przyjaciolki na samotne wieczory - Netkobiety.pl

Ja tez w niemczech. Gdzie jestes? Czesto wracasz do PL?

Musimy o facetach? Facet to swinia! A nawet jak nie swinia, to i tak sie kiedys okaze ze swinia. Wiec wychodzi na jedno

Zycie bez dzieci slabo. Moja mama mieszkala w Niemczech prawie cale moje zycie.. i takie widzenia raz na pol roku troche mi zrabaly psychike. Niestety. Na miejscu angiety sciagnelabym dzieciaki do siebie.. i zostala w DE na stale.

Ja monachium oj pracuje tu i tam .. juz 4 lata prawie. Czemu nie wzielas dzieciakow ze soba? gwarantuje ze lepiej byscie na tym wyszli.. ja troche zaluje, ze mama mnie nie sciagnela tutaj wczesniej.

Tez masz jakies zle wspomnienia? I z jednym i z drugim?

zmykam spać, dobrej nocy dziewuszki

iw kolorowych snów

Witam samotne koleżanki!  Ja jestem również samotna, ale może w trochę innym znaczeniu. Mam męża, dorosłe dziecko i.... na tym koniec. Życie tak mi się poukładało, że bliscy /z mojej strony/ odeszli, a dawne przyjaźnie się pourywały. Z dwoma chłopami w domu, tak naprawdę nie da się pogadać jak z kobitką. Chłop to chłop, inny tok myślenia.../ha,ha!/. A w pracy - wiadomo, pogadać można, ale najlepiej o pogodzie, bo zaraz człowieka obmówią.. Więc chętnie się przyłączę do pogaduszek. Jestem chyba trochę od was starsza, to może nauczona życiowym doświadczeniem, coś doradzę.. ?

Dzięki!  Wobec tego,  będę tutaj z wami  :-)   Dziś pochmurno, ale tylko w pogodzie!  :-)

Oj tak. Ja w pracy jestem otoczona tylko babami i niestety widze jakie sa (jestesmy?) falszywe. Ciagle obgadywanie, plotkowanie, gadanie. Meczy mnie to. Uslyszalam juz chyba trzy wielkie zyciowe historie kolezanek. Jedna z nich zwierza mi sie CODZIENNIE, praktycznie ciagle z tego samego. I nie widzi, ze nie mam ochoty tego sluchac, a tym bardziej sama sie zwierzac.
Praca to praca!

ja tez pracuje z samymi kobietami i tez zauważyłam dożo fałszu, lizusostwa i jedna drugiej z chęcią podłożyłaby przysłowiową " świnię" by więcej zarobić

czasami ale bardzo rzadko

Powiem tak - obgaduje, ale nie w pracy + nie ludzi z pracy. Moge obgadywac kolezanke z druga kolezanka, ale wszystko to w moim towarzystwie znajomych, no i jakos tak przyjazniej. Plotkujemy, ze Aska znowu przytyla, ze Sylwia chyba chce zerwac z Wojtkiem etc etc, ale w pracy.. nie. W pracy tylko slucham, ze ktostam nie lubi szefowej, ze ktostam sie podlizuje. Czasem przytakne, kiwne glowa- ale sama nic nie powiem na ten temat. Po prostu sie boje.

Piszecie o tym, ze brak wam przyjaciólki- jak wyglądają wasze przyjaźnie? Nie macie absolutnie żadnej bliskiej przyjaciolki, osoby?

Dokladnie!

Catwoman, mam kilka przyjaciolek w Polsce* i kiedy przyjezdzam w odwiedziny zawsze umawiamy sie na piwny/kawowy catching up i zawsze jak tak samo - tzn jakbym nigdy nie wyjechala. Ale tutaj mam wlasciwie samych kolegow. Kilka dziewczyn, ktore tu poznalam, to albo pustaki, albo dziewczyny przejezdne (na pol roku, na rok, na kilka miesiecy), wiec sie nie angazuje.
Jedynymi osobami, z ktorymi tak na prawde rozmawiam i moge byc soba, sa moj chlopak i moja mama.

* zanim wyjechalam, zawsze bylam bardzo towarzyska. Mialam znajomych, przyjaciol na peczki. Lubilam ludzi, lubilam ich towarzystwo. Tylko teraz, ta zagranica zrobila ze mnie ponuraka i samotnika

ja jak bylam pierwszy raz w niemczech to mowilam sobie ze bede wracac do domu tylko na noc a tak to spotykac sie znajomymi wychodzic z dziecmi na dlugie spacery itp,a jak juz wrocilam to w ogule nie chcialam wychodzic z domu przez kilka pierwszych dni.a jak juz sie z kims spotkalam to nie bylo o czym gadac i to nie przez to ze czulam sie wyzsza czy cos tylko jakos nie bylo tematu.po kilku dniach sie rozkrecilam.

Wiem, ze trudno w to uwierzyc, ale naprawde zagranica. Jak wracam do PL, staje sie inna osoba.
Nie chodzi o to, ze tu mi zle - bardzo lubie tu mieszkac i nie planuje powrotu.. tylko jakos tak czasami robi sie szaro i nudno. A jak jeszcze jest taka pogoda jak ostatnio, to juz w ogole odechciewa sie zyc!

ja tam mam dwie przyjaciółki,jedna od przedszkola,druga tak od jakiś 11 lat:)
co do naszego kraju,aż boję się pomyśleć jakie życie bedą miały nasze dzieci tutaj za 15-20 lat,jak rząd sie nie zmieni to bedzie gorzej niż tragicznie,bo tragicznie juz jest:(

dobry wieczor dziewczeta

co taka cisza?:)

ja mam chwilkę na pogaduchy:)

ja tez nie wierze ze są jeszcze takie przyjazne

Witajcie,

Chciałam napisać to samo co Catwoman. Dla mnie też najlepszym przyjacielem jest mąż. Rozmawiamy o wszystkim, od poważnych spraw (zawodowych, politycznych etc), po plotki. Pewnie, że o wszystkim pogadać się nie da np. o ciuchach, kosmetykach, bo go to nudzi. Od tego faktycznie są kumpelki. Ale to i tak nie jest dziedzina, ktora by mnie zbytnio zajmowała.

Co do przyjaciółek to zauważyłam, że najmocniejsze przyjaźnie zawiera się w szkole. Jeśli potem nie traci się kontaktu to jest super. Ale jak straci się kontakt to już potem nie da się odbudować takiej wcześniejszej więzi (u mnie tak było). A w nieco późniejszym wieku trudno nawiązać prawdziwie przyjacielskie relacje. Też tak macie?

też:)

czesc dziewczyny,ja mam przyjaciolke  od 12 lat poznalysmy sie w szpitalu potem pisalismy listy do siebie a potem ona przyszla do mojej szloly.po szkole ona wyjechala na studia troche sie nasze stosunki ograniczyly do smsow i rzadkich spotkan ale po roku wrocila i choc juz nie mamy tyle czasu dla siebie co kiedys w czasach szkolnych to jak to jest tylko mozliwe to sie spotykamy i gadamy o wszystkim,jest moja prawdziwa przyjacioka na dobre i zle i bardzo bliska osoba nawet zostala chrzestna mojego syna.nasze swiaty sie roznia o 100%ona singielka z wyboru nawet jej nie w glowie jakie kolwiem kontakty z facetami tylko nauka i studia,ja matka 2 dzieci o szkole juz zapomnialam dawn.czasem mamy rozne poglady na cos ale umiemy uszanowac nasza odrebnosc i mysle ze nasza przyjazn bedzie trwalo zawsze

gdzie wy  wszystkie jestescie,cos pudto sie tu robi ostatnio....

no wlasnie moze my zaczniemy

uuuu to pewnie wracasz i odrazu lulu....ja lubilam miec popoludniowki spokoj byl jeden kierownik to spoko a tak to tylko plataja sie pod nogami i kazdy mowi cos innego.moj kiereonik byl super umial opiepszyc jak byla potrzeba ale i pochwalic.ale niestety  pracowalam z nim tylko pol roku

to kolacje o wlasciwej porze jesz,tak jak i ja w domu....teraz sie mialam odchudzac ale jakos mi nie wychodi....niestety a mialam przez chwile taka silna wole

no to ja jej w takim razie nie mialam.wykruszyly sie cos wszystkie z tego postu dziewczyny

no pisalam nie dawno ze jakos sie wykruszlo towarzystwo.a jak po pracy

W domu pustka? A co robicie z tą pustką?
Przecież samemu nie można się nudzić. Co robicie żeby tak nie było?