Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Wydaje mi się jednak, że Brzydulla i Asterka czy chociażby i moja skromna osoba nie użalają się non top wszem i wobec. Być może wlaśnie na tym forum ulewa się czara goryczy. Czasem człowiek właśnie nie opowiada na prawo i lewo jaki jest nieszczęsliwy i że czuje się niezrozumiany. Robi na zewnątrz dobrą minę do złej gry i robi swoje, czyli żyje, pracuje, robi zakupy, oddcha i je. A wewnątrz poziom stresu i niezadowolenia wzrasta. Dlatego też wioelu ludzi chodzi dziś na terapię. Terapeuta Cię bowiem nie opieprzy, nie powie żeś be i nie będzie radził. Zazwyczaj wysłucha wszelakiego bekotu. Być może dla nas to forum to próba nieprofesjonalnej terapii czy zwykła chęć wyrzucenia z siebie trosk, bez udawania, boć w necie jesteśmy prawie anonimowi.

Brzydullo ja wiem, pamiętam, taki se wywód pierdyknęłam też nudów...

No coż Mary nie rozpędzaj się tak, bo okaże się, że chciałabyś urodzić się w czasach przed narodzeniem Jezusa

Żart,,,,

Rady, radami, gdyby je było tak łatwo zastosować to świat byłby wypełniony szczęśliwymi ludżmi, a tak nie jest, przychodnie psychiatryczne pełne są depresatów, na wizytę u terapeuty czeka się po pół roku, w poradni uzaleźnień jest mnóstwo leczących się. Tak, że nie udawajmy, że wystarczy pstryknąć palcami i jest się już szczęsliwym. Nawet Budda za cel sobie obrał, aby znaleźć drogę do pozbycia się trosk i cierpienia i zajęło mu to chyba całe życie, zanim osiągnął nirwanę.

AMEN
Żyję, chodzę, robię co moje, cieszę się z małych rzeczy,zachwycam życiem , tylko czasem zastanawiam się dlaczego mając tak wiele do ofiarowania jestem sama.Kurczę, facet miałby ciepłą, konkretną, wierną partnerkę.Nie żadną dziunię malowaną, materialistkę i idiotkę, której by  się wstydził.Dom do którego by z przyjemnością wracał.A wszystko tylko dlatego bo nie raczy mnie poznać i dowiedzieć się co jest pod tą średnio atrakcyjną powłoką.

Widzisz, jak Ci ładnie odwzajemnili Twoje uczucia do nich. Dobrze, żebyś miała świadomość, co warto zmienić, aby uzyskać inną wzajemność. Idea przekuta w rzeczywistość, słowo stało się ciałem. Marphy w "Potędze podświadomości" by tego lepiej nie opisał.

Nie musisz być piękna żeby się sobie podobać.

Popatrz jak sama określiłaś swoją wartość, gdy napisałaś:

A przecież możesz się kochać nie za coś, ale dlatego, że jesteś. Przecież nie masz nikogo bliższego Ci do kochania, jak Ty sama.

Nie sciągałabym wypracowania z google bo co jak ktoś inny w klasie zrobi to samo?  zesztą, nauczyciele nie tacy głupi,pewnie też najpierw wrzucają temat w google i wyłowią paru cwaniaków
Jesli chodzi o gadżety - fakt, swiat się zrobił bardziej gadżeciarski ale ja nie jestem gadżeciarą. Smartfona nie mam mimo że finansowo mogłabym to przełknąć ale po co mi? A tamte czasy też miały swoje gadżety na które nie wszystkich było stać albo po prostu nie mogli ich zdobyć - tu sie cofnę jeszcze wcześniej, do lat 80tych - strasznie chciałam np łyżwy (kupiłam je sobie dopiero ok 30tki), dekatyzowane dżinsy czy chociażby magnetofon i kasety. Strasznie się stresowałam że nie wiem kto to Limahl czy Sandra...

