Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

no ja też nie mam z kim, we wtorek siedziałam z Patrychą, a wczoraj sama...chociaż jakbym chciała chlać, to mogłabym prawie co weekend spotykać się z tamtymi pijakami z forum o nerwicy...

a ja przeglądam oferty pracy i myslę jakie to niesprawiedliwe że żyję...

no właśnie nie bardzo...
ja już sama nie wiem co jest dla mnie

nie...
ale właściwie nie wiem czy chcę, bo wtopa za wtopą... lepiej będzie i dla mnie i dla pacjentów jak sobie pójdę

Witajcie wieczorkiem,
Miło, że i Brzydulla się pojawiła

Asterko co do Twojego postu o baśniach i mitach (bo potem Yogi "zakręcił" w innym temacie i zapomniałam).
Też bardzo lubiłam mity i baśnie. Głównie polskie czy ogólnie - słowiańskie. Także te bardziej "egzotyczne" - afrykańskie i azjatyckie.
Potem, nie tyle fascynacja mi przeszła, tylko skupiłam się na innej literaturze, bo wszystkiego się czytać nie da. Ale czasem fajnie jest do tego wrócić.

Moją ulubiona lekturą w młodości było "W kręgu upiorów i wilkołaków".I baśnie o latających trumnach.

Piękna Baśń.A na dole coś dla Luc

No jak lubicie bajki

Bajka dla przetrąconych

Była sobie raz dziewczynka. Pechowo urodziła się ludziom, którzy nie bardzo wiedzieli co z nią zrobić. Ba, ludziom, którzy w ogóle niewiele wiedzieli. Nie umieli kochać, nie mieli żyć.
Ponieważ jednak dziewczynka urodziła bardzo malutka, to oni byli całym jej światem. Dawali jej jedzenie i informacje o świecie. I o niej.
Dziewczyna prędko dowiedziała się, jakiego pecha mieli ci, którym się urodziła. Bo ona się do niczego nie nadawała, od urodzenia się nie nadawała. Źle chodziła, źle jadła, źle spała. Była głupia, brzydka, zła.
Ludzie, którym się urodziła mówili, że z tych powodów nic się jej nie należy, wolno traktować ją źle, a ona powinna być im wdzięczna za opiekę. Im gorzej ją traktowali, tym bardziej powinna być wdzięczna. Robili to z miłości, miłości mimo jej paskudztwa.
Czas mijał, dziewczynka rosła i coraz mocniej przeszkadzało jej to, że czuła zupełnie coś innego niż widziała.
Ludzie, którym się urodziła wiedzieli jednak, że każdy człowiek, choćby nie wiadomo jak bardzo tłamszony i sterowany, zawsze będzie sobą. Takim, jaki się urodził. I żadna siła na świecie nie jest w stanie tego zmienić.  Nawet jeśli zwali się na to stertę kamieni, nawet jeśli będą susze i mrozy ? zawsze pod kamieniami urośnie nowe życie. Poskręcane, to prawda, i bez koloru, ale żywe. I wystarczy jeden słoneczny dzień, żeby to biedne stłamszone życie wystrzeliło w górę.
Dlatego ci ludzie nauczyli dziewczynkę nie tylko tego, że jest wyjątkowo paskudna, ale także tego, że jeśli zacznie domagać się dla siebie rzeczy, które jej się od urodzenia należały ? czyli miłości, opieki i szacunku, to będzie to tylko dowód na to, jak bardzo jest paskudna i egoistyczna. Dzięki temu sprytnemu posunięciu zapewnili sobie status quo; jeżeli dziewczynka zacznie się buntować, zaraz sama siebie ukarze i będzie spokój.
No i lata płynęły, a dziewczynka była pewna, że robi się coraz paskudniejsza bo ciągle nie mogła się oduczyć żyć pod stertą kamieni. Z tego powodu czuła się coraz bardziej winna, coraz bardziej egoistyczna. Perpetuum mobile działało.
W końcu dziewczynka poznała innych ludzi, ale najchętniej przebywała z takimi, którzy najlepiej ją rozumieli. Takimi, którzy mówili jej ? Ach, ty jesteś taka paskudna i egoistyczna, ale ja pomogę ci zasłużyć na miłość, opiekę i szacunek. Dziewczyna wykopywała sobie nową stertę kamieni i pozwala się pod nimi zakopać. Sama je na sobie układała.
