A miało być pięknie..... - Netkobiety.pl

Zdrowych, rodzinnych, śnieżnych i przyjemnych Świąt życzę
  :

Hey Myszki - i ja życzę wszystkim pogodnych świąt  .........

luc
to bardzo miłe
Nie mogę odwzajemnić się, bo nie masz swojego wątku, zatem tutaj dla Ciebie tę kartkę zamieszczam:

Święta minęły cicho, rodzinnie i spokojnie, ale z małym szokiem w pierwszy dzień.
Rano zawitał do mnie Mikołaj /pierwszy raz od chyba 20 lat/ i przyniósł mi prezent.
Babciu... to dla Ciebie ode mnie powiedział.
Szok, bo wiadomo kto finansował ten pomysł, a także dlatego, bo nigdy wcześniej nie dostawałam od tych zza ściany, chociaż przez wiele lat ja dawałam.
Dawałam aż do momentu, gdy któregoś roku znalazłam na parapecie swojego okna poustawiane prezenty, które wcześniej dostawała wnuczka.
Zebrałam bez słowa choć ze łzami w oczach i przestałam obdarowywać.
W sobotę wnuczek kończył 7 lat i ja już wcześniej na tę okazję dokonałam zakupu biletów na balet: 'Dziadek do orzechów...........', na co córka wyraziła zgodę i zabrałam małego do opery sprawiając jemu frajdę, a serce moje wariowało gdy klaskał zawzięcie, a nawet krzyczał z zachwytu gdy myszy wojowały. Bardzo brakowało mi młodej, ale nie mogę być słaba, bo kiedyś za to zbiorę. Młoda nie za bardzo ma ochotę skruszeć, więc na tym traci.
Po wyjściu poszliśmy na tort do pobliskiej cukierni i tam złożyłam jemu życzenia by pamiętał z jakiej okazji to wszystko.

Kończy się rok i może dobrze, że takim miłym akcentem, bo w ogóle to był to dla mnie okres bardzo trudny.
Przygniotło mnie finansowo, przez co jeszcze bieda mi nie grozi, ale nie lubię wydatków niezaplanowanych. Przygniotło mnie psychicznie to, że zdrowie mi poleciało mocno, ale też już to przetrawiłam, że kiedyś zacząć się musi i wydobyłam z siebie wdzięczność za to, co dostawałam do tej pory.
Nie będę narzekała, bo to nie leży w mojej naturze.
Myślę, że 2013 będzie dla mnie rokiem dobrym, bo trzynastka mi sprzyja.
Tak więc mam w sobie wiarę i nadzieję, że nie będzie gorzej, niż do tej pory.

Nowy Rok przywitam w samotności. Tak zdecydowałam.
Tańczyć nie powinnam a patrzeć jak inni szaleją ? nie mam ochoty.

Do zobaczenia w 2013 roku

Witam w Nowym Roku wraz z życzeniami, aby spełniły się Wasze wszystkie życzenia i te najskrytsze marzenia, pomimo.... tej 13 - stki  na końcu.
A przede wszystkim zdrówka, zdrówka i jeszcze raz... pieniędzy.

Mój post z 31.12.2012 roku (1000-czny) uleciał w kosmos, pewnie z petardami.   
Więc tylko opowiem, że życzenia były jak wyżej i zaproszenie na tańce przy piosence Maryli Rodowicz "Niech żyje bal".

A teraz bawmy się przy hicie internetu "Ona tańczy dla mnie".

Edit:
Oooo, teraz też jest to mój 1000-czny post. 

Cisza, jjoanno, Ba-cha dziękuję za życzenia 
Ba-chy post też znikł, ale zdążyłam przed i załapałam się na szampana z dr Hausem.   

jjoanno, czemu tak źle mi życzysz, toż czeka mnie dożywocie na tym  forum. 
A jak zdrówko i Twoje samopoczucie?

Cisza, nadrobiłam czytanie Twojego bloga. 

Spokojnej nocki. 

Witajcie

To co uleciało to w naszej pamięci pozostało........że tak zrymuję na początek.
Mogło być gorzej bo jak tu jakiś czas temu wcześniej zajrzałam to 9 stron tylko się wyświetliło.
A tak to tylko kilka postów poszło.

Ostatnio to tylko tu zaglądam, mało w ogóle czytam na forum. Nawet jakoś filmów w tv nie oglądam. Przestawiłam się na oglądanie meczów siatkówki (męskiej ) i słuchanie a właściwie powrót do muzyki disco polo. I tak krążę między kanałem sportowym a muzycznym.
Tak jakoś mi to pomaga, na "głowę" przede wszystkim.

Wzięłam wszystkie leki przepisane przez psychiatrę i poprawy żadnej.
A nawet jeszcze gorzej w międzyczasie było, bo na widok jedzenia to mi się niedobrze robiło.
Kompletny brak apetytu. Teraz trochę lepiej.
Ale sam fakt że cukierki czekoladowe leżą sobie a ja tylko na nie patrzę. Wcześniej to było nie do pomyślenia. Już dawno by ich nie było.

