mamuśka

15-06

Po porażce z Wiktorem, wpadłam w wir pracy czułam się jak kretynka sama przed sobą, jednak nie było mi dane zapomnieć o tym kompromitującym pomyśle wybadania zamiarów Wiktora w stosunku do mojej osoby, siedzę sobie w naszej agencji reklamowej, zawalona robotą, w panice poszukująca kolejnego dobrego grafika bo złapaliśmy dużego klienta, a tu w kolejce  rekrutowanych osób zobaczyłam Wiktora.
Miałam ochotę zapaść się pod ziemię tym bardziej że chyba nie wszystko pamiętałam z ostatniego spotkania. Chcąc czy nie musiałam go zaprosić do biura, przedłużając jeszcze bardziej napięcie osób czekających na rozmowę o pracę.
Wszedł ucałował mnie czule w policzek, albo może zwyczajnie a tylko sobie to wyolbrzymiłam jak nasze pierwsze spotkanie po latach. Usiadł i zanim zaproponowałam mu kawę przeszedł do rzeczy.Powiedział, ze mój telefon i reakcja na wieść, że wyjeżdża dały mu do myślenia, że zaczął się zastanawiać co by było gdybyśmy się nie rozstali.Czy byłby teraz moim mężem, ojcem Stasia. Ja znałam odpowiedź wtedy towarzyszyło naszej miłości zbyt wiele emocji i zbyt wiele nas różniło każde z nas  było na zupełnie innym etapie życia i miało inne pragnienia. Nie odezwałam się jednak, słuchałam co ma mi do powiedzenia, tym bardziej ze rzadko zdobywał się na takie rozmowy przynajmniej kiedyś, więc wolałam nie przerywać.
Potem dodał że choć ma wątpliwości i serce mu mocniej zabiło jak mnie spotkał i wspomnienia ożyły to wyjedzie i zobaczymy co życie przyniesie bo nie chce mi rujnować życia,a przyszedł tu żebym wiedziała,że nie jestem mu obojętna.Potem spojrzał na zegarek i powiedział że jest już spóźniony. Pożegnaliśmy, pocałował mnie tak samo jak na powitanie i wyszedł.
Reszta rozmów przebiegła bez rewelacji zatrudniłam jakąś dziewczynę, miała dobre portfolio, a ja nie miałam siły dłużej wysłuchiwać przechwałek.
  Wróciłam do domu wcześniej niż zwykle Aleks zabrał Stasia do swojej matki więc mogłam spokojnie przeanalizować słowa Wiktora. Wnioski do jakich doszłam to że jak zwykle namieszał mi w głowie i znika, po co w ogóle przyszedł i mi to powiedział, a może liczy na jakiś krok z mojej strony, ale przecież powiedział że tak czy tak wyjeżdża.W co on znowu gra.
Najwyraźniej Wiktor nie zdawał sobie sprawy, ze w tym wypadku czas działa na jego nie korzyść bo Alex robi wszystko żeby jakoś posklejać ta naszą rodzinę, Staś na nowo się do niego przywiązuje i za parę miesięcy mogę już nie mieć sumienia rozwalać dziecku rodziny. Ale co za mną moimi uczuciami czasem się zastanawiam, czy to możliwe że Alex tak bardzo się zmieniła jak zaszłam w ciążę,jak to możliwe żeby osoba którą się zna tyle lat nagle przeszła taką metamorfozę osobowości, a może to ja się zmieniłam tylko o tym nie wiem, a może po prostu przestaliśmy się kochać. Nie wiem jak funkcjonują inne małżeństwa z wieloletnim stażem czy u nich to tez tylko fikcja. A może czas na uniesienia już minął i zwyczajnie zbyt wiele od siebie oczekujemy.No i co ja mam zrobić z Wiktorem. No dzisiaj to już chyba nie zasnę.

