Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Może jaki dobrodziej by się Tobą zainteresował?

Całkiem , całkiem.Tylko trza by było brać takiego co nie słucha radia mamorda.Bo u mnie powodowałoby zupełną oziębłość.Miss pogadamy prywatnie na ksiązce z twarzami?

Przede wszystkim, witaj Brzydullo

Tak, zgodzę się, że każdy ma swoja granicę wytrzymałości. Zresztą nie pisałam nigdy, że mam gotową receptę dla każdego. Pisałam jedynie jak ja radzę sobie z przeciwnościami losu.
Nie, nie umiem sobie wyobrazić sytuacji ZUPEŁNEJ  samotności. Ale przyczyny, dla których sobie tego nie potrafię wyobrazić są tego rodzaju, że o nich nie napiszę bo byście mnie zjadły

Miss przeciez wiedziałam, że tak zareagujesz
Tylko powiedz mi co jest "pierdołowatego" w moim stwierdzeniu, że "użalanie się nad sobą nie poprawi sytuacji ani obiektywnie ani subiektywnie"? Poprawia?

Asterko ze WSZYSKIM można się pogodzić. Jest to trudne, pewno bolesne, ale możliwe.
Oczywiście teoretyzuję bo nie jestem w Waszej sytuacji, ale różne trudne sytuacje życiowe już miałam.
Pogodzenie się z losem (nie rezygnacja!) daje wewnętrzny spokój. Dobrze Miss - dla Ciebie to znów "psycho...", ale Twój defetyzm nie pozwala Ci na takie spojrzenie.

Asterko pogodzenie się, nie rezygnacja.

Nie pisz, jeśli nie potrafisz sobie wyobrazić skręcającego jelita strachu kiedy masz coś powiedzieć w sytuacji towarzyskiej...

Bo nawet 'psychopierdy' mówią że duszenie żalów w sobie nie jest zdrowe...

Odpowiem za siebie - pomaga mi jak czasem sobie wrzasnę że to jest do ciężkiej cholery nie fair. Tylko muszę uważać żeby robić to w samotności albo co najwyżej na forum gdzie nikt tak naprawdę mnie nie zna bo w realu będą mnie uważać za dziwaka co jeszcze pogorszy sytuację...

No pogodziłam się w pewnym sensie. Już się nie uczę. Już się nie wysilam. Unikam sytuacji towarzyskich bo po co się stresować? Ale zostało mi dużo wolnego czasu z którym nie wiem za bardzo co mam robić...

Nie, nie potrafię sobie wyobrazić, ale nie dlatego nie napiszę co myślę o przyczynach.

Czy ja napisałam "o duszeniu żalów"?

Tak, wykrzyczenie złości pomaga. Mnie czasem też.

Brzydullo pisałam o pogodzeniu się, ale nie o rezygnacji. Ty faktycznie zrezygnowałaś. Już to parę razy pisałam.

a technicznie co to za różnica?

Najpierw odpowiedz na moje pytanie.

Brzydulla spora różnica. Pogodzenie się z losem daje wewnętrzny spokój, rezygnacja nie pozwala na jakiekolwiek działanie.

Asterko jak wyżej. Przegrana jest dopiero w chwili śmierci.

Czyli subiektywnie nie pomaga. To po co to robić?
A obiektywnie? Tym bardziej.

przynajmniej jest jakaś dyskusja w kafejce...
jak wszystkie będziemy takie politycznie poprawne i słodko-pierdząco usmiechnięte to nie będzie o czym gadać

I tu się zgodzę...Masz racje, wszelkie koła wzajemnej adoracji najczęściej po okresie słodkopierdzących życzeń i powitań tu umierają...

a z dziesięć

Skoro wiesz, że nie da Ci spokoju to nie da i tyle.

Po co Ci wiedzieć jakie działania skoro zrezygnowałaś?

Szkoda, że tej złości, która w Tobie kipi nie skanalizujesz i nie przerobisz na energię. Bo to jest spora energia.

W tym masz rację. Tu umierają, gdzie indziej nie.

Ale ja 1000 razy już tu pisałam, że w realu (a czasem i w tesco) nie użalam się i jestem miła dla wszellkich sąsiadów, znajomych, a nawet znieznajomych. I nie obnoszę się ze swoim nieszczęściem.

Powiedz Brzydulla ty mnie poznałaś w realu (no w sumie w herbaciarni) czy ja zachowuję się jak malkontenka i wyglądam jak ciagla życiowa maruda?

a gdzie byś chciała wyruszyć?

W ferworze dyskusji nie przywitałam Koliber i Adlernewman.
Niniejszym to naprawiam: witajcie wieczorem

I tak jestem dla Ciebie niewiarygodna (i zapewne dla Miss też), więc nic się nie zmienia.