A powtarzam od miesiąca jak zepsuta płyta że to tzw feedback ze świata spowodował że jestem czym jestem i czuję to co czuję. Na starcie zycia wcale nie uważałam że jestem jakaś gorsza. I robiłam to wszystko co piszą w tych dobrych radach. Ale po 20 latach starań retrospektywnie stwierdziłam że to nic nie zmienia- więc coś jest chyba nie tak. Ze mną. Że nie jestem taka jak inni mimo że się staram taka być. No własnie. Staram. Kolejna rzecz. To co dla innych kobiet jest sprawą naturalną - jak zrobienie makijazu czy pójscie na dyskotekę to dla mnie jest ciężką pracą i staraniem bo naturalnie mi nie wychodzi. W końcu każdemu się znudzi, zwłaszcza jak nie przynosi efektów.

Trafiony zatopiony

Riposta dobra ,ale faktem jest, że to nie jest czyste odwzajemnienie nie uczuć. Gdybym nie czuła tego co czuję to jedyną róznicą byłoby to, że jeszcze byłabym sfrustrowaną starą panną która rzuca się na wszystko co sika na stojąco i na drzewo nie ucieka. Taka Bridget Jones. Żałosna.
Skąd wiem? No bo moja mama, która jest moim genetycznym prototypem (przysięgam, gdyby nie była taką gorliwą katoliczką to bym podejrzewała że się sklonowała) zawsze bardzo chciała mieć męża i rodzinę, a interesowali się nią tylko alkoholicy.

No ale -dlaczego? Dlaczego mam się kochać za to że jestem?

Nie dlaczego, tylko po co. Po to, żeby lepiej się czuć. Jak kochasz i jesteś kochana, czujesz się lepiej. Załatw to sobie sama.

Niebezpiecznie cyrkularne myslenie. Siebie powinno sie lubic, bo to pomaga w zyciu. Nie ma sensu krzywic sie na siebie, bo jedyna osoba, ktora na tym ucierpi to Ty sama.

Jezeli rodzice moga kochac swoje dzieci bezinteresownie, siebie tez bezinteresownie mozna kochac (w koncu nikt Ci nie moze byc blizszy). Siebie sie nie rozwiedzie, nie zostawi, nie powie: "Pa, nieudaczniczka jestes i Cie nie chce wiecej widziec", bo to niemozliwe do wykonania. Jedyne wyjscie to postarac sie polubic swoja osobe

Owszem, ale miłość niezwykle rzadko sama do nas przychodzi, a kiedy już czai się w ukryciu, trzeba drugiemu człowiekowi pozwolić się pokochać. Niestety ciężko zbliżyć się do osoby, która jest sfrustrowana, pesymistyczna, zgorzkniała, która sama siebie nie lubi i nie akceptuje, nie wspominając już o własnej miłości. I w ten sposób to błędne koło się zamyka.

Jeżeli myszowata jest pogodna, zabawna, inteligentna, błyskotliwa to te cechy nadają charakter jej mysiej mordce, która zaczyna być kojarzona z czymś sympatycznym.
Życie trzeba chwytać za grzywę sposobem.

Myszowatośc to nie zawsze tylko wygląd. Myszowatośc to też cecha charakteru. Taka szara myszka co to na każdej imprezie siedzi w kąciku sobie i łapkami serek skrobie..
I nie to że zawsze biadoli jaka to ja biedna i nieszczęśliwa. Na takie żale to sobie pozwalam tylko na forach gdzie mnie i tak nikt nie zna albo w towarzystwie najbliższej rodziny (mamy) i to tylko jak mnie wkurzą swoimi 'dobrymi radami'.
Jak masz myszowaty wygląd ale zajefajny charakter to jasne że pokonasz myszowaty charakter, może nie w 100% ale na pewno w co najmniej 50%. Jak wygladasz jak Angelina ale jesteś niesmiała toteż sobie jakoś poradzisz,nie zawsze ale lepiej niż taka 100% mysz.
Jak masz myszowaty charakter i wygląd to niestety, ale każdy dzień jest dla Ciebie walką o przetrwanie.
I to nie chodzi tylko zdobywanie facetów,ale o takie niezbędne do zycia rzeczy jak praca.

