Jak ustawić faceta do pionu w zwiazku? ;-) wątek dla pewnych siebie - Netkobiety.pl

No wiesz....
Jak czytam o ty Waszych rozmowach, spokojnym rozwiązywaniu problemów, to od razu jakoś rzuca mi się idealny związek. (ale to dobrze)

Po prostu podziwiam ten Was spokój i odpowiednie podejście do sprawy. Ja niestety czasem potrafię zrobić igły z widły i nieraz jestem wdzięczna mojemu mężowi, że nie roztrząsa tematu, bo doskonale oboje wiemy, że nie zachowałam się 'normalnie'. Przeproszę i po temacie.
A nieraz On mi zajdzie za skórę, ale się kochamy i dobrze nam razem mimo wszystko.

I proszę, aby moje post nie powodowały odejścia od głównego tematu, bo nie to było moim celem.

Pozdrawiam

Lee, ale te rozmowy to niekoniecznie zawsze sa takie spokojne i wywazone jak u Lubiczow Przynajmniej u mnie. Czasem w emocjach jedno na drugie ryknie, czasem powrzeszczymy na siebie chwile zanim odkryjemy, ze to akurat malo konstruktywne. Ale mi akurat idzie o komunikacje jako podstawe rozwiazywania problemow. Mnie osobiscie zniesmaczaja podchody, gierki, zlosliwosci - mam wrazenie ze one do niczego nie prowadza. Jak wyzej ktoras napisala - jestem w powaznym zwiazku z powaznym czlowiekiem i z szacunku do niego na pewne pomysly nawet nie wpadne. Ale jesli komus inne niz komunikacja pomysly lepiej robia, to jego rzecz. Ludzie sa rozni i nie neguje ze cos co mnie by rozjuszylo, na innego podziala "rozwojowo".

Aaa i jeszcze jedno - przewinal sie wyzej watek, ze co robic jak mowienie nic nie daje. Mi sie wydaje, ze to zalezy od obu stron. U nas to ja jestem ta strona ktorej zalezy na poscielonym lozku, zmytej podlodze itp. Po wielu razach powtarzania i przypominania o wielu drobiazgach mezowi mialam serdecznie dosc i zaczynalam sie zloscic. On tez mial dosc, ze sie czepiam, ja wkurzalam sie, ze on nie liczy sie z tym co dla mnie wazne... no i spirala zlosci sie nakrecala. Do czasu jak moj madry maz pooklejal cale mieszkanie karteczkami z przypomnieniami - "pranie", "pies", "szafa" itp. Sama nie do konca wiem co niektore oznaczaly Mieszkalismy w oplakatowanym tak mieszkaniu kilka tygodni, teraz karteczki znikaja sukcesywnie, bo moj maz wyrobil sobie nawyki - zakreca po sobie kremy, zamyka drzwi do szafy, zbiera pranie z ogrodu itp. Ale to jemu musialo zalezec na tym zeby cos zmienic! Caly klopot w tym, ze czesto dla jednego cos jest sprawa priorytetowa, a drugie namietnie to lekcewazy. I wazna tu rownowaga. Nam sie udalo ja uzyskac. Ja nie psiocze jak moj maz raz na jakis czas zapomni np zgasic swiatlo, on stara sie aby bylo to sporadyczne nie nagminne. Jak obie strony chca i sie staraja, to nie ma sily, zeby nie dogadac.

Mam to samo. Poza zostawianiem ciuchów na fotelach/krzesłach przez męża wszystko dam radę zaakceptowac.;)
I wypróbuję Twój sposób.;)

Moim zdaniem kary w związku odpadają. Jesteśmy dorosłymi ludźmi, więc tak też się zachowujmy. Związek to partnerstwo a nie próba sił. Nigdy nie dałam kary mężowi i nigdy nie byłam karana przez niego. Dla mnie to dziecinada, nie pozwoliłabym się w taki sposób traktować. Wszystko można załatwić rozmową. Wyrażam swoje zdanie jasno i wyraźnie a kiedy trzeba dobitnie. Nie bawię się w podchody, robienie sobie na złość, czy kary... A z tymi ciuchami, o których wcześniej pisałam, to jest tak pół żartem, pół serio. Czasami zamiast gadać wolę mu pokazać jakby wyglądał nasz dom gdybyśmy po sobie nie sprzątali.