Lata upływały, a kiedy dziewczynka czuła, że dzieje się cos dziwnego, wymieniała kopę kamieni na inną. Trzy razy obiecywano jej, że jeśli się bardziej postara to na pewno zasłuży na coś. Na co? Dowie się, jak zasłuży.
Jednak nad dziewczynką ciągle wisiała klątwa. Klątwa Życia. I w końcu życie zwyciężyło. Rozsadziło kamienie tak, że wystrzeliły w górę i nikt już nigdy ich nie widział.
Ludzie, którym się dziewczynka urodziła i ci z którymi dziewczynka żyła zbiegli się, żeby jej przypomnieć, że jest zbyt paskudna i niewdzięczna żeby żyć.
Ale było już za późno. Tego dnia słońce świeciło do rana i dziewczynka zaczęła rosnąć i rosnąc i nikt nie mógł tego zatrzymać. Biedna dziewczyna wyrosła w końcu tak, że przerosła mury i zobaczyła prawdziwy świat.
Świat był straszny. Ludzie chodzili po nim swobodnie, bez ciężkich kamieni na plecach. Bez kajdanków i strażników. Straszne było to, że każdy, nawet dziewczynka, mógł pójść dokąd chciał.
Dla dziewczynki straszne było nie to, że nie wiedziała dokąd chce iść, ale to, że było to takie egoistyczne. Jednak ludzie w nowym świecie nie wyglądali na nieszczęśliwych i paskudnych. Nie robili zresztą nic szczególnego. Ktoś jechał rowerem i gwizdał, ktoś jadł lody i gapił się na wystawę księgarni. Ktoś się głośno śmiał.
Dziewczynka uświadomiła sobie ze zdumieniem, że minęły właśnie 33 lata jej życia a ona się ani razu nie śmiała tak beztrosko i radośnie. Bez powodu, tylko dlatego, że słońce świeci.
Ludzie, którym się urodziła krzyczeli do niej, że jest paskudna, że ma wracać i przeprosić za to, że urosła. Krzyczeli tak bardzo, że zaczęła maleć i maleć ? no i wróciła. Przepraszała i błagała o nową stertę kamieni. Tylko wtedy czuła, że nie jest tak bardzo paskudna. Było jej łatwiej, zasługiwała na te kamienie. Minęły kolejne lata.
Ale niestety ta straszna Klątwa Życia snuła się wokół dziewczynki, docierała pod kamienie i kazała marzyć o jeździe na rowerze, beztroskim śmiechu i lodach ściekających na rękę przewracającą kartki książki czytanej w parku.
Znowu życie zwyciężyło, znowu dziewczyna urosła i trafiła do innego świata i znowu głosy z dołu krzyczały do niej o jej egoizmie.
Ale tym razem Klątwa Życia zaprowadziła ją do sklepu z lustrami.
Milion odbić, milion paskudztw. Jednak nikt nie uciekł, nikt nie zemdlał z obrzydzenia. Sprzedawczyni w sklepie wyjaśniła, że lustra nie odbijają rzeczywistości tylko nasze przekonanie o niej. I żeby ją przekonać zrobiła kilka naprawdę okropnych min ? a w lustrze cały czas się uśmiechała. Lubiła siebie.
Namówiła dziewczynkę, żeby wyobraziła sobie jaka jest miła, ciepła, kochana i kochająca ? tak na próbę. I dziewczynka pierwszy raz w życiu zobaczyła siebie prawdziwą - taką jaka się tym ludziom urodziła.
Sprzedawczyni podarowała jej malutkie lusterko, żeby dziewczynka nauczyła się widzieć siebie prawdziwą, taką jaka jest naprawdę. Ilekroć słyszała krzyki ludzi, którzy kiedyś przywalali ją kamieniami, wyjmowała lusterko i patrzyła na siebie z miłością tak długo aż paskudztwo z jej twarzy znikało i pojawiał się ciepły uśmiech.
Już nie wróciła do kamieni. Czasami jeszcze słyszy krzyki, ale ludzie od kamieni chyba się znudzili, a może lusterko działa nie tylko na bazyliszki? A może ludzie od kamieni to bazyliszki? Kogo to teraz obchodzi?
Dziewczynka dorosła. Czy spotkała księcia z bajki? A Klątwa jego wie. Najważniejsze, że ma pracę, dom, spokój i rower, którym jeździ do lodziarni na rogu. Uśmiecha się bez przerwy.

