Wierność nade wszystko, swingowanie, związek otwarty?

Pożądny chłop z ciebie, że cuckoldu nie uznajesz.

Ludzie, nie osądzajmy, bo tak samo nas osądzą. Wiem, że temat wzbudza kontrowersje, budzi skrajne emocje, ale...... Szanujmy się nawzajem

Iguana, Catwoman - szanuję poglądy i wybory każdego, swoje zdanie wypowiadam i nie ma ataku, są pytania tylko, by znać lepiej daną sytuację.

Bullitt - co byś powiedział, gdybym skończył w ustach twojej żony i na twoich oczach?

Ja milczałbym jak grób, to G17 przemówiłby w moim imieniu i jego dźwięk zabrałbyś ze sobą w wieczność czy w inne hokus pokus w które tam sobie wierzysz. Coś się tak zapieklił?, w tej konkretnej materii podzielam twój pogląd.

Moim najlepszym Przyjacielem, kochankiem i miłością mojego życia Ale nie jest to związek sformalizowany.

W angielskim istnieje takie określenie jak "play partners" a polski odpowiednik to będzie chyba coś w rodzaju "niezobowiązujący układ oparty na seksie".

Zgadzam się i naprawdę życzyłabym sobie, chociaż to raczej nieosiągalne, aby przynajmniej większość monogamistów potrafiła się zdobyć na tyle otwartości i zrozumienia

Znamy tę kobietę od przeszło dwóch lat, do zbliżenia między nimi doszło pod dłuższym czasie znajomości, mając tym samym pewność, że jest to osoba, której taki a nie inny układ odpowiada i potrafi w to wejść odpowiedzialnie. Z kobietami niestety często bywają różne problemy, są zdecydowanie bardziej rozemocjonowane niż mężczyźni. Dlatego też mój Przyjaciel uważa, aby ich nie ranić. Obydwoje wolimy się najpierw upewnić, że ta kobieta ma świadomość tego w co się "pakuje". Wcześniej mieliśmy już kilka problematycznych doświadczeń, ale udało nam się odpowiednio wcześniej wyłapać problem, zanim ktoś rzeczywiście na tym ucierpiał.

Może wyjdę na zachłanną, ale wybieram rybki i akwarium Dla mojego Kochanka jestem "play-partner", dla mojego Przyjaciela jestem Ukochaną.

Remi, poruszasz wiele kwestii równocześnie i nie jestem pewna czy uda mi się na nie wszystkie odpowiedzieć jednoznacznie, ale postaram się.

Po pierwsze sugerujesz w swojej wypowiedzi, że nasz związek nie jest realny i tutaj chciałabym Cię wyprowadzić z błędu. Jest w pełni realny z problemami mniejszymi i większymi oraz radościami, z jakimi mają do czynienia również pary monogamiczne. Jeżeli zajdę w ciążę, nadal nie będę miała nic przeciwko, że mój Przyjaciel od czasu do czasu spotka się z inną kobietą, bo wiem, że nie odbije się to ani na mnie ani na dziecku.

Uważam, że można czasami zranić kogoś nieświadomie - ale ma to również miejsce w relacjach monogamicznych, więc nie widzę powodów dla których relacje otwarte miałyby być pozbawione tego typu problemów.

Kobiece uczucia nie są problemem, ale problemem mogą być wynikające z tych uczuć zachowania - tj. łamanie wcześniej ustalonych zasad, czy manipulowanie nami celem ugrania czegoś dla siebie. W jednym ze skrajnych przypadków kobieta, która chciała się zaangażować w znajomość z moim Przyjacielem, a ten zanim do czegokolwiek doszło, powiedział jej, że "nie", zaczęła mi grozić. Dlatego teraz jesteśmy jeszcze bardziej ostrożni w dobieraniu sobie znajomych.

