Próbuję się odkochać

w sumie to kiedys zastanawialam sie co wtedy faceci mysla...

Nie wiem -- nigdy tego nie robię. Nie ma szans, aby kobieta widziała, że się na nią gapię. To początek flirtu, a flirt prowadzi do seksu. A nuż powie "Podoba Ci się mój biust?". Można oczywiście udawać, że tylko flirtujemy, a potem w pewnym momencie ktoś powie "basta!"... ale po co w takim razie flirtować? Poza tym jak się uśmiechniesz, a on do Ciebie podejdzie, to będziesz musiała grzecznie go zbyć, więc po co się uśmiechać? Taka mikro-zaczepka to początek drogi...

Nie -- faceci wtedy nie myślą. Po prostu uderza adrenalina. Też się zastanawiam w jaki sposób to działa, że na sam widok jakoś tak podświadomie jest takie wewnętrzne uderzenie. Tutaj jest to wyolbrzymione do poziomu uzależnienia, ale opis wart przeczytania:

http://partnerstwo.onet.pl/1476345,4628,,uzalezniony_od_prostytutek,artykul.html

Sam, nie denerwujesz mnie
w sferze logiki i racjonalizmu, to ja to wszystko wiem i ja to wszystko rozumiem

i pewnie, że rozumiem, że tylko seks

czy był dla mnie całym światem? pewnie nie, ale ja kobieta silna, samodzielna i bardzo niezależna, zwykle służąca wsparciem i oparciem innym, miałam tak bardzo niewiele sfer dla mnie bezpiecznych. wiesz, życie to dzungla, w której się sie ciągle trzeba starać, spinać, rozwijać, tworzyć, kreować, byc do przodu i tak dalej
i każdy z nas pottrzebuje azylu, prawda/
ja jako samodzielna , odpowiedzialna od malenkości - w większości aspektów życia liczyłam zawsze na siebie
a tym obszarem poczucia bezpieczeństwa 9jak się okazało niesłusznie) były relacje z moim mężem - i w nim przekonanie, że o siebie dbamy i nigdy świadomie siebie nie zranimy

a mój mąż obrał mnie z resztek zaufania i wiary

i dlatego jest mi cięzko...
bo ja NIE POTRZEBUJĘ - mojego męża, rozumiesz?
nie jestem typem uwieszonego bluszczu, kobiety niezaradnej, kobiety strachliwej, która boi sie przyszłości, która nie wierzy, że da sobie rade i tak dalej

JA zawsze CHCIAŁAM mojego męża- jako towarzysza mojego zycia, jako partnera, jako człowieka, który podaje mi rekę i razem osiągamy więcej - wiesz.. efekt synergii

ostatecznie mój mąz wrzucił mnie na dno

i teraz zastanawiam się nad relacjami z nim, nad tym czy są mi potrzebne i jakie potrzeby mój mąz mi zaspokaja a jakie zaspokajam ja jemu

okazało sie, że ja nie jestem mu potrzebna - bo założył (tak traktuje zdradę) że może zyć beze mnie
oczywiście, jak mówisz, z jego punktu widzenia nigdy do takich ustaleń nie doszło, nigdy o tym nie pomyslał, nigdy sie nad tym nie zastanawiał..

a ja jestem życiową idelalistką
i bardzo to sobie cenię a w ramach tego uważam, że każdy ma prawo do szczęscia, miłości i pełnego zaangazowania - ja teraz tego męzowi nie daję
więc czuję się nieuczciwie

co do sytuacji - mąz się nie dowie.. no jasne, że to jest opcja - tylko dla mnie w konsekwencje zdrady wpisana jest opcja - mąz się dowie, więc rozwazyłabym cenę, jaką zapłąciłabym za ten romans - pełną cenę

czy sądzisz, że mój mąz przewidział JAK WIELE KOSZTOWAĆ GO BĘDZIE ta zdrada??
nie sądze
sam, on zapłącił okropna cenę
nie tylko sam - przekonując się jak zranił najbliższych'zapłącił cenę zmiany naszych relacji
'zapłacił cenę zycia z inna kobietą - NIE JESTM tą samą kobietą, którą byłam przed zdradą

gdzies czytałam, w jakieś książce, że kilka razy w naszym życiu następuje kres naszego zycia.
moje się skończyło
8 stycznia 2010 roku. serce mi staneło

narodziłam się ponownie, w innym  gorszym świecie, w którym bolało, w którym cierpiałam w którym... musiałam się zahartować..
ciągler wspominam tamtą, starą
ciągle zastanawiam się, czy nie było błędem narodzenie się na nowo ale próbowanie wskoczenia w skórę starego zycia i w jego ramy

ciągle się zastanawiam...

