on nie chce ślubu:(

No i dochodzicie do jakiegoś konsensusu
Natomiast pragnę uderzyć w jeszcze jedno: Kropka, napisałaś tak : "Zostałam tak wychowana i dla mnie się liczy rodzina.
Szkoda tylko ze on nie potrafi tego docenić." -całkiem możliwe, że macie zupełnie różne priorytety i jeśli one się nie pokrywają (o czym oczywiście nie wiesz, bo on nie porusza tematu) to związek z góry po prostu nie ma większego sensu.

A czy on wie, że Ty potrzebujesz deklaracji, upewnienia się, że macie przed sobą wspólną przyszłość, a nie ślubu i dziecka już zaraz? Wpominałaś mu o ślubie, o dzieciach, może on myśli, że zaraz po oświadczynach wszystko potoczy sie w błyskawicznym tempie. Może chciałby, żebyście najpierw ustabilizowali Waszą sytuację finansową. Z moich obserwacji wynika, że faceci bardziej racjonalnie podchodzą do rodzicielstwa. Sporą część kobiet wcześniej, czy później dopada tzw. "szał macicy" - chcę, muszę mieć dziecko, zmieścimy się, jakoś sobie poradzimy, będzie dobrze, w razie czego rodzice pomogą, najważniejsze, że się kochamy. Może właśnie takiej sytuacji on się boi, a dopóki nie ma mowy o ślubie, to czuje się bezpieczny.

A może, tak jak ktoś pisał, on nie chce ślubu w ogóle. Mam kolegę, który jest ze swoją partnerką już kilka lat, mają dziecko, kredyt hipoteczny, ale mówi, że nigdy się nie ożeni. Co nie znaczy, że nie traktuje poważnie swojej rodziny, po prostu takie ma zdanie na ten temat i już. Ale w luźnych rozmowach, np kiedy jeszcze inny kolega planował swój ślub, mówił, że gdyby on brał ślub, to wybrałby taki i taki garnitur. Gdyby robił wesele, to wyglądałoby tak i tak, bo takie jego zdaniem jest najfajniejsze. Czyli też wspomina o ślubie, chociaż nie ma zamiaru go brać.

Czy Twój chłopak reaguje tak na wszytskie rozmowy o przyszlości (np zawodowej), czy tylko na temat ślubu i dzieci?
Jeśli boisz się, że kolejna rozmowa skończy się tak samo, napisz do niego list. Tak jak to widzisz od początku do końca, to co napisałaś nam. Na koniec listu poproś go o przemyślenie tego i spokojną, szczerą rozmowę. Daj mu list jak będziesz gdzieś wychodziła, niech spokojnie przeczyta i się zastanowi, nie wypytuj i nie naciskaj dopóki sam nie poruszy tematu. Może to bedzie jakiś krok naprzód i sytuacja się wyjaśni.
Bo tak naprawdę w chwili obecnej Ty nie wiesz co on sądzi na temat i bardzo możliwe, że on też nie zna Twojego zdania.

Życzę powodzenia

No moi rodzice też do Kościoła co niedziela, z resztą ja też. Dlatego chciałabym żyć w normalnym legalnym związku..No Broń Boże żebym to ja mu sie oświadczyła, co to, to nie;p

no ja też czekam rok, powiedzmy do wesela jego siostry, jak sie nic nie ruszy no to przykro..

krop_ka20  niech to będzie przede wszystkim czas dla Ciebie by przemysleć sprawę czy w ogóle wy do siebie pasujecie pod względem wspólnego życia dzień po dniu aż do smierci. Bez sensu się rozwodzić po roku.

Hej Dziewczyny.... jestem w moim narzeczonym 8 lat od 2 jestesmy zareczeni... od miesieca zaczelismy mowic o ślubie ale cywilnym narazie a za rok moze koscielny... ale na tym sie skonczylo... ostanio sie nawet pokłocilismy ze to troche sie za szybko dzieje... jak to powiedzial to myslalam ze sie zapadne pod ziemie a co z tymi latami razem??? co??? bo nie rozumiem...
teraz sie czuje troche jagby oszukana:( nie wiem co mam myslec... a najgorsze ze ja nie umiem ukrywac uczuc jak jest mi zle to widac jak na dloni... nawet ochoty na sex nie mam :( aj nie wiem co mam teraz robic mam 24 lata... na co ja mam czekac On ma 28....

