Modny tekst - nie stać nas na dziecko

Z perspektywy czasu widzę, że nigdy nie ma dobrego czasu na dziecko.

Najpierw jesteśmy młodzi i chcemy się wyszaleć.

Potem chcemy się dorobić żeby było łatwiej nam i ewentualnie dzieciom.

Potem...ludzie stają się wygodni i nie chcą już mieć dzieci (wyłączam tu sytuacje gdy ktoś świadomie dzieci nie chce mieć).

Co do wieku to nie ma reguły. Jak ktoś czuje, że jeszcze chce "użyć" życia (zabawić się, wyszaleć, podróżować) to nie ma co się spieszyć. Przy dziecku faktycznie takie możliwości, choć nie są wykluczone, to jednak ograniczone.
Sama tak miałam i zdecydowaliśmy się na pierwsze dziecko dopiero gdy miałam prawie trzydziestkę.

Ktoś wyliczył niedawno, że utrzymanie dziecka kosztuje (przez cały okres) jakieś 400 tys. zł. I nie chodzi o ubrania, bo to najmniejszy wydatek w tym wyliczeniu.

Pewno, że dobrze byłoby mieć jakąś stabilną sytuację finansową, ale gdyby tylko na to patrzeć to decyzja o dziecku przychodziłaby chyba dopiero gdzieś koło czterdziestki. A może nigdy...

Kredyt 2500 na miesiąc przez 30 lat to mają ci którzy kupili duuuże mieszkanie lub dom ( nie mówię o jakichś luksusowych osiedlach gdzie ceny są z kosmosu) , więc jak kupili duże mieszkanie to chyba nie tylko dla siebie.

Tak naprawdę to jest bardzo mało osób które powiedzą, że ich stać na dziecko. Jeżeli ktoś mówi, że go nie stać, to pachnie mi wymówką. O wiele bardziej cenię osobę która powie, że nie chce.

My z meżem zawsze planowaliśmy dzieci ( chociaż ja miałam swoje obawy ) i wyznaczyliśmy sobie granicę wiekową (moją).
Do momentu kiedy tą granicę osiągnęłam dorabialiśmy się, realizowaliśmy swoje marzenia.

Teraz żyjemy skromniej ale mamy fajną dwójeczkę dzieciaków Jestem ograniczona czasowo jeżeli chodzi o moją pracę ale nie chcę zostawiać dzieci z nianią i widzieć ich dziennie 2h.

Każdy ma jakieś priorytety, dla jednych to będzie kariera, pieniądze a jak starczy czasu ( i pieniędzy ) to może dziecko.
Dla innych ważniejsze są dzieci, rodzina większa niż 2 osoby, a gonitwa za pieniędzmi i karierą schodzi na drugi plan.

Wypowiedzi, do których się odniosłaś, dotyczą rodzin wielodzietnych oraz co może mieć wpływ na to, że decydują się na liczne potomstwo, a nie Twojego życia ? zasobności, wykształcenia, poglądów na temat życia poczętego.
Nie zawsze zastosowanie antykoncepcji jest skuteczne.
Stąd te zagraniczne wycieczki, na które nie każdy może sobie pozwolić.

A ja zapytam inaczej - a nie bierzecie pod uwagę tego, że coraz częściej młodzi ludzie po prostu nie mogą mieć dzieci?  Że leczą się latami, by doczekać takiej chwili..?
Ja znam takie osoby, i uwierzcie mi większość z nich na tak zadane pytanie, by uciąć dyskusję, odpowiada - mamy jeszcze czas, obecnie nie stać nas na dziecko, jeszcze dziecka nie chcemy itd...

Nigdy nie stosowałam tekstu w stylu:nie stać mnie na dziecko choć matką zostałam "przypadkowo"- miałam już w kieszeni skierowanie do poradni leczenia niepłodności.
W wieku założycielki tematu z pewnością nie chciałam jeszcze być mamą- kończyłam drugi kierunek i myślałam o pracy.Mieszkałam z mężem w kawalerce,ja utrzymywałam się ze stypendium i korepetycji a mąż studiował zaocznie a zarobki starczały na opłacenie studiów.
Myślę,że gdybym wtedy "wpadła" też byśmy sobie poradzili.Ale ja po prostu na dziecko nie byłam gotowa i jak ktoś mnie pytał to tak właśnie odpowiadałam.
Dziecko sporo kosztuje- fakt ale zawsze znajdą się zaprzyjaźnione mamy,które za darmo oddadzą ciuszki po swoich pociechach.Ja z tego korzystałam a jak moje dziecko wyrosło dokładałam do kupki zakupione przeze mnie ciuszki po moim dziecku i przekazywałam dalej.Uwierzcie- nie powodzi mi się źle ale takie zwyczaje są praktykowane nawet wśród dobrze sytuowanych.Teraz nie mam już kontaktu z mamami mającymi małe dzieciaki,które potrzebowałyby ciuszków.To co jeszcze znajduję oddaję potrzebującej sąsiadce ale jej pomaga sporo ludzi więc ciuszków ma w brud.