sam, ja wiem i rozumiem, dla niego jestem ideałem - ale on mnie zmienił
jego zdrada sprawiła, że:
stałam się podejrzliwa i zaborcza
nie pozwalam na męskie wypady, przyjemności, wyjazdy
jestem egoistka skupiona na swoich potrzebach
nie umiem dawać i nie umiem tez brać- owszem, rzeczy powierzchowne, materialne, dowody uznania i zachwoty - ale nie biore intymności, miłości, serca
jestem samotna - już teraz nie wierzę, że jest ktokolwiek, kto w trudach obejmie moją skołataną głowę - teraz musze pamiętać, że jestem sama i sama od siebie zależę i sama na sobie polegam i tylko na siebie moge liczyc - tak w ostatecznym rozrachunku

rozumiesz sam??

stara ja kocha męża, stara ja wybaczyłaby zdradę
nowa ja czuje się podeptana i zniszczona

czy słusznie?/
mówisz, że nie

że mój mąz nie chciał

czy ja się starałam to zrozumieć?
sam, ja nic inneego nie robie
ja od dwóch i pół roku z mozołem pracuję nad ta zdradą, tłumaczę tę zdradę, buduję każdy nowy dzień....

ja od dwóch i pól roku staram sie poukładac klocki w mojej głowie, iśc krok naprzód
staram sie przyjąc to, co rozumiem i co jest dla mnie oczywiste:
mój mąz zdradził mnie i skorzystał z okazji, ale nigdy nie chciał mnie zranić, nie chciał ode mnie odejść, nie wyobraża sobie życia beze mnie, dla niego jestem ideałem
gdyby mógł co0fnałby czas, ale nie może tego zrobić,
moje cierpienie nie jest warte tego, co się stało - bo dla niego to nie miało żadnego znaczenia
nigdy tego nie zrobi, bo rozumie, ile krzywdy nam wyrządził i juz nigdy nie narazi mnie i siebie na takie cierpienie
chociaz rozumie, co ja o nim myslę i jak go oceniam.. to jednak ja powinnam zrozumieć że on mysli o sobie jeszcze gorzej i że nienawidzi siebie za to zrobił

to jest oczywiste sam

ale ja NIE CHCE TEJ PRAWDY

wiesz dlaczego?
bo poziom jego mysleniaA I INTENCJI I TŁUMACZENIA  siebie w czasie tej zdrady był taki, że dzisiaj wiem, że przed tym człowiekiem nie moge się otworzyć i nie moge ZAUFAĆ, że w przyszłości będzie moim oparciem
bo mnie nie zna, nie rozumie i jest gotów mnie krzywdzić

Do End_aluzja.

Zatem jesteś niezależna, nie potrzebujesz męża, ale chcesz. Jasne jak słońce! Chcieliście iść razem przez życie, ale teraz nie możesz mu zaufać. Nie wiesz czy iść z nim dalej.

Mówisz, że zabrał Ci resztki zaufania i wiary. Czy to dlatego że poddał się popędowi, nie pomyślał, podjął decyzję, tak wybrał?

Czy masz jakiekolwiek dowody, chociaż jakikolwiek cień wątpliwości, że on w innej sprawie oszukałby Cię? Czy on nie szanuje Cię? Oprócz tej zdrady, czy rani Cię? Źle o Tobie myśli, gardzi, ma pretensje za to że jesteś jaka jesteś? Nawet gdybym żonę zdradził, to z mojej strony miałaby dalej we mnie totalne oddanie, dalej skoczyłbym za nią w ogień, dalej gdyby potrzebowała pomocy całkowicie bym się zaangażował. Totalne zaangażowanie, totalną uczciwość. Jak w mafii.