Jeżeli ktoś ma zarówno myszowaty wygląd i charakter to rzeczywiście ma trudno.
Tylko...nigdy nie spotkałam takiej kombinacji. Nigdy.
Nie będę podawać przykładów z mojego otoczenia (jest ich wiele).
Nie chodzi oczywiście o wygląd Angeliny Jolie czy umysł Judit Polgar.
Każda osoba ma w sobie coś interesującego. Albo w wyglądzie albo w osobowości. Natomiast nie każdy zdaje sobie z tego sprawę.
A nie zdając sobie z tego sprawy, czasem nie chce tego "czegoś" szukać. Może to rezygnacja, może coś innego?
Ty Brzydullo już zrezygnowałaś. Niestety.

Trochę już żyję na tym świecie i spotkałam na swojej drodze wielu ludzi, w tym również wielu mężczyzn. I wśród nich byli panowie o najróżniejszych gustach, wielbiący sylwetki od Anji Rubik po Beth Ditto, lubiący zarówno skromne i ciche, jak i wyzwolone i pewne siebie kobiety. Ba, byli również i tacy, którym zależało na tzw. szarych myszkach, zarówno jeśli chodzi o ich wygląd, jak i o charakter - po prostu najlepiej czują się i najlepiej rozumieją z takimi kobietami. I cały sukces polega na tym, by znaleźć fajnego faceta mającego taki gust, byśmy były w stanie go zaspokoić takie, jakie jesteśmy, a nie pod warunkiem, że schudniemy/przytyjemy/odmłodzimy się/staniemy się bardziej przebojowe. Taki mężczyzna na inne kobiety nawet nie spojrzy, a nawet, jeśli, to zrobi to ukradkiem i pomyśli sobie: "Ładna, ale to obok siebie mam prawdziwy skarb". Myślę więc, że problem leży tak naprawdę właśnie w tym dysonansie, w tym wymijaniu się gustów i upodobań.
I nie jestem gołosłowna. Wspominałam już w tym temacie, że ważę ponad 100 kilogramów. Przez lata waga była moim największym kompleksem - dopóki nie przeczytałam powieści "Gra o tron" Martina, w której jeden z bohaterów powiedział, że prawdziwą siłą człowieka jest czynienie siły ze swoich słabości i niedomagań. I sama zaczęłam postrzegać siebie inaczej. Zaczęłam podchodzić do swojej otyłości nie z rezerwą i dystansem, ale z... humorem. Kiedy ludzie zaczęli widzieć, że potrafię śmiać się z siebie i sprawia mi to autentyczną radość, również zaczęli zupełnie inaczej mnie postrzegać. Mężczyźni również. Na powodzenie bynajmniej nie narzekam. I to nie u panów z tak zwanego "ostatniego sortu", nie u nudziarzy czy życiowych nieudaczników, którzy stracili nadzieję na coś lepszego. Ale u wspaniałych, ciekawych mężczyzn w moim typie, a muszę przyznać, że typ mam dosyć wybredny . Po prostu oni również gustują w takich kobietach jak ja. Więc może warto spróbować walczyć z problemem od tej strony, zamiast zmieniać się na siłę?

No zgadzam się że określony typ przyciąga określony typ.
Moja mama np całe życie alkoholików. Mój ojciec był pijakiem, na szczęście młodo umarł. Potem paru facetów w dzielnicy wykazywało nią zainteresowanie, niestety tacy których rzadko widywało się trzeźwych. Na koniec wyszła za mąż po raz drugi,za faceta którego spotkała parę razy w życiu (to już inna historia) no i oczywiście musiała go napitego ściągać spod płota sąsiadów... Nigdy w zyciu żaden inny,tylko pijacy. Urocza perspektywa.

Do tak zdefiniowanej myszowatości to aż się uśmiecham... i brwi mi się unoszą.