Wiele podróżowałam gdy nie miałam dziecka.Nie zwracałam uwagi na warunki zakwaterowania i takie tam ale teraz gdy mam dziecko chcę mieszkać wygodnie i bezpiecznie.To kosztuje oczywiście ale daję radę.A nie jestem potentatem finansowym.
Jak tak sobie pomyślę ile w ciągu jednego tygodnia kosztuje mnie moje dziecko- no to jest sporo ale świadomość,że pomagam tym w rozwoju mojego dziecka i widzę tego efekty to jakoś tak po prostu nie koncentruję się na fakcie ceny i mojej pracy w to włożonej.

My nie chcemy mieć dziecka bo jeszcze nie czas
Ale i tak odpowiedzieliśmy "nie stać nas na dziecko I nie wiemy w sumie dlaczego

Jest wiele przyczyn, które sprawiają że odwleka się macierzyństwo, ale wydaje mi się, że niestabilna sytuacja gospodarcza w kraju ( ) i właśnie mentalność ludzi, o której pisze Niewesoła czyli "nie stać nas na dziecko wychowywane na poziomie", sprawiają, że argument finansowy jest nagminnie nadużywany.
Nie wymagam od nikogo wytłumaczeń dlaczego nie chce bobaska ale czy nie lepiej szukać prawdziwego powodu (nie chcę, nie dorosłam, boję się) niż używać takiej marnej wymówki?

Powiem szczerze, że z mężem należymy do tej kategorii par, które mówią, że nie stać nas na dziecko. Taka jest niestety prawda na chwilę obecną. Nie stać nas pod względem finansowym. Na razie studiuję, jeden kierunek kończę w tym roku akademickim, drugi za trzy lata. Oba kierunki studiuję zaocznie, więc jest to koszt dość duży. Dodatkowo mamy kredyt mieszkaniowy - na szczęście nie na 30 lat - i zwykły, który zaraz kończymy spłacać. W tym momencie faktycznie nie stać nas na dziecko, ale wiem, że jest to kwestia tych trzech lat i zaczniemy się starać o dzidziusia, bo nie wyobrażam sobie abyśmy nie mieli dzieci.

Denerwują mnie ludzie, którzy myślą, że aby móc mieć dzieci trzeba mieć górę pieniędzy. Zdaję sobie sprawę, że utrzymanie dziecka jest kosztowne, ale nie uważam też, że dziecko żeby się prawidłowo rozwijało i było szczęśliwe potrzebuje tych wszystkich gadżetów, które teraz są tak modne. Oboje z mężem nie zarabiamy kokosów, ale myślę, że skoro jesteśmy się teraz w stanie utrzymać z tymi kredytami i moimi studiami, to kiedy te koszty odejdą, to na pewno niczego dziecku nie zabraknie. Ja nie wychowywałam się w luksusie, nie miałam wszystkiego na zawołanie a jakoś nigdy nie myślałam, że jestem biedna. Byłam szczęśliwym dzieckiem mimo, że w domu nigdy się nie przelewało. Było normalnie. Raz lepiej, raz gorzej.

Dla mnie "nie stać nas na dziecko" to nie jest kwiestia wyprawki, czy pieluch, tylko tego co zrobić po macierzyńskim. Mimo, że nie zarabiamy kokosów, to przy rozsądnym podejściu poradzilibyśmy sobie z tymi pierwszymi wydatkami na dziecko. Ale skończy się urlop macierzyński i są dwa wyjścia: urlop wychowawczy (jedna pensja - odpada), albo powrót do pracy i niania (która zabierze w najlepszym wypadku połowę wypłaty - też nie bardzo).

Jeśli chodzi o pytania "kiedy dziecko?", ja zawsze odpowiadam "jeszcze nie wiemy", albo "we właściwym czasie". Tak samo jak nie chciałabym się tłumaczyć z tego, że nie chcę, czy nie jestem gotowa, to też nie mam ochoty roztrząsać tego czy nas stać, czy nie stać.

