Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Tak to prawda brzydullo. Ale już nie długo mi zostało.

Dziś mam trudniejszą pracę do wykonania ^ ^
Ktoś chce żebym skorzystała z dawnego zawodu w drodze wyjątku

Ty też jesteś w Londynie w takim razie? (po opisie pogody)

nie, ale dość blisko

to znaczy robisz ostatni makijaż zmarłej osobie?

a kielicha przed tym pijesz dla rozluźnienia?

Nina,oglądałam "6 stóp pod ziemią" dla mnie żaden koszmar.Miałam też wątpliwą przyjemnośc oglądać zwłoki w dosość zaawansowanym rozkładzie w innym filmie.Dlatego ja po śmierci karzę się spalić.

no z zaszytą buzią trudno marudzić

Wiem o co Ci Nina chodzi....Wiecie, dlatego nie rozumiem takiego zafascynowania fizycznością i urodą.Ludzkim ciałem, które po paru dniach nie staje się niczym innym jak zepsutym mięsem.Przepraszam, za te mocne słowa, ale będąc trzy razy przy śmierci najbliższych osób, wiem, że to nie ciało stanowi istotę człowieczeństwa.Nie jemu należy się głowne zinteresowanie.Dlatego nie zrozumiem nigdy ludzi , którzy patrzą na kogoś przez pryzmat wyglądu.Są jak jętki jedniodniówki.

Ojjj ja tez nie lubie czegos takiego... dla mnie to brak poszanowania dla mojego wolnego czasu...

A co do zmarlych. Ja sie nie boje, nie brzydze, jednak jak bylam na pogrzebie mojego dziadka czulam ogromny bol, modlilam sie caly czas, zeby dziadek oddychal, zeby ozyl, zeby to bylo tylko zlym snem... strasznie to przezylam, i ta moja nadzieja na to, ze sie poruszy nie pozwolila mi dlugo na niego patrzec...
Wierzycie w to ze zmarli do nas przychodza? Ze sie o nas troszcza?? U mnie dziadek byl 3razy. Raz przed pogrzebem, mowil, ze mu tam dobrze, zebysmy sie o niego nie martwili i nie plakali, bo on czuwa nad nami. Po ok pol roku obwinial mnie o smierc, ze jak bylam na cmentarzu u niego on sie obudzil, zaczal krzyczec, a ja go nie slyszalam... Pozniej, jak mialam zaawansowana depreche siedzielismy razem na dzialce, opowiadal mi jak to jest fajnie w niebie, ze wszystko stamtad widac, co sie dzieje na ziemii, ze nie ma bolu, nie ma cierpienia, poklepal mnie po policzku powiedzial, ze nie moze sie doczekac kiedy do niego dolacze, i powiedzial, zebym juz szla, bo chce sie napic z kolega piwa. I chyba ten sen dopiero uswiadomil mi, ze chce zyc, ze musze cos w sobie zmienic, ze tak dalej byc nie moze. Od tamtej pory wlasnie zaczelam prace nad soba. No i raz poprostu mi sie pokazal w mieszkaniu, snil mi sie jakis koszmar, przebudzilam sie a on stal w rogu, taki spokojny.
Znowu raz o dziwo pokazal mi sie mojej kolezanki dziadek, w momencie kiedy lezal w szpitalu w spiaczce.

Czy sie balam? Nie. Nie wiem czy to jest prawdziwe, czy to tylko moje zludzenia, jednak jesli pokazuja mi sie zmarli nie wpadam w panike, poprostu wtedy wiem, ze zmarli nade mna czuwaja

ja nie nadaje sie do zycia, mialam na tej inauguracji wolontariatowej straszny napad socjofobii, ze teraz mam mysli samobójcze...

chec uciwczki, na placz sie zbiera, dusi w gardle, kreci sie w głowie, drzenie ciala, poczucie wlasnej beznadziejnosci, panika gdy z kims trzeba rozmawiac, nie wiadono co mam mówic, boli brzuch, nie moge jesc ani pic...poczucie ze to nie dzieje sie naprawde pragnienie bycia niewidzialnym albo schowanie sie w mysia dziure, nie moge nikomu sie sprzeciwic, jestem bezwolna...