Z niczym się nie zgadzam
Pewno i są na świecie toporne jednostki, czy jacyś maniakalni sprawdzacze. Niech oni się dobierają w pary i stosują na sobie nawzajem te wszystkie dziwaczne (w moim odczuciu) metody. Dobrałam sobie takiego faceta (choć on twierdzi, że on mnie wybrał ), aby mieć łatwiejsze życie.

Metoda, którą opisujesz, zarówno jako przykład radzenia sobie z niesubordynacją partnera (ależ to kiepsko brzmi...) czy nieposłuszeństwem dziecka, to zwykły szantaż i zastraszanie.
Ja takich rzeczy nie stosuję, bo wolę bardziej wysublimowane metody.
Kim jestem, żeby chować/zabierać/wyrzucać komuś rzeczy? Sama bym się na to nie zgodziła, więc absolutnie metoda jest mi obca.

Tu jest sedno sprawy. Dorośli ludzie sami powinni to zrobić, a nie być zaganiani przez partnera.
Ja też, gdy wprowadziłam się do kawalerskiego gniazdka, musiałam na początku mocno się pilnować, żeby nie wyskoczyć z balkonu, gdy już miałam dość bałaganu.
Mój mąż dłuuuuuuuuuugo dochodził do wprawy w sprzątaniu po sobie. Byłam jednak cierpliwa i wspierająca, on w końcu zrozumiał, że mi na tym zależy. Jasne, że czasami zapomina się i potrzebuje odrobiny zachęty; bywa różnie, czasem jest to w postaci kartki-przypominajki,a czasami dzikiego wrzasku małżonki. No takie życie

A czy Ty przeczytałaś, o czym ja pisałam? Przecież nigdzie nie wspomniałam, że nie mam swoich sposobów na dopracowywanie bycia ze sobą. Żyję w związku z facetem, a nie żółwiem, czy świnką morską -wiadomo więc, że są między nami jakieś poważniejsze interakcje, niż gapienie się na siebie, głaskanie po główce, czy łażenie jedno z drugim.

Tak, wybrałam faceta, który nie wyrzuca mi rzeczy, niczego nie chowa, nie stosuje dziwnej walki podjazdowej, nie obraża się na kilka dni, nie szantażuje. Ja też tego nie robię.

Dziecinadą nie są WSZYSTKIE metody, a te, co do których wyraźnie się odniosłam!

Nie mam więc problemu z przyznawaniem się do czegokolwiek, jak sugerujesz. Mam natomiast problem z używaniem określenia "stawiać do pionu", bo tak jak części osób kojarzy mi się tylko z jednym. Ja i mój partner powoli dopasowywaliśmy się do siebie, bez przywoływania się do porządku.

Taki fajny watek, ale znowu niewiele osob zrozumialo temat. Szkoda...
Sytuacji, w ktorych mozna ustawiac faceta do pionu jest wiele i dlatego ciezko podac jakies uniwersalne rozwiazanie.
No to ja zapodam przyklad.

Pare lat temu zepsula nam sie zmywarka. Rozmawialam z mezem, ze potrzebna jest nowa. On mi wyjechal z argumentem, ze zmywarka to luksus, a nie koniecznosc i on nie widzi sensu kupowania nowej (zauwazcie rozmowa, przenajswietsza rozmowa   )  I jakos tak wychodzilo, ze jak przyszlo do gotowania to ja zakasywalam rekawy i zabieralam sie za zmywanie ryzykujac alergie na rekach od plynow niewiadomego pochodzenia.

W koncu dostalam furii....oproznilam szafki z kazdego kubka, talerza, patery, garnka, widelca czy lyzeczki. Na poczatku chcialam je wszystkie potluc, ale odetchnelam z 10 razy i mi przeszlo Wszystkie te sprzety wynioslam do altanki. Wszystko wlacznie z obrusem, serwetkami czy ksiazka kucharska. Otwarlam szafki na osciez zeby bylo widac ze puste. Na srodku podlogi w kuchni potluklam kilka talerzy, takich co to juz konczyly swoja sluzbe i nie bylo mi ich szkoda.
Czesc skorup i jeden juz bardzo stary garnek wrzucilam do kosza... Wstawilam do szafki plastikowe talerzyki i sztucce jednorazowego uzytku.
Zrobilam na obiad malutkie gotowe posilki, co to sie je wstawia do mikrofali na minute i ma sie z glowy. Maz wrocil z pracy i zaskoczony w progu kuchni zapytal: "co tu sie stalo?" Na co ja mu z przeslodkim usmiechem: "wiesz skarbie tak sobie myslalam....jednorazowe kubki i talerze nie wymagaja mycia, ot wyrzucisz je i tyle, a skoro jak widzisz nie mamy zastawy (tu wskazalam na potluczone skorupy) to i garnki nie byly mi potrzebne a skoro nie mam garnkow to i obiady beda tylko w wersji gotowej bo widzisz ten caly luksus w postaci zmywarki cholernie ulatwial mi zycie. No ale masz racje to jest luksus, a nie koniecznosc wiec z koniecznosci bedziemy jedli na jednorazowych talerzach i jednorazowymi sztuccami"....
Tegoz samego popoludnia pojechalismy po zmywarke A mina mojego meza jak zaczelam wnosic spowrotem talerze z altanki...bezcenna