Tylko, że ja już jestem zakochana i mój Przyjaciel prezentuje przeciwny do Twojego pogląd. Chcąc natomiast polemizować, gdybym spotkała na swej drodze interesującego mężczyznę, a mojego Przyjaciela nie byłoby w moim życiu, a ów mężczyzna okazałby się zagorzałym monogamistą, wówczas z dużym prawdopodobieństwem nie weszłabym w taki związek. Z prostego powodu, już raz byłam w monogamicznym związku przez 5 lat i więcej takich związków nie chcę tworzyć. Czy można to nazwać odrzuceniem? Raczej świadomym wyborem bym to określiła.

Remi, cieszę się, że wybierzesz inną - odpowiednią dla siebie kobietę, a nie wyjdziesz z założenia, że wbrew moim decyzjom, jesteś w stanie mnie zmienić i będziemy żyli razem długo i szczęśliwie

Tym optymistycznym akcentem kończę na dzisiaj. Dziękuję Tobie oraz pozostałym użytkownikom za ciekawą wymianę poglądów i życzę dobrej nocy
Iguana

Iguana - określasz swojego partnera (bo chyba można go tak nazwać) przyjacielem, choć mówisz, że go kochasz. Z jednej strony wydaje mi się to dziwne i nie do końca zrozumiałe, a z drugiej spowodowało to u mnie chwilę zadumy nad moimi relacjami z kilkoma kobietami....również przyjaciółkami.

Znam się z jedną moją przyjaciółką już 10 lat. Seks okazjonalnie się zdarzył zanim poznałem moją narzeczoną, jak i również po zakończeniu przeze mnie tego związku. Miło było usłyszeć, że 8 lat na to czekała (moja przyjaciółka). Oboje wiemy, że to co jest między nami, to jest coś więcej niż przyjaźń......ale coś mniej niż związek (w tradycyjnym tego słowa znaczeniu). Mimo, że ewidentnie "mamy się ku sobie". W sumie, ze wszystkimi przyjaciółkami uprawiałem seks. Nigdy natomiast nie zdarzyło mi się uprawiać seksu z inną kobietą kiedy akurat byłem w związku. Niby nic nadzwyczajnego....ale w sumie, o moich przyjaciółkach wiem więcej niż ich partnerzy (o ile akurat jakiegoś mają), a fakt bycia w związku nie przeszkadza im w uprawianiu seksu ze mną (acz nie są to jakieś stałe układy, po prostu epizodycznie się zdarza).

Trudno mi na dobrą sprawę sprecyzować moje relacje z kilkoma kobietami i tak się zacząłem zastanawiać (przy okazji twoich słów) gdzie zaczyna, a gdzie kończy się związek. One wiedzą, że kocham je na swój specyficzny, pokręcony sposób. Ja wiem, że one czują do mnie to samo. Takie coś więcej jak przyjaźń, a coś mniej jak tradycyjny związek. No i seks na deser. Czy to wystarczy, aby taką relację nazwać związkiem?

Nawiązując do Iguana oraz Yoghurt: przyjaźń + seks jest super.

Odwracając pytanie -- czy żona mogłaby iść do łóżka ze swoim przyjacielem? Pewnie by mogła, ale wolałbym nie znać szczegółów. Byle kochała potem tak samo, nie przyniosła choroby albo innej szkody.

Tak, to jedno z takich ograniczeń. Jeżeli dowiedziałabym się o czymś po fakcie, to już nie byłoby mi do śmiechu. Zarówno on, jak i ja, kiedy planujemy jakieś kontakty "zewnętrzne" to najpierw rozmawiamy o tym między sobą. Jeżeli np. mój Przyjaciel wyjeżdża w delegację i niespodziewanie pozna jakąś atrakcyjną kobietę, z którą chciałby przeżyć miłe chwile, a z jakichś powodów nie mógłby się tym ze mną podzielić w czasie rzeczywistym, to przynajmniej chcę o tym wiedzieć tak szybko jak to tylko możliwe. Taka sytuacja jeszcze się nie zdarzyła, ale zakładam, że może kiedyś nastąpić. Zazwyczaj to wygląda tak, że obydwoje mamy wystarczająco dużo czasu aby się skonsultować w danej sprawie. 

