Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Uwierz mi Donio, że można Są na świecie rzeczy, o których się śniło Waszym fizjologom jak mawia mói ajdol Ferdynand K.

A w ogóle - to chyba już "caffeterię" tu mamy -

Ciężko to udowdnić... łobama -toć ładny chłop je...Oczywiście, nie upieram się, że nie jest tak jak mówisz, ale eksperymenty dowodza, iż Ci ładniejsi mają w życiu łatwiej ....

O tym świadczy fakt, że moja siostra o 8 lat młodsza wyszła za mąż, jest ładną osobą i miała "branie" zawsze, mimo mniejszej przebojowości życiwej niż jej siostra (czyli ja).

Moja mama -fizycznie i charakterologicznie parę lat starsza wersja mnie -z trochę jednak innym nastawieniem- była pozytywnie do siebie nastawiona i lubiła siebie. Obiektywnie jednak mysza z niej była. No i jakoś przyciągała wyłacznie alkoholików...

No i o te granice sie rozchodzi, takie pierdoly jak kolor wlosow, oczu moga miec znaczenie gdy ma sie do wyboru 2 osoby na podobnym poziomie atrakcyjnosci. Budowa ciała podlega obiektywnej ocenie, rysy, kształty, symetria itd. Czy gdyby Monica Bellucci zmienila kolor wlosów i oczu przestalaby byc wyjatkowo piekna kobieta?

Zdrowe, umiesnione meskie ciało nie jest dla Ciebie fajne ? Wolisz chlopieca budowe ? NIe bede juz szukal obrazkow ;-)

Polecałam 2 strony wcześniej fajną książkę. Szkoda, że nikt się nią chyba zbytnio nie zainteresował.. Szkoda - oczywiście nie mi czy mnie, ale strata dla ludzi, którzy mogliby z niej skorzystać. Cóż, to to wasz wybór - narzędzia są

Przecież mówiła, że jest beznadziejna i do niczego się nie nadaje, więc jakoś mi się to nie widzi. No i związała się z alkoholikiem - też jakoś mi się to kłóci z obrazem osoby lubiącej siebie.

Ale to w tym wieku mężczyźni  najczęściej wybierają partnerki. Po 40 podaż jest już mocno ograniczona. Osobiście po skończeniu studiów spotkałam może 5 teoretycznych kandydatów - w sensie że byli wolni.

Mówiła że jest beztalenciem ale do wyglądu nic nie miała.
Związała się za alkoholikiem bo żaden nie-alkoholik jej nie chciał. jej własne słowa. Nie pamiętam co się działo zanim się urodziłam ale owdowiała w wieku 28 lat i fakt,tylko paru lokalnych ochlapusów robiło do niej podchody.

Nie ma żadnych danych aby metoda Hay była skuteczna formą psychoterapii czy leczenia chorób somatycznych, a nienaukowe założenia przyjęte w tej koncepcji, pozwalają przepuszczać, że metoda Hay jest nie tylko nieskuteczna, a nawet nasilająca objawy (np. ?myślenie życzeniowe? w stanach maniakalnych, w schizofrenii).

Jednostkowe przypadki rzekomej skuteczności (bez wskazania i weryfikacji rzeczywistych czynników leczących) nie mogą być podstawą do rekomendowania tej metody osobom chorym. Propagowanie metody Hay należy uznać nie tylko za niepoważne, ale i za niebezpieczne.

Zaczęłam czytać ale juz na stronie 3 czy 4 zniechęciłam się trochę przeczytawszy, że sami wybieramy sobie płeć, kolor, narodowość i rodziców!

Bo otoczenie nie akceptuje prawdziwej mnie... (mówię tu za siebie)

Coś w tym guście. Ale to w szkole średniej. Później, pewnie częsciowo dlatego że obracałam się w wykształconym towarzystwie, byli raczej subtelni. Po prostu nie kontynuowali znajomości ze mną.

Ale mnie też ludzie nie akceptują...

A jeśli ja cały czas pierwsza nie podtrzymuję kontaktu i nie zabiegam jak szalona, każda znajomośc się kończy.

