Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

brzydulla napisał/a:

mery90 napisał/a:

jak sie chce Kochana, to i osobowosc da sie wyleczyc;) i nie zganiajmy tego na osobowosc;) bo jesli sie komus nie chce, to nic nie zdziala, nawet psychoterapia;)

czyli co? spowodować że wszyscy będziemy zachowywać się wg jednego z akceptowanych schematów?

nie, spowodowac, zeby samemu ze soba czuc sie lepiej. ja pamietajac siebie jako totalna marude, pesymistke, wiecznie na wszystko bedaca nastawiona na "nie", nie chcaca tak naprawde zyc, bojaca sie zycia, uciekajaca przed problemami, wole siebie obecna, usmiechnieta, wesola, cieszaca sie z kazdego dnia, korzystajaca z zycia i szczesliwa kobiete, ktora wie, ze cokolwiek by sie nie stalo, przetrwa to.
ja bardzo ciezko pracowalam nad swoja osobowoscia, probowalam sie pozbyc zlych demonow. dla samej siebie przede wszystkim, bo poki co zyje dla siebie, i to ode mnie zalezy jakie mam zycie, a na ostatnim miejscu przejmuje sie tym jak odbieraja mnie inni. tak mi jest latwiej. po swoich (moze i malych, ale dla mnie jakze bolesnych) przezyciach postanowilam stac sie ciut bardziej samolubna, w sensie, ze siebie stawiam na pierwszym miejscu, swoje wlasne dobro, a pozniej sa dopiero moja rodzina,  znajomi, przyjaciele. tak jest mi lepiej, ciekawiej, weselej. ale to jestem ja. moze i sa osoby, ktore czuja sie ze soba dobrze w takim stanie w jakim obecnie sie znajduja, stad brak checi do zmiany czegokolwiek.

brzydulla napisał/a:

mery90 napisał/a:

jak sie chce Kochana, to i osobowosc da sie wyleczyc;) i nie zganiajmy tego na osobowosc;) bo jesli sie komus nie chce, to nic nie zdziala, nawet psychoterapia;)

czyli co? spowodować że wszyscy będziemy zachowywać się wg jednego z akceptowanych schematów?

nie, spowodowac, zeby samemu ze soba czuc sie lepiej. ja pamietajac siebie jako totalna marude, pesymistke, wiecznie na wszystko bedaca nastawiona na "nie", nie chcaca tak naprawde zyc, bojaca sie zycia, uciekajaca przed problemami, wole siebie obecna, usmiechnieta, wesola, cieszaca sie z kazdego dnia, korzystajaca z zycia i szczesliwa kobiete, ktora wie, ze cokolwiek by sie nie stalo, przetrwa to.
ja bardzo ciezko pracowalam nad swoja osobowoscia, probowalam sie pozbyc zlych demonow. dla samej siebie przede wszystkim, bo poki co zyje dla siebie, i to ode mnie zalezy jakie mam zycie, a na ostatnim miejscu przejmuje sie tym jak odbieraja mnie inni. tak mi jest latwiej. po swoich (moze i malych, ale dla mnie jakze bolesnych) przezyciach postanowilam stac sie ciut bardziej samolubna, w sensie, ze siebie stawiam na pierwszym miejscu, swoje wlasne dobro, a pozniej sa dopiero moja rodzina,  znajomi, przyjaciele. tak jest mi lepiej, ciekawiej, weselej. ale to jestem ja. moze i sa osoby, ktore czuja sie ze soba dobrze w takim stanie w jakim obecnie sie znajduja, stad brak checi do zmiany czegokolwiek.

Ja jako 20 parolatka do 40 byłam natomiast optymistycznie nastawioną osobą. To życiowe doświadczenia zmieniłymnie, coś jakby odwrotnie do Twojej metamorfozy osobowościowej.

Asterka10 napisał/a:

mery90 napisał/a:

nie, spowodowac, zeby samemu ze soba czuc sie lepiej. ja pamietajac siebie jako totalna marude, pesymistke, wiecznie na wszystko bedaca nastawiona na "nie", nie chcaca tak naprawde zyc, bojaca sie zycia, uciekajaca przed problemami, wole siebie obecna, usmiechnieta, wesola, cieszaca sie z kazdego dnia, korzystajaca z zycia i szczesliwa kobiete, ktora wie, ze cokolwiek by sie nie stalo, przetrwa to.
ja bardzo ciezko pracowalam nad swoja osobowoscia, probowalam sie pozbyc zlych demonow. dla samej siebie przede wszystkim, bo poki co zyje dla siebie, i to ode mnie zalezy jakie mam zycie, a na ostatnim miejscu przejmuje sie tym jak odbieraja mnie inni. tak mi jest latwiej. po swoich (moze i malych, ale dla mnie jakze bolesnych) przezyciach postanowilam stac sie ciut bardziej samolubna, w sensie, ze siebie stawiam na pierwszym miejscu, swoje wlasne dobro, a pozniej sa dopiero moja rodzina,  znajomi, przyjaciele. tak jest mi lepiej, ciekawiej, weselej. ale to jestem ja. moze i sa osoby, ktore czuja sie ze soba dobrze w takim stanie w jakim obecnie sie znajduja, stad brak checi do zmiany czegokolwiek.