Rozumiem. Oczywiście każdy ma gdzieś swoje granice i indywidualne preferencje. W moim wypadku to ukłucie zazdrości jest mile widziane, mnie to najzwyczajniej w świecie nakręca Podobnie jest w przypadku mojego Przyjaciela, on lubi patrzeć mi w oczy jak całuję się z innym mężczyzną. Myślę, że to naprawdę jest ciężko zrozumieć komuś, kto nigdy tego nie doświadczył. Oczywiście do takiego poziomu zaufania doszliśmy z czasem, nie od razu tak było. Poniekąd też pewne okoliczności skłoniły nas, aby zaryzykować w tym kierunku.

Ważną zasadą jest też to, że kochankowi nie pozwalam nawet w połowie na tyle, na ile pozawalam mojemu Przyjacielowi. Są takie praktyki, których nie robię z nikim innym i nie czuję nawet takiej potrzeby.

Jeśli jest to nowy kochanek/kochanka to każdorazowo się konsultujemy "przed". Jeśli jest to osoba, którą znamy dłużej, to wystarczy mi świadomość tego, że "teraz" spędzają czas razem i to jest ok. Wiem, przecież, że nie będą odmawiać różańca w tym czasie.

Myślę, że takich par jest niewiele, chociaż osobiście znam może z 20 (z 3 dużych miast). Tak więc, w skali kraju to może być kilkaset par.  Jednak struktura tych układów jest bardzo zróżnicowana. Różne pary mają różne zasady.

Nie po to jestem z kimś w otwartym związku, aby mi ktoś za plecami rogi bił Ta szczerość i przejrzystość to całe sedno sprawy.

Raczej nie rozpatruję tego w kategoriach "gorzej" i "najgorzej". Myślę, że trzeba byłoby o to Jego spytać. Najczęściej to ja wyszukuję jego spojrzenia niż On mojego... jak bierzemy razem w czymkolwiek udział, to jesteśmy w tym w 100% razem i cały czas mamy ze sobą kontakt - werbalny, wzrokowy, fizyczny.

Względy higieniczne i względy bezpieczeństwa oczywiście są ważne, ale nie najważniejsze w tym wypadku. Są rzeczy, które zostawiamy tylko dla siebie i którymi nie chcemy się dzielić z nikim innym. Tak jak pary żyjące w monogamicznych związkach, mają swoją intymność, do której nie chcą nikogo dopuścić, tak i my mamy takie obszary. Tylko tyczą się one niektórych obszarów erotyki.

To nigdy nie jest osoba poznana przez przypadek w sklepie To jest osoba, z którą też najpierw nawiązaliśmy już jakiś kontakt i na bazie tego kontaktu jestem w stanie stwierdzić np. "Podoba mi się X., czy miałbyś coś przeciwko, abym zjadła z nim kolację w czwartek?".

Nie, nie często. Osoby z którymi nawiązujemy dłuższe relacje, są osobami, które z jakichś powodów i na skutek życiowych okoliczności nie szukają związku i taki układ z założenia im po prostu odpowiada. Znacznie częściej zdarza się, że to we mnie zakochują się mężczyźni, niż w moim Przyjacielu kobiety - głównie też dlatego, że mam znacznie więcej czasu i okazji aby poznawać płeć przeciwną aniżeli mój Przyjaciel. Chociaż nie wiem nawet czy można to nazwać zakochaniem... raczej mam wrażenie, że mężczyźni po prostu chcą mnie zdobyć, ale i tak by nie wiedzieli co z tym fantem zrobić gdyby im się udało. Staram się też z tego powodu ostrożnie dobierać osoby z którymi się spotykam. Nie chcę nikogo skrzywdzić, ani paść ofiarą jakiejś podłej intrygi.