Jednego mi w życiu nikt nie zarzuci - że nie jestem sobą.I tego , że się akceptuję taką jaka jestem.Wychodzę z założenia jestem jaka jestem - jeśli ci się to nie podoba trudno.
Moje przyjaźnie i znajomości to kupa pracy, oswajania tego, żeby ktoś się ze mną dobrze poczuł, dbania i pielęgnowania.Mam wspaniałych przyjaciół, którzy mnie nie tylko akceptują, ale bardzo lubią.
Niestety, w przypadku związków damsko -męskich to nie przynosi efektów.Jak pisałam nie da się kogoś zbawić na siebie.
Adlernewman porozglądaj się do okoła.Masę ludzi przez swoją inność, odmiennośc jest samotna.Nie do końca z własnej winy.Miałam to szczęście , że spotkałąm ludzi, którzy nadają na tych samych falach.Ale ludzie nie lubią odmieńców, dziwaków, myślących w inny sposób od ogólnie przyjętych kryteriów.
Mamy nie tylko totalną unifikację kanonów urodowych , ale i mentalnych.Mam cudowne możliwości oglądania i analizowania odrzucenia przez rówieśników.Z racji swojej pracy,widzę, że trzeba być cool, interesować się tym co rówieśnicy, ubierać się jak oni, mieć kasę i gadżety.Nie daj Boże myśleć inaczej, ubierać się inaczej.Niestety w dorosłości niewiele się zmienia.

Nawiedzony uzdrowicielski bełkot. Upragnione cele często fascynują, właśnie dlatego, że są nierealistyczne :"jeśli myślimy pozytywnie, spotykają nas same dobre rzeczy", "nieważne kim jesteś, ważne za kogo się uważasz", "to, w co wierzysz staje się prawdą".

Jasne że życie jest milsze jeśli wierzysz że jesteś piekna,dobra, po prostu perfekcyjna i taki też jest twój świat (prawie że cytuję w/w ksiązkę). No i fajnie,jeśli rzeczywiście taka jestem.
Ale widziałam w zyciu paru ludzi którzy naprawdę niewiele sobą reprezentują a mimo to wierzą że są perfekcyjni. Moim zdaniem są raczej żałośni.
Jeśli już muszę być nieudana to wolę raczej być boleśnie tego świadoma i czasem sobie nawet pomarudzić na jakimś forum niż epatować bezkrytycznym samouwielbieniem. Dopiero by ludzie ode mnie uciekali.

Przypomina trochę Amwaya.

Hm, ja czytałam Hay po nocy i zapomniałam, że tam w dużej mierze też o prawo przyciągania chodziło Cóż, ja uwazam, że jest prawdziwe (a przynajmniej, że ''coś w nim jest'', parę razy tego doświadczyłam), wy nie musicie, ale polecałam tę ksiązkę z innego względu.

Tam były fajne ćwiczenia na akceptację siebie: zastanowić się, czemu właściwie siebie nie akceptujesz, a dokładniej, w jaki sposób uwarunkowało cię otoczenie, najbliżsi, ty sama. Były pytania, które warto sobie zadać. Od strony 10 w ebooku. Mi sie spodobało to podejście, a ćwiczenie z lusterkiem zaczełam wykonywać i moim pierwszym odczuciem było ''uff, w końcu ktoś mi to powiedział!'' Ale też - kiedyś tego ćwiczenia pewnie nie umiałabym wykonać wcale.
Ja na przykład jestem dowodem na to, że choćby mnie facet komplemntował, był dobry i naprawde kochał, to i tak w to nie uwierzę, dopóki nie zaakceptuję siebie sama. Bo taka zewnętrzna akceptacja wystarczała mi tylko na dzień, dwa. Wewnątrz swojego przekonania o sobie nie zmieniałam.