Aby prawdziwie kochać, kochankowie muszą nauczyć się brać w objęcia Kobietę-Szkielet wyłowioną z lodowatego oceanu, która wczepia się w nich szponami. Dwoje ludzi zaczyna taniec, by sprawdzić, czy potrafią się poko­chać. Niespodziewanie zaczepiają o Kobietę-Szkielet. Coś między nimi zaczyna się kurczyć i pogrąża się w chaosie. Często bolesna rozkosz seksualnego podniecenia stygnie, partnerzy zaczynają dostrzegać swoje słabości i nie wyleczone urazy albo stwierdzają, że to drugie ?nie jest odpowiednim materiałem na trofeum?. I to jest właśnie moment, kiedy łysa, bardzo stara dziewczyna o pożółkłych zębach wypływa na powierzchnię. Brzmi to makabrycznie, ale jest to najdonioślejsza chwila ? sposobność do wykazania się odwagą i poznania miłości. Kochać znaczy wytrwać i zostać. Kochać znaczy opuścić świat fantazji i wejść w świat, w którym możliwa jest trwała, realna miłość. Twarz w twarz, kość w kość, miłość pełna oddania. Kochać znaczy zostać, kiedy każda komórka woła ?uciekaj!?

mi się widzą, wiele fajnych też u ciebie na fejsie widziałam.

Asama próbowałas coś "upichcić"?

Piękne te obrazy, nastrajają nostalgicznie.
Też bym coś wkleiła, ale zapomniałam jak to się robi
Już mnie kiedyś dziewczyny z kafejki stokrotkowej uczyły, ale nie ćwiczyłam i wypadło mi z głowy
Ale sobie kiedyś przypomnę

Co do malarstwa, to widzę, że mamy kolejną wspólną cechę
Większość stylów lubię, każdy z innego powodu. Może najmniej kubizm.
Najbardziej lubię impresjonizm i surrealizm - SalvadorDali to moja miłość Nieźle był pokręcony
Mam kilka jego obrazów (reprodukcji oczywiście ).

Moja inna miłość to Gaudi.Siostra obiecałą mi wyjazd do Barcelony.

Jest jedyny w swoim rodzaju.Z wyjazdem jest ten problem, że kiedy jest tanio (wrzesień, październik) pracuję i nie mam szans na urlop.A w wakacje jest szał.Marzy mi się Barcelona jesienią.Kocham tą porę roku.

Boze, bo sie zalamie... Trzy kobiety plus niedzwiedz opisaly mnie jako egoistyczna, niemoralna, obrazliwa, niewychowana panienke. Musze to powtorzyc mojemu facetowi i przyjaciolom, zeby wiedzieli z jaka kobieta sie na codzien zadaja. Trzeba w koncu ludzi uprzedzic przed taka zaraza.

Wy serio mieszkacie na jakiejs planecie, do ktorej ja nigdy nie dolece.

To fakt.