Wybieram się pojutrze do lekarza. Mam nadzieje, że długo tam nie posiedzę.
Z jednej strony to chciałabym wiedzieć co mi w końcu dolega a z drugiej to jakiś strach ogarnia.

Pod koniec starego roku rozmawiałam z koleżanką rok ode mnie starszą. Wiedziałam, że choruje na tarczycę tylko nie myślałam że jest tak źle. Ile da radę wytrzymać wszelkie dolegliwości tyle czasu będzie miała tarczycę, a potem to do osunięcia. 

Coraz gorzej z tym zdrowiem. Ale jakoś trzeba się wziąć w garść i myśleć pozytywnie.

żyworódko
Chyba mi się pomyliło 100 lat z 1000 postów
Dziękuję za zainteresowanie i przyznam, że brakuje mi Twojego "Witajcie dziewczęta".

cisza to ja
Mam nadzieję, że mimo wszystko uda Ci się pogodzić te "dwa światy".
Póki co to zaglądam tu i tam.

Dobrej nocy

Hey pozdrawiam wszystkie Mychy - tu piszące

ja od 3 tygodni mam remont kuchni i loggy - końca nie widać bleeee

bloga ciszy .. nie czytam - bo nawet nie wiem gdzie szukać 

Długo mnie tu nie było i przyznam, że bardzo rzadko zaglądałam.
Zresztą tu moje pisanie już coraz bardziej było monologiem, co też mnie zniechęcało.
Nie umiałam zebrać życzliwych sobie osób i pomimo, że odwiedzin miałam sporo, to rozmów prawie wcale.
Jednak są tacy, którzy o mnie nie zapomnieli i poprzez pocztę pytają, co ze mną dzieje się.
Jest to bardzo miłe
Odpowiadam więc tutaj, że coś się wypaliło, coś zgasło i nie mam co, albo nie umiem już pisać spontanicznie,
co mi w duszy gra.
A też i nie za bardzo gra, bo ogarnął mnie marazm i żyję z dnia na dzień, byle bym miała spokój, bo ze zdrowiem już też nie jest za dobrze.
Do niedawna żyłam nadzieją, że ułoży się wreszcie możliwie po ludzku z moimi najbliższymi, ale oni nie przejawiają chęci naprawienia stosunków, a wręcz mam wrażenie, że wszystko się pogorszyło.
Dzieci sterowane nadal nie wiedzą jak wobec mnie postępować.
Wnuczka okazuje mi niechęć i agresję mimo, że niczego złego jej nie zrobiłam.
Wnuczek za mały, żeby mieć własne zdanie.
Ot, tak się porobiło, że zaczynam żyć jak pustelnica.
Wiem, wiem..... to brzmi jak użalanie się, bo przecież świat nie kończy się na ludziach, których kiedyś
kochałam, bo wokół jest wielu innych, ale dla mnie to duża trudność zawierać nowe znajomości, gdyż bardzo na
ludziach zawiodłam się, a też i ze starymi z różnych względów nie chcę kontaktów utrzymywać.
Tak więc kółko zrobiło się małe i ciasne.
Czuję ogromne zmęczenie zimą, bo dała mi się we znaki, trzymała mnie na siłę w domu, kazała mi dużo palić w piecu i zabraniała wyjazdów, w obawie, że mogę mieć w mieszkaniu straty mrozem spowodowane.
Może wiosna, która już jest za progiem wniesie w moje życie świeży powiew.
Zobaczymy......
Pozdrawiam serdecznie tych, którzy o mnie nie zapomnieli i tych, którzy zajrzą jeszcze do mojego wątku.

witam - ciszo - lucynka Cię zaprasza - ja też - serdecznie ...do Stokrotek :lol:
tam każdy temat jest dobry ... smutny... wesoły ...normalny .... bez wzajemnej wazeliny ...
co masz na sercu to piszesz .......... pozdrawiam wszystkie Myszki tu zagądające

Witaj Ciszo...i witajcie dziewczęta. 

Przepowiedziałam Ci, że wrócisz.
W moim poście ze stycznia napisałam:

Gdy wchodzę na forum, to zazwyczaj patrzę, kto jest zalogowany... dzisiaj czytam, a tu Cisza to ja.
Ja wiedziałam co u Ciebie się dzieje, z Twojego blogu.

Często myślałam o jjoannie, co u niej, bo z Ba-chą 'widzimy się' w wątku "Witaj zdrówko!".
Zajrzyj do niego - większość pisze wierszem i można się serdecznie pośmiać z naszej twórczości - wierszokletek.
Atmosfera jest naprawdę miła i serdeczna, na mnie działa odprężająco.

Wróciłaś, to nie zastanawiaj się już nad tym: czy  "powinnaś" skoro czujesz taką potrzebę.
Reaktywowałaś wątek, a to już początek dalszego jego istnienia.

Dziewczęta pozdrawiam i życzę spokojnej nocki.