Myślę, że spokojnie moglibyśmy stworzyć trójkąt i tak ułożyć sobie życie, żeby wszyscy byli zadowoleni. Myślę, że najlepiej na ten temat mógłby wypowiedzieć się mój Przyjaciel, ale On tu nie zagląda. Mimo krótkiego stażu naszej relacji wiele razem przeszliśmy. Mamy ze sobą bardzo dobry kontakt. Nie wiedzę powodów, dla których mielibyśmy się rozstawać w przypadku zauroczenia się któregokolwiek z Nas Zdradą emocjonalna byłaby dla mnie wówczas, gdyby to wszystko działo się bez mojej wiedzy.

Nie planujemy na dzień dzisiejszy dzieci. Nie planujemy się rozstawać.

Pozdrawiam
Iguana

Poliaomoria jest określeniem ogólnie grupy zjawisk, w tym także otwartych związków. Poliamoria ma najszerszy zakres znaczeniowy, dlatego związku tego typu zaliczane są do związków "poli". Istnieje w sieci kilka artykułów na ten temat, zachęcam do lektury.

Moim zdaniem można żyć w związkach równoległych, ale jest to bardzo trudne tak naprawdę. Czym innym jest mieć luźny układ z 3 osobami równocześnie, a czym innym jest związek, gdzie mowa już o zobowiązaniach, codziennych problemach, ale również o bliskości i intymności. Tak naprawdę utrzymanie bliskości i intymności z więcej niż jedną osobą jest najtrudniejsze w tym wszystkim. Wejście w równoległy związek, bez szkody dla tego drugiego związku. To wymaga, jak z resztą w przypadku monogamicznych związków, ciężkiej pracy tak naprawdę: wielu godzin rozmów, bezwzględnej szczerości, licznych kompromisów i współpracy wszystkich zainteresowanych.

Jesteśmy wychowywani jako monogamiści. Tak nas determinuje rodzina ,szkoła i ogólnie kultura.
Zastanówmy sie jak by to wyglądało gdybyśmy od dzieciństwa nie byli tak kierowani aby uważać związek monogamiczny za jedynie słuszny. Ciekawi mnie czy możnaby wtedy nawiązywać realnie prawdziwe , szczere i dlugotrwałe relacje uczuciowe z więcej niż jednym partnerem. Jak by wyglądało takie społeczeństwo.  Byc może byłoby więcej empatii , tolerancji i zrozumienia a mniej zdrad i rozstań.

Iguana- masz całkowitą rację. Podnosisz ważny temat. Poliamoria wcale nie jest łatwiejszą drogą. Jest (jak sądzą) dużo trudniejsza ale być może cała ta sprawa jest warta tego trudu. Być może ,nie na pewno...

Ja nie byłbym w stanie uczciwie kochać dwóch kobiet na raz, któraś z nich zostałaby w końcu tą "pierwszą" a druga pozostałaby drugą. Poza tym nie ma opcji, żebym dzielił się kobietą z innym facetem, tutaj działa mój instynkt terytorialny, który nie dopuszcza intruzów na moim terenie.

Dla mnie to brzmi jak zaklinanie rzeczywistości bądź innymi słowy próba pogodzenia się z faktem, że nie ma się wpływu na sytuację.

Autorka może i tak ale ja miałem na myśli jej przyjaciela.

Ja nie potrafię dostrzec sensu tego dzielenia się - to trochę tak jak mieć Mercedesa, który spełnia wszystkie oczekiwania i przyjąć propozycje kogoś kto chce podzielić się swoim BMW w zamian za możliwość korzystania z mojego Merca. Gdybym chciał mieć BMW to kupiłbym je zamiast Merca i tyle.

To dla mnie oznacza koleżeństwo czy relacje przyjacielskie.

Jak daleko sięgają wasze, Panowie, marzenia, fantazje co do kobiet? Czy ograniczają się do 1?

Catwoman- możesz jaśniej sie wyrazić bo nie wiem czy dobrze zrozumiałem pytanie? Masz na myśli to czy fantazjujemy o sexie z jedną czy kilkoma partnerkami?

