Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Musze lecieć do pracki buziaki:)

Rzeczywiście nikt nie ma ochoty widzieć kumpli smutnych.
Ostatnio do mojego kumpla podbijał jakiś koleś, młody prawnik. Powiedział 'ach no wiesz, mój przyjaciel ma depresje i wkurza mnie , że jest smutny więc szukam kogoś innego" szok. Kolega zniesmaczony, to było ich pierwsze i ostatnie spotkanie. Jaki to przyjaciel, że się go wyrzuca bo on smutny?
Bardziej zaszokował mnie facet, o którym już wspominałam, że matki nie chciał oglądać bo stara i chora, a on sobie woli pielęgnować wspomnienia o niej jak była piękna i sprawna.

Jednak znajomy nie zastąpi psychologa. Nie przeceniałabym marudzenia znajomym i nie wynosiła ponad terapie. Mi rozmowy ze znajomymi jeszcze nigdy i w żadnym wypadku nie pomogły. Nic mi nie dają i nic nie mówię znajomym. Nigdy nie płaczę , nie cierpię przytulania, głupiego pocieszania, przejmowania się moim losem i tak naprawdę braku zrozumienia, Psycholog jest obcy, zdystansowany, zajmuje się tylko pacjentem, nic go nie szokuje, obowiązuje tajemnica. Wie jak zadawać pytania i jakie pytania, żeby samemu się doszło do wniosków które zmienią wiele. 
Moja mama gdyby miała zwierzać się ze swoich problemów znajomym zamiast iść na terapie i do psychiatry to by zapewne dziś już nie żyła. Jak ktoś ma zły czas w życiu, albo problemy osobiste , nerwy i potrzebuje ramienia do wypłakania to jedno, ale jak ktoś ma depresje prawdziwą to już co innego.

Zasiedziałam . To to się teraz tak nazywa ?

Popieram .

o tym samym pomyslalam:D:D;)

Między nazywaniem, a byciem jest czasem różnica.
Do zrozumienia drugiego człowieka (w tym przyjaciela) potrzeba dużo empatii. Nie wszyscy ją mają, dlatego nie wszyscy mogą zrozumieć problem i udzielić pomocy.

Ja powiedziałem .
Teraz mam takie jak typowy trzydziestolatek .

Puściłem sobie ten pierwszy adres, który wpisałem i ciągle słucham. Przyjemna muzyczka .

Haha, no nie wiem.
Empatii mam, aż za dużo i dlatego nie mam litości

Ty mnie lubisz, bo mnie nie znasz <- i to stwierdził mój mąż.

Czyli?

Znajomych mam setki, przyjaciół kilkoro.
Dla mnie różnica jest oczywista.
Bawić się, spędzać miło czas, także na poważnych rozmowach, mogę z jednymi i drugimi.
Ale przyjaciel jest kimś więcej. Mogę bez zażenowania mówić o różnych rzeczach, wiem, że mogę na nich polegać w 100%, dla nich zostawiam (gdy mają problemy) własne sprawy aby pomóc i odwrotnie.
Nawet jeśli mamy odmienne poglądy na niektóre sprawy.
Najlepszym przyjacielem jest mój mąż

Hmm. Ja dla byle kogo pójdę w nocy udzielić pomocy. Zdarzało mi się to. Zdarzało mi się pomagać ludziom finansowo, i w różnych innych sytuacjach, odwiedzać ich w szpitalu.
I owszem rozumiem co czują nawet po spojrzeniu i wiem jak się zachować do nich i pomóc.
Ale różnica chyba polega na tym, że oni tak naprawdę o mnie nic nie wiedzą, nie zrozumieją mnie i ja tego wcale nie chcę.
Może dlatego kolega mówi, że nie dziwi się , że nie chcę mieć dzieci bo ja już mam całą gromadkę.

Możesz odpali skejpa?

Czyli nie mogę już siedem razy dziennie , jak kiedyś bywało, ale to, co mogę jest w pełni satysfakcjonujące .

Ale tylko dla przyjaciela pojedziesz w niebezpieczne miejsce, przekłujesz koła w stojących na parkingu autach i będziesz razem z nim uciekać zygzakując. A następnego dnia wymienisz podziurawioną kulami, tylną klapę na swój koszt .

NinaLafairy bo się zarumienię, jakem stara
Śliczna była moja Mama (moja córka jest do niej podobna), ja jestem tylko niebrzydka.
Jestem podobna do Ojca. Ponoć córki podobne do ojca mają szczęście w życiu.