Fobia społeczna nie jest zaburzeniem psychotycznym, to oznacza, że u osób na nią cierpiących nie występują urojenia i omamy.
Człowiek dotknięty tym schorzeniem może przypominać osobę z cechami nieśmiałości, jednak w wypadku fobii społecznej główną różnicą jest występowanie bardzo silnego unikania sytuacji społecznych oraz cierpienia, spowodowanego wpływem zaburzenia na kontakt z innymi ludźmi. Osoby z fobią społeczną są mało towarzyskie i skryte, uskarżają się na brak tematów do rozmów oraz uważają się za osoby nieatrakcyjne. Niekiedy może występować u nich skłonność do nadużywania alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych, które doraźnie zmniejszają odczucie lęku. Osoby dotknięte fobią społeczną bardzo często rezygnują z życia towarzyskiego, a niekiedy ograniczają też wyjścia z domu do niezbędnego minimum, ponieważ poza najbliższymi krewnymi i znajomymi kontakty z innymi ludźmi wywołują u nich uporczywy lęk[2]. Ze względu na trudności w kontaktach międzyludzkich osoby takie mogą prędzej szukać kontaktu z innymi ludźmi poprzez Internet[8]. Niektórzy chorzy z fobią społeczną są w stanie zapanować nad swymi objawami i tłumią lęk w sobie, na zewnątrz sprawiając tylko wrażenie introwertyków, ludzi spokojnych i opanowanych[2][5][8]. Rzadziej manifestują radość i swobodne zachowanie, bardziej typowa jest ich powaga i nadmierne kontrolowanie mimiki i zachowania.
Osoby cierpiące na fobię społeczną:
unikają wystąpień publicznych
unikają jedzenia i picia w miejscach publicznych
nie odzywają się w towarzystwie innych
unikają rozmów, zwłaszcza z osobami, które są dla nich autorytetem
nie mogą pracować, gdy ktoś na nich patrzy
prowadzą najczęściej samotniczy tryb życia
Wiele codziennych spraw (załatwienie czegokolwiek w urzędzie czy banku, wizyta u lekarza, zakupy w sklepie innym niż samoobsługowy, umówienie się z kimś) jest dla osób cierpiących na fobię społeczną prawdziwą torturą.
W momencie, gdy człowiek dotknięty tą fobią jest narażony na ekspozycję społeczną, mogą u niego wystąpić następujące objawy somatyczne[8][9]:
czerwienienie się,
przyspieszenie bicia serca, kołatanie serca,
drżenie rąk i mięśni (np. łydek),
nadmierna potliwość,
duszność,
nudności,
szumienie w uszach,
zaburzenia mowy (np. drżenie głosu),
u niektórych osób: łzawienie,
zawroty głowy.
Objawy te mogą narastać nawet do rozmiarów lęku panicznego, jeśli chory nie wycofa się z sytuacji w porę. Obawa przed tym często powoduje niezrozumiałe dla innych zachowania, które z zewnątrz mogą wyglądać jak tchórzostwo.
Bardzo często osoby cierpiące na nerwicę społeczną występowanie objawów somatycznych (przyspieszenie tętna, zwiększona potliwość, czerwienienie się) określają jako swój główny problem w tym zaburzeniu[8].
Fobia społeczna a nieśmiałość[edytuj]
Fobia społeczna ze względu na niektóre ze swoich objawów może być mylona z nieśmiałością; nie jest z nią jednak związana w sposób ścisły. W jednym z badań wykazano, że na fobię społeczną cierpi około 49% osób nieśmiałych w znaczącym stopniu i 18% osób z nieśmiałością w granicach normy[10].