Dziecko też człowiek i też potrzebuje prywatności, swojego miejsca w domu. Tak samo rodzice. I to nie są wielkie wygody, czy fanaberie, tylko podstawa. Z jednym pokojem, bez perspektywy na zmianę w najbliższym czasie nie zdecydowałabym się na dziecko.

To nie jest argument. Dorosłe dzieci też mają swoje rodziny, swoje życie, często daleko od rodziców, tak samo jak "reszta rodziny i znajomi". Są małżeństwa, które nie chcą mieć dzieci, to jest ich decyzja, ich sprawa i raczej nie przekona ich to, że jak się postarają o dzieci, to na starość nie zostaną sami i będzie miał ich kto zabawiać.

Ja taki tekst usłyszałam od koleżanki, iż nie stać ją na drugie dziecko, co brzmiało dla mnie dosyć zabawnie z tego powodu, iż pracuje zawodowo po to aby zapłacić opiekunce do dziecka sporą wypłatę i pani sprzątającej oraz ogrodnikowi .

ten tekst też brzmi kosmicznie śmiesznie, zważając na fakt iż nie tylko Polska ma problem ze starzejącym się społeczeństwem ale cała Europa. Myśląc takimi kategoriami dojdziemy do tego że cywilizacja europejska wymrze, a zaleje nas  ludność krajów afrykanskich nierozwiniętych technologicznie i intelektualnie. Więcej troski o swoje europejskie geny:).

Nokia, przecież zawsze możemy usmażyć atomówkami tych "niedorozwiniętych intelektualnie Afrykanów", żeby nas nie zalali - no nie ?
My mamy, ... znaczy się nie całkiem my, ale inni europejczycy mają atomówki (bo są bardziej rozwinięci od sarmatów znad Wisły), więc żaden afrykański czarnuch nam nie straszny !
Więc koko-spoko, atomem im w oko !
Sarmat, sarmat uber alles !

Tekst "nie stac nas na dziecko" pieknie zamyka ludziom usta i zabija komentarze.

Zabawne...wiekszosc osob uwaza ze jest ok komentowac zycie seksualne mlodej pary (wlasnie kiedy dzieci i najlepiej porady jak robic i kiedy robic) ale absolutnie wszyscy zgadzaja sie z faktem ze do portfela nikomu zagladac nie wolno

Dziwne to dla mnie ale niech bedzie.
Sama uzylam tego argumentu wlasnie zeby sie kilka osob ode mnie odfikalo.
Wylecialam z kartka papieru na ktorej wielkimi cyframi wykonalam zestawienie przychodow i rozchodow ze szczegolnym wyroznieniem pozycji "dziecko" i za kazdym razem jak wychodzila mi roznica 700-900zl radosnie informowalam: "ciociu/babciu/tesciowo my bardzo chetnie i w ogole nie ma sprawy, zajmiemy sie produkcja rozkosznego dzieciatka pod warunkiem ze sama z wlasnych dochodow miesiecznie uszczkniesz i oddasz nam ta roznice. Te 700-900zl to przeciez jakos trzeba zdobyc"

Chetnych nie bylo.
Na moje pytanie: "skad wziac brakujaca kwote" jakos tez nie bylo zadnych sensownych odpowiedzi

ja z kolei nikomu niczego nie tłumacze, bo to bardzo osobiste pytanie, zwłaszcza w dobie, gdy wiele par ma problem z poczęciem. Więc jeśli chodzi o rodzinę, nie mam zamiaru w ogóle nic mówić na ten temat.

Niby masz rację Cat, niemniej jednak o ile bliska rodzina na ogół wie jak się sprawa ma, o tyle Ci dalsi i tak swoje powiedzieć muszą
My użyliśmy takiego argumentu w sytuacji, w której tak naprawdę nikt od nas nie wyjaśnień sie nie domagał, takie pro forma, a niech się zamką zanim tak naprawdę się odezwą

Wątek jeszcze sprzed czasów 500+ lecz nadaje się do odkopania.

Już nawet PIS przyznał, że 500+ nie zwiększyło dzietności Co prawda wykręcili kota ogonem i stwierdzili, że nigdy o to nie chodziło.polskich rodzin.

Zresztą, problem nie jest, i nigdy nie był, w pieniądzach. Tak jak pisał ktoś wyżej... najwięcej dzieci mają ludzie biedni/w biednych rejonach świata. To wszystko kręci się wokoło bezpieczeństwa i biologicznych kosztów prokreacji.