Częstym problemem jest chyba to, że mężczyzna też już chce wkroczyć w kolejny etap związku, ale, niestety, czasy są takie, że nawet ci panowie bliżej 30 nie mogą zbyt wiele zaoferować ukochanej. Myślą o tym, że nawet jak uzbierają na pierścionek zaręczynowy, to już nie będą mieć kasy na ślub i wesele, że brak mieszkania, że praca niepewna... W takich sytuacjach nie ma się co dziwić, że rozmowy o ślubie denerwują mężczyzn, wiadomo, jak to jest z męską dumą...Chyba trzeba poczekać na jakąś stabilizację, poprawę sytuacji życiowej, a wtedy wszystko powinno ruszyć. U nas też tak było - dopiero kiedy Misiek znalazł stałą pracę i wyjaśniło się, że możemy zamieszkać u Niego, poprosił mnie o rękę. Byliśmy wtedy razem 3,5 roku. Polecam cierpliwie poczekać, choć może się to wydawać trudne ;-)

Moim zdaniem w związku ze swoim wiekiem, masz jeszcze przynajmniej 6 lat na ślub
Nie rozumiem tego pośpiechu... jesteście razem 8 lat, ale co z tego...miał ci się oświadczyć w wieku 18 lat? Po co? To za wcześnie na ślub. Nie macie dziecka, jesteście razem szczęśliwi...ciesz się z tego. Jeśli on o tym z Tobą rozmawiał (o ślubie), to znaczy że o tym myśli... daj mu czas. Nie naciskaj. Poczekaj spokojnie, może on chce najpierw się dorobić, aby móc poczuć się pewnie oświadczając się, faceci tak mają...
Poza tym mam pytanie... piszesz, że "od miesiąca zaczęliśmy mówić o ślubie"... powiedz mi, kto pierwszy o tym wspomniał?

Mój post nie jest złośliwy czy coś w tym stylu, chce po prostu zwrócić Ci uwagę na to, że niepotrzebnie tak ciśniesz na ten ślub.