No tak żyworódko  przepowiedziałaś.........
i oto znów się tu zadomawiam.
Myślę, że jak zwykle potrzebuje trochę czasu, by rozkręcić się.
Wiem już na pewno, że pisać chcę i chyba muszę, bo inaczej grozi mi marazm, albo uduszenie.
Blog mój szybuje w kosmosie, ale mam w głowie i w sercu to, co tam pisałam.
Wydrukowałam go także, by sobie czasem poczytać, a też mam nadzieję, że kiedyś......... przeczytają go moi najbliżsi, którzy teraz  są dla mnie bardzo dalecy.
Chyba, że dojrzeję do decyzji i spalę go w piecu.

Magdalena_1976 witaj
Ja właśnie jestem taka dżdżownicą, która po wdeptaniu w ziemię znów się na powierzchnię wydostaje, by czyjś but ją trafił.........

Ostatnio wdeptała mnie w ziemię moja pseudo przyjaciółka, która jak okazało się, czytała mojego bloga świetnie się maskując, a przy okazji - bawiąc.
Nie było w nim /blogu/ wielkich sensacji, bo moje codzienne życie sensacją nie jest, ale było też o kimś z kim byłam bardzo blisko przez jakiś czas, a ten ktoś jest z tego samego grona i ona z tego sensację zrobić chciała.
I nie wstydzę się tego, że byłam, bo mężczyzna ten był wolnym, a to dla mnie było piękne przeżycie, ale świadomość, że czyta spore grono moich znajomych, zniechęciła mnie do obnażania się w tym gronie.
   
Zaczęło się od śmierci naszego kolegi, a skończyło na szantażu, plotkach i nienawiści.

Ale przybliżę sprawę w następnej notce.

Pozdrawiam

Miał 50 lat i młodą córkę, na którą spadł obowiązek pochowania go po śmierci.
Nie zostawił majątku, choć biedakiem nie był, ale lubił swobodnie pożyć i co zarobił poza granicami kraju dość szybko kurczyło się.
Na tyle szybko, że córka nie miała pieniędzy na pogrzeb.
Był jednym z nas, gdy więc moja pseudo przyjaciółka zadzwoniła do mnie, by ponarzekać, że nikogo to nie obchodzi zaproponowałam, żeby dać ogłoszenie na Fb i zaapelować do ludzi dobrej woli o pomoc.
Zaproponowałam, że zajmę się zbiórką i udostępnię także swoje konto, by tym którzy przyjść do klubu nie mogą,
a chcą pomóc ? ułatwić to.
Zebrałam całkiem przyzwoitą kwotę i wszystko, a także przekazanie pieniędzy odbywało się komisyjnie, po uprzednim pobraniu wyciągu z konta.
Nikt nie miał zastrzeżeń.
Z zebranej kwoty 5% przeznaczyliśmy na kwiaty od darczyńców i była to całkiem niezła na wiązankę kwota.
Dziewczyna szybko pozałatwiała co potrzeba.
Moja pseudo dostała natomiast jakiegoś niewytłumaczalnego wściku i zaczęła mnie czepiać się.
Najpierw, że udostępniłam konto, potem, że jej zdaniem wyliczenie nie zgadza się, a na koniec  gdy na Fb poinformowałam, że jeszcze płyną pieniądze, to zażądała żebym dołożyła pieniędzy, bo to co daliśmy na wiązankę to
za mało, bo ona /podjęła się kupna/ chce załatwić wieniec.
Odmówiłam, bo po pierwsze ustalenia były komisyjnie, a po drugie jeszcze fizycznie tych pieniędzy nie miałam, a skóry na byku /tak powiedziałam/ dzielić nie umiem.
Nazwala mnie autokratką, usunęła ze znajomych i zrobiła na Fb sensację ujawniając mój nick blogowy.
Oniemiałam z wrażenia, bo nie sądziłam, że ona mój blog od dawna czytała.
W takim amoku wydała się, że tak jest i mało tego, zaczęła mnie szantażować, że ujawni kto był moim kochankiem.

Myślę, że dostała takiego kociokwiku, bo przeczytała moją notkę dotyczącą właśnie jej zachowań, jakie opisałam tutaj,
a tam zamieściłam komentarz, że jest ograniczona i mam coraz bardziej dość jej zachowań.
I w taki sposób śmierć bardziej jej, niż mojego przyjaciela przyczyniła się, że z moich uczuć zrobiła wiadro z fekaliami
i w dodatku zawartość wylała na mnie.

Blog mój szybuje w kosmosie, a mnie pozostał kolejny siniak na dupie za to, że
pomogłam.
Czy ja kiedyś przestanę  z wychodzeniem przed szereg?
Czy zobojętnieję na wszystko, co bezpośrednio mnie nie dotyczy?

luc

.

Ba-Cha  dziękuję to naprawdę trafione.