Ja się zawsze śmieję, że choć Bóg poskąpił mi odzałamiającej urody i wielu talentów, nie poskąpił mi jednego - poczucia humoru. Z tym, że wcześniej nie potrafiłam śmiać się z samej siebie, byłam zbyt przewrażliwiona na swoim punkcie. Widziałam, jak ludzie ze mnie szydzą i to odbierało mi całą radość. Czułam się paskudnie, kiedy widziałam fajnych facetów patrzących na mnie z obrzydzeniem. Wtedy zaczęłam zmieniać sposób myślenia. Uświadomiłam sobie, że sama nie potrafiłabym być w związku z facetem, który kompletnie mi się nie podoba, więc dlaczego wcześniej wymagałam tego od innych? Dlaczego ktoś miałby akceptować mój wygląd na siłę? Nie muszę się wszystkim podobać i nie wszyscy muszą mi się podobać, więc po prostu wrzuciłam na luz. Co ludzie widzą, gdy na mnie patrzą? Grubą babę. Więc czemu grubość nie może być pewnego rodzaju moją wizytówką? Nie zamaskuję jej ani nie ukryję. Najpierw zaczęłam od grona najbliższych znajomych, którzy już wcześniej mnie akceptowali, potem przeniosłam to poczucie humoru na znajomości internetowe i nowo poznawanych ludzi. "Jak mogłeś mnie nie widzieć, skoro przesłaniam sobą pół nieba" albo: "Uważaj, bo jak jem to wchłaniam naraz nie tylko cały garnek, ale jeszcze pół kuchni" czy: "Mieszkają we mnie dwie Anje Rubik, które czekają tylko, by się wydostać". Wszystko wypowiedziane z uśmiechem i radosnym błyskiem w oku. Tak naprawdę wcale nie jem dużo (rzadko przekraczam 1500 kcal dziennie) i uprawiam sport, więc pod tym względem średnio mogę sobie coś zarzucić. Po prostu przez wyśmiewanie pewnych steretypów w stosunku do siebie, sprawiam, że ludziom nie chce się mnie komentować. Nie widzą w tym sensu, bo wiedzą, że i tak oleję ich zdanie moczem ciepłym i kwaśnym. A jeśli próbują, to przyznaję im rację: "Tak, tak. Siedzę tylko na kanapie i przez cały dzień żrę chipsy. Nawet kanałów w telewizorze nie zmieniam, bo boję się, że spalę kilka kalorii i schudnę". Z mężczyznami jest różnie - albo się podobam, albo nie. Odmowę nauczyłam się przyjmować z uśmiechem, bo w końcu trudno - nie ten, to następny, może jeszcze fajniejszy i przystojniejszy. Nie ma sensu na siłę zmieniać mężczyzn, niech szukają szczęścia tam, gdzie chcą, mogę im życzyć jedynie wszystkiego najlepszego . Ale jeśli już natrafiam na odpowiedniego faceta i pojawia się wzajemność, to nie ma nic piękniejszego, niż wspólny spacer: my idziemy wtuleni, a wokół gapią się na mnie zawistne babska myślące sobie zapewne: "Jak on może być z takim spaślakiem! Przecież to ja jestem ta szczuplejsza i ładniejsza! Łeee!", a wierzcie mi, że takie spojrzenia naprawdę nieraz zarejestrowałam (oczywiście nie mam nic do szczupłych!). Jest takie powiedzenie, że jeżeli siebie samych widzimy w dobrym świetle, to się to chociaż odrobinę zaczyna udzielać innym. W moim przypadku się to sprawdziło.

Asterko, naprawdę uważasz, że lepiej jest być bitą, poniżaną, gwałconą i mieszkać z agresywnym alkoholikiem nierobem, niż być samą, mieć nadal szansę na znalezienie kogoś wartościowego i żyć sobie spokojnie, bez lęku o własne zdrowie i życie? Bycie z tyranem to dla Ciebie naprawdę "mniejsze zło"?

Asterko, jestem młodsza od Ciebie (mam 22 lata), ale powiem Ci szczerze, że ciężko jest znaleźć naprawdę sensownego faceta w młodszym wieku. Moi rówieśnicy to jeszcze dzieci zachowujące się jak przerośnięte dwulatni, nieodpowiedzialne, myślące tylko o sobie i swoich zabawkach (w które wliczają również kobiety). Oczywiście są wyjątki, ale ogólna tendencja jest bardzo niezadowalająca. Najbardziej sensowni i wartościowi mężczyźni, jakich poznałam, byli sporo starsi ode mnie, często po wieloletnich związkach, które nagle się rozpadły. Zazwyczaj poważnie myśleli o założeniu rodziny, wspólnym mieskzaniu, dzieciach, potrzebie znalezienia kobiety, z którą będą się dobrze dogadywać w późniejszych latach, a nie która będzie tylko ładnie wyglądać. Więc na pewno warto szukać.
I przepraszam, jeśli Cię uraziłam, najwidoczniej źle zrozumiałam Twój ostatni post.

matkoo, ale cham...

to chore...