01-06

Wiktor powoli uleciał z moich marzeń, świetlanej przyszłości u jego boku jakoś nie mogę sobie wyobrazić. Staś szaleje za troje, Alex chyba się pogubił w moich nastrojach,humorach i ich braku, starania o nas zawiesił albo odłożył na wieczne nigdy. A ja no cóż, powinnam być szczęśliwa, dziecko nie budzi mnie po nocach, zaległa praca odwalona, czas wolny po 19.  Tylko co ja mam właściwie robić w te wolne puste wieczory.siedzę z lampką czerwonego wina i zastanawiam się jak tak Alex może wytrzymać. Od czasu rozmowy  z Wiktorem byłam drażliwa i rozkojarzona, więc Alex zaczął się zamykac w pokoju w którym śpi zaraz po tym jak Staś usnął. Nie to żebym bardzo pragnęła jego towarzystwa, ale te puste wieczory są nie do wytrzymania, teraz dopiero widzę jak samotna jestem. Mam cudowne dziecko, fajną pracę i nie mam do kogo gęby otworzyć po 19. Pamiętam jak marzyłam o takiej błogiej ciszy kiedy jeszcze Staś płakał po nocach.
A teraz, to nieprawdopodobne jak zmieniają się nasze potrzeby, czy my tez się tak zmieniamy z biegiem czasu. To by wyjaśniało dlaczego jest tak mało udanych par z wieloletnim stażem, nasza osobowość i oczekiwania od życia i partnera ciągle się zmieniają.
Jeśli ja sama jestem zaskoczona tempem zmian mojej osobowości, to co ma powiedzieć druga osoba, jak można kochać kogoś kto co jakiś czas pragnie czegoś innego.Zaczynam się zastanawiać czy to normalne, najpierw chciałam ciszy i spokoju, potem Wiktora,a jeszcze wcześniej Alexa, a teraz marzę żeby mieć się do kogo odezwać po 19.Marzyłam o pracy , a teraz po pracy czuję się zmęczona. Czego ja właściwie chcę?
W  takie wieczory patrzę z tęsknotą w przeszłość, zawsze wtedy zastanawiam się czy te wszystkie szaleństwa, romantyczne wieczory i miłosne uniesienia są już za mną. Ciekawe czy inne kobiety też zadają sobie to pytanie. A zaraz nasuwa się kolejne: Czy nasze życie nie może być idealne, usłane różami. ale po chwili jakiś głos mi podpowiada, że to by było strasznie nudne. Jeszcze kilka takich wieczorów i zacznę szukać przyjaciół w internecie.
A może by tak zawołać tu  Alexa, przynajmniej nie siedziałabym  sama,zamiast tracić energię na szukanie kogoś kto nie istnieje moze spróbuję jakoś naprawić to co już mam? Nie, nie za długo czekałam na odzyskanie pozycji w tym układzie, to on ma się o mnie starać.Ale z drugiej strony w jego tempie to się zestarzeje na tej kanapie i wtedy to już naprawdę nikt mnie nie zechce. Nie wiem czy to kilka kieliszków wypitego wina, czy tęsknota za bliskością drugiego człowieka, czy starach przed samotnością, czy tez akt kompletnej desperacji. Zawsze samotność mnie przerażała, postanowiłam go zawołać. Jednak nie potrafiłam i nie chciałam tak po prostu, musiałam mieć jakiś powód pretekst, punk zaczepienie, cokolwiek.
Nagle uświadomiłam sobie że przez te dwa lata stałam się tak zaradna, że nie ma powodu żeby go zawołać no chyba że wywołam trzęsienie ziemi albo pająka giganta. Tego zawsze się bałam.
Nagle wpadłam na szatański pomysł jakiś czas temu Staś zrzucił ze stołu laptopa mojej koleżanki kiedy u niej byliśmy i miałam go zanieść do naprawy i jeszcze tego nie zrobiłam. Powiem ze zapomniałam, a ona dzwoniła zapytać się co z tym kopem i żeby rzucił okiem.Matko to zgroza żebym musiała tak kombinować żeby zawołać swojego własnego faceta i spędzić z nim trochę czasu.
Więc albo szybko się zakocham w kimś innym albo wrócę do Alexa.

18-12

Mamuśka, czyli ja zrobiła generalny remont swojego poplątanego życia. Zaczęłam od pozbycia się Alexa, który lawirował miedzy nami, kolegami i swoją mamusią jak zaczynał go męczyć życie rodzinne. Wykupiłam agencję reklamową od mojej fajnej aczkolwiek w sprawach zawodowych bardzo upierdliwej koleżanki. Staś chodzi do przedszkola, teraz wreszcie mam trochę czasu dla siebie, z którym kompletnie nie wiem co zrobić. Na randki nie chodzę, bo ..... właściwie sama nie wiem, pracownicy wykonują za mnie większość obowiązków, a ja zamiast się cieszyć wolnym czasem kapcieje z dnia na dzień. Chyba tempo ostatnich miesięcy dało o sobie znać, byłam tak zaganiana, że zupełnie zapomniałam co to relaks, jednak dzięki temu spłaciłam ostatecznie Alexa i dom jest już tylko mój, co znaczy że mój byłby partner może co najwyżej przyjść tu z wizytą do dziecka i nie będzie mi się już plątał po nogami raz udając kochającego ojca, a za chwilę zachowując się jak obrażony nastolatek.
W tym całym zamieszaniu zupełnie zapomniałam o pisaniu i fryzjerze, kosmetyczce i spotkaniach towarzyskich itp. Działałam jak zaprogramowany robot, który ma wykonać określone zadanie.
Co dało mi aż taką determinację, a raczej kto? Mój nie do końca mądry były Alex i już zresztą nawet nie mój, nie wiem ale chyba niczyj na chwilę obecną.
Otóż wyjechałam ze Stasiem na kilka dni służbowo, oczywiście jego tatuś miał być bardzo zajęty w tym czasie więc musiałam zabrać dziecko.
Wyjazd się nieco skrócił, kiedy wróciłam myślałam,że zemdleje, już po drodze wścibskie sąsiadki informowały mnie jakie imprezy są w domu od 3 dni. Po cichu otworzyłam drzwi, swoją drogą to nie wiem czemu się zakradałam, bo w domu było tak głośno,że nawet jak bym tam granat wrzuciła i tak by nikt nie usłyszał. Ale do rzeczy Alex kompletnie pijany leżał w objęciach jakiś małolat, kilka, a może kilkanaście osób ostatkiem sił tańczyło, wysłałam Stasie do jego pokoju, żeby na to nie patrzył, ale tam spali jacyś ludzie, w całym domu syf. Nie wiedziałam co robić.
Zaczęłam od pozbycia się intruzów, początkowo nie chcieli wyjść ale jak zagroziłam, że zadzwonię na policję poszli sobie, potem zrobiłam bardzo wyraźne zdjęcie Alexowi i jego dwu znajomym i wrzuciłam na FB, żeby wszyscy łącznie z jego klientami mogli go zobaczyć w bardzo nie wyjściowym stanie, a następnie obudziłam całą trójkę i wywaliłam za drzwi, Alex trochę się opierał, ale w końcu wyszedł.
Jakby tego było mało, za dwie godziny zadzwoniła oburzona teściowa jak ja mogłam w taki mróz w środku nocy wyrzucić jej synka z domu, w odpowiedzi wysłałam jej zdjęcie ukochanego synka w objęciach nieznajomych i kilka fotek z imprezy i bałaganu jaki po niej został.
Chyba się obraziła, więcej nie zadzwoniła. Ja natomiast zrozumiałam, że muszę jak najszybciej wyeliminować Alexa z mojego życia i tak wpadłam w wir pracy.