Miss mnie też się tak kojarzy
I jeszcze z górami....

Hanna Banaszak? Coś o niej cicho ostatnio. A szkoda.

A "Jolkę" to zawsze śpiewaliśmy (czy raczej ryczeliśmy ) na imprezach studenckich.
Jeśli masz na myśli Budkę Suflera.

Rod Stewart to już "klasyka" w takich okolicznościach
Ale dziś już go nie słucham.

To mi uświadomiło, że z moją najstarszą przyjaciółką znamy się już prawie 40 lat, od początku podstawówki.
Nie widujemy się za często, bo teraz mieszkamy w innych miastach. Ale jak się spotkamy to nie możemy się nagadać

Oj tam, oj tam. Są faceci co to doceniają
Tylko nie każdy ma okazję ich spotkać na swojej drodze.
Mój wytrzymuje ze mną już 26 lat.
Jak to on żartobliwie mawia... "oj muszę, muszę"

Pójdę sprawdzić czy ten mój ma jeden róg
Chociaż może jednak nie, bo się zacznie zastanawiać dlaczego sprawdzam mu rogi :lol:
I jak ja się wytłumaczę?

:lol::lol:
Trzymaj, trzymaj. Jeszcze się może przydać

Fajny prezent ślubny
Asterko pożegnam się już bo muszę popłacić rachunki.
Trochę się nazbierało, internet szwankuje, więc może mi to zabrać trochę czasu.

Dobranoc.
Na wszelki wypadek, choć jeszcze potem zajrzę.

Chciałam tylko powiedzieć:
Brzydulla, jest w Tobie coś co lubię. Im dłużej czytam Twoje wypowiedzi w innych tematach, tym mniej wydają mi się denerwująco smutne. Taki pracownik / współpracownik jak Ty to marzenie.

Uśmiech dla WSZYSTKICH na dzień dobry .

Pogoda piękna .

Gdybym jeszcze przespał więcej niż 3 godziny, to byłoby jeszcze piękniej .

Jak ja bym chciał być dzisiaj w wieku Koliberka i móc nie spać bez konsekwencji po kilka dni . To były piękne dni .

Słoneczka i pysznego śniadanka Moi Mili .

Witam wszystkich
U mnie wreszcie zrobiła się ładna pogoda. Jest też z niestety duszno co może zwiastować deszcz.
Na razie piję kawę i zapaliłam papierosa.
Potem zabierzemy się wreszcie do jakichś prac ogrodowych. Kupiłam ostatnio kilka nowych krzaków i nie było okazji ich posadzić. Może dziś się uda.

Jeżeli miłe gospodynie pozwolą to odpowiem w tym wątku na maila od Adlernewman gdyż nie mam zamiaru tego robić prywatnie. Pozwalam sobie na to w tej kafejce jako, że mail dotyczył także Miss, Asterki i Yogiego.

