ze wzrostem samokrytyki. Ale na to do świadczenie które zdobyłam (no OK, może nie z facetami ale trochę świata widziałam i ludzi ciekawych w jakimś sensie'poznałam', i książek parę przeczytałam, nie tylko medycznych) powinnam być super interesującą, obytą osobą a jestem taką samą sierotką jak w liceum.

To co mówisz o współpracownikach to w jakimś sensie racje tylko że oni mnie zaakceptowali na tym poziomie stażysty i tak mnie traktują, i takie wymagania stawiają, co nie pomaga mi pozbyć się poczucia (świadomości) niższości.
I nigdzie nie dojdę w ten sposób bo cała moją energię pochłania walka ze strachami i ograniczeniami,które dla normalnych ludzi nie istnieją.

To forum to także moje jedyne kontakty spoleczne.

No, może wreszcie akceptacja siebie, takiej właśnie  ?niedoskonałej? byłaby dobrym początkiem do zmian. I co z tego, że będziesz za kimś w tyle ? Zawsze znajdzie się powód do niezadowolenia w tym względzie.Zawsze będą lepsi i ładniejsi od nas, tak samo, jak będą również ci gorsi. 

Zaiste  40- ka to czas, w którym człowiek powinien cieszyć  się owocami swojej pracy. Ale jak  to najczęściej  bywa  - teoria sobie, a życie sobie.  Myślisz,że porażki są wpisane tylko w Twój życiorys ?Nie osiągnęłam w swoim życiu zbyt wiele,ale to niewiele też  kosztowało mnie  ogrom wysiłku. Nigdy nie miałam wsparcia w najbliższych. Głupie studia musiałam od losu  wydrzeć pazurami. Całkiem niedawno zostałam zmuszona do pozostawienia  dorobku swojego życia i rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Tak jak Ty, również wolałabym mieć lepszą pozycję materialną i zawodową.Wszystko co aktualnie mam, to bandycki kredyt mieszkaniowy na głowie, dorabianie się dobytku od przysłowiowej łyżeczki oraz  wizję problemów z pracą, bo stuknęła mi magiczna 40-stka. Jak wiadomo w Polsce dla kobiety, to praktycznie wyrok... Staram się jednak dostrzegać też zalety mojej obecnej egzystencji. Pieniędzy mam mniej ale czasu dla siebie i swoich zainteresowań więcej. Pielęgnuje stare przyjaźnie, zawieram nowe znajomości... żyję jak potrafię najlepiej...

Jezeli rodzina miala byc jedynym wskaznikiem powodzenia w zyciu, ja powinnam byc dzisiaj wrakiem, nieprzydatnym do niczego. Moja matka jest narcystyczna kobieta, ktora ani minuty nie spedzila na mysleniu o mnie, chyba, ze mnie nienawidzac. Moj tata byl (bo juz nie zyje) za duzo pijacym, dominujacym krzykaczem, ktory jak to sie mowi: "nigdy nie wyszedl z szafy". Dwoje nieszczesliwych, egocentrycznych ludzi. Jakos ja sie przemoglam, na terapie poszlam, zycie sobie ulozylam. Udowodnilam matce, ze nie tylko nie chce zyc jak ona (towarzyski motylek i ozdoba), ale takze, ze nie dam sie zastraszyc zadnemu facetowi jak ojciec, chociaz nawet ma 1.90m i 100kg wagi. Wiec niech mi nikt nie mowi, ze odciecie sie od traumatycznej rodziny jest niemozliwe.

Chodzi mi o to że gdyby ktoraś powiedziała że męczy się z takim facetem to wszyscy by jej radzili:zostaw go, po co się męczysz z takim niedorajdą a nie: zaakceptuj go.

adlernewman, ja mam wrażenie że to bardziej kwestia genów niż rodziny, chociaż rodzina też nie pomogła. Ale to tylko teoria.

brzydulla,  bronisz tego swojego barku akceptacji, jak przysłowiowej niepodległości
Na początku miałam wrażenie, że nie do końca Ci z tym dobrze, jednak stwierdzam,  że masz wielki sentyment do stanu w którym tkwisz. Rozumiem. Widać nie nadeszła jeszcze Twoja, pora na mentalne zmiany
Pozwolę sobie na koniec dyskusji, zacytować mój ulubiony dowcip, który być może znasz i który w moim odczuciu, obrazuje Twoje podejście do życia. Mam nadzieję, że Cię tym nie urażę, bo nie jest to moim zamiarem...

