Jestem brzydka. (NETKAFEJKA)

Dzięki za podpowiedzi, perfumy już kupiłam, adecydowałam się na Tendre Jasmin Yves Roscher:)

Adler,jeśli chodzi o moją mamę to mocne, orientalne, zapachy na pewno odpadają,

Asti, Miracle Lancom miałam, ładne:)

Miss, to może cię źle zrozumiałam z tą pracą.

Hoop, hooop - jest tu kto?

zaglądam z doskoku , a tu pustka hula po forum.
Dzień do d..., siedzę na zwolnieniu na dziecko do piątku.Ale się w pracy cieszą...

Adler, ja też mam nadzieję że będą odpowiadały mojej mamie te perfumki:)

Witaj miśku

Do cholery zacznijmu znowu marudzić...

Jest alergikiem - głowa go boli i brzuch .Wymiotuje od czasu do czasu.Wszystko w porządku niby, ale do szkoły się nie nadaje.
Miss proszę mi nie uskuteczniać absencji na forum!
U mnie piękne słońce , kot leży rozwalony i się grzeje.Tylko strasznie wieje.

"...życie jest zawsze za krótkie?
Życie jest do życia, nie do wytrzymywania.
Trzeba okazać mu szacunek. Otrzymujemy je jako dar. Po co robić z niego nietrafiony prezent? Albo dolegliwość?
I nie ma jednej recepty na szczęście.
Każdy musi znaleźć swój wzór. Dla mnie to złoty środek, spokój, uważność, zen. 
Inny musi zdobywać szczyty, latać, pływać, czołgać się i wspinać. Kiedy chodzi jest nieszczęśliwy, stłamszony, przybity i ma ?przetrącone skrzydła?.
Każdy sam powinien decydować czy jego skrzydła są do latania czy do wachlowania się podczas spaceru..."

To słowa mojej koleżanki z bloga, którą właśnie spotkała osobista strata. Z dedykacją dla wszystkich marud.
Można życie przeżyć, albo się przez nie "przeczołgać"...
aczkolwiek WĄTPIĘ by którakolwiek z Was zdecydowała się na to, by te życie zakończyć - ot tak...

ktoś tu lewą nogą wstał:)

E, tam, ja marudze na pogode ale w sumie sie mam dobrze. Planuje sobie dlugi spacer, potem pisanie pracy przez cztery godziny, minutka (przyslowiowa) na koktajl przed poznym lunchem. Zaraz mi sie humor poprawi Uwielbiam koktajle z dzinem- Journalist, White Lady. Zawsze wytrawne, swietnie na trawienie dzialaja.

Niektórzy ludzie zostają zdrowo przez życie "przeczołgani" i nie mają na to wpływu .

Równie dobrze mogłabym sobie poczytać Cohelo, albo jakie inne psychopierdy.Ja tam prosty diabeł jestem i do mnie takie haiku nie trafia.Do mnie przemawiają prawdziwe emocje - złość, ból, wściekłość, miłość, zachwyt.A nie to zenowsko-buddyjskie unoszenie się na fali sztucznego szczęścia, wyciszone i przeżute.
Anahedonio jesteś gorsza od świadków Jehowy i pierwszych chrześcijańskich misjonarzy.Nie rozumiesz jeszcze, że mi Twoja filozofia nie pasuje i nigdy nie będzie pasować???Jest sztuczna i naciągana jak telenowele brazylijskie.
Facet gra anioła w "Supernatural" i jest po prostu  kurczę cholernie pociągający, seksowny i sprawia, że mam grzeszne od samego patrzenia.

Czolga sie, bo sie tak wybralo. Anhedonia zadnych psychopierdol nie prawi. Wszystko ZAWSZE nalezy od nastawienia. Jest takie powiedzenie: jak Ci zycie da cytryny, zrob lemoniade.

A jak się Adler lemoniady organicznie nie znosi?Jak się lubi szampana, a nie lemoniadę.Dlaczego nie chceć tego na co się ma apetyt, a zadawalać ersatzem.
Wolę cierpieć niż udawać, że jestem szczęśliwa, życiem składającym się z pozorów , półśrodków i półprawd.

Droga Asterko, Ty mylisz sztuczny usmiech z praktycznym rozwiazywaniem problemow. O ile mojej mamy nie lubie, ma ona swietne powiedzenie: "Jezeli cos okropnego sie stanie, daj sobie siedem sekund na absolutna panike, potem nalej sobie duza whisky i zacznij myslec jak z tego wyjsc". O ile matka jest marna, generalem armii bylaby swietnym. Ja przechodze nad stratami szybko do porzadku dziennego. Jezeli nie jestem w stanie nic zrobic ze swiatem (czyjas smierc), jestem w stanie kontrolowac swoje nastawienie.