Aha - moim zdaniem samoakceptacja to nie samouwielbienie. Ktoś, kto się po prostu akceptuje, jak najbardziej bedzie się potrafił przyznać do błędu. Nie bedzie tez mu się usuwał grunt spod nóg za każdym razem, kiedy ten błąd popełni.
Będzie dobry dla siebie, więc w naturalny sposób będzie też dobry dla innych. Tak ja to rozumiem i jest to dla mnie pozytywne pojęcie, taka podstawa, bez której trudno się odnaleźć w zyciu.

Ale- dlaczego? Tylko nie mów że bo i tak nie mamy wyjscia. Jasne -nie mamy. Tylko że to nie zawsze jest najlepsze życie, to czasem jest akceptacja tego czego zmienić nie możemy. Nie mogę mieć nowego BMW -co tam, kocham mojego 20-letniego cinquecento. W psychologii nazywa się to metodą słodkich cytryn.
I żeby nie było nieporozumień - ja wcale nie chcę być jak gwiazda Hollywood. Czy jak panie Grycan. Panie Grycan to akurat świetny przykład kim nie chce być -bezkrytyczna wobec siebie pchać się do pierwszych rzędów. Uważam że najpierw trzeba coś ze sobą zrobić i reprezentować , potem ewentualnie mozna sie pchać. Wiem że na pewno one są szczęsliwsze ode mnie. Ale ja nie uważam że jest to postawa godna nasladowania: wszyscy mnie krytykują a ja, jak mnie nie wpuszczą drzwiami to i tak wejdę oknem.
A wracając do tego kim bym chciała być-  mieć cokolwiek co by mi ułatwiło przetrwanie w tym cholernym świecie. Lubienie siebie pracy minie załatwi. Bo lubiąc siebie wcale nie będę potrafiła poradzić sobie z trudnym pacjentem czy nie spowoduje to poprawy mojej wiedzy. Najwyżej zamiast myśleć wtedy 'rany jaka ja beznadziejna jestem' zaczęłabym mysleć 'co za palant'. Chociaż Louise Hay pewnie by się ze mną nie zgodziła.

Ja wiem dlaczego się nie akceptuję. Wiem że mnóstwo tego to niestety dziedzictwo od mamy. Wychowanie na pewno mi nie pomogło,ale nie wiem czy by pomogło gdybym otrzymała jakieś inne. To że sama sobie rodziców wybrałam - totalna bzdura moim zdaniem.
I wcale nie uważam że samoakceptacja jest do końca dobra. Skrajne przypadki to np w/w panie Grycan które sa po pierwsze  niesmacznie otyłe, po drugie niewiele sobą wnoszą do show biznesu a i tak wszędzie się pachają  czy np mąż mojej mamy, który, gdyby nie to że mama mu ciągle mędzi, nie zmieniałby wcale bielizny bo mu tonie przeszkadza i akceptuje się jakim jest.

A co jeśli popełnia błąd za błędem, ile razy razy znajdzie się w towarzystwie? Mówisz że powie sobie 'ale ja to akceptuję' i bedzie dalej szedł w towarzystwo popełniać dalsze błędy? No ale ja własnie tego nie lubię. Nie lubię u innych, pisałam kiedyś o hałasliwych osobach które potrafią zepsuć każde spotkanie swoim prymitywnym humorem. Nie chcę być jedną z tych osob.

Ja nie jestem zła dla innych mimo że jestem dość paskudna dla siebie,to po pierwsze.

Ja w niczym nie jestem dobra, nie mam żadnego talentu , jestem niska,nie mam biustu,po ciąży mam duży brzuch i uda. Włosy mi się nie układają gdy jest mokra pogoda kręcą się-każdy w inną stronę.Nigdy nie miałam chłopaka takiego który mi się podobał.Nienawidzę siebie,czuję się gorsza od innych.Wstydze sie wychodzić z domu. obcasów nie ubieram , bo mam małą stopę i ciężko znaleźć mi buty. Jestem nikim i nie wiem po co żyje

Masz 3 wyjścia
1.albo siebie zaakceptujesz
2. albo siebie niezaakceptyjesz i przeżyjesz życie z osobą nielubianą
3. albo siebie niezaakceptujesz i porzucisz siebie;)

Właśnie akceptacja siebie, to nie chodzenie w samouwielbieniu, ale i akceptowanie swoich wad i niedoskonałośći. Jesli u siebie ich nie zaakceptuję, to nie będę tolerować ich u innych. Czy jesli nie lubię siebie, to lubię innyc? Czy raczej im zazdroszczę albo nimi pogardzam?