Catwoman, mi się po prostu wydaje, że dziewczyny chcą oświadczyn, ślubu, bo czują się pewniej w związku. Kobiety to przeważnie romantyczki, które chcą od chłopaka pewnych deklaracji i obietnic. Po prostu każda chce wiedzieć na czym stoi, czy facet myśli poważnie, czy tylko traktuje nas jako poczekalnie, bo na małżonkę to się już nie nadajemy. To bez sensu tracić cenne lata, z osobą, która nie zagwarantuje nam stabilnej przyszłości. Jeżeli takiej oczywiście oczekujemy. Powiem Ci, że faceci teraz w ogóle nie spieszą się do ożenku, nie wiem czym to jest spowodowane, tym, że później dojrzewają, także emocjonalnie i psychicznie, czy co. Kiedyś jeszcze 40 lat temu, ludzie kończyli zawodówki, mało kto szedł na studia, więc ludzie od razu się pobierali, praca była przymusowa, więc dochody były, kobiety parę miesięcy po ślubie zachodziły w ciąże. Teraz zaczynam zwątpiać w facetów. Wydają mi się, że ciągle są małymi dziećmi. Nie chcą się deklarować, nie chcą żadnych zobowiązań. Czasami zachowują się jak tchórze. Dążenia kobiet do ślubu więc wydają mi się jak najbardziej naturalne. Wiele dziewczyn się tu burzy: 20 lat i chce wychodzić za mąż? A z czego się utrzyma? Nie myśli racjonalnie...Ja nie mówię tu od razu o ślubie, ale skoro ona chce, potrzebuje deklaracji od niego w postaci pierścionka zaręczynowego to czemu nie? Wszakże facet ma na litość boską 28 lat, więc jest dojrzały i powinien wiedzieć czego chce od życia. Ślub mogą wziąć za parę lat, ale wydaje mi się, że ona czuła by się lepiej w związku, miałaby zagwarantowaną wspólną przyszłość. Po prostu uspokoiła by się wewnętrznie. Jeżeli faktycznie kocha to chyba nie jest jakieś wyrzeczenie iść po pierścionek i ofiarując go ukochanej zapewnić o miłości i o wspólnej przyszłości. No chyba, że nie zależy to co innego. Trzeba być facetem z jajami, skoro nie widzę z nią przyszlości to się rozstaję a nie tkwię, raniąc tym samym nią, a jak kocham to się oświadczam. Nie mówicie, że potrzeba czasu, żeby się lepiej poznać, bo takie szablonowe teksty są już przereklamowane...Wystarczy z kimś być rok aby wiedzieć jaki jest i go dobrze poznać. Trzeba tylko bacznie obserwować drugą osobę i się wszystko wie. Wiele osób tu mówi, że faceci nie zobowiążą się dopóki nie będą mieli stabilnej sytuacji finansowej, wielkiego domu z ogrodem, samochodu terenowego, liczby z kilkoma zerami na koncie i nie wiem czego tam jeszcze...Litości, to takie czekanie na dobre czasy, na to aż w końcu będzie idealnie. Ale kiedy w życiu jest idealnie? Każdy chyba wie, że nie zawsze się powodzi, ba nawet często mamy pod górkę i co wtedy najlepiej zrobić? Pewnie schować głowę w piasek. A tym bardziej zastanawia mnie fakt, że on nie chce o tym z nią w ogóle rozmawiać. Powtórzę to po raz kolejny: 'jak facetowi zależy i kocha to zrobi wszystko, absolutnie wszystko'. A w tej sytuacji co widzimy? Faceta, który wszystkimi możliwymi sposobami okręca kota ogonem. Dziwi mnie także fakt, że dziewczyny uspokajają Autorkę mówiąc: 'nie wolno na faceta naciskać, jak dojrzeje to Ci się oświadczy'. Kurde, a gdzie w tym wszystkim jest ona? Dlaczego ona ma czekać na niego? A dlaczego on nie może podporządkować się jej woli? Dlaczego on nie może zrobić ustępstwa względem niej? Dlaczego to zawsze dziewczyny muszą czekać aż ich męźczyźni dojrzeją do tej deklaracji? Dlaczego ma się unieszczęśliwiać ze względu na niego. Zachowujecie się tak jakby w tym związku tylko on się liczył. Jakby tylko jego potrzeby się liczyły, a ona musi swoje zdusić i stłamsić na koszt tego faceta. Po co się tak unieszczęśliwiać, jakim kosztem? Bo on nie dojrzał, nie czuje się gotowy...Litości mówimy o 28-letnim faceci a nie o nastolatku. Tak samo jak mówicie, że ślub to taka ważna decyzja, owszem jest, ale nie popadajmy już w paranoję. Chyba każdy z nas wie kiedy jest zakochanym, kiedy kocha a kiedy nie. Kiedy czuje, że to to a kiedy nie. Robicie z tego problemy nie wiadomo jakiej wagi. Kochamy się to się pobieramy. Oczywiście, po skończonych studiach i kiedy oboje zarabiają, bo nie mówię tu o sytuacjach kiedy obydwoje albo jedno z nich studiuje i nie mają żadnych dochodów. To już by było nieodpowiedzialne. Ale po co decyzję o ślubie tak odsuwać w czasie? Czemu to ma służyć? To zaczyna być chore. Rozpoczęcie życia seksulanego też jest ważne, bowiem wpływa na nasze późniejsze kontakty intymne a z tym już się tak nie zwleka, już się nie czeka nie wiadomo ile. A to też przecież ważna decyzja. Droga Autorko, jesteś młoda, nie trać swoich młodzieńczych pięknych lat u boku kogoś takiego, czekając aż łaskawy pan się w końcu zdecyduje z Tobą hajtnąć. On nie widzi z Tobą przyszłości, jakby mu zależało to chociaż by pogadał z Tobą powiedział coś w tym stylu: 'wiesz teraz studiujesz, ale jak skończysz studia to się pobierzemy'. Tyle wystarczy...Nie ma jaj żeby Ci to powiedzieć. Po co Ci taki facet? To jest moim zdanie ciota nie facet. Ty jesteś piękna, młoda, a on już powoli zbliża się do 30-stki, to on powinien zabiegać o Ciebie a nie Ty o niego. Odpuść sobie, to duże dziecko i znajdź chłopaka, który nie będzie widział poza Tobą świata, który będzie chciał tylko Ciebie na zawsze i przede wszystkim takiego, który będzie miał podobne priorytety co Ty. Pozdrawiam, podejmij właściwą decyzję. Na początku będzie trudno, ale potem będziesz się cieszyć, że wyszłaś z tego chorego związku.

Dokładnie, mądrze powiedziane. A małżeństwo dużo zmienia. Łatwiej jest odejść od dziewczyny/chłopaka niż od współmałżonka. O małżeństwo się zawsze walczy. Osoby w związkach niesformalizowanych nic nie łączy oprócz miłości natomiast małżeństwo łączą sprawy finansowe, dzieci, urzędowe...itp. Już nie tak łatwo powiedzieć sobie: 'do widzenia'.