Luc, ja akurat CIEBIE szanuję...W odróżnieniu od opinii co poniektórych z Twoją się akurat liczę...

nie niewiarygodna tylko nie potrafisz zrozumieć że są ludzie z pewnymi ograniczeniami i ich życie nie da się porównać do Twojego (Ty coś możesz czyli wszyscy inni też)

Zawsze tysiac pomyslow na minute! Sie mi nudzi inaczej.

Być może nie potrafię zrozumieć bo tak już jest, że zawsze patrzymy na innych przez pryzmat własnej osoby.
Na pewno nie mogę zrozumieć pesymizmu bo jestem urodzoną optymistką, nie mogę zrozumieć defetyzmu bo mnie niepowodzenia zawsze mobilizowały, nie załamywały.
Nie użalam się nad sobą bo TO mnie dołuje.
Niemniej jednak wiele rzeczy rozumiem.
Wcale nie uważam, że jeżeli ja coś potrafię to inni też. Wiem, że tak nie jest. Ja też nie potrafię wielu rzeczy, które potrafią inni.

to dlaczego zakładasz że jest wiele do zdziałania i zużytkowania energii dla mnie?
co do defetyzmu-może nie miałaś tylu niepowodzeń? ja zaobserwowałam że kiedykolwiek wykażę się minimalnym optymizmem czy nie daj boże tzw wiarą w siebie rzeczywistość przywala mi takiego lewego sierpowego że słabo mi się robi więc zdecydowałam że dziękuję bardzo, nie będę się wygłupiać

Luc, takim się trzeba urodzić.Są ludzie, któzy nie mają nic i potrafią być szczęśliwi i pełni optymizmu.Są ludzie, którzy mają wszystko, a uważają się za najnieszczęśliwsze istoty na świecie.Zawsze podkreślam, że Bóg daje każdemu problemy na jego miarę, takie jakie daje unieść.
Mnie jest swoje nieść bardzo ciężko - ja już przegrałam Luc, bo chciałam zawsze mieć drugie dziecko, normalną rodzinę i poczucie bezpieczeństwa.Nigdy się nie pogodzę z tym , że tak się nie stało.Nigdy się nie pogodzę, że mój syn zostanie po mojej śmierci ZUPEŁNIE sam.Nigdy się nie pogodzę z tym, że jestem sama i tak juz zostanie.Wybacz przy całym szacunku dla różnych osób pokrzywdzonych i nieszcęśliwych - ich tragedii nie odbieram na codzień, nie żyję z nimi i nimi.Mogę współczuć, starać się pomóc, podać rękę, ale żyję z własnymi  traumami, potrzebami i myślami.I one są istotą mego życia.

Luc, fajnie że są tacy ludzie jak ta pani:) ciekawa jestem co ją tak trzyma przy "życiu", ci ludzi dla których żyje?

Pogodzenie się z tym nie leży w mojej naturze.To jakby kazać Twojej znajomem przestać się troszczyć o ludzi.Wiadomo , że z czasem przestanie boleć.Tak boleć.Są rzeczy ważne i mniej ważne.Te o których pisałąm są dla mnie sensem życia.Inaczej zawsze będę odczuwać , że było ono zamiast.

Jeżeli ktoś uważa się za nieszczęśliwego to znaczy, że jednak nie ma wszystkiego, czegoś mu brakuje.

Asterko troszkę wymijająca jest Twoja odpowiedź, ale niech będzie

Koliberku kochany, co tu ściemniać...Tą najlepszą najbardziej aktywną i atrakcyjną część życia mam za sobą.Zegar biologiczny mi lada moment spierdnie, jeśli nie już bo mam policystyczne jajniki.Atrakcyjniejsza nie będę, szczuplejsza również.Młoda tym bardziej.A nawet jako 35 miałam przegwizdane jeśli chodzi o branie.Właściwie całe życie.Tym bardziej, że z dorosłym niepełnosprawnym dzieckiem pies z kulawą nogą się mną nie zainteresuje.Teraz mogę pracować, za jakiś czas pewnie nie.Będę się starzeć w domu, z rzadka z niego wychodząc .Żyć od 1 do 15, bo na resztę miesiąca mi zabraknie.Może raz na dwa tygodnie uda mi się spotkać z koleżanką, o ile przyjdzie do mnie.To hipotetyczny scenariusz, bardzo realny niestety.

Rozumiem, że masz na myśli aktywność i atrakcyjność w sensie fizycznym, w aspekcie relacji damsko-męskich?
Bo w innych aspektach można być aktywnym i atrakcyjnym bez względu na wiek.

Czasem to wystarcza.