Na ławeczce siedzi baca, a obok niego siedzi jego pies i wyje
- Baco, czemu ten wasz pies tak wyje?
- No, bo siedzi na gwoździu.
- To nie może z tego gwoździa zejść?
- No pewno ze moze, ale jo myśla ze ten gwóźdź mu jesce tak bardzo nie przeskadza.

Ja też mam wrażenie, że Tobie na gwoździu  jest jeszcze w miarę wygodnie

Volver,moja zdolność do krytycznej oceny siebie to w zasadzie jedyna rzecz którą u siebie lubię.
Wolę żeby było mniej powodów do krytycyzmu niż po prostu poluzować krytykę. Dla mnie to trochę jak zamiatanie smieci pod dywan.

Nie znasz mnie a ja siebie tak.

Nie do końca.
Nie odetnę się przez prostą chęć od wyglądu np.
Ani od pewnych zachowań. Bo nawet jak wiem że pewne zachowanie jest niewłaściwe to i zdołam się od niego powstrzymać to mój mózg nie wytwarza żadnej alternatywy.
A alkoholizm nie jest raczej wrodzony, inaczej dzieci alkoholików z predyspozycją do alkoholizmu zaczynałyby juz w przedszkolu.

To chyba bardziej skomplikowane.
Teoretycznie ja mam predyspozycje do jednego i drugiego, tak zresztą jaki Ty, ale alkoholikiem raczej nie zostanę z prostego powodu że alkohol mi nie smakuje. A jak przedawkuję to mam potem dość na długie tygodnie.
Czy dziecko alkoholików ma równe szanse powtórzenia ich historii jesli zostanie od nich zabrane we wczesnym dzieciństwie i wychowa się w normalnej rodzinie?
Myslę że ważny jest również czynnik srodowiskowy.

Rany, terapia,wychodzenie do ludzi,jeszcze raz terapia...
Tyle razy już nam to powtarzano.

Myślę, ze ma wieksze szanse na normalność, środowisko też wpływa, ale raczej posrednio, zresztą zależy jaki "materiał", jaka psychika...

czy to znaczy że dzięki pracy nad sobą nie miewasz nieokreślonych leków np.masz chłopaka(nie wiem) i on sytuacyjnie uniesie głos, krzyknie, czujesz się wtedy spokojna wewnętrznie bo wiesz że to minie czy zapala ci się lampka, że zachowuje się tak jak twój ojciec?

Brzydulla, pisalam juz milion razy az do palcow zdretwienia, ze z takim nastawieniem to daleko nie zajdziesz. Jezeli wierzysz gleboko w to, ze nic Ci sie w zyciu nie uda, moge Cie zapewnic w 100%, ze sie nie uda, bo sama sobie klody (wymowki) pod nogi podtykasz.

Ty a Twoja mama to zupelnie dwie rozne osoby. Macie tam oczywiscie jakis procent komponentu genetycznego, ale jako lekarz wiesz, ze nie tylko to polowa genow od niej przyszla, ale takze, ze czesc tych genow sie zmutowala. Upieranie sie, ze jestes genetycznie jej kopia jest bezsensowne. Ona przekazala Ci w wiekszosci nie geny, a jedynie nastawienie do zycia, ktore Ty zaakceptowalas jako swoje, a to na szczescie da sie zmienic.

Prywatnie, faktycznie terapia kosztuje. Mozesz jednak poprosic o nia na NHS. I nie musi to byc glupawe (moim zdaniem) CBT. Poza tym czasami antydepresanty potrafia bardzo zmienic tok myslenia. Nie polecam nikomu tu faszerowanie sie lekami, ale jak to mowia, lepszy wrobel w garsci niz kanarek na dachu. Spokojnie, powoli, ze wszystkiego mozna wyjsc. Nie chodzi o to bys sie nagle zmienila w lwice salonowa, ale, zebys zaczela wierzyc w to, ze jaka jestes jest OK, ze ludzie Cie na kazdym kroku nie oceniaja, ze mozesz sie wyluzowac w towarzystwie.