Hmmm...
Chciałam kiedyś nawet założyć nowy temat otwarty na dyskusję w tym zakresie, ale jakoś nie stało czasu
Zgadzam się z Kasią co do tego, że to kobiety często są zmuszone do życia na kocią łapę i nie legalizowanie związku, bo partner nie ma ochoty się wiązać na poważnie i deklarować przysięgi miłości i wierności w obecności świadków. Chodzi mi o to, że kobieta jest wtedy niejako przymuszona do wyboru partnera - on nie chce zaręczyn i ślubu i koniec kropka. A jak kobieta zaczyna rozmowę na ten temat to od razu jest, że przymusza partnera. A przecież nie odejdzie od niego, bo kocha i jest to ważniejsze dla niej niż fakt, że nie ma pierścienia mocy na palcu

Catwoman zapytałaś czemu po prostu nie zamieszkać razem. A jak para już ze sobą dłuższy czas mieszka? To w takim wypadku też nie powinno się naciskać na ślub? Jeśli obie osoby chcą żyć bez legalizowania związku, to problem nie istniej. Wszyscy są zadowoleni.

Jednak mnie zastanwia co mają robić kobiety dla których zręczyny i ślub są ważne? Nie będę rozdrabniała się z jakich powodów jest to dla nich istotne, każda pewnie ma własne. Dla mnie i innych mogą się wydawać mało istotne lub łatwe do przeskoczenia, ale dla kobiety będą poważne. I to się pewnie liczy. Bo to jest jej życie, jej decyzje i jej uczucia. Więc jeśli partner unika rozmów na temat dalszego wspólnego życia, to jednak jest mocno nie uczciwe w stosunku do niej.

Jak Kasia napisała, facet musi mieć jaja, żeby powiedzieć:"Sorry, z tej mąki chleba nie będzie, innymi słowy, nie mam zamiaru brać z Tobą ślubu." Wtedy kobieta ma prawo wyboru, jest postawiona wobec faktu, że facet nie chce z nią ślubować i to co zrobi z tą wiedzą zależy już od niej.

Czemu się tak o tym rozpisałam? Mam podobną sytuację. Jestem z facetem 3 lata, zamieszkaliśmy ze sobą po dwóch miesiącach. Jest dobrze, jest czuły, opiekuńczy, troskliwy, inteligentny, umie mnie rozbawić. Taki partner idealny. Tylko jeden zgrzyt. Nie rozmawia o tym co będzie za X lat. Ja nie poruszam tematu zaręczyn, bo dla mnie taka rozmowa jest uwłaczająca (chodzi mi o taką typową rozmowę, może byśmy się pobrali, a może byś się oświadczył - inicjowaną przez kobietę). Bardziej wolałam wybadać grunt przez różne sytuacje, które sprawiały, że można było bez zbytnich podtekstów porozmawiać o planach na przyszłość (ślub w rodzinie, przyjaciół, jakieś zaręczyny). Niestety, nie udało się zorietnować w jego podejściu. Wiem, że napewno chce kiedyś brać ślub, tylko pytanie czy ze mną? Czy stanowię tylko etap przejściowy, taka kucharko/sprzątaczko/kochanka, dopóki nie znajdzie kogoś innego?

Tak się nad tym zastanawiałam i doszłam do wniosku, że nie ma co marnować swoich nerwów. Podjęłam decyzję, że ma deadline na oświadczyny (chodzi mi tutaj o jakąś deklarację, ślub może, a nawet musi zaczekać) do końca tego roku. Oczywiście, nie jest to informacja, którą z nim się dzielę. Nie chodzę i nie marudzę. To takie wewnętrzne postanwienie. Uważam, że mieszkając z kimś prawie trzy lata, zdążyło się poznać tego kogoś w wystarczającym stopniu, aby wiedzieć czego można oczekiwać. Więc wniosek nasuwa się, że może coś nie pasuje. A skoro nie pasuje, to po co się wiązać na stałe?