Fakt jest mniej funkcjonalna

Lekko zejdę z tematu ale to ważne - masz na myśli Mustang'a musclecar'a z 65-70 czy to plastikowe badziewie dla skazanych na viagre???  
Porównanie sprytne ale nie do końca bo Twój Mustang też pewnie chciałby zobaczyć jak prowadzą go inne kierowniczki i kto wie może spotkałby taką za którą pojechałby prosto w przepaść.

Teraz tylko do 1 bo trzeba akumulować siły na starość a w przeszłości w erze singlowej to nie była kwestia fantazji tylko okoliczności i sposobności. Mogę powiedzieć, że na 100% "sucho" bez żadnych dopalaczy mój zasięg skuteczny to były 2 w jednej serii. 2 kobiety dla jednego faceta to już w zupełności wystarczą a i tak może pary zabraknąć jak one mają swój dzień

I znów chyba nie do końca" trybie"...
Z czego wynika że jesteśmy w stałych związkach czy z czego wynika (nawiazując do twojego poprzedniego postu) że fantazjujemy o jednej lub większej ilości partnerek ?
Pomóż mi Cat zrozumieć sens Twojego pytania bo chciałbym cos sensownego napisac ale boję sie że trafie jak kula w płot

Gdyby poinformował mnie jako ostatnią, że odchodzi, czy też, że się zakochał w kimś, z kim zamierza wieść inne życie beze mnie... oznaczałoby to dla mnie, że się w stosunku do niego bardzo pomyliłam. Oczywiście ostatecznie nie mam wpływu na jego nieprzewidziane zmiany planów - ale jak słusznie zauważyłeś, jest to niezależne również od rodzaju związku. Mam wręcz wrażenie, że znacznie częściej takie "żegnam" przytrafia się parom monogamicznym niż w otwartych związkach. Jednak jest to poparte jedynie moimi obserwacjami, a nie mam na to niezbitych dowodów.

Co do samotności, to być może tak jest w niektórych wypadkach, osobiście nie boję się być sama - należę do kobiet zaradnych, niezależnych i samowystarczalnych. Ponad to uważam, że miłość można znaleźć w każdym wieku i że każdy koniec jest początkiem czegoś nowego. Jeśli kiedyś z moim Przyjacielem się rozstaniemy to na pewno będzie mi bardzo przykro z tego powodu, ale też nie będzie to koniec mojego świata. Samotność mi też nie grozi z innych względów - bardzo sobie cenię moją rodzinę i przyjaciół. Żaden facet nie jest mi ich w stanie zastąpić i mając tak wartościowych ludzi wokół siebie nigdy nie czułam się samotna.

Ludzie bardzo często doszukują się w moim związku jakiejś patologii. Wiadomo, że kto szuka ten znajdzie - bo ani ja ani mój przyjaciel nie jesteśmy idealni i żadne z nas nigdy tak też nie sądziło. Jednak fakt pozostawania przez nas w relacji otwartej jest wynikiem świadomego wyboru, opartego na doświadczeniach z przeszłości. Tak jest nam razem dobrze - mimo swoich niedoskonałości, potrafimy sobie z nimi doskonale radzić i nie krzywdzimy się przy okazji nawzajem. Wspieramy się i darzymy się głębokimi uczuciami. I być może, ktoś uważa swój inny związek za bardziej wartościowy, bardziej moralny, czy też bardziej poprawny... mój związek dostosowany jest do moich potrzeb i inny mi nie jest potrzebny

Chętnie pomogę Ci zrozumieć (nie mylić z "przekonam, że moje lepsze"), ale musiałabym wiedzieć, czego dokładnie nie rozumiesz.