Mery90, sorry dla mnie brzmi to jak wielka psychościema.Podręcznik wręcz sztucznego optymizmu.Demonów sama nie przepędzę.Cieszyć się z życia i korzystać z niego potrafiłam zawsze.Bycie dawcą mi nie przeszkadza - bo jestem nim w stosunku do wybranych osób.
Nie wierzę w zmiany.Osobowości nie da się zmienić na życzenie.Zmieniają ją okoliczności, ludzie , samo życie.I to na gorsze często.Ja kiedyś byłam idealistą, a teraz jestem cynikiem.

Kiedy taka młoda osoba zdązyła tak cięzko się naptacować nad swiją osobowością, jakoś nie do końca wierzę w tak diametralną przemianę. Coś tu mi cuchnie....

mery90 napisał/a:

missnowegojorku napisał/a:

Ja jako 20 parolatka do 40 byłam natomiast optymistycznie nastawioną osobą. To życiowe doświadczenia zmieniłymnie, coś jakby odwrotnie do Twojej metamorfozy osobowościowej.

wiesz, ja do 13roku zycia bylam calkiem inna niz od14-22... bylam normalnym dzieckiem z normalnej rodziny. pozniej zycie dalo mi w kosc(bylam zawsze osoba slaba psychicznie, nadwrazliwa itd) i to mnie wyniszczalo... nie umialam walczyc ze zlem, z problemami, w koncu doszlam do momentu proby samobojczej. nienawidzilam siebie, nie moglam patrzec na siebie w lustrze, na swoje cialo, no nienawidzilam wszystkiego co dotyczylo mnie... pozniej jeszcze sytuacja z ojcem, o czym kiedys zakladalam watek, ktora dobila mnie totalnie. ale mialam dwa wyjscia, zmienic siebie, albo pozwolic samej sobie siebie zabic... myslami, pozniej w koncu czynem. wybralam zycie, ktore jest tak naprawde piekne, jesli nakierujemy je po swojemu i nie damy sie samym sobie zabic;)

A jak się nakierowuje pos wojemu? Co to konkretnie znaczy?

Wiesz, ja napisałam tak bo twarda jestem.I chyba nigdy nie przeszło mi przez myśl by się zabić.Za bardzo kocham życie.Nigdy nie było tak, że stałam na krawędzi i oby nigdy nie było.Choć przeżyłam ciężkie chwile, nie dałam się złamać.

missnowegojorku napisał/a:

Dla mnie brzmi strasznie cukierkowo i mało realistycznie.

tylko idac na logike, jaki bym miala cel sciemniac?;) ale spoko, ja nie bede przeciez zasmiecac 5stron w temacie, zeby Cie przekonac, ze mowie prawde;) najwazniejsze, ze sama wiem jak jest, i ze jest mi z tym dobrze;) tylko nikt mi nie wkreci, ze sie nie da.  nie wiem jak po konkretnych tragediach, bo az takie zlo mnie osobiscie nie spotkalo. ale jesli wiem, ze moja mama po tym co przeszla zyje, usmiecha sie, i jest z nia wszystko ok, to wiem, ze naprawde ludzie potrafia zyc normalnie, pozytywnie.

Nie wiem, bo Cie nie znam osobiscie;) moge wyciagac wnioski tylko z tego co tu piszesz. ale watpie, zeby wlasnie tak bylo

mery90 napisał/a:

Nie wiem, bo Cie nie znam osobiscie;) moge wyciagac wnioski tylko z tego co tu piszesz. ale watpie, zeby wlasnie tak bylo

Czyli uważasz, że latam po ulicach skrzywiona, pluję na około jadem i opierniczam wszystkich dokoła?

To mój małżonek.

Ten co za bananem płacze.

mery90 napisał/a:

To jest ciezkie, nawet bardzo, bo ludzie potrafia wygrac walke ze wszystkimi, ale najciezej jest wygrac z samym soba.

Z naszymi Marudami nie wygrasz . To zaprawione w bojach malkontentki .

NinaLafairy napisał/a:

Na drzewo by się chciało wracać wam, ale z komputerem bo jakże to tak życie bez komputerka i internetu?

Po to wymyśliliśmy tablety .

swoja droga, szkoda, ze ja nie moge z Wami pogadac telefonicznie. Ostatnio zadzwonilam do kolezanki jak jechalam tramwajem, nudzilo mi sie, to mysle, zadzwonie do niej. Dzizas. za 5min rozmowy zaplacilam 13e

Ja bym się bała , że się hamak zerwie, i że spadniemy. Także raczej nie spróbuje

To się nie dziwię, że masz problemy finansowe

missnowegojorku napisał/a:

Nie chcę Cię atakować, ale uwierz mi, iż nie zawsze siłą woli można stać się szczęslwiym. Nie każdy to potrafi.

nawet nie uznalabym tego za atak;) mozliwe, ale mozna probowac prawda? tez nie mowie, ze sie ciesze jak durny do sera 24/7, bo bywaja dni, ze poprostu chce mi sie ryczec, ale tak jak kiedys ryczalam co chwila, tak teraz mi to minelo. Jak mnie lapie zly dzien to cwicze, ide na rower, slucham muzyki, ktora stawia mnie na nogi, gdzie kiedys wlaczalam byle najsmutniejsze, na chwile obecna nie mam nawet smutnych utworow na komputerze. teraz jestem silniejsza, i ja obralam taka taktyke na zycie, jak tu opisalam. Ale czy tez nie warto probowac? Uprzec sie i dzialac? Probowac troche dluzej, nie poddawac sie od razu? To jest ciezkie, nawet bardzo, bo ludzie potrafia wygrac walke ze wszystkimi, ale najciezej jest wygrac z samym soba.