Brzydullo, czy komus, kogo kochasz, mówiłabyś ''ale z ciebie beztalencie"? Ja nie
Swoją drogą, ciekawe, czy Stephen King wydałby cokolwiek z takim przekonaniem Bo pewnie po 5 odmowach stwierdziłby, że nie ma talentu. Nawet ci nie będę mówić, ile on musiał pisac, żeby go odkryto
A z tym wybieraniem rodziców, to ja się pod takimi rzeczami nie podpisuję (mam bardzo, bardzo letnie poglądy w wielu sprawach). Nie czytałam właściwie tych wstepów, mój błąd.

Nie, nie. Wtedy odpowiem - wiem o tym I ani się tego nie wstydze, ani nie tłumacze, ani nie ukrywam - jestem tego świadoma i nie uzalezniam swojego samopoczucia od wygladu (ani jakiejkolwiek innej cechy, bo coś złego można w sobie znaleźć zawsze).

A tamta 'akceptacja', której dawałam przykład, była własnie zewnętrzna i nietrwała. Moim zdaniem samoakceptacja sprowadza sie do tego, że mówisz sobie ''kocham cię takim, jakim jesteś''. Bezwarunkowo to sobie mówisz. A nie ''jesteś za brzydka, za głupia, za gruba, za nieśmiała, zbyt taka, za mało taka.. itd, zebym cię mogła zaakceptować". To daje przeogromną wewnętrzną energię.

Jesli kogos kochasz, robisz różne rzeczy, żeby ta osoba czuła się dobrze, żeby się rozwijała. Wierzysz w nią, komplementujesz, jesteś wyrozumiała wobec jej błędów. Kto z nas NIE chciałby byc tak traktowany?

Jeśli siebie kochasz, twoją motywacją jest ''chcę, żeby ci było jak najlepiej'', a nie ''zmień się natychmiast, to może bedę mogła na ciebie patrzeć''. Jak by zareagował drugi człowiek, gdybys sie tak do niego zwracał? Agresją, bólem, lękiem. Tak samo reagujemy wewnątrz.

Jak bys wychowywał dziecko? Robiąc mu wymówki, że jest nie takie, czy kochając bezwarunkowo? Które dziecko chętniej sie uczy - głaskane czy karcone? Które dziecko okaże więcej współczucia innym?

Tak. Ale bez świadomej pracy nad tym - albo jesli nie pojawi sie ktos, kto zacznie cię tego uczyc - można mieć pewność, że NIC się nie zmieni
Ja dostałam sporo miłości od babci, od mamy. Myślę, że duzo mi to dało, nawet bardzo duzo. Bez tego pewnie popadłabym w jakies zachowania autodestrukcyjne. Raz próbowałam wymiotować..

Ja po 3 dniach widzę u siebie jakąś zmianę, chociaż to tez za wczesnie, by o tym mówić. Mam więcej energii, po raz pierwszy od dawna miałam ochotę i siłę na generalne sprzątanie, przestałam sobie tak wyrzucać, że jestem leniwa i nie robię tego, co sobie postanowię, tylko zastanowiłam się, czemu tak jest. Przede wszystkim czuje się lepiej ''mentalnie'' i o to chyba chodzi, nie? Ostatnio mam swietny humor.