Podobnie bylo z kubkami po kawie ktore on namietnie zostawial wszedzie. Kawa tworzyla zaschniete krazki na kubku i stoliku i generalnie bylo to upierdliwe do szorowania. Zwrocilam grzecznie uwage raz i drugi. Poprosilam po raz trzeci spokojnie wyjasniajac, dlaczego to jest dla mnie wazne. Nie wymagalam zeby chlop o 4 rano szorowal kubek ale niech go chociaz woda zaleje...
Jak znowu bez rezultatu to wtedy juz na serio potluklam wszystkie kubki (stare byly i nigdy ich nie lubilam) i wyrzucilam do kosza.
Facet ktory nie ma rano kubka na kawe jest bardzo nieprzyjemny A ja o 4 nad ranem wyglosilam tyrade nt tego ze ja przeciez 3 razy prosilam i uprzejmie zwracalam uwage i ze teraz to nie jest moja wina tylko jego. Sam sobie nagrabil wiec niech teraz sie meczy. Od tamtej pory kubek jest zawsze umyty, a jesli nie to chociaz zalany woda.

Panie i panowie rozmowa nie zawsze sie cos wskora. Czasem sa sytuacje gdzie sie nie da "przemowic" do rozsadku. I te sytuacje wymagaja czasem zmiany meskiego myslenia.
Zeby nie bylo...maz mnie tez czasem ustawia do pionu. Ja to nazywam wspolpraca w celu obopolnego dobra a nie wychowaniem
Mezczyzni dzialaja a nie gadaja. I rozumieja jasne i klarowne dzialania. Szczerze....czasem podczas dlugiej babskiej pogawedki to ja sama sie gubie z abstrakcyjnych rozwazaniach drugiej strony. Skoro ja sie gubie to co ma powiedziec taki facet?

Ale, sadie Ty jesteś kosmitką i masz "niedobranego" męża, oraz skoro mówiłaś, a on nic to na pewno Cię nie kocha i nie szanuje

Na początek dzielenie obowiązków - jak facet pomoczyłby trochę łapy w detergentach i garach, to by mu się pewno odechciało.

Historia, z wyciąganiem zastawy i wstawianiem papierowych talerzy - bardzo to wszystko pomysłowe. Ale na prawdę nie szkoda Ci było czasu i energii na taką zabawę?
Czy nie mogłaś po prostu zamówić nowej zmywarki i obwieścić mężowi: zepsuła się stara, kupiłam nową?
Ja jednak wolę drogę na skróty.

Prędzej czy później, któreś z państw uzna, że ma większe prawa do terytorium niż to drugie, bo, np ma o metr więcej pola. Uzna, że skoro więcej inwestuje w coś tak to ma więcej praw robić coś tam. Nie było, nie ma i nie będzie idealnego porozumienia na wieki wieków amen. I teraz to od drugiego państwa zależy czy sprawę załatwi polubownie i sposobem, bo nie oszukujmy się, rozmowy nie zawsze przynoszą zamierzony skutek, czy rozpęta wojne i będą się tłuc.

sadie masz IQ brukselki

Zauważ, że nie zawsze jest fizyczna możliwość, żeby ta druga strona też te łapy w detergentach pomoczyła.

A kupowanie zmywarki i oznajmianie tego mężowi uważam za brak szacunku do tego drugiego i robienie jak mi się podoba i w nosie manie zdanie drugiego. Takie rzeczy robi się w ostatecznej ostateczności przypartym do muru.

Bez przesady. Mieliśmy wcześniej sprzęt, razem uznaliśmy, że jest potrzeba. Sprzęt się zepsuł, to go wymieniamy. I nie musi być to zakup przy wspólnej wycieczce do sklepu. Zakładam, że normalne związki rozmawiają ze sobą o np. stanie budżetu, więc wiedzą, że jak jest okres słabszy, to luksus zmywarki można odłożyć.