Głupota Alexa postępuje, przychodzi, wydzwania, miesza dziecku w głowie. Ja nie wiele mogę zrobić, wyrzucam go drzwiami ładuje się oknem tarasowym, do tego mały, który jeszcze niewiele rozumie wziął stronę swojego tatusia.
Jeszcze kilka takich numerów to spakuję siebie i Stasia i wyjadę gdzieś daleko na koniec świata. Niebywałe ile jeden człowiek potrafi drugiemu namieszać w życiu. Najgorsze jest to że jak już myślę, że mam go z głowy on wraca jak bumerang i cały ten cyrk zaczyna się od nowa.
Myślałam już nawet żeby poprosić o pomoc jakiegoś innego samca, żeby zaczął uczestniczyć w naszym  życiu na jakiś czas, tak na pokaz dla Alexa. Obawiam się jednak żeby kolejny oszołom nie namieszał mi potem w życiu.
RAAAATUNKU!!!!! Ja wszystko wymyka mi się z pod kontroli, jak w słabej komedii, im bardziej uciekam przed Alexem tym bardziej on chce być blisko nas.
A swoją drogą ciekawa jestem jakie są jego prawdziwe intencje, dlaczego teraz chce wszystko naprawić?
A mówi się, że to kobiety są skomplikowane i zagadkowe.

Dzięki, szkoda że czas mi nie pozwala, żeby częściej tutaj pisać, ale dzięki Waszym pochlebnym opiniom zaczęłam zarabiać na pisaniu.
Pozdrawiam

Wczoraj doszłam do wniosku, że po pierwsze opisywana koleżanka nie ma racji, bo to nie nasze zachowanie sprawia, że faceci się wypaczają. Po drugie to naprawdę istoty z innej planety.
Byłam na spacerze ze Stasiem w parku, spotkałam Wiktora, zapytał czy może się do nas przyłączyć, wypiliśmy kawę z automatu, nawiasem mówiąc mógł się nieco bardziej wysilić. Spacerowaliśmy, żartowaliśmy było całkiem miło, Wiktor coś przebąkiwał o kolejnym spotkaniu, aż na horyzoncie pojawił się Alex.
Mój były partner i niestety ojciec mojego Stasia był strasznie oburzony, że na randki jak to określił zabieram dziecko, zaś Wiktor strzelił focha, że Alex śmiał do nas podejść.
Cała sytuacja jest tym dziwniejsza, że Wiktora nie widziałam kilka miesięcy, nic mu nie obiecywałam, Alex bądź co bądź przecież mógł podejść, żeby się przywitać, ale nie miał prawa komentować mojej znajomości z Wiktorem bo nic o niej nie wie.
Najzabawniejszy był finał tego spotkania, obaj wielce obrażeni sobie poszli, a późnym wieczorem kompletnie pijani, zapukali do moich drzwi poinformować, że się zaprzyjaźnili, i razem zamierzają poszukać razem drugiej połówki. zapomnieli tylko wyjaśnić, czy będą się dzielić jedną czy każdy poszuka swojej.
Zdumiona wysłuchałam tego co mieli do powiedzenia, zamknęłam drzwi i siadłam przed telewizorem z kieliszkiem wina.
Straciłam resztki wiary w rodzaj męski, po Alexie nie spodziewałam się niczego, ani złego, ani dobrego, ale Wiktor wydawał się  być rozsądnym, dobrze wychowanym facetem na poziomie.
A może wszyscy mężczyźni są nieco upośledzeni emocjonalnie? Może dlatego w niezręcznych sytuacjach wybierają najprostsze rozwiązania. Wiktor nie był pewien czy Alex jest ewentualnym zagrożeniem ( chociaż  znajomość z Wiktorem od dawna stała w miejscu) to postanowił się do niego przyłączyć, zamiast ponieść ewentualną porażkę.