Co zrobię jak termin upłynie? Nic Nadal będziemy w fajnym związku. Ja nawet nie przebąknę o moim postanowieniu. Tylko jeśli któregoś pięknego dnia, za rok, trzy lata padnie na kolana, to będzie tylko krótkie i treściwe nie. Oczywiście z wytłumaczeniem, że ja byłam już wcześniej gotowa, czekałam na tę deklarację, ona się nie pojawiła. Ty byłeś może zbyt niedojrzały, miałeś oczywiście do tego prawo. Tylko, że ja już z tego czekania przejrzałam i zgniłam, nie zależy mi już na ślubie, jest dobrze tak jak jest i po co to zmieniać. Oczywiście facet będzie miał drogę wyboru czy odrzucenie zaręczyn go tak dotknęło, że chce zakończyć znajomość (chociaż byłoby mi wtedy strasznie smutno i źle), czy trwać w takim związku jak do tej pory. No i jeśli zostaniemy razem, to bym wyjaśniła, że jeśli bardzo się postara (już by wiedział o co chodzi), to jest duża szansa, że ponowne oświadczyny przyjmę.

Gdyby faceci nie byli tak święcie przeświadczeni, że zostaną przyjęci z płaczem z radości i okrzykami szczęścia, nawet jak będą zwlekać 10 lat, to może by działali w bardziej zdecydowany sposób.

I to jest błąd kobiet. Wymyślą sobie coś, nie powiedzą partnerowi a potem chłop ma się domyślać. Powinnaś mu powiedzieć czego oczekujesz od życia, że jesteś gotowa na pewne deklaracje. Żeby on wiedział. Nie czyta przecież w Twoich myślach. Ponad to, widzę, ze zależy Ci na ślubie, chcesz tego. Więc po co się unieszczęśliwiasz. Będziesz czekać na ten dzień a jak nie nadejdzie będzie Ci przykro, ale dalej będziesz tkwić w tym mimo, iż będziesz mieć żal do niego. A kiedy Ci się oświadczy w końcu powiesz wyniośle: 'nie'. I teraz to Ty będziesz górować nad nim. Ale uważasz, że jest w tym sens aby prowadzić takie typu gierki. Życie jest krótkie a Ty chcesz marnować je miejąc cały czas urażoną dumę do faceta. Uwierz mi, sama miałam taką sytuacje i daleko w to nie zabrniesz. W końcu Twoje marzenia wezmą nad Tobą górę i mu wszystko wykrzyczysz w złości. Nie uważasz, że lepiej znaleźć takiego partnera, którybędzie chcial tego samego co Ty i nie będziesz musiała się w takim związku męczyć i prowadzić jakieś gry?

Po za tym zgadzam się z Twoim ostatnim zdaniem. Jest w tym dużo racji.

Rozumiem. Życzę szczęścia i żeby Twoje marzenia się już niedługo spełniły.

Dokładnie. A jak widać partner Autorki w ogóle nie potrafi z nią pogadać. Nie wyobrażam sobie jak można z kimś być, dzielić łoże a nie umieć się dogadać. To jest straszne. Tak jak napisałam: facetowi brakuje jaj i jak dla mnie jest strasznie dziecinny mimo swojego dojrzałego wieku. Ciągle spławianie nie jest w porządku. Dziewczyna jest normalna - odezwały się w niej instynkty i chce stabilności. Dojrzewa, on niestety stoi w miejscu. Wydaje mi się, że zrobiłby Jej wielką przysługę gdyby zakończył tą farsę, bo szkoda aby dziewczyna marnowała swoje życie u boku 'niebieskiego ptaszka'.

Trafiłaś w sedno. Samo chodzenie ze sobą nie wiadomo ile by było uwłaczające w moją godność. Pomyślałabym sobie: 'aha, to potrzebował tyle lat aby się w końcu zdecydować na mnie, nieźle, coś mu to długo zajęło'. Dlatego uważam, że z przyszłym mężem dobrze jest się poznać troszkę później gdy już jesteśmy po studiach, z dobrą pracą i nie musimy ze sobą wiekami chodzić i czekać na dogodny moment na pobranie się.

Hmm, ale, wiesz z tego przykładu co opisałaś to chłopak zapewniał jej o miłości, mówił, że myśli poważnie i ma poważne plany względem niej. A w przypadku Autorki jej chłopak w ogóle miga się od głupiej rozmowy. To co ona ma sobie pomyśleć? No kurcze, ona mu w myślach czytać nie będzie. Na pierwszy rzut oka widać, że jest niechętny do ożenku z Nią. Nikt nie będzie się dalej wpatrywał w jego intencje skoro widać je na pierwszy rzut oka. Tak jak napisała Catwoman - rozmowa, rozmowa przede wszystkim. Jak nie umieją się porozumieć przed ślubem to ja nie wiem co będzie po nim. A przypadek, który opisałaś to faktycznie, dziewczyna za bardzo naciskała tym bardziej, że chłopak dawał jej sygnały, że myśli nad zaręczynami. Ale my tu odnosimy się do sytuacji Autorki, która ma się nijak do przykładu wydarzeń przytoczonych przez Ciebie.