Czy seks na boku jest wycelowany w Ciebie? Moim zdaniem niekoniecznie. A co gdyby on był zawsze wierny, ale nie zawsze uczciwy? Na przykład gdybyś zachorowała, a on Cię opuścił? Głupie to są rozważania, ale kto jest lepszy -- ten co zdradza a jest jak opoka na której zawsze możesz polegać, czy ten co jest wierny, ale gdy będziesz potrzebowała się wesprzeć to wykruszy się? 

Pewnie powiesz -- skoro myślałeś o zdradzie to jesteś nieuczciwy. Nie sądzę, że to zdanie jest prawdziwe. Tak samo jak nie sądzę, że ktoś kto zdradził to nie kocha. Nie sądzę, że jeśli jest się w małżeństwie i ktoś się zakocha poza małżeńśtwem, to już nie kocha w małżeńśtwie. Nie ma rzeczy czarnych lub białych -- są szare.

Nieuczciwie? A dlaczego? Bo ślubowałaś miłość? Ten ślub jest nieważny, chyba że dasz przepis jak korzystając z własnej woli można wzbudzić lub zahamować w sobie miłość. Równie dobrze można ślubować, że się będzie zdrowym -- a jak ktoś zachoruje, to wtedy zdrada?. Nie możesz siebie winić za to, że komuś nie dajesz szczęścia i miłości, bo szczęście i miłość powinny wynikać z samego faktu, że idzie się przez życie z tą wybraną osobą. W przeciwnym wypadku zaczyna się poświęcenie, dawanie komuś szczęścia kosztem własnego nieszczęścia. 

I niestety taka kalkulacja odbywa się w gowie każdego. Jedni lubią ryzyko, a inni nie nawidzą ryzyka. Ryzyko dotyczy całego życia, szczęścia.

Chyba za daleko posunęłaś granicę egoizmu. Co innego egoizm w sensie czynienia kogoś nieszczęśliwym, aby samemu być szczęśliwym, a co innego ochrona własnego szczęścia.

A nie jest tak:   jestem sama, sama od siebie zależę, sama na sobie polegam, mogę liczyć na męża?

U mnie jest tak, że żona nie wybaczyłaby zdrady. Może czułaby się podeptana i zniszczona. Ale mimo to mogłaby na mnie liczyć tak samo jakby wiedziała lub nie wiedziała o zdradzie. Może się mylę, bo łatwo mówić jak się nie jest w danej sytuacji.

Nieprawda -- twój mąż chciał. Nieprawda, że żałuje samej zdrady. Chciał tego. Żałuje konsekwencji.

Nie ma sensu tłumaczyć zdrady. To popęd, chwila, chwila przyjemności. Nie ma odpowiedzi na pytanie "Dlaczego?". Faceci mówią wtedy "Nie wiem", a odpowiedź jest prosta -- dla przyjemności. Ryzyko tak wielkie jak stracenie życia.

Gdyby zdrada nie wyszła na jaw, to wcale czasu by nie chciał cofać. Chce cofnąć czas, bo konsekwencje są wielkie.

Czyli kłamał w tłumaczeniach. Może dlatego mu nie ufasz, bo kłamał? A czy poza zdradą on kiedykolwiek Cię skrzywdził? Tak odrobinkę...? Czy poza seksem/popędem posunął się do nieuczciwości? Wiesz co End_aluzja... gdybym zdradził i wyszłoby to na jaw, to chyba nie mógłbym tak rozmawiać z żoną jak piszę tu na forum. Żona pytałaby "Dlaczego?" a ja nie miałbym innej odpowiedzi jak "Dla seksu". Na pewno nie powiedziałbym "Nie wiem". Gdyby pytała, czy żałuję, to powiedziałbym, że tak. Ale wiedziałbym, że chodzi o konsewencje a nie samą zdradę.

Wiem, że paskudnie to wszystko i brutalnie opisuję a nie chcę rozdrapywać twoich ran, więc może lepiej nie odpisuj...