Takich idiotów wsród facetów jest na kopy.Nie będę powtarzać jakie komplementy usłyszałam w życiu i to nie od obcych, ale od mężczyzn z którymi byłąm bliżej.Mam już trochę latek i niket mnie nie przekona, że dla  części  facetów tak istotny jest poklask innych męzczyzn , że odbiera im rozum.Słyszałyście , że któryś facet powiedział do drugiego , ale ta Twoja laska inteligentna, zaradna, sympatyczna?Czy mężczyźni potrafią się chwalić tym, że mają wierną, lojalną, madrą partnerkę?Nie oni chwalą się tym, że mają seksowną, ładną, zgrabną.

Absolutnie. Moj facet zawsze mowi, ze ladna buzia to tylko bonus, a tak naprawde nic waznego. Jak mowi kolegom o mnie to zawsze o moich osiagnieciach, studiach, probach pisarskich, a nie "Patrzcie jaka zgrabna/ piekna/ seksowna etc", bo to szczerze mowiac absolutny obciach, tak jakbym byla pieskiem na wystawie. Wielu facetow, ktorych znam nie osmieliloby sie nawet tak odezwac, bo ich wlasne dziewczyny by im daly po glowie

Trafnie napisałaś: "dla części facetów". Tylko dla części.
W pozostałym zakresie podpisuję się pod tym co napisała dziś Adlernewman.

Oczywiście, nie popadajmy
Asterka napisała, że części mężczyznom wygląd kobiety i poklask (z tego powodu) u innych mężczyzn "odbiera rozum".
Dlatego napisałam, że " tylko części".

Dla części mężczyzn jest ważny TYLKO wygląd kobiety.
Dla części (pewnie najmniejszej) tylko walory intelektualne i osobowościowe.
Część (pewnie największa) najchętniej widziałaby połączenie tych elementów. I gdyby mieli wybierać tylko jeden z tych elementów to zapewne (pewności nigdy nie ma) stawialiby na walory wewnętrzne.

Zaryzykowałabym twierdzenie, że mężczyźni, którzy jako partnerki wybierają ładne lecz "puste" kobiety można podzielić na dwie kategorie:
albo są zakompleksieni i ładna partnerka w jakiś sposób ich dowartościowuje,
albo przeciwnie, są narcyzami (megalomanami) i do szczęścia potrzeba im tylko "ładnego dodatku" obok.

Nie zaprzeczam, znam takich. Ale jest ich niewielu.

missNY a chciałabyś takiego byle ładniejszego od diabła?

Dla mnie uroda nie ma znaczenia, zakochiwałam się w mężczyznach podobnych do diabła. Mówię jedynie, że panowie uważają, że ich uroda nie znaczenia, ale kobieta musi być ładna. O tomi chodziło. Ze panowie mają większe wymagania co do wyglądu kobiet, niż niewiasty w stosunku do mężczyzn.