wiesz miss, ja w ogóle nie podchodzę do siebie i do ludzi z poziomu akceptacji...taki mam przykład świeży, ze swojej pracy, miałam kierowniczkę zmianową(nie przedłużyli jej umowy-na szczęście), prawie nikt jej nie lubił, może jedna, dwie osoby na sto, jak przyszłam do pracy do się zdziwiłam że taka osoba sie jeszcze uchowała... moje zdanie na jej temat było zawsze jedno, nie lubiłam jej i kropka, a mam koleżankę na zmianie która za każdym razem stara się tłumaczyć zachowanie tej kierowniczki, na zasadzie no dobra była jaka była ale była pracowita, czyli układała się do niej, starała sie akceptować mimo tego iż sama nie lubiła jak tamta nia pomiatała...akceptacja to okłamywanie samego siebie, no i w pewnym sensie utwierdzanie tej drugiej osoby że może być taka jaka jest, że jej podłe zachowanie trochę zblednie no bo popatrzy się na nią z innej strony...głupota

jesli ktoś nie lubi siebie(nie lubię tego słowa) to raczej będzie myślał ze inni też go nie lubią, chyba tak to działa, zazdrosć nie wynika z nielubienia siebie(zazdrość w mniejszym czy większym stopniu dotyka każdego, tylko ze jedni sobie z tym lepiej radzą a inni gorzej)

jak ci to powiedzieć, osoby które siebie "lubią" "kochają", zwał jak zwał nie muszą sobie tego mówić, bo skoro sobie to musza powtarzać to znaczy że chciałyby sie tak czuć a nie do końca tak jest...

I takie i takie, zresztą i głaskane i karcone to słowa o negatywnym wydźwięku...wiem ze rodzice potrafią kochać tak głęboko że o sobie zapominają, kochać i wychowywać to jest chyba kropka nad i...

a pokaż mi które dostało bezwarunkową, rodzic to też człowiek, ze swoimi doswiadczeniami,ma wady i zalety, czasami fajniejszy, czasami gorszy, tego nie zmienisz

a to prawda, w rodzinie siła:)

Ale nie ma ludzi bez wad, każdy ma jakąs swoja przeszłość, miał swoich rodziców, którzy też nie byli idealni. Ale jedni dostają tej miłości bezwarunkowej więcej, inni mniej. Dlatego jedni mają większe poczucie wlasnej wartości, inni mniejsze. To chyba proste.

Wołałabym sama przekonać się, że coś mi nie wychodzi i zaakceptować to , niż żeby rodzic mi wytykał moje wady. Lepiej zniosę niepowodznie (które każdemusię zdarzy w życiu) kiedy będę przekonana o swojej wartościowości jako człowieka, niż kiedy kiedy będę nie lubić siebie i drzeć włosy z głowy, że nie jestem szczupła jak 18-tka czy nie umiem śpieać jak Steczkowska. Wolę być gruba i zadowola, niż chuda i ciągle rozgoryczona.

Wg mnie lepiej yśleć o sobie dobrze niż żle. Zawsze będą gorsi i lepsi ode mnie. Choćbym stanęła na rzęsach.

Myślałabym o nim dobrze, gdyby nie narzucał mi się ze swoim irracjonalnym uczuciem, był dla mnie kimś ważnym w życiu przez okres 2 lat kontaktowaliśmy się wielokrotnie każdego dnia. Zresztą on sam jest przeświadczony o swojej wartości, nic nie jest w stanie popsuć jego dobrego zdania o sobie samym. Byc może jest sto razy szczęsliwszy ode mnie. Pomyślałam więc sobie, jeśli on uważa mnie za wariatkę, a swoje poglądy uważa za niepodważalne, dlaczego ja nie mam zacząć pracować nad poprawą mojej samooceny. Mam takie samo prawo do poczucia własnej wartości jak on. Długo myślałam,że jesteśmy przyjaciólmi, ale czas pokazał, że jednak nasza przyjaźń nie miała racji przetrwania, po prostu nie byliśmy się w stanie poprozumieć, mimo wielu prób i szAns. Uważam, że są osoby z którymi jest w stanie zawiązać trwałe relacje. Niestety, ludzie różnią się od siebie, poglądami, inteligencją, zainteresowaniami i temperamentami. Byliśmy pelni dobrej woli obydwoje, ale nie pasowaliśmy do siebie. To nie było tak szast prast, że go nie poznałam dobrze i od razu wyrobiłam sobie o nim zdanie, nie. To trwało dwa lata, co dnia.