Dzisiaj od rana moje myśli krążą wokół kolejnego pogrzebu młodego jeszcze człowieka.
Miał dopiero 40 lat, ale trzustka odmówiła posłuszeństwa i gdyby nie to, że wcześnie zobaczył problem z alkoholem, to już dawno
nie byłoby go wśród żywych. Walczył dzielnie z tą chorobą, jednak przegrał.
Dwanaście lat temu przyjmował mnie do wspólnoty. Byłam skrępowana, że taki młody, a ja............. jednak wszystkie te lata znajomości pokazały, że we wspólnocie nie ma młodych i starych, a są ludzie z takim samym problemem.
Przez te lata pożegnałam już wiele osób i to zwłaszcza mężczyzn, którym ten organ wysiadł.
Kobiety umierały na raka.
Smutne jest to, że wychodziły z nałogów by rozpocząć nowe, zdrowe życie, a poległy przy następnej chorobie i umierały
jako trzeźwe.
Niezależnie od powyższego to zawsze gdy umiera młody człowiek jest we mnie niezgoda na to.
Czy zatem powinnam być Bogu wdzięczna, że mnie jeszcze trzyma na tej ziemi?
Myślę, że tak.
I niech się dzieje co chce, ja jednak kocham życie.

Zbieram się pożegnać L.

Mam też nadzieje luc, że zaświeci.

Tymczasem jestem spracowana.
Łapię pogodę, a raczej zaplanowane prace wykonuje w tę 'łapaną' pogodę i wszystko mam po wariacku.
Jednak zawsze na wiosnę robię wszelkie przeglądy, by lato spędzić spokojnie i możliwie gdzieś poza domem.
Wystarczy, że w nim trzyma mnie zima w obawie, że coś się zadzieje, zamarznie i będę miała problem.
Bywa, że gdzieś jednak muszę, to wtedy siostra ma zajęcie i musi przyjeżdżać, by sprawdzać, czy wszystko jest w porządku.
Staram się wiec nie nadużywać jej cierpliwości.
Gonię więc z pracami wszelkimi gdy tylko to możliwe.
Na ten moment mam już przegląd i konserwację dachu, bo po zimie zawsze trzeba z pędzlem i farbą tam wleźć, a co mogę
zrobić sama to robię, by nie wydawać niepotrzebnie pieniędzy.
Już młodzian wymienił mi uszkodzone rynny, uszczelnił je i sprawdziły się w ostatnią ulewę. Nic nie przeciekało.
Zrobiłam też nowy odpływ wody z rynien oczywiście młodziana rękami, bo stary był na powierzchni kostki,  a ten jest wpuszczony
w głąb kostki. Jest równy z nią i zamaskowany kratką.
Dobrze, że mam takiego znajomego, który jest złotą rączką i potrafi poza swoim fachem /hydraulik/ robić przeróżne rzeczy.
On zadowolony, bo zarabia..... ja bo mam problem z głowy.
Drewno pocięłam krajzegą, bo mi samo spadło z nieba, a właściwie, to mi ścięli z urzędu gałęzie, by nie dotykały przewodów elektrycznych.
Pieniek, siekiera, piła i krajzega i mam zapas na długo.
Węgiel już kupiłam. Przewody kominowe oczyszczone. Jeszcze ciut wykleić spękania w piecu i będę WOLNA!!!
Jak to pięknie brzmi ....wolna.
Idzie lato i ja je odpowiednio wykorzystam

A coż to ta krajzega?
Uwielbiam regionalizmy. Jakas pilarka? To z niemieckiego?
Przy okazji, to bardzo pracowita jesteś.

Co do lata - to tak trzymaj

'mery90'  witaj
Nie mam już żadnych złudzeń co do tego, że  się poukłada.
Za długo to trwa i wszelkie moje podejścia nie przynoszą nic dobrego, a wręcz przeciwnie jeszcze bardziej ich rozzuchwala.
Nie pozostaje mi nic innego jak bronić wcześniej wyznaczonych granic i nie wdawać się w żadne dyskusje, które to mnie
najbardziej szkodzą.

luc
Istotnie jestem bardzo pracowita i jak życie pokazało dobrze zorganizowana.
Pewnie dlatego nieźle sobie radzę.
Powiem, że jak nie mam zajęcia, to dostaję przysłowiowego kota, więc u mnie nie za bardzo zarobić można, bo ja większość
prac robię sama.

Ba-Cha dziękuję
Te zasady pozwalają na spokojne życie.

Miłe Panie,
to na takiej maszynie zwanej popularnie krajzegą tnę drewno, bo od siekiery ręce by mi poodpadały.
Piękna jest prawda? Warczy jedynie za głośno, ale to dobrze, bo nie pozwala zapomnieć, że jest bardzo groźna.
Traktuję więc ją z należytym szacunkiem i z ogromną uwagą pracuję na niej.

luc
Myślałam, że to ja taka nocna sowa

Ale już dobrej nocy życzę.

No nie..... to je bitwa

W poniedziałek udało mi się z przyjaciółką zwiedzić nadprogramowo Park Miniatur Obiektów Sakralnych w Częstochowie.
Na terenie opuszczonego wyrobiska wapieni utworzono 2 lata temu wspaniały wspomniany Park.
Naturalne środowisko dodaje jemu niesamowitego uroku.
Wysoko na górze stoi monumentalny pomnik Papieża /naszego/. Widoczny z daleka, więc nie jest trudno trafić.
Ciekawostką jest to, że pierwotnie pomnik ten ustawiony został tyłem do Jasnej Góry i przekręcony został o 180 stopni.
Całość robi wielkie wrażenie.
Mi osobiście brakowało choćby czubka jednego czerwonego bucika, jakie nosił Papież.