Jakby moja żona pojechała na delegację i tam się z kimś zabawiła i wróciła tak samo kochająca i szczęśliwa, bez choroby i ciąży, jak przed wyjazdem to nie widzę problemu. Niekoniecznie chciałbym o tym wiedzieć. Prawdopodobnie za takie twierdzenie powinienem dostać ekskomunikę. Moja żona po przeczytaniu tego uznałaby, że jej nie kocham, albo co gorsze szukam usprawiedliwienia dla swojej "ewentualnej zdrady". Granica zdrady jest dość umowna -- u nas w Polsce jest to flirt, pocałunek, seks. U Arabów kobiety zasłaniają prawie wszystko. Mogę sobie wyobrazić, że zabraniam swojej żonie w ogóle kontaktu wzrokowego i cielesnego z innymi facetami (np. nie pozwalam jej tańczyć, albo rozmawiać przy grillu z innymi).

W takich związkach, gdzie ludzi łączy jedynie miłość i chęć bycia ze sobą, chęć spędzania czasu razem powinno być lepiej, bo zawsze się nawzajem szanujemy. Nikt nie będzie wprost krzywdził tej drugiej osoby. Każdy może odejść w każdej chwili. To jest forma jakby "chodzenia ze sobą", ale przedłużona na cały czas trwania związku -- bez narzeczeństwa, deklaracji. Związek oparty o miłość, uczciwość, o pragnienie przejścia przez wiele lat razem. Wydaje się, że to powinno piękne i silne.

Ale niestety tak nie jest -- ludzie składają sobie przysięgę, łączą ich majątki, dzieci. Fakt! Trzeba gdzieś mieszkać, trzeba coś jeść, ktoś musi zająć się dziećmi. To oczywiste, że jeśli kobieta chce mieć dziecko, to powinna mieć zapewnione bezpieczeństwo/byt w czasie, kiedy będzie się dzieckiem zajmować. I tak drążąc temat dochodzimy do innych niż miłość/seks/partnerstwo kwestii życia, ale to już inny temat, temat rzeka.

Wklejone, offtopic, science fiction, planeta Utopia:

Była sobie planeta inaczej zorganizowana niż Ziemia. Nie wyznawali tam żadnej religii, ale naukowo badali losy ludzi i wiedzieli w jaki sposób obecne działania wpływają na szczęście lub nieszczęście w przyszłości. Nauka i religia stanowiła jedność. W odróżnieniu od Ziemii wszyscy dążyli do bycia uczciwymi, dobrymi, pracowitymi. Wiedzieli, że każde zło wraca do człowieka jako nieszczęście w ciągu paru lat, a każde dobro w konsekwencji przynosi szczęście.

Nie używali oni pieniądza, ale wszyscy zgodnie pracowali jak mrówki w mrowisku dla wspólnego dobra, z podziałem na role/zawody/specjalizacje. Ci co uprawiali rośliny oddawali zboże za darmo do pierkarni. Piekarz miał za darmo zboże, więc chleb oddawal za darmo. Ci co prowadzili elektrownie mieli chleb za darmo, więc piekarz miał prąd za darmo. Rolnicy mieli za darmo chleb i energię. Były organizacje, które pozyskiwały surowce, oddawały te surowce za darmo. Z tego budowano maszyny, urządzenia. Fabryki miały za darmo wszystko, produkty oddawały za darmo. Nie było konkurencji, ale postęp technologiczny był napędzany filozofią życia, aby innym dostarczyć maksymalnie dużo szczęścia.

Ludzie na tej planecie nie znali luksusu, wszyscy żyli mniej więcej na tym samym poziomie -- co najwyżej ktoś miał starą chatkę, bo zamieszkał w niej wiele lat temu, a kto inny miał nową, bo był młody i taką zajął niedawno. Domy też były za darmo. To były małe domki na jedną rodzinę, prawie wszędzie można było znaleźć po kilka pustych, nowych domków, które każdy mógł w dowolnej chwili zająć. Na Ziemii rzecz jasna każdy by od razu chapnął domek nowowybudowany, a swój stary zostawił. Tam tak nie było, bo wiadomo, że takie działanie było nieuczciwością woboce społeczeństwa i za chwilę pojawiłoby się wielu chętnych, którzy chcieliby pomóc w naprstowaniu światopoglądu. Każdy w tej cywilizacji czymś się zajmował, każdy chciał mieć udział w działaniu całej cywilizacji. Ludzie wiedzieli, że lenistwo, brak zajęcia spowoduje w krótkim czasie napływ nieszczęścia. Ludzie tam bardzo dużo pracowali, ale utrzmywali równowagę pomiędzy prywatnym życiem (egoizmem w dobrym sensie) a życiem zawodowym. Nie było klas robotniczych, bo z pewnych powodów (???) każdy (nawet Ci od nauki, Ci co robili badania, nauczyciele) spędzał część swojego czasu na najbardziej prostych stanowiskach (praca na montażu w fabryce, albo sprzątanie). Było tak, że kilka godzin w biurze, praca umysłowa, potem kilka godzin fizycznie, potem czas dla rodziny. Nie było tam weekendów ani świąt, ale każdy wypoczywał ile chciał.