Chwalipięta

Cóż... Chwilowo tylko chwalenie mi pozostało .
I autoreklama .

Nino: jak robi się "gorąco", to zawsze chroni się własny tyłek, ale jak obok jest przyjaciel to pilnujesz też jego "odwłoka". Na innych ludzi w sytuacji krytycznej nie zwracasz uwagi.
c'est la vie .

Nie zgadzam się. Tu chodzi o to z jakiego powodu jest gorąco.  W moim odruchu bronie czyjegoś tyłka zawsze. Bo to mój pierwszy odruch. Jednak jak ktoś sam na łeb sprowadzi kłopoty. . . i jeszcze innych woła do pomagania, a jak się go wcześniej uprzedzało? To mógłby być mój mąż, a i tak ratowałabym siebie w pierwszej kolejności.

w tym problem z psychologami- 'zaszeregują' cie jako przypadek i 'zadają odpowiednie pytania'
napisałam niedawno do psychologa online, oczywiście odpowiedziała że terapią na moje problem jest terapia poznawczo-behawioralna, tylko straciłam niepotrzebnie 3 dychy
osobowości nie da się leczyć jak chorób serca, ludzie są po prostu różni
przyjaciel przynajmniej wysłucha i (większość) nie wyjeżdża z podręcznikowymi poradami

Brzydulko : zostaniesz z nami, czy dalej będziesz się o coś "boczyć"?
Lubimy Cię, a Nina chce Cię poznać w realu.
Może skontaktujesz się z nią w Londku ?

Brzydulla, to fakt, że tak jest. Ja znalazłam tą jedyną i cudowną psycholog po wielu próbach. Która naprawdę naprawdę nie przystawiała szablonów, miała cudowny otwarty umysł i bezpośredni dość cięty język.
A przeszłam ich tyle, jedna babka mnie objęła , co to ma być? Jak bym chciała głupiego przytulania to bym poszła do mamy. Dystans powinna mieć.

Haha, ja nie mówię o Twojej historii.
Ja mówię o tym, że ja nie potrzebuje przyjaciół do zwierzania się, płakania, spędzania czasu, dostawania rady, omawiania mojego życia, nie pomocy w niczym. Dlatego powiedziałam o tej wojnie.

Nie jestem przeciwnikiem tylko klientem i pacjentem.

W pewnym sensie jesteś. To psycholog ma kontrolować sytuację i przebieg rozmowy. W tym celu musi w pewnym zakresie kontrolować również Ciebie.

W Polsce? To może do mnie zadzwonisz ?

Każdy ma tą prywatną przestrzeń inaczej ukształtowaną.
Dla niektórych byłby to przejaw zaufania i zainteresowania (czego bardzo często osoby zgłaszające się do psychologa bardzo potrzebują).
Zgadzam się co do trudności w znalezieniu dobrego psychoterapeuty.
Wiesz, ze w Polsce zmieniają rozporządzenie dotyczące psychoterapeutów. Wiele moich znajomych ostro przeciw temu protestuje.

Nino właśnie przeczytałam że bawią Cię moje komentarze, miło mi się zrobiło...

jak sie chce Kochana, to i osobowosc da sie wyleczyc;) i nie zganiajmy tego na osobowosc;) bo jesli sie komus nie chce, to nic nie zdziala, nawet psychoterapia;)

Miss, to dobrze bo powinno Ci być miło.

Mi dobrze robi kociak mruczący mi do ucha.

było nawet i 'po trzecie primo'
ja się boje rozmawiać przez tel, a już na pewno z obcymi bez konkretnego powodu

Brzydulla ja też się boje rozmawiać przez telefon, nawet w sklepie kupować się boje i innych posyłam. Pytać się ludzi o różne rzeczy też.

A czego ja mogę się obawiać ze strony kasjerki w sklepie? Niczego. To jest nieracjonalne i tyle.

Asterko : powiedz dziewczynom, że mam ładny głos i nie gryzę przez telefon .
Może brzydulla się jednak skusi .

Tak w ogóle: to miło Cię widzieć .

A mi nie przeszło.Zawsze mówili 'jak ty chcesz grać, jak ty się boisz po chleb iść?!" haha

Coś za słodka ta nasza kawiarenka się zrobiła, trzeba by trochę jadu wsączyc...

No to sączcie dziewczyny, byle nie za dużo
Wybywam na imprezę, jak wrócę to poczytam.