A jutro zobaczę po raz pierwszy swojego najmłodszego wnuczka.
'Polonus' mnie powiezie mam nadzieję szczęśliwie.
Pobędę z nimi najdłużej jak będzie można, a właściwie jak mój portfel wytrzyma swoje odchudzanie.
Nie przewiduję jednak już żadnych w tym roku wydatków.
Wszelkie ważne i kosztowne sprawy są już za mną.
Teraz przyjemności..............

Hello dziewczynki  pozdrawiam ....

jjoanno - przyjemnego remonciku napisz jak idzie ????

ciszo ???? ... no i jak najmłodszy wnusio ????

Żyworódko;

Najszczersze gratulacje dla szczęśliwej babci i dumnych rodziców.
Książątko w Anglii "nawaliło" z terminem - Twój wnuczuś godnie go zastąpił. WSZYSTKIEGO najlepszego dla maluszka i całej rodziny

Ale niespodzianka!
Mało, że  jjoanna odezwała się, co mnie niezmiernie cieszy, to żyworódka babcią się stała.
Wszystkiego najlepszego babciu!

Ja po gościnie.
Rodzina odleciała do siebie... ja wróciłam do siebie.
Najmłodszy wnuczek Ba-Cho... i inni, to żywe srebro, ale też szkodnik jakich mało. To dziecko nie usiedzi spokojnie kilku minut.
Podejrzewam, że ma ADHD, ale nie sugerowałam tego córce, bo przecież sama wie, co ma robić i gdzie z tym się udać.
Jest zupełnym przeciwieństwem swojego 11 letniego brata. Pomimo różnic obaj mają bardzo dobre relacje.
Na szczęście tam gdzie byliśmy jest mnóstwo rozrywek dla dzieci, więc one się 'rozrywały', a my mogłyśmy nacieszyć się sobą.
Dobrym pomysłem było wynajęcie pokoju w hoteliku, bo fakt, że byłam całkiem swobodna i kiedy chciałam to wychodziłam i wracałam
spowodował, że maksymalnie tam z nimi byłam.
Teściowa była zazdrosna o uczucia córki do mnie i dzieci i nie starała się tego ukrywać, więc wizyty w jej domu ograniczałam do minimum.
Nie udało mi się z nią zaprzyjaźnić pomimo, że znamy się od wielu lat. Była u mnie w gościnie, gdy córka po chemii przyjechała z malutkim synkiem.
Byłam ja u niej, gdy zięć spowodował wypadek, a córka była w ciąży z drugim.
Kobitkę jakaś zazdrość nieuzasadniona żre, a ja nie mam ochoty na czyjeś fochy.
Nie wiem zupełnie dlaczego tej pustej babie poświęcam tutaj swój czas.
Ogólnie jestem zadowolona, wypoczęta, opalona.
Pomimo zaleceń lekarskich, by nie pływać, często na basenie /także odkrytym/ bywaliśmy, bo w upalne dni, to rozkosz dla ciała i duszy.
Z finansów wyzerowałam się, ale to żadne zmartwienie, bo będzie napływ nowy, a ja wydatków większych w tym roku już nie przewiduję.
Tutaj zapanowała cisza jak makiem zasiał.
Nie było tajemnicą dokąd ja pojechałam, więc mogę przypuszczać, że to jeszcze dołożyło do pieca......
Wnuczek mój ukochany, który do niedawna także kochał mnie bardzo.... udaje, że mnie nie widzi.
Ot głupoto /mojej córki/ żebyś umiała fruwać, to polatałabyś nad stolicą.
Ja jednak uodparniam się na te wszystkie zachowania i zachowuję obojętność.
Niech się dzieje, co musi, bo ja wpływu na to żadnego nie mam, chociaż bardzo bym chciała.
Tymczasem mimo przykrości,  trudności, kłód pod nogami .... i wielu innych przykrych tutaj zdarzeń, ja spokojnie weszłam
w trzynasty rok nie picia alkoholu.

Na dziś wystarczy.
Pozdrawiam serdecznie wszystkich, którzy w tym wątku odezwali się, a także tych, którzy zza kotary do mnie zaglądają

.

Witajcie

Jak to miło Was czytać, ale wypada i samemu coś napisać.

żyworódko

Przyjmij i moje gratulacje ponownego zostania babcią i jeśli dobrze liczę to Twój wnuczek za dwa dni skończy miesiąc. Tak akurat mam że daty to pamiętam na zasadzie skojarzeń i jeżeli gdzieś będę słyszeć o urodzinach księcia Jerzego to pewnie i pomyślę o Twoim wnuczku no i do tego ta 13, wiec będzie jeszcze łatwiej.

Ciszo

Fajnie ,że się wyjazd udał i jeszcze fajniej, że następny w planach.

O sporcie......