Wróciłam do domu, w którym przywitało mnie stworzenie moje drapieżne, stęsknione i niedopieszczone okrutnie. Takie stworzenie, którego namiętności zamykają się zwykle na łapaniu much, komarów i wygrzewaniu się w słońcu. Dobrze by było być takim stworzeniem, nie? Przyjechałam i przywiozłam ze sobą trochę nowej wiedzy, a część z niej dotarła do mnie dopiero teraz, po zrzuceniu sprzętu na podłogę w korytarzu i nasyceniu się błogą lekkością stóp pozbawionych obuwia. Znam przynajmniej jedną osobę, która ciekawa jest moich przemyśleń, więc nie będę ich już dłużej dla siebie zazdrośnie ukrywać.

Jeśli chcesz wyłączyć emocje, jeśli chcesz zatrzymać tabuny myśli, jeśli chcesz odpocząć od poczucia winy i tęsknoty - zmęcz się. To w sumie wszystko, czego się nauczyłam. No, może poza tym, żeby zawsze szczelnie zamykać zapałki, i tym, że woda ze źródeł filtruje się dużo wolniej niż odparowuje z ciała, oraz tym, że jeśli szukasz alkoholu to znajdziesz go nawet w środku lasu.
Jeszcze tym, że jeśli chcesz sama wszystko dźwigać na plecach, to w końcu ramiona będą protestować, jeśli nie będziesz miała w nikim wsparcia, to nogi same się będą o siebie potykać i jeśli chcesz sama iść szlakiem, to w końcu poczujesz panikę i strach.

Już wiem, że nie chcę być sama. To całkiem dużo. Choć zupełnie nie to, z czym miałam nadzieję wrócić. Chcę być również szczęśliwa, ostatecznie, mam do tego prawo. Po prostu jeszcze nie wiem, jak to osiągnąć. Gdybym mogła usiąść i przesiać te wszystkie radości moje i wszystkie smutki, niczym jakiś kocmołuch z bajki, który to groch od popiołu musiał oddzielać! Jakże wspaniale by było zebrać sobie taką miseczkę uczuć szczęśliwych, doprawić to jeszcze jak truskawki cukrem waniliowym z łyżką bitej śmietany i co ranek smakować takie śniadanko! A całą resztę tych niechcianych uczuć, na myśl o których buzia mi się krzywi i podbródek drgać zaczyna - wywalić, a co! Do pieca, a jak! I spalić, z dymem puścić i zapomnieć, och... Jaka to by była bajka!

Ale co ja mogę? Czytam Wasze opowieści, czytam Wasze listy wszystkie i cóż mam odpowiedzieć? Każdy chyba znajduje sobie własne rozwiązanie, choć myślę, że tego właściwego nikt jeszcze nie odnalazł. Nie ma żadnego szlachetnego mędrca na szczycie góry, który wieki już całe siedzi tam, zgłębia tajemnice wszechświata, i czeka na śmiałka, który to zmierzając się ze swoimi słabościami po wielu dniach wycieńczającej wędrówki dociera w końcu do czcigodnej pustelni po to, aby odnaleźć swoją odpowiedź. Pustelnia już dawno jest pusta, a ten koleś, który kiedyś tam zamieszkiwał już dawno umarł. Stawiam nerkę, że nie był szczęśliwy.

Mogę tylko się starać. I niniejszym to właśnie deklaruję. Będę się starać żyć tak, aby niczego nie żałować. Nie ranić nikogo i nie dręczyć się niczym. Będę się starać, ale niestety... Jestem tylko człowiekiem.

Glupia, naprawdę bardzo się cieszę, że wróciłaś:-) z garścią przemyśleń:-)

Wysiłek fizyczny bardzo pomaga wykorzystać zbędną energię. Kiedy mam kryzys też łażę. Zastanawia mnie jak znalazłaś alkohol w środku lasu i trochę się martwię, że ze swoją refleksyjną i wrażliwą naturą jeszcze nam kiedyś w alkoholizm wpadniesz.

Naprawdę bardzo Cię lubię (może dlatego, że z natury również jestem grzeszna i słaba) i mam nadzieję, że decyzje jakie podejmiesz okażą się najlepsze z możliwych.