Zaznaczam, to moja prywatna opinia.

CBT zwykle ma bardzo mala skutecznosc na dluga mete w przypadku depresji, jak i innych powaznych zaburzen psychicznych.

W sumie ta terapia jest promowana w UK, poniewaz jest tania (jest to tylko kilka do kilkunastu spotkan a trening jest naprawde rudymentarny), a nie dlatego, ze sie nadaje do czegos wiecej niz leczenie pacjentow z malymi problemami. Nikt nie stara sie znalezc w niej przyczyn specyficznego myslenia, ale w pewien sposob zmienic obecny schemat na cos pozytywnego, troche jak powtarzanie wewnetrznej mantry. Z tego wlasnie powodu jest krytykowana przez UK Council for Psychotherapy (poza faktem, ze generalnie uwazaja wiekszosc praktykujacych ja terapeutow za nieedostatecznie kwalifikowanych). Ja cienko widze "przestawienie" myslenia takimi metodami u Brzydulli.

Zapytałam dlatego,że umnie nie sprawdza się terapia długpterminowa i zastanawialm się właśnie nad behawiorwlną.

Humanistyczna.

No ja się nie podobam facetom. Mimo że jestem starsza od Ciebie,nigdy nawet nie byłam jeszcze na randce. Męża też nie mam jak latwo się domyslic.

Tacy ludzie byli, są i będą. Taki jest świat, trzeba się z tym niestety pogodzic.

Ja gdy miałem 15 lat, przy wzroście 170cm ważyłem 87kg, byłem tak zakompleksiony że też twierdziłem że jestem brzydki. Każde spojrzenie kogoś w moim kierunku na ulicy wywoływało we mnie wstyd, że ktoś musi na mnie patrzeć, każdy uśmiech w moim kierunku był odbierany przeze mnie jako ironiczny i prześmiewczy śmiech.
Teraz wiem że były to moje przesadzone urojenia. I gdy ważę 70kg przy 180cm jest ok i nie miewam już tego. Każdy czymś nadrabia. Nawet jeśli nie dostałaś urody to na pewno masz w sobie coś innego czym na pewno możesz zaimponować innym, jedno mają inteligencje, inni poczucie humoru, a jeszcze inni mają urodę i nic oprócz niej. Więc czasami też trzeba spojrzeć na problem z innej strony, poszukać w sobie zalet które zakryją Twoje wady.
Nie mówię że nie istnieje coś takiego jak "brzydka kobieta", bo istnieje.. tylko nie określałbym tego słowami brzydka a po prostu wizualnie nieatrakcyjna, jednak zazwyczaj takie osoby oferują sobą najwięcej.
Pomyśl, gdy znajdziesz się w potrzebie, jak myślisz kto Ci pomoże? Brzydka koleżanka z kilkorgiem dzieci i jedną wypłatą czy dyskotekowa lampucera?
Zapewniam Cie, że to te szare myszki zazwyczaj dzielą się siłą, energią a i czasem nawet jedzeniem.
Głowa do góry i szukaj zalet! Pierwszą masz ode mnie: Empatyczna - co w dzisiejszych czasach nie jest na wyciągnięcie ręki. Znaleźć kogoś empatycznego to jak mieć oryginalny ciuch za komuny.

Asterko, nie ma sensu się gorączlować, bo takich osób wpisze się tu jeszcze setka. One nie czytają wątku, tylko nagłowek.

A lubisz swojego terapeute? Bo jezeli nie, masz prosta odpowiedz dlaczego terapia nie dziala. Terapia humanistyczna jest oparta w wiekszosci na gestalt, czyli postrzeganiu Ciebie jako jednostke. W sytuacji gdy nie ma porozumienia pomiedzy Toba a terapeuta, to postrzeganie jest nieprawidlowe.

Moze powinnas sprobowac psychoanalizy?

A moze sprobowac faceta jako terapeute? Nie zartuje. Czasem inne podejscie sie sprawdza.

Przeszlam przez dwie terapeutki (zero rezultatow), zeby tylko znalezc pozniej faceta, ktory byl nie tylko terapeuta a le takze psychiatra. Alleluja. No, ale to moze tylko moj przypadek.