missnowegojorku, oczywiście, że mężczyźni bardziej zwracają uwagę na wygląd partkerki, niż kobiety na wygląd partnera. Ma to zarówno genetyczne, jak i kulturowe uwarunkowania. Aby mózg mężczyzny był w stanie produkować substancje odpowiadające za zakochanie się, musi otrzymać odpowiedni bodziec wzrokowy. Mężczyzna nie jest w stanie zakochać się w brzydkiej kobiecie ze wspaniałym charakterem, za to szybko zapała uczuciem do ładnej, choć głupiutkiej kobiety. Tutaj do głosu dochodzi jeszcze teoria afirmacji, według której pięknym kobietom mężczyźni automatycznie przypisują pozytywne cechy charakteru, a brzydkim - negatywne, więc często nie orientują się, że kobieta, z którą wchodzą w związek, nie ma właściwie niczego wartościowego do zaoferowania. Według nich ma najwspanialszy charakter i osobowość na świecie - zmieni się to, gdy kobieta w jakiś sposób straci swoją urodę bądź też zwyczajnie się znudzi. Wtedy automatycznie skupiają się na jej wadach i pytają siebie: "Jak ja mogłem być tak głupi...?". Jeśli natomiast chodzi o kulturę, to przez wiele wieków kobieta miała tylko ładnie pachnieć i ładnie wyglądać. Jej charakter nie był dla mężczyzny zbyt ważny, bo kobieta nie służyła do rozmowy i partnerstwa, ale do zajmowania się domem, wychowywania dzieci i zaspokajania męża. I wbrew pozorom współcześnie niewiele się zmieniło. Wprawdzie kobiety wywalczyły sobie pozorną wolność i niezależność, ale nadal mają obowiązek przede wszystkim ładnie wyglądać i to ładne (a nie mądre, inteligentne, zaradne) są traktowane jako najlepsze kandydatki na żony i matki. Choć oczywiście są od tej teorii wyjątki.

I nadal podtrzymuję swoją tezę mówiącą, że kobiety są bardziej wymagające odnośnie własnego wyglądu, niż mężczyźni. Nieraz spotykałam się z sytuacją, w której kobieta narzekała, że ma np. celluit, a mężczyzna mówił: "A co to jest celluit? Ja niczego takiego nie widzę".

luc, ja właśnie mówiłam o tych wyższych warstwach społecznych i o ogólnych współczesnych tendencjach. Wiadomo, że od każdej reguły są wyjątki. Być może Ty znasz ich nieco więcej . Jak ja rozmawiam z facetami to często słyszę, że wystarczy, że charakter kobiety jest w miarę znośny, najważniejsze, że ma być ładna.

Dla mnie ma, przyznać muszę. Charakter przede wszystkim ale minimum przyzwoitości z wyglądem też musi być.
No tylko że nawet jakbym kiedyś spotkała tego idealnego to i tak bym uciekła bo taki facet zasługuje na coś więcej niż takiego wybrakowanego nieudacznika jak ja, taka apropo tematu przewodniego wątku.

Chętnie bym wkleiła obrazek który świetnie pokazuje to o co się kłócicie ale jak dotąd nie udało mi sie rozpracować jak to się robi.

Myśle zresztą że obie macie racje -po prostu strony się nawzajem nakręcają. tzn panowie są bardziej wymagający co do urody partnerek - prędzej facet rzuci kobietę bo przytyła czy dostała zmarszczek niż ona jego bo np wyłysiał. Skoro od pań więcej się wymaga w zakresie urody, to robią się też bardziej wymagające. TV i gazety pełne są chudych modelek zrobionych na ideał i jak kobieta widzi że jej facet na takich oko zawiesza to nawet podświadomie zaczyna się obawiać że ona już nie jest dla niego atrakcyjna.

brzydulla, chude też celluit mają, widziałam mnóstwo szczupłych kobiet z tym problemem. I widziałam również takie, które pomimo tuszy nie miały nigdy problemów z celluitem czy rozstępami.

Poza tym zgodzę się ze stwierdzeniem, że kobieta powinna być ozdobą domu. Taką, która o ten dom dba, podarowuje mu ciepło i przytulność, która czyni z niego swoją osobowością miłe miejsce. Jak kobieta jest piękna, ale jest leniem, próżniakiem i brudasem, to raczej ciężko mówić, że ozdabia swój dom.

Tośta się rozteoretyzowały. Przecież takich rzeczy nie da się zamknąć w jakiejś formułce. Dziś świat i społeczeństwo jest tak różne, a ludzie przyjmują tak indywidualny sposób życia, że nie da się tego poukładać w szufladkach.Zgadza się jedno, kiedyś ludzie żenili się przede wszystkich dla korzyści obustronnych, z natury ekonomicznych. Dziś wszyscy marzą o miłości i partnerze idealnym (co jest tym ideałem chyba nie sprecyzowano jeszcze).