I tym się różnimy diametralnie.I dlatego nigdy nie zrozumiesz mnie, a ja Ciebie.Dla mnie wybacz  Adlera takie podejście do życia mają osoby przeżarte egoizmem na wskroś - takie, którym zależy tylko na sobie i własnej wygodzie.Przypuszczam, że Twoja mama taka była i stąd Twoje traumy z dzieciństwa.Takim ludziom owszem życje się dobrze i wygodnie - z nimi już niestety mniej.
Jeśli chodzi o Coehlo lubię jedną powieść, która jest nieprzegadana i nie nafaszerowana Matołkami - "Weronika postanawia umrzeć".

Popierasz intencje - prawdy objawione dla maluczkich?Psychopierdy skończone?To szkodliwe, jak częśc poradników na życie.

Cohelo takie wewnetrzne ciepelko buduje

Wole jednak powiesci kryminalne albo intelektualne trilery, takie jak "Klub Dumasa" Perez Reverta, "Wielka komplikacja" Alana Kurzweila, "Wahadlo Fucault" Umberto Eco, no i oczywiscie "Zimowej nocy wedrowiec" Italo Calvino.

Ech, nie potrafie zrozumiec takiego defetystycznego myslenia, ze jak Cie cos uderzy, masz sie w kulke zwinac i ryczec. Nie jestesmy berbeciami w wieku trzech lat. Wydaje mi sie, ze dorosla, racjonalna osoba stara sie pozbierac jak najszybciej moze. Po co zycie marnowac?

Z tym dużi whisky to bym raczej uważała, wielu ludzi "leczy doły" alko a potem leczy alko...w inny sposób. Wiem to z auto ...doświasczenia...:)

Toż kultowy "Alchemik" to sztandarowy koziołęk Matołek - ksiązka o biedaku, który daleko szuka tego co jest bardzo blisko.
a jaka filozofia, ideologia, jakie źródło cytatów.Biblia wręcz dla niektórych pogubionych.
Zamiast zaprzątać sobie mysli tymi bzdurami dla ubogich duchem wolę sobie pomysleć, co bym zrobiła z takim Mishą...

Mam tzw "uczucia wyzsze", ale zycie mnie nauczylo je kontrolowac. Kiedys przeszlam dziesiec kilometrow, w srodku zimy,-5 celcjusza, bo myslalam, ze facet sie zdecydowal mnie zostawic. Bylam u przyjaciela, ale nie moglam spac, wiec na ten spacer wyruszylam by dotrzec do domu. Jednak, jak sie rano obudzilam, wiedzialm, ze nawet jezeli facet odejdzie, ja sobie poradze. Zero placzu, zero tragedii. Przezywam dramaty krotko- takie zsumowanie, zamiast pracy doktoranckiej.

Albo sami siebie agitują, że życie jest takie zaje...fajne

A co zlego w tym, bo ja nie rozumiem? To, ze czlowiek jest zadowolony z zycia nagle jest czyms zlym?

Asterko, ja przezylam dostatecznie wiele traum w dziecinstwie by sie uodpornic. Ludzie odchodza, kropka. Nie ma innej rzyczywistosci niz ta, ktora sama sobie wykreuje. Nauczylam sie skupiac na sobie, a ludzi traktowac jak bonusy w zyciu, dlatego nie ulegam szalowi rozpaczy gdy ktos umrze czy odejdzie. Instynkt samozachowawczy.

Nic w tym złego ani dobrego. Tak samo z tym który jest niezadowolony...Jest, jaki jest i tak jest.

Czuje, ale wybieram, ktore uczucia chce zatrzymac. Moj instynkt zawsze jest wyskalowany na szybki odzew, bez spedzania czasu nad mysleniem "jak sie czuje" (nie bez kozery doradca zawodu w szkole zdiagnozowal mnie jako przyszla policjantke). Moge plakac nad filmem, opera, muzyka, powiescia. W regularnym zyciu, po prostu pre do przodu.

Nie ma we mnie checi bycia "w zalobie". Ktos odszedl? No tyle, stalo sie.