To nie jest zakup auta, czy domu - ogromy wydatek i inwestycja na lata. Nie jest też futro czy kolia - coś co nie jest mi potrzebne, a kupuje dla fanaberii.

Przyznam się do hipokryzji teraz, ale ja pewnie bym tak zrobiła jak dorota Niemniej jednak nie zawsze takie działanie jest dobre, nie wiemy, czy mąż Sadie nie uznałby tego za brak szacunku do siebie lub co gorszego.

Ja na jego miejscu uznałabym.

Sama mogę coś kupić bez ustalenia z mężem za 20zł ale nie za 1500 i gdyby on to zrobił, szlag by mnie trafił.

Doceniam natomiast chęć rozmowy o różnych sprawach, ponieważ jednak nie jestem święta i nieomylna, miewam lepsze i gorsze dni (jak każdy) kiedy do mnie mało dociera, to nie zawsze ta rozmowa ma zamierzony skutek.

Czasami bywam głupio uparta (jak większość), więc argumenty nie zawsze do mnie docierają.

I wtedy jestem wręcz wdzięczna jeżeli ktoś mi zafunduje terapię wstrząsową typu Sadie tłukąca gary

Jestem gorącą zwolenniczką rozmowy i walczę o nią w moim związku ale moi drodzy cudów nie ma!

Nie rozmieniajcie szacunku na drobne to raz, dwa jesteście w gorącej wodzie kąpane jak Wam coś do głowy strzeli, trzy m in rolą faceta jest odpowiedzialność i ta odpowiedzialność przejawia się w tym, że nie wykonuje się zachcianek hop siup tylko z głową myśląc o ewentualnych konsekwencjach.

Tu mogę częściowo przyznać Ci rację, to się czasami zdarza - co mi przypomniało, że muszę jechać kupić cholernego halogena do lustra w łazience

ehh, Twoja dedukcja jest kobieca do bólu - grunt to wrzucić wszystko do jednego kotła, zamieszać i wyciągać te kawałki, które aktualnie pasują do układanki. Z mojej strony pass.

Z moich obserwacji wynika, że właśnie często babki zarzucają swojego faceta jakąś prośbą i oczekują, że zrobi to zaraz. Czy ta przykładowa szafa nie mogłaby poczekać? Czy jej przesunięcie jest na prawdę niezbędne w tej chwili?
Ja też czasami zarzucam mojemu mężczyźnie, że się z czymś ociąga, ale zaraz przywołuję się do porządku, bo po prostu te moje prośby o duperele nie są aż tak przecież ważne. W sprawach poważnych jednak (zdrowie, rachunki, bezpieczeństwo etc) wiem, że terminowość jest przestrzegana, a to najważniejsze.

Oczywiście, że wymagam, by moje prośby nie były olewane, bo nie znoszę olewactwa w związku. Nauczyłam się jednak, że nie ma co marudzić - facet (mój przynajmniej) nie jest głuchy, ani nienormalny - jak wie, że ma coś zrobić, to zrobi to. Może nie zawsze od razu, jak bym sobie życzyła. No ale bez przesady, teoretycznie i na zakupy mogę poczekać te trzy dni. Jego strata, zamiast pysznych domowych obiadków, będzie pizza na telefon

Unikam dzięki temu błędnego koła: ja sobie coś wymyślę i wiercę facetowi dziurę w brzuchu. On zwleka, bo uznał, że moja prośba może poczekać. Ja zamiast odpuścić, wiercę dalej. Po co mam się zastanawiać, że skoro oznajmiłam prośbę, to on ją wykona, jak mogę sobie trochę pozrzędzić. Noi awantura gotowa: ja wkurzona, że mnie mężczyzna olewa, on wściekły, że tyłek mu zawracam o duperele i jeszcze zarzucam mu olewactwo. Ja takich historii nie cierpię. Polegam na moim mężczyźnie w ważnych kwestiach, a kiedy proszę o mniej ważne, a jego to nie rusza, odpuszczam. Gdy mam z tym problem, to zamiast suszyć jemu głowę, sama kupują nową zmywarkę, przesuwam szafę (przy pomocy sąsiada) lub idę na zakupy.

dorota.f słusznie mówisz z tym zarzucaniem prośbami o duperele, bo w wielu wypadkach można pokusić się o stwierdzenie, że to dyrygowanie facetem. A jak czegoś nie wykona to dlatego, że nie szanuje, nie kocha itp. Tymczasem wszystko ma swoje granice.