Teraz mam przerwę. Siatkarze trenują i przygotowują się do Mistrzostw Europy, a te dopiero za miesiąc. Oby im poszło lepiej niż w Lidze Światowej.
Przerwa jeżeli chodzi o siatkówkę. Teraz śledzę skoki narciarskie, też mężczyźni tylko młodsi .
Zaczęły się letnie zawody i idzie im całkiem dobrze.
Żeby była jakaś równowaga to śledzę też trochę żeńską siatkówkę. Można powiedzieć, że kobiety "wracają", więc to takie obserwowanie tego powrotu do dawnej siatkówki.

O upałach.........

Dały mi się też we znaki, ale jakoś tak źle nie było. Dodatkowa udręka to komary, więc nie ma mowy o otwieraniu okna na noc bez umocowanej na nim siatki a i tak wchodzą. Już nawet nie to pogryzienie, ale to brzęczenie może do szału doprowadzić.

O "bólu i cierpieniu"........

Prawie pół lipca walczyłam z bólem, a to za sprawą wyrwanego zęba. Prawie godzinę w gabinecie dentystycznym, ponoć skręcone były korzenie i dlatego tak długo, bo powoli, aby się szybciej goiło. No nie wiem czy szybciej to dwa tygodnie, ale tyle to trwało mniej więcej. Dwa opakowania tabletek przeciwbólowych. Chociaż udało się nie przekroczyć dobowej dawki to i tak bez bólu brzucha się nie obyło. Ale dobrze że i tak to się  skończyło. To wydarzenie to mogę śmiało wpisać do swojej książki rekordów.

No i remontach.........

Jakoś to obniżenie sufitu już mnie aż tak nie "boli". Następna sprawa to ćwierćwałki styropianowe przy suficie. Z jednej strony to dobrze, bo zakryły szpary między sufitem i ścianą i jakoś tak nawet dobrze wyglądają, ale malowanie ściany pod nimi na inny kolor niż biały to już takie fajne nie jest, bo jak tu malować, żeby było prosto. Chyba przy następnym malowaniu je zerwę tym bardziej że w pokoju ich nie ma i wiem że ich tam nie założę choć na początku planowałam. Następnie kolor ścian. Farba okazała się za ciemna, może jak bym sama kupowała to kupiłabym jaśniejszą i nie trzeba by było jej rozjaśniać, ale siedziałam cicho jak mysz pod miotłą szczęśliwa że w ogóle można już malować
No i na końcu podłoga. Na początku miały być płytki. Po jakimś czasie zmieniłam zdanie i jest podłoga z paneli dębowych. A to dlatego że "cieplejsza" i że będzie łączyć się z pokojem bezpośrednio (drzwi nie będzie). Na niewielkiej powierzchni to lepiej wygląda taka jednolita podłoga. I łatwo ją zdemontować. Martwi jedynie to, że wiadomo kuchnia to woda, ale cóż pożyjemy zobaczymy. Przy podłodze też był problem, znowu zabrakło kontroli . Pamiętam jak pewnego dnia wchodzę i patrzę: a to co? Dwa panele wyraźnie odbiegają od innych kształtem słoi, jeżeli to w ogóle można nazwać słojami i to w miejscu gdzie je najbardziej widać. To wyglądało tak  jakby ktoś bosą, mokrą nogą śladów narobił na tych dwóch akurat panelach.
Po mojej interwencji zostało to zmienione. I taką kuchnie widziałam po raz ostatni z tymi "ciapkami" . Teraz już są meble a właściwie ich część. Na razie nie ma frontów i górnych szafek. Ale najważniejsze, że da się żyć .
Ciekawa jestem jak teraz wygląda, ale z drugiej obawa że znowu to "coś", a przecież mebli nie poprzestawiam, bo wszystko ze sobą poskręcane .
Wybieram się niedługo to się okaże, a o remontach jeszcze napiszę, bo za jakiś czas jak przeczytam to dopiero będzie dla mnie ciekawa lektura

Ba-Cha

A jak u Ciebie po remoncie? Czy wszystko poszło zgodnie z planem?
Najpierw się dziwiłam czemu zimą, potem doczytałam, że siła wyższa, więc się przestałam dziwić