Jeśli dwoje ludzi chciało spędzić ze sobą wiele lat, to po prostu poza pracą się spotykali, kochali się, uprawiali seks. Gdy decydowali się na poważny związek, to zajmowali jakąś nową chatkę, albo jedno wprowadzało się do drugiego. Po urodzeniu dziecka rodzina mogła liczyć na pomoc dosłownie ze wszystkim -- od opieki nad niemowlakiem (nie wtrącał się nikt do rodziny, ale jak tylko rodzina chciała, to niemal wystarczyło pomyśleć i już były osoby chętne do pomocy), po wszystko co matka robiła przed urodzeniem, a ze względu na brak czasu nie mogła robić po porodzie. Ojciec jak chciał to mógł kompletnie zrezygnować z pracy i zajmować się dzieckiem, albo podzielić czas praca/rodzina w odpowiednim wg jego i matki stosunku. W skrajnych przypadkach matka mogła dalej pracować (przerwy na karmienie), albo ojciec był wśród tych osób, które dzieckiem się cały czas zajmowały.

Związki były wolne w tym sensie, że jeśli dwoje miało ochotę na seks, to po prostu to robili. Jeśli jakiejś parze źle się ze sobą żyło, to się rozstawali. Nie było tragedii związanej z miejscem zamieszkania, nie było tragedii w związku z opieką nad dzieckiem. Były bóle rozstania, gdy jedno wciąż kochało a drugie chciało odejść. Ale wszyscy tam byli na to przygotowani, taka osoba od razu miała pomoc ze wszystkich stron. Było to przerabiane jawnie, wszyscy znali takie przypadki, tak się po prostu działo. Niektórzy szli przez całe życie z jednym partnerem, czasami uprawiali seks z kim innym, ale to były tylko chwilowe zauroczenia. Czasami szli przez wiele lat z jednym partnerem, a potem jakoś miłość umierała i się rozstawali bez gniewu czy tragedii.

Z wychowaniem dzieci nie było problemu, bo gdy tylko dziecko zaczynało samodzielnie myśleć, a rodzice mieli inne pasje niż wychowanie, to dziecko trafiało pod opiekę nauczyciela. Nauczyciel miał pod swoją pieczą kilkoro dzieci. One dorastały w jego towarzystwie, on ich uczył zasad życia w społeczeńśtwie. Co ciekawe to nauczyciele dobierali sobie dzieci, ale każde dziecko miało do wyboru kilku nauczycieli. Nikt do niczego nie był zmuszony. Nauka przez wiele lat była trudna, bo czasami dziecko z nauczycielem nie żyło najlepiej, ale musiało tak być. Szanowali się, ale czasami dziecko było zmuszane do prawidłowych zachowań, moralnych rzecz jasna. Praktycznie wszystkie dzieci, które mogły żyć samodzielnie bez rodziców mieli swojego nauczyciela. Rodzice, dzieci i nauczyciele byli związani dość luźno w relacjach międzyludzkich. Często jak dziecko dorosło, to potem wiodło swoje własne życie. Czasami nawet zupełnie zatracał się kontakt z rodzicami.