Nie mogę się zgodzić. Jego narzeczona też uważała, ze mój brat z nią NIE rozmawia i ona robi mu tylko za materac.  Wiec wiesz... punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia.

Dobrze, ze jest ta deadline

A to co to jest? On ją zapewniał tylko ona tego nie widziała. On jej mówił. Ale ona przekręcała na swoją stronę. Czyli on jej starał przekazać, że myśli o tym. W przypadku Autorki, jej facet nawet nie chce podjęć konwersacji na ten temat.

Wybacz, ale milczenie nie jest żadną formą rozmowy. Są dorosłymi ludźmi więc powinni umieć się ze sobą dogadać, ustalić ewentualnie jakiś kompromis, a on się zachowuje jak szczeniak. Najlepiej milczeć i strzelać focha. Ponad to myślałam, że foch jest domeną kobiet. Więc to jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu, że partner Autorki jest ciotą a nie 100% facetem. Nie chce z Nią wiązać przyszłości niech powie jej to w oczy. Milczeniem doprowadza do tego, że ona się gubi w swoich domysłach, ale nie ma wystarczających powodów żeby z nim zerwać i tak ze sobą są. Od dnia do dnia. Bez dalszych perspektyw.

Jeśli ludzie nie potrafią ze sobą rozmawiać, to lepiej by ze sobą w ogóle żadnego związku nie tworzyli. No, chyba że dla samego seksu- tu nie trzeba słów.

To zależy na czym nam bardziej zależy, na prezencie, czy na pamięci.

W ogóle śmieszą mnie teksty w stylu "zmuszanie faceta do rozmów o ślubie". Czy ktoś go zmusza, żeby nago przebiegł się ulicą? Żeby publicznie opowiedział jak go koledzy w podstawówce do kibla wkładali? Rozmowa o ślubie jest jak każda inna dotycząca przyszłości, tej bliskiej i tej dalekiej. Po kilku szczęśliwych latach trzeba się jakoś określić, prawda? Obchodzenie się z facetem jak z jajkiem jest dla mnie nie do pomyślenia. "Bo się jeszcze wystraszy!" No śmiech na sali! Jak taki tchórz to lepiej, że wcześniej się wystraszy i da mi spokój i wolność by znaleźć kogoś wartego mnie.
Faceci mają inne postrzeganie czasu. Wiele z Was napisało, że samym gadaniem to psujemy niespodziankę. Ok, zgadzam się, jak ktoś jest upierdliwy i dzień w dzień ględzi o ślubie to można mieć dość. ALE! Zauważyłam, że mężczyzna nawet jak myśli o ślubie to jemu się wydaje, że on ma czas. Coś sobie wymyśli, zaplanuje, wykombinuje, a potem zdziwienie, że ona od niego odchodzi, bo po 8 latach nie doczekała się zaręczyn nawet.
Czy nie lepiej powiedzieć wprost? Jak kiedyś moja dobra znajoma mi poradziła. "Myślę, że jesteś dla mnie partnerem na życie i chciałabym z Tobą przez to życie przejść. Jeżeli myślisz o mnie inaczej, albo sam nie wiesz co myślisz, to się zastanów, daje ci np rok." I koniec tematu na najbliższy rok. Jak on się nie zdecyduje, albo zacznie sprawdzać Twoją wytrzymałość, to po roku odchodzisz, bo z tej mąki i tak by chleba nie było. Po co tracić czas i młodość?

Słusznie powiedziane, zwłaszcza w ostatnich wersach

Tylko jeszcze jedno: nie trzeba tych rozmów przeprowadzać: za ile ślub czy zaręczyny, ale DOWIEDZIEĆ SIĘ jakie W OGÓLE partner ma podejście do tematu.
Moja koleżanka, która ma 28 lat a jej facet 30, dowiedziała się, że on jest przeciwny małżeństwu i OK. Miała wybór, są ze sobą bez żadnych zrzytów. Są bo chcą, oboje zdecydowali, ze dobrze jest tak, jak jest. Ale szczerze rozmawiali ze sobą, o swoich priorytetach, podejściu do różnych spraw życiowych.