Jak u myszy.
Że ludzie, ludzkie społeczeństwa, są bardziej złożeni? Podstawowe mechanizmy, my i myszy, mamy przecież odziedziczony po tych samych przodkach. Ostatniego wspólnego przodka mieliśmy 80 mln lat temu.;)

Ludziom się po prostu nie chce mieć dzieci, bo dzieci są męczące. Jak się ma dzieci, to wszystko kręci się wokół dzieci, a ludzie teraz chcą korzystać z życia, a nie w pieluchach siedzieć.

To też i wcale mnie to nie dziwi. Notomiast aspektu ekonomicznego bym nie pomijała, obce jest mi podejście "jakoś to będzie". Np. na samo leczenie ortodontyczne dzieci poszło ze 30 000 albo i więcej, straciłam rachubę. Dobrze, że okulary potrzebne były tylko na rok i że alergie szybko przeszły Wózki, meble czy ubranka to pikuś. Edukacja i zdrowie to jest wyzwanie.
I nie przekonują mnie stwierdzenia, że kiedyś to nasze mamy prały tetrowe pieluchy itp. Kiedyś mleczaki z próchnicą się rwało, teraz się je leczy.

I to jest chyba najtrafniejszy argument, który mi przychodzi na myśl Obojętnie jak bardzo to życie miałoby być kosztowne czy "sielskie" i jak by miało nie wyglądać w szczegółach, łącznie z wydatkami i aspektem ekonomicznym: dzieci OSADZAJĄ człowieka na miejscu. I to nie jest kwestia braku odpowiedzialności czy lęku przed nią, ale chłodna kalkulacja. Odpowiedzialny nie jest ten, kto JUŻ te dzieci ma a nie pali się kompletnie do ich wychowania i utrzymania.
Oczywiście, że jest tak, iż dziecko pochałania sporo wydatkó, ale przede wszystkim unieruchamia człowieka na miejscu, trzeba swoje życie życie dostosować do odpowiednich obowiązków. Wiele matek czy rodzin jujż posiadająćych dzieci krzywo patrzy na takich, którzy otwarcie twierdzą, że wolą właśnie wydać wszystko to, co zarobili, raczej na inne cele niż potrzeby dziecka. I co w tym takiego złego? Trzeba się pogodzić z faktem, że dla niektórych, rodzenie czy wychowanie dzieci to nie jest żadne powołanie ani najwyższe dobro i szczęście, jakie człowieka może spotkać.

Taak, aczkolwiek nie. Decyzja o (nie)posiadaniu nie jest decydują typu "jaką kieckę dzisiaj założę" albo  "czy kupić nowe zasłony do salonu czy nie"? Taka decyzja ma określone skutki społeczne, ekonomiczne i demograficzne. Dla nas wszystkich. Dlatego społeczna presja do posiadania dzieci ma jak najbardziej uzasadnione podstawy.

Ja tam dojrzałam od dziecka. Był taki czas, że chciałam mieć dziecko/dzieci, ale ani jeszcze nie w tym momencie, ani mnie nie było stać Natomiast po 30-ce na szczęście mi przeszło i teraz tamto swoje myślenie o dzieciach postrzegam trochę jak takie fantazje na temat dorosłego życia z okresu szkoły średniej.

Na tak nie tylko nietaktowne ale niesmaczne pytania, można tak samo nietaktownie odpowiedzieć moja znajoma zamknęła w taki sposób wszystkim usta i ma od lat spokój. Mając dość, że ktoś zagląda jej do macicy zapytała swoich teściów, czy właśnie zapytali ją czy uprawia seks bez zapezpieczeń a ich syn w niej kończy i próbuje zapłodnić? Czy chcą też wiedzieć w jakich pozycjach? Byli oburzeni, ale od 2 lat cisza widać czasami chamstwo trzeba pokonać chamstwem.

No właśnie :-) Wychodzi na to, że dzieci to tak naprawdę potrzebne są tylko po to, żeby gospodarka się kręciła?

Zastanawialiście się, po co właściwie dąży się do zastępowalności pokoleń, albo w ogóle do stałego zwiększania liczby ludności, dla ułatwienia skupmy się na liczebności danego kraju?
Bo np. zakładając, że rozmnażać będą się ale głównie osoby aktualnie żyjące z zasiłków, nie hańbiące się pracą i taki wzorzec przekażą swojemu potomstwu, które będzie ten model dalej kultywować, to pośredni cel dzietności zostanie osiągnięty, ale cel główny spocznie na manowcach.