Z rozsataniami dwojga ludzi nie było problemów takich jak na Ziemii, bo można było w każdej chwili zająć nowy domek, albo iść do kogoś innego. Wszystko co materialne było zapewnione (jedzenie, energia, transport). Nawet na starość ludzie nie bali się rozstawać, bo wszystko mieli zagwarantowane. Jeśli dwoje ludzi było ze sobą, to tylko dlatego że tak chcieli oboje. Rozstania były tak oczywiste, że nawet ludzie patrzyli, czy czasem dwoje nie jest ze sobą na siłę z jakiegoś powodu (np. ktoś ogranicza wolę drugiego). Związki były bardzo silne, albo się drogi rozchodziły. Rozpad nie polegał na tym, że nagle ktoś komuś oświadczył, że odchodzi... to działo się nautralnie. Na przykład kobieta poznawała kogoś, często się z nim spotykała, łączyły ich wspólne pasje, a mężczyzna a którym mieszkała był pochłonięty jakimiś pasjami w pracy i jakoś cały ten związek się "rozmywał". Czasem mężczyzna był zaangażowany, kochał, ale skoro ona do kogo innego ochodziła, to trudno -- tak lepiej niż na siłę być razem.

Ale nie żyło się tam łatwo. Na Ziemii wszyscy pracują, bo jak nie będą pracować, to nie dostaną jedzenia. Tam też wszyscy pracowali, bo była gigantyczna presja społeczna, aby nie pasożytować na cywilizacji, tylko do niej dokładać. Jeśli ktoś miał zadatki na lenia, nauczyciel miał z kimś trudności, to potem wokół takiej osoby tworzyło się środowisko, które w ramach dbania o resztę społeczeństwa trochę kontrolowało działania lenia. Nie było też marnotrawstwa. Jak ktoś opuszczał domek to prawie wszyscy wiedzieli dlaczego. Domek był wymieniany na nowy, stare sprzęty do utylizacji (zazwyczaj stare sprzęty były zastępowane na sprzęty nowej generacji, bo postęp technologiczny = osiągnięciom naukowym). Jak ktoś otrzymał komputer do wykonywania pracy, to potem patrzyli czy faktycznie komputer jest mu potrzebny, czy "wkład cywilizacji" w wyprodukowanie tego komputera jest niższy niż osiągnięcia lub ilość pracy jaką dzięki temu zyskają.

Zgodnie z regulaminem naszego forum kolorowa czcionka (z wyjątkiem sygnaturek i postów pisanych w kafejkach) zarezerwowana jest wyłącznie dla moderacji. Bardzo proszę, abyś w przyszłości stosował się do tej zasady. Z góry dziękuję i pozdrawiam, Mod. Olinka

Jeśli coś fascynuje to druga osoba. Natomiast tajemniczość, intrygi to samo zło moim zdaniem. W takim świecie ludzie nie porozumiewają się mówiąc, ale telepatycznie, czyli praktycznie każdy zna każdego myśli. Naprawdę myślisz, że tajemniczość jest fajna? Ja tam wolę wszystko otwarte, całkowitą przejrzystość.

Ja też lubię grę w otwarte karty, choć czasem nie chciałabym wiedzieć niektórych rzeczy..
Mi ten świat by nie pasował.. kiedyś byłam z facetem takim grzecznym wszystko miałam co chciałam, wszystko co ja mówiłam to święte - nie umiał tupnąć nogą bo ja tylko ja.. znudził mi się taki związek.. w moim świecie, życiu musi się coś dziać.. Nawet jak to samo zło, zdrada, intrygi chciałabym wszystkiego przeżyć w swoim życiu, sprawdzić jak co smakuje..

Mi się tajemniczość podoba, poza tym do tajemniczych rzeczy, osób nas ciągnie, do zagadek.
Tajemniczość to coś co powinna posiadać każda kobieta - Moim zdaniem dla mężczyzny powinna być kimś kogo powinien on odkrywać każdego dnia po troszku a nigdy do końca.. - wtedy życie jest ciekawe