Pozdrawiam wszystkich w to niedzielne popołudnie

Ze wspomnień

Wypadło na 15 sierpnia - dzień wejścia pielgrzymki na Jasną Górę.
Udało nam się ciut okrężną drogą dojechać na czas do Dobrodzienia, gdzie przebywała.
Już z daleka widziałam jakieś dziecko, wiszące na drewnianym płocie, stanowiącym ogrodzenie, z głową ukrytą w ramionach.
Podjeżdżaliśmy powoli i stanęliśmy przy tym dziecku, a ono ani drgnie.
Głowa jakby bardziej się w chude ramionka skryła pomimo, że znała nasz samochód, bo w lipcu była u nas
przez dwa tygodnie.
To była ona.
Wysiadłam, podeszłam, przemówiłam, a ona nic.... milczy.
Jakby wrosła w te drewniane sztachetki.
Żeby wejść musiałam zadzwonić i natychmiast wyszła kobieta, która gdy podjeżdżaliśmy - stała w oknie.
Podeszłam do małej mumii, oderwałam delikatnie od sztachetek, a ona bez słowa wtuliła się we mnie i tak weszłyśmy do gabinetu dyrektorki, która już nas oczekiwała.
W budynku zaczęło się dziwne poruszenie, a to zwołano wszystkie dzieci i tylnym wejściem wyprowadzono je na wycieczkę do
pobliskiego lasu.
Nie pożegnała się z nimi.
Nie było to wskazane.... bo one by bardzo przeżywały jej odejście, nie dlatego, że ją tak lubią, ale z zazdrości, że jej się poszczęściło, a one zostają.......
                            wyjaśniła dyrektor.
Formalności były krótkie, oświadczenia gotowe, tylko je podpisać, w obecności jeszcze innych osób jako świadków.
I mamy czekać na wezwanie do sądu.
Do foliowej torby wrzucono trochę jej osobistych rzeczy.... i w drogę.
Pojechaliśmy do Częstochowy, by pożegnała się z matką i dziadkiem. Tu znów ciut jej rzeczy w reklamówkę i po niezbyt długiej wizycie..... w drogę do naszego już wspólnego domu.
Ona była jak z marmuru i nie mówiła nic.
Dopiero gdy po drodze zatrzymaliśmy się, by coś zjeść usłyszałam ledwie wypowiedziane słowa:
"to jednak nie jest sen".
I tak zaczęło się nasze wspólne życie, które przez kilkanaście lat trwało pomimo, że nie wszystko było różowe.
Dziewczynki miały poprawne relacje, co nie oznacza, że nie było konfliktów.
Były, ale powiedzmy, że nie było huraganów.
Dopiero po kilku latach, gdy skonfliktowana ze mną moja córka kazała jej się opowiedzieć po czyjej stoi stronie, ta zachowując neutralność ......... straciła przychylność siostry.
Straciła także wtedy, gdy mój eks, a jej ulubiony wujcio, będąc zaproszonym przez nią do Paryża, nie uzyskał zgody na przyjazd ze swoją świeżo upieczoną miłością, więc nie skorzystał w ogóle.

A między nami jest zwyczajnie, normalnie, poprawnie...... i chociaż było różnie, to mijało i nie pozostawiło fusów.......
po prostu mijało.

Na dziś  z tej rodziny ma tylko mnie i twierdzi, że jestem jej najbliższą osobą - bo matką.

Hey dziewczęta Żyworódka- Cisza- JJoanna

jjoanno  - o remontach zapomniałam - wszystko wyszło ok!
jak czytałaś - miałam rozłożone w czasie
pierwsze : wymiana prądu +  wyburzenie pieca kaflowego + gładzie + malowanie 4 pomieszczeń = SPRZĄTANIE 
potem remont kuchni + loggy ( wymiana wszystkiego ! )  = SPRZĄTANIE..
czyszczenie szlifierką oscylacyjną framug drzwi ( reszta w piwnicy ) przez Syncia  - malowałAM ja - 5 szt hi =
SPRZĄTANIE ...         pozdrawiam.....

Witaj Ciszo
Fajnie, że znów piszesz.

Żyworódko spóźnione gratulacje

Za wcześnie, za wcześnie

Ręce opadają czasem do samej ziemi.
Kupiłam sandałki skórzane na koturnie "Syreny' za kwotę 139,99 zł i radość moja trwała krótko, bo do pierwszego wyjścia w gorący
dzień i to w 7 dni od dokonanego zakupu.
W domu testowałam je by ewentualnie odkryć niedogodności i nic nie działo się, dlatego nie skorzystałam z możliwości zwrotu w pięć dni
od zakupu.
Gdy jednak wyszłam w nich na ślub koleżanki, a po  byłam zmuszona chodzić przez kilka godzin, czułam jak moje nogi robią się obolałe, stopy piekły jakbym chodziła po rozpalonym żelazie.
Wkładka marszczyła się od gorąca chyba, co dodatkowo utrudniało mi chodzenie.
Wróciłam do domu z tak obolałymi nogami, że chciało mi się płakać.
Obuwie zaniosłam do reklamacji, a jako główną przyczynę podałam to, że marszczą się wkładki /skórzane/, a dopiero potem napisałam o uczuciu parzenia w stopy.
Reklamacji nie uznano, więc złożyłam odwołanie, na co otrzymałam cały wywód rzeczoznawcy odnośnie indywidualnych cech stóp klientów, które są przyczyną parzenia w stopy i ile są w stanie wyprodukować potu, pomijając najważniejszą rzecz, czyli marszczenie wkładek, które dodatkowo przy chodzeniu sprawiają ból.
Obuwie w ten sposób przeleżało sobie w sklepie miesiąc i wkładki pozostały rozciągnięte tzn nie wchłonęły się, co jest zauważalne gołym okiem dla każdego normalnego człowieka, ale nie dla osób rozpatrujących wniosek o zwrot pieniędzy w tym rzeczoznawcy od siedmiu boleści.
Gdybym nie miała w sobie pogody ducha, o czym  napisała niu7nia /pozdrawiam / to bym wściekła się maksymalnie, a tak to zrezygnowana odebrałam to obuwie wraz z 'mądrą' opinią rzeczoznawcy i poszłam do zwykłego szewca nie informując go o reklamacjach i odpowiedziach, a ten popatrzył, pomacał, stwierdził, że skórka na wkładki jest stanowczo za cienka i naklei mi wkładki nowe za całe 40,- zł. Tak wiec unicestwiłam dwuletnią na nie gwarancję i podwyższyłam wartość sandałków do 179.99 złotych.
No i mam za to, że zachciało mi się obuwia renomowanej firmy, zamiast z rzekomą wadą moich stóp łazić w ciapciach, albo szmatami je /nogi/ obwiązywać coby pot wytwarzany przez moje stopy w nie mógł dobrze wsiąkać.