Witajcie,

Wiesz Asterko, ta filozofia wcale nie jest sztuczna. Ona Ci tylko nie pasuje, a to zupełnie coś innego.
Miałam tego nie pisać bo jest zbyt osobiste, ale niech będzie.
Miałam taki okres w życiu, kilka lat temu, kiedy świat mi się walił. U mojej Mamy zdiagnozowany zbyt późno nowotwór (już pisałam, że z powodu indolencji lekarki), Tato stoi przed koniecznością operacji na sercu (wymiana obu zastawek), u męża zdiagnozowany nowotwór (początki), u syna (wówczas 10-letniego) pojawiły się objawy identyczne jak u męża, córka (13 lat) w skrajnej anoreksji (przegapionej przeze mnie z powodu choroby Mamy). Naprawdę żyć mi się nie chciało. Chciałam zasnąć i się więcej nie obudzić. Płakałam w samotności, jeszcze teraz, gdy to piszę, robi mi się niefajnie. Mama umarła, pozostałe sytuacje z czasem się w miarę unormowały. Nauczyłam się z tym żyć wówczas i teraz. Bo zamartwianie się po prostu NIC NIE DAJE. Nie chodzi o brak empatii, czy brak uczuć wyższych (tych u mnie w nadmiarze). Można sobie z tym radzić, każdy musi znaleźć własny sposób. Mnie użalanie się nad sobą nigdy nie pomaga. Sama daję sobie kopa do dalszych działań. Nie przechodzę do porządku dziennego nad kłopotami (nie potrafię), ale potrafię się nie rozczulać nad sobą, biorę życie jakim jest. Innego nie będę miała.

Luc absolutnie sympatyzuje. Widzenie mnostwa okropnych rzeczy uodparnia. Ja mialam 13 lat, kiedy zdecydowalam, nikt nie bedzie mial wplywu na moje zycie, Rodzicy byli para z koszmaru- ciagle klotnie, rzucanie talezami. Masakra. Ja zdecydowalam sie wiesc zycie tak spokojne jak waniliowy strudel.

Absolutnie nie trawie kogos krzyczacego na mnie. Chce studiowac, grac na pianinie, haftowac i miec swiety spokoj. Jak moj facet mowi: "tcha", ja mowie "tcha, moge podrapac?"i wszystko jest fajnie.

"Tcha" jest bardzo istotnym zawolaniem. "Tcha" znaczy, ze nie wiem co robic, mam panike, jestem przerazona.

Trzeba się pogodzić? A jak nie można sobie z tym właśnie poradzić? Mówisz "trzeba" ale to jest jakby polecenie, rozkaz wydany sobie, nie oznacza to, że moje emocje, odczucia ten rozkaz zaakceptują. Oczywiście, mam wpływ na swoje słowa i mogę tu o tym nie pisać, czy gdzie indziej, fakt zachowanie da się kontrolować, ale emocje nie....Oczywiście mogę sobie powratzać w myslach "godzę się z tym, godzię" lub "jestem szczęsliwa, jest sczęsliwa", ale czy to coś zmieni jesli z "trzewi" płynie komunikat "nie chcę tak, nie mogę się z danym stanem rzeczy pogodzić" czy to nie będzie samooszukiwanie się?

luc, każdy ma swoją granicę wytrzymałości
można mu odebrać np pieniądze i karierę, ale ma rodzine i przyjaciół, czy odwrotnie, zostanie sam ale będzie się realizował zawodowo
ale wyobraź sobie że nie masz nic- rodziny, partnera, jesteś kompletnie sama,nie masz się do kogo odezwać i ciągle siedzisz sama a youtube to twój jedyny przyjaciel, i kasy 'na rozrywki' też nie za wiele
i co, będziesz uśmiechać się i opowiadać jakie to życie jest cudowne?
a co w nim do diabła cudownego?
jesli to dar to rzeczywiście najbardziej nietrafiony jaki w życiu dostałam i z przyjemnością go zwrócę, i to ze skutkiem natychmiastowym
i chcę mieć chociaż prawo wrzasnąć że to gó*****y dar

Z pewnymi rzeczami nie da się pogodzić Luc.Można się pogodzić z brakiem domu, samochodu, sprawami materialnymi.Czy mozna sobie pogodzić się z pustka emocjonalną, z utratą wiodącego elementu bycia kobietą?Godziłabyś się z samotnością, brakiem osoby dla której jesteś najważniejsza?Która się cieszy z twoich sukcesów i martwi z porażek.Godziłabyś się z brakiem czułości, pustką?Ja nie mam nic, nawet dobrych wspomnień.
Miss rozbawiłaś mnie tym Pinokiem.Kiedyś plątał mi się po życiorysie facet o niku Dżeppetto.Oczywiście żonkoś, kłamczuch i kombinator jak się okazało.

A te durne komunały Typu "wyjdż do ludzi" to se można "o kant doopy rozbić".Właśnie Wyszłam na wolontariat, hahaha śmiechu warte. Dwa razy w miechu, i siedzę sama 6 godzin, buhahaha, a co miesięcznym zebraniu praqwie same 60letnie babcie, uhahaha, a jedyne kto się mną zainteresował to lesbijka. Buhahaha, koń by się z Waszych psychopierdów uśmiał.