Może nie powinnaś się zmuszać w takim razie do publicznych spędów? Moja mam się nie zmusza. Na święta nie chodzi, na urodziny nie chodzi od tego czasu dużo lepiej z nią. Bo iść do sklepu czy na spacer mały to mniejszy problem.

asterciu, muszę chwilę się wyciszyć, bo emocje aż we mnie buzują, czyję się jakbym worki ziemniaków nosiła, tyle wydatkowanej energii mnie kjosztuje wytrzymanie i bytowanie na czymś takim...czuję się jak te wasze zwłoki co onich gadacie....

ciekawe jest to, że przez całe życie nie wiedziałam co mi dolega, dlatego też uzależniłam się od alkoholu w młodości, ponadto moja terapeutka wcale nie zdiagnozowała mnie, ja sama przy podpowiedzi Brzydulli się zdiagnozowałam, że jest mi właśnie to....psycholodzy są do doopy

Pewnie byś żyła...:) Ja przecież zyję, od tego cięzko umrzeć Ale co to za życie,,,,

może, dużo nieracjonalnych zachowań utrwala się nam w dzieciństwie....

Ale byś żyła.

włąśnie, mój mi mówi ze jak ze mną jedzie w podróż to jakby z dzieciaczkiem jechał, zaraz mi niedobrze, nie chce zarzywać za każdym razem aviomarin bo to otumania a jak nie zazyje i mam gorszy dzień to całą podróz mam jak na szpilkach z przygotowaną torebeczką siedzę, tak samo ze stresu ciągle mam parcie na pęcherz, kiedyś nawet zatrzymał autobus bo płakałam z bólu i musiałam się wysikać, kierowca nie mógł ale sie zatrzymał..takie mam wspominki

chociaz na parcie na pęcherz znalazłam już sposób, słuchawki na uszy i pół sen-zabija myślenie, pamietam jak zakopca do samego krakowa dojechałam z pełnym pęchcerzem bez bólu i byłam z siebie dumna że nie wpadłam w panikę, podbudowało mnie to że nie musi być silniejsze ode mnie...

ja też, ciagle z ludzmi pracuję i dla ludzi, odnajduję sie w tym, więc trudno o taką socjofobię o której miss pisze

Moja mama akurat by nie wytrzymała na wolontariacie bo to kontakt z ludźmi i słuchanie problemów a to ją doprowadza do szału i rozpaczy.
Ja mam inne lęki (klatka schodowa, toaleta publiczna), mnie ludzie raczej doprowadzają do agresji jeżeli nie dzieli nas scena/barykada/poglądy i są wokoło mnie.

Ona jest wyizolowana od marudów, znajomych i ludzi zna tylko powierzchownie na pięć minut na mieście. Poza mną i moim tatą i moim mężem. I nie pracuje.

Nawet jakbyś miała, to żyć się tylko z nimi nie da.
Miss, a co to za sygnaturkę masz?

Moja mama może żyć. I ze swoim ptaszkiem, którego przygarnęła. Wychodzi z domu co dwa dni na dwie godziny może, poza tym, że z tatą na spacer.
I teraz dopiero jest zadowolona. Znaczy na koncert pójdzie np czasami. Ale nie żeby mieć znajomych. Albo żeby się trzymać z rodziną. I dobrze, bo jej rodzina jest beznadziejna i wsysa życie z każdego.

To ostro musiała wyglądać.

Obrzydza mnie jak faceci mówią, że chcieliby mieć 'cycki i cipkę ' żeby się bawić nimi i eksperymentować całe dnie. Słyszałam to wiele razy i z jakiegoś powodu jest to odrzucające. Tak jak obrzydza mnie robienie z 'cipci' osoby , która myśli i ma własną wole. Albo z biustu. Nie wiem czy ja jestem jakaś ograniczona , albo jak to zawsze mówią 'niedojrzała' do seksu, ale to jest obleśne. Ciało to nie zabawka sorry.
Jak widzę takiego co się ślini na widok mojej 'pupci' i tak mówi o tym i tak patrzy jakby mój tyłek to była osoba co najmniej tak samo ważna jak ja, a nawet ważniejsza to mam ochotę w łeb łopatą dać.
Tyłek to mięso i tłuszcz.