Najpierw sytuacja była zgoła prosta - dzieci traktowane były z ekonomicznego punktu widzenia jako inwestycja. Rodzice, przy całej miłości jaką żywili do swoich pociech, mieli również zwyczajny interes w tym, żeby przede wszystkim mieć dzieci, a następnie swoje latorośle wykształcić, nauczyć jakichś użytecznych życiowo umiejętności czy rzemiosła no i przede wszystkim wychować w duchu odpowiedzialności bo wiedzieli, że gdy przyjdzie jesień życia ich egzystencja zdana będzie na łaskę i niełaskę potomków. Po wprowadzeniu przymusu ubezpieczeń sytuacja się zmieniła. Gwarancja przetrwania ludzi starych przeniosła się z ich dzieci na odprowadzaną do systemu składkę emerytalną. Gary Stanley Becker, laureat Nagrody Nobla z dziedziny ekonomii (czyli uprzejmie zakładam, że coś tam jednak o swoim fachu musiał wiedzieć) otrzymał owo wyróżnienie za udokumentowanie spostrzeżenia, iż ludzie zachowują się tak, jakby kalkulowali nawet jeśli (w ich mniemaniu) faktycznie tego nie robią. Najprostsze wyjaśnienie tej teorii sprowadza się do zasady maksymalizacji korzyści przy minimalizacji wysiłku, tj. podążania drogą najmniejszego oporu. Rozpatrując taki stan rzeczy w aspekcie posiadania dzieci- stały się one zatem właśnie tą bezzwrotną finansowo, czasowo i emocjonalną inwestycją, dodatkowo zaczęły być stopniowo postrzegane jako obciążenie w kontekście przymusu ubezpieczeń, bo koszty ich wychowania i wykształcenia stały w kolizji z wysokością składki od której bezpośrednio zależy wielkość świadczenia emerytalnego.
Ktoś złośliwy (a może po prostu spostrzegawczy) mógłby pokusić się o stwierdzenie, że głównym (jeśli nie jedynym ) celem, jaki nasze krótkowzroczne "demokratyczne państwa prawne" upatrują w zastępowalności pokoleń jest podtrzymywanie opartego na systemie repartycyjnym zdychającego bankruta w postaci systemu emerytalnego, w którym to na starych, których jest coraz więcej pracują młodzi, których jest coraz mniej. Ale wobec powyższych informacji człowiek czujny z pewnością łatwo zauważy, że to nie zła sytuacja demograficzna jest bolączką, która trawi obecny system emerytalny. To właśnie system emerytalny jest chorobą, która zarzyna demografię.

I chcą seksu a biologia taka że jak matka urodzi dziecko to ZAZWYCZAJ wszystko kreci się w ogół dziecka. Mąż odchodzi na drugi plan. Tak słyszę od wielu ludzi.

Opieranie swojej decyzji o dziecku od chwilowego dobrostanu, jest trochę naiwne. Już twój przykład pokazuje, jak łatwo może się to zmienić. W tym samym czasie gdy twoja sytuacja się poprawiła, niejedno dziecko znalazło się w ubóstwie albo w domu dziecka. To, że w danym tygodniu masz trochę więcej zadrukowanych papierków niż inni, jest bardzo ulotne i może się raptownie zmienić. Tym bardziej, że przed twoim dzieckiem całe życie, nierzadko 70, 80, 90 lat i nie jesteś wstanie przewidzieć ile skrajnych sytuacji może doświadczyć, ani przed nimi ochronić materialnie. My żyjemy relatywnie bezpiecznych czasach, ale twoje dziecko może w przyszłości leżeć w okopie i strzelać do ruskich. Bogaty żyd w 39r. też myślał, że ma dobre warunki do posiadania dzieci.
Podsumowując, decyzja o posiadaniu dziecka powinna pochodzić raczej z przekonania, że samo rodzicielstwo niesie jakąś wyższą wartość i cel, sprawy materialne mają drugo, albo trzeciorzędne znaczenie. Jeśli nie czujesz tej wartości, to lepiej ich po prostu nie mieć.