luc

.

Witaj Ciszo i pozostałe netkobietki

No tak buty.
Podczas mojego ostatniego pobytu w mieście doszłam do wniosku, że moje nie pierwszej już młodości letnie buty, które dotąd uważałam za w miarę wygodne podczas dłuższych pieszych wypraw nie zdały egzaminu. Może te trasy były za długie. Zakończyło się to kilkoma odciskami. I tak pooklejana plastrami jakoś dotarłam do domu. Więc znam ten ból.

Moja wizyta w mieście wynikła nie tylko z potrzeby zobaczenia postępów remontowych, lecz przede wszystkim chodziło o legalizację wodomierzy. Stąd też te długie trasy. Wszystko udało się załatwić łącznie z plombami także jest spokój na 5 lat.

A co do remontów.

Może zacznę od negatywnych rzeczy. Tym razem to nie jest jakieś tam wizualne niedopatrzenie, ale chodzi o wygodę. Meble są po prostu za wysokie. Do tego dochodzą wysokie palniki i to jest wręcz nawet niebezpieczne. Raz było nawet tak, że garnek podczas mieszania zjeżdżał z kuchni w moja stronę a ja w ostatniej chwili to zauważyłam i powstrzymałam ten upadek. Nie wiem czy to przez te palniki czy wysokość szafek czy może moją nieporadność. Tak czy owak jest za wysoko. Wysokość jest regulowana na nóżkach, więc mam nadzieję a wręcz nie wyobrażam sobie, aby nie dało się tego trochę skręcić. Z innych rzeczy negatywnych, ale już nie takiej rangi. Czytając opinie na temat szklanych płyt gazowych często czytałam "trudna w utrzymaniu czystości". Tak więc przekonałam się na własne oczy na czym owa "trudność" polega. Ale no cóż, jakoś to będzie .
Jeśli już o tej "trudności" coś tam wiedziałam to już o zabezpieczeniu przeciw wypływowi gazu w ogóle. Bardziej to było denerwujące niż te pyłki, zacieki, smugi itp. na szkle. No bo jak to, jest już zapalony gaz i nie można puścić tylko chwilę trzeba przytrzymać. Albo nie mam wyczucia albo wprawy co do tej "chwili". Póki odpaliłam trzy razy zapalałam . Może coś w instrukcji wyczytam, może będzie lepiej. Może. W tym "może" cała nadzieja.
A teraz już o pozytywnych rzeczach. Miałam obawy czy kuchnia po wstawieniu mebli będzie przestronna, bo wcześniej było tych mebli mniej i innych rozmiarów. No i jest dobrze, jest dość miejsca między meblami a stołem. A to oznacza, że będzie stół i to w takim wymiarach  w jakich teraz jest stary.
Dobrym wyborem okazał się wybór podłogi z paneli do kuchni, przynajmniej teraz tak myślę.
Dobry wybór to także zlew granitowy. Jakoś tak specjalnie nie musiałam się nim zajmować, aby jakoś wyglądał.
Kuchnia w końcu zaczęła przypominać kuchnie i to jest duży plus, chociaż trochę jej jeszcze brakuje. Przede wszystkim drzwiczek do szafek, stołu, taboretów. No i też piekarnika.

Ja to tylko wyczytałam o remontach w kuchni i loggy a tu takie hiper remonty były

No i oczywiście  na koniec o sporcie

Przed Mistrzostwami Europy siatkarze rozgrywają mecze towarzyskie z zespołem Serbii. Takie mecze to mecze kontrolne, sprawdza się ustawienia, formę zawodników itp. więc w zasadzie wynik nie jest ważny. Chociaż z drugiej strony poprzez zwycięstwa buduje się pewność siebie. Po ostatnich porażkach siatkarzom potrzeba zwycięstw jak tlenu, jak to powiedział jeden z naszych dziennikarzy. Na razie dwie porażki w meczach z Serbami, dziś ostatni mecz.
Dziś też Letnie Mistrzostwa Polski w skokach narciarskich. Także ciekawie to wszystko wygląda na dziś. Po dniach posuchy sportowej w końcu coś się dzieje

Pozdrawiam wszystkich