Adlernewman
Z przykrością stwierdzam, że niewiele zrozumiałaś z ostatniej historii.
Moja reakcja na to co wypisywałaś w kafejce "Kobiety na zakręcie" nie wzięła się z tego, że mamy inne poglądy.
Mamy inne poglądy na wiele spraw, a na niektóre (choć mniejszość) poglądy zbieżne.
Zareagowałam na Twoje posty pod adresem dziewczyn z tej kafejki, które obrażałaś (w kafejce sąsiedniej).
Nie wierzę, że nie uważasz za obraźliwe stwierdzenia, że są:
"potłuczone", "pełne jadu", "odrzuciły Cię z powodu Twojego zdjęcia (sic!)", "starzeją się i robią im się zmarszczki i dlatego są złośliwe" etc.
Takie teksty uważam za obraźliwe.
Co do Twojego braku empatii, to przypominam, że sama o tym wspominałaś, nawet założyłaś wątek, w którym wyraźnie to pisałaś.
Nikt tego nie wymyślił.
Zwracam Ci też uwagę, że:
- wielokrotnie zgadzałam się z Twoimi poglądami w tej kafejce, stając tym samym w opozycji do Asterki, Miss czy Brzydulli,
- Yogiemu zwracałam uwagę na niestosowną wypowiedź w wątku o aborcji,
- broniłam Cię po Twoich poglądach (z którymi się nie zgadzam) z wątku o aborcji, pisząc do Asterki (w tym wątku), że na pewno nie miałaś zamiaru celowo jej urazić.
Widać masz wybiórczą pamięć.
Nie pisz do mnie prywatnych maili, bo i tak nie będę na nie odpowiadać.
Odeszłaś z tego wątku (nie będę ponownie oceniać tego stylu odejścia), zadomowiłaś się w innym i bardzo dobrze.
Gdybyś tam weszła nie obrażając nikogo z poprzedniej kafejki, to nikt by nie zareagował. Gdybyś po moim pierwszym poście, w którym zwróciłam Ci na to uwagę, po prostu przestała to robić, to na tym sprawa by się zakończyła.
Życzę spokoju ducha i wbrew temu co możesz myśleć, życzę Ci szczęścia.

Ja też lubiłam i nadal lubię
Brak snu najbardziej mi doskwierał gdy dzieci były małe.
Teraz rzadko mogę się wysypiać do woli, bo praca na to nie pozwala. Ale juz się przyzwyczaiłam i 4-5 godzin snu mi wystarcza.
Dobrze mogę się wyspać na urlopie, ale paradoksalnie, wtedy budzę się wcześnie i żal mi czasu
Na naszych spływach kajakowych budzę się z reguły koło 5-6 i od razu wstaję. Pięknie wtedy wygląda rzeka czy jezioro, las.
Lubie wtedy sama (bo reszta jeszcze śpi) pochodzić po lesie.

Asterko pisałaś wczoraj, że płynęliście Wdą. Piękna rzeka
Spływaliśmy nią dwa razy i pewno jeszcze kiedyś spłyniemy.
W tym roku mielismy plany na spływ kajakowy Brdą, ale coś się ostatnio komplikują.

Luc, powinnas byla ten email tutaj wkleic, bo wyraznie, bez obrazania nikogo, napisalam dlaczego czuje sie urazona Waszymi uwagami. Moze jestescie bardzo zdziwione, ale uczucia mam, i jest mi przykro, kiedy sie robi na mnie nagonke, traktuje bez szacunku i obrzuca czym popadnie. Dlugo siedzialam cicho, kiedy w tej kafejce Yogi zlosliwosci pod moim adresem serwowal (bo mnie facet utrztymuje), kiedy Asterka nazwala mnie "rozpuszczona ksiezniczka", nikomu nie oddajac pieknym za nadobne. No, ale nawet ja mam granice cierpliwosci. Ktore tu zostaly wielokrotnie przekroczone. Zegnam.

Teraz jest ładniejsza, ale może moimi oczyma, bo mam do niej stosunek emocjonalny.

Jedno w samym centrum miasta, drugie 3 km za jego granicami.I z 10 w najbliższych okolicach.

Asterko zazdroszczę Ci tych jezior.
Przez moje miasto przepływa rzeka, ale zupełnie nie nadająca się do kąpieli.
W pobliżu na szczęście jest kilka akwenów, jeden całkiem blisko - chodzimy tam na piechotę.

Wróciłam z centrum ogrodniczego - pojechałam po środki na mszyce i przędziorki.
A wróciłam z kolejnymi krzakami - jeszcze kilku kupionych wcześniej nie posadziłam.
Dopijam kolejną kawę, papieros i do dzieła

Luc Adler przyzwolila Bynajmniej ja to tak odczytalam

Wiem Luc, ze Ty sie nie nudzisz
Tez lubie Salvadora i impresjonizm Bylas moze w Musée d'Orsay w Paryzu?
http://www.musee-orsay.fr/en/home.html?cHash=1030a57d48