Z tym, że tę piłeczkę to można szybko odbić, prawda? Też są rzeczy, o które prosimy, a które przechodzą bez echa...tylko nie ma się co licytować z takimi duperelami, bo to droga donikąd.

To jest filozofia tego samego poziomu co "jak nie walniesz w dziób, to się nie zamknie".

Bozia rączek nie dała? Jak tobie coś przeszkadza, a twojemu facetowi nie - to zrób to sama. Jak zależy ci na tym, bo ty nie jesteś w stanie, to powiedz raz, przypomnij jakby zdarzyło mu się zapomnieć (każdy ma do tego prawo), a potem czekaj cierpliwie.

Cóż....masz takiego partnera, jakiego sobie wybrałaś.

Zauważyłem taką pewną prawidłowość, która bardzo często ma miejsce. Bardzo często kobiety wybierają sobie na partnerów jakichś tam facetów, a potem liczą, że się oni zmienią. I pojawiają się wątki jak ten. Albo "on się nie chce zmienić", "czy on ma szansę na zmianę" itp. Ewentualnie facet się zmienia i dochodzicie do wniosku, że jednak to nie to, czego szukacie, bo facet się zrobił jakiś taki....mało męski.

O! to to to. Żyjemy razem czy osobno? Ja mi coś przeszkadza, a mojemu mężczyźnie nie to ja mam sobie to sama naprawić. To ja  mieszkam z partnerem czy ze współlokatorem? Jeśli ja sobie nogę obijam o szafę, a on nie to ja mam sobie sama ją przestawiać, bo on nie widzi problemu? Skoro sama mam sobie wszystko wokół siebie i domu robić, bo on nie widzi problemu i mu to nie przeszkadza to ja w ogóle nie widzę, żeby on mi był do czegokolwiek potrzebny.
Jeżeli ja o coś proszę to chcę, żeby zostało wykonane to jak najszybciej, jeśli on o coś prosi to oczekuje tego samego.

Jeśli kobiecie coś przeszkadza i prosi o coś faceta, a ten tego nie robi, bo jemu nie przeszkadza i nie widzi problemu to jest zwyczajne lekceważenie drugiej osoby i egoizm "bo mi tak pasuje/nie przeszkadza".

Jak ze wszystkim co ci przeszkadza/masz ochotę zmienić lecisz do swojego faceta, to jest to nic innego jak wysługiwanie się nim.

Teo, a to:

to skrajnością nie jest?

Jestem najdalszy od tego i częściowo przyjąłem Wasze argumenty.

No a jest?

No można, ale co z tego? Dalej skrajności nie widzę.

Co do reszty postu to muszę jednak przyznać rację. Straszne jest jak ktoś kogo poprosimy o coś robi minę cierpiętnika i z wielka łaską po 3 tygodniach się za to zabiera. Też nie mówię, żeby zawsze leciał w skowronkach, ale żeby chociaż nad mimiką zapanował.

Bo jesteś kobietą te pierdoły, o które prosicie w kwestiach domowych, to najczęściej są zwykłym chciejstwem. Wam nie zależy na tym, aby to było zrobione, tylko na tym, aby facet się ruszył i coś zrobił. Oczywiście pomijam tutaj cięknący kran czy inne rzeczy, które FAKTYCZNIE wymagają natychmiastowej interwencji.

Jak chociażby przykład z tą szafą. Najczęściej to jest tak, że facet mówi "postawmy tu, to nie będzie przeszkadzać", a co słyszy "nie, bo ja chce tu, ty mnie nie słuchasz, nie liczysz się z moim zdaniem, zawsze ma być tak jak ty chcesz", no to facet macha ręką. Nie mija trochę czasu, a potem słyszy ględzenie "no przestaw tą szafę, bo co ble ble ble".

I niech mi któryś z tutejszych facetów powie, że nigdy tego nie przerabiał...

Czy nawet jesli wszyscy tu obecni panowie to przerabiali to jednoczesnie oznacza ze kazda kobieta sie tak zachowuje?
yoghurt skoro tak swietnie znasz sie na psychice kobiet to czemu ci zwiazek nie wyszedl?

Gdy rozstałam się z mężem, moja przyjaciółka radziła, żebym obniżyła wymagania, bo nikogo nie znajdę.

Ja jednak wolałam być sama niż z byle kim. Nie śpieszyło mi się. Każdego, kto mnie zawiódł żegnałam ozięble. Nie zgadzam się na bylejakość w ŻADNEJ dziedzinie.

A wy sobie myślcie co chcecie.