Moje dzieciństwo wyglądało tak, że:
- nie miałem komórki, bracia też nie, rodzice też nie. Sąsiedzi też nie
- miałem wspólny pokój z młodszym bratem, starszy miał swój pokój. Jak się cieszyłem, że pojechał na studia, bo ja zająłem jego pokój.
- nie miałem komputera, bracia też nie, rodzice też nie. Sąsiedzi też nie. Jeden kolega miał Miałem sowiecką grę elektroniczną, z kurczakami albo Wilkiem i Zającem Pierwszy komputer tj. oszałamiający, używany ZX Spectrum kupiłem z bratem na spółkę za pieniądze zarobione na zbiorze i sprzedawaniu warzyw. Rodzice nie dołożyli się nam nawet złotówki.
- myłem się często w zimnej wodzie, a skoro tak, to najchętniej jak najrzadziej
- nie miałem modnych ciuchów, a bracia nauczyli się szyć na maszynie żeby posiadane ciuchy jakoś urozmaicić.
- rodzice bzykali się w pokoju obok i raczej było słychać

Jeszcze takie moje spostrzeżenie.
Dziś dłużej trzeba się dzieckiem zajmować.
Kiedyś dzieci do szkoły chodziły same już od pierwszej klasy.
Raz czy dwa matka zaprowadziła aby poznało drogę i potem chodziło samo czy z grupką dzieci.
Dzisiaj dzieci wozi się czy prowadza do szkoły co najmniej do 3-4 klasy a niektórzy to i znacznie dłużej bo szkoła daleko, na piechotę nie da rady a poza tym niebezpiecznie. Ruch samochodowy duży, złoczyńców jakby więcej.
Więc jest się uwiązanym dłużej przy dziecku, czasem trudno to pogodzić z własną pracą.

Nie,  Lady Loka. Nie zawsze da się pogodzić. Są takie prace, że nie da rady aby się wyrwać nawet na kilkanaście minut.
Nie zawsze szkoła jest w miejscowości gdzie jest dom i praca, Czasami są to różne 3 miejscowości.
Dlatego ludzie wiedząc o tym, że się nie da rezygnują z posiadania kolejnych dzieci czy nawet jednego.
Jak najbardziej są przypadki, że prowadzanie dziecka do szkoły nie jest problemem bo można kogoś zatrudnić do opieki, posłużyć się babcią itd.
Jednak są przypadki, że nawet pracując w domu on line musisz w ustalonych godzinach siedzieć przed kompem i już.

Szkoła to sobie może...
Dziecko w wieku powyżej lat 7 nie musi pozostawać pod opieką, może samodzielnie poruszać się po drogach publicznych czyli np. chodnikiem, który stanowi część tej drogi. Dziecko w wieku powyżej lat 10 może stanowić opiekę dziecka w wieku poniżej lat 7 w czasie poruszania się po drodze publicznej.
Nie sądzę aby prawnie cokolwiek się zmieniło od czasu jak ja miałem 8 lat lub niewiele. Zmieniło się natomiast ludziom w głowach. Nawet na wsi, bo pamiętam jak 2 lata temu jak młodszy miał 8 lat i zostawiłem go z kolegą na szkolnym boisku, na 1,5 godziny, to się zrobiła awantura. Kolega wychowywany przez matkę z wypranym przez współczesność mózgiem wpadł w panikę po pół godzinie, poszli do domu koleżanki i zadzwonili do jego matki. Ta w histerii, że jak można było zostawić dzieci same na szkolnym boisku... W drodze do pracy i szkoły starszego widuję wiele dzieci stojących na przystankach w drodze do szkoły. Bez rodziców. Same też wracają. Starszego wożę, bo mamy po drodze. Młodszego wozi żona, bo to niedaleko, a gmina w pierwszej kolejności zapewnia transport dzieciom, które mają dalej do szkoły. No ale mały w tym roku zaparł się, że będzie do szkoły jeździł rowerem. Zuch chłopak!

A Ty patrzysz przez pryzmat życia w wiosce. Chcesz się tak dalej licytować?
Jak się chce, to się znajdzie sposób, Kleoma. Naprawdę.

Ale Ty się skupiasz na drugiej części tego zdania pomijając pierwszą.

A chodzi o to, że jak nie chcesz mieć dzieci, to każda wymówka będzie dobra, żeby się ludzie odczepili.

Dla mnie taki tekst nie powinien musieć zaistnieć  bo nie wiem z jakiej paki inni ludzie mają czelność pytać, czemu ktoś jeszcze nie ma dzieci.
Czasami lepiej powiedzieć, że nas nie stać, niż że od 5 lat nie wychodzi. O to chodzi w tym temacie.

Swoją drogą, jeżeli ktoś wychodzi z założenia, że do posiadania dziecka musi mieć nie wiadomo ile kasy, to tego dziecka nigdy nie będzie, bo zawsze będą po drodze ważniejsze wydatki.