no niestety, jak się ma taką mordę jak ja i ciało (przede wszystkim bo który z nich patrzy na twarz?) to niestety ale chamstwo się zlatuje z każdej strony.
I to te najgorsze. Bo średniej klasy to się boją podejść, a te najniższej to już ma we wszystko wyrąbane bo oni przecież cudowni i piękni i oślepiają blaskiem

Wiecie? Nim zdalam prawo jazdy mialam yak, ze wsiadalam w busa jadac z pl do niemiec i jak jeszcze nie przejechalismy 100km nagle nie mialam czym oddychac, slablam, czulam, ze zaraz zemdleje, czyli wszystko tak jak dostaje ataku paniki( to mi zostalo w sumie do dzis. Rzadko bo rzadko ich teraz dostaje, ale czasami soe pojawiaja...) jak juz kupilam samochod pierwszym razem kuzynka ze mna pojezdzila 2h po miescie. Odwiozlam ja, do domu mialam3 min drogi samochodem, stojac na swiatlach mialam to samo. Nie wiedzialam o co chodzi, co zrobic, jednak wiedzialam, ze wszystko zalezy ode mnie, ze nie moge zostawic tam auta i jakos musze dojechac do domu. To bylo dosc nieodpowiedzialne z mojej strony, jednak od tamtej pory wszystko minelo. Juz wogole nie mam takiego uczucia, nawet jak jade busem z pl do de czy odwrotnie.

Cześć.

Ja, Miss, byłam na dobrej drodze do takiej fobii dzięki wychowywaniu w wydaniu jednego z moich rodziców. Szczęśliwie dla mojej psychiki to wychowywanie skończyło się kiedy miałam lat naście i jakoś powoli udało mi się "znormalnieć". Chociaż pewne odchyły mi zostały i pewnie byłabym niezłym materiałem dla psychologa.
Jeśli chodzi o kontakty z ludźmi, to na wszystkich płaszczyznach jest ok, oprócz jednej: nie mogę pracować przy obsłudze klienta. Przez krótki czas musiałam i czułam dokładnie o, co Ty na spotkaniu. A ze stresu (ja - wielki śpioch) nie mogłam spać.
Także do pewnego stopnia wiem co czujesz, mogę to sobie wyobrazić i rozumiem jak Ci jest ciężko.

Koliber ja jeszcze poltora roku temu nie przypuszczalam, ze bede kiedykolwiek miala prawko, zapisalam sie spontanicznie i takim sposobem za3dni mija mi rok odkad mam swoje cudenko;) teraz jak tu jechalam do de mialam przyjechac autem, jednak i tak chcialam je zmienic a tu sie placi za zlomowanie, a moze moja cytrynke uda sie sprzedac i komus jeszcze posluzy... odkladam teraz pieniadze na nowy samochod, juz sie nie moge doczekac az nie bede uzalezniona od tramwajow, tylko wsiade i pojade;) w styczniu mialam stluczke, nie grozna, gosciu mi gwaltownie zahamowal bo nie widzial zjazdu na parking i nie zasygnalizowal. Niby nic powaznego, ale powiem Ci, ze mialam chwile zwatpienia w swoja jazde, czy sie nadaje... co mi pomoglo? jakby nie patrzec dosc glupi tekst kolezanki, ze "kierowca bez stluczki to jak zolnierz bez karabinu" inaczej bym chyba nie wsiadla za kolko. Oczywiscie stres mialam ogromny, jednak przemoglam sie, na szczescie ataki sie nie powtorzyly. Jak kupie tu samochod chce pojechac do polski go zarejestrowac, to bedzie moja pierwsza taka wyprawa, ale wiem ze dam rade, bo kto jak nie ja;)

hmmmm ja swoich wychowalam muzyka;)

to puszczaj im w przerwach Beethovena

Beethoven to piszczypipek.Najlepsze są Walkirie Wagnera.Dla bardziej odpornych na reformację Szymanowski.

Hej, dziewczyny.
Mam nadzieje, że u was lepsza pogoda niż tutaj. Byłam dziś na cmentarzu przez kilka godzin.
Jak tam Twój syn Asterko?