Wymiana moreli faktycznie wydaje się korzystna, gdy nie ma się procentów. Gdy ma się procenty to widać, że pożywne zdrowe morele (byleby suszone na słońcu i niesiarkowane;-) są dużo rozsądniejszą opcją.

Wybór mężczyzny na życie niesie ze sobą podobne dylematy.

No tak, ja się mądrzę i mądrzę, a w zasadzie to teraz naprawdę żałuję, że nie rzuciłam się w wir namiętności z padalcem, kiedy jeszcze nie byłam zamężna. Najwyżej by mnie "rzucił w błoto" (aczkolwiek w owym czasie - nauczona przykrym doświadczeniem - dużo bardziej bałam się stalkingu). Mogłam też przystać na pieniądze padalca, nie siedziałabym przynajmniej teraz przed tym głupim monitorem szukając jakiejś pociechy lub wyjścia z sytuacji u podobnych mi, umęczonych namiętnością istot.

Widziałam się z moim mężem. Próbowaliśmy ze sobą porozmawiać.
Alkohol i emocje zrobiły swoje. W końcu wylądowaliśmy w łóżku.
Wiem, że mimo to musimy się rozstać.
Zrozumiałam jedno.
Bałam się być sama. Bałam się kochać go, bo bałam się, że mnie zrani.
Teraz ja zraniłam i jego i siebie...
Muszę nauczyć się dalej żyć.
Nie będzie to łatwe, ale wiem, że chcę być teraz sama.
Chcę móc znów otworzyć swoje serce i móc go słuchać...

Nadzieja zawsze zostaje i umiera ostatnia...

A miłość... Jeśli jest prawdziwa, nic jej nie zniszczy... więc poczekam...

Aha..
Mój mąż zapisał sobie mnie w telefonie i ogólnie jak pisze, to mówi: zmora...

Zmora, czy to nie było tak, że chciałaś być szczera względem męża tylko bałaś mu się powiedzieć? Może podświadomie bardzo chciałaś, żeby on to wszystko przeczytał?

Wiesz, że mój mąż to samo mi zarzucił...
Byłam naprawdę ostrożna, ale szukałam książki o której pisałaś na forum i to go zaciekawiło.
On mnie zna lepiej niż ja sama siebie.

Jeszcze nie wiem czy to dobrze czy nie, że tak się stało. To czas pokaże...

Jaka to książka? Powiedz proszę, bo nie mogę znaleźć.

Nie wiem czy jeszcze ktoś wchodzi na to forum, ale jak kogoś interesuje co dalej w moim życiu...
To powiem, że nie warto kochać....
Mój mąż i ja wciąż tkwimy w zawieszeniu.
Mieszkamy osobno. Od czasu do czasu widujemy się, żeby porozmawiać... Czasem dzwonimy... Czasem piszemy...
Mimo, że tak bardzo go zraniłam... Stara się, że może uda się to naprawić...
A mi jest przykro...
Nie zasługuje na jego miłość...

Moje serce kolejny raz pękło...
Dowiedziałam się, że On spotyka się z inną...
Tak nie dawno wyznawał mi miłość i to, że nie wie jak będzie dalej...
Jak będzie musiał o mnie zapomnieć...
A dwa dni temu był z inną. Uśmiechnięty, szczęśliwy...
I jak tu wierzyć w miłość???

Zapłaciłam wysoką cenę za to, że zraniłam męża...

Teraz nie chce już nic...
Za nie długo kupuje motocykl... Mam zamiar w nim i tylko w nim się zakochać... Jedyna miłość, która będzie na zawsze...

Facetów na razie nie chcę znać. Nie wiem czy będę w stanie już kiedykolwiek pokochać...
Nie wiem czy kiedykolwiek będę w stanie to okazać.
Na razie wiem, że nie warto wyznawać i pokazywać, że się kocha... Ta druga osoba ma Cię wtedy gdzieś...

Kochany mężu, jeśli będziesz czytał to forum...
Trzy ostatnie linijki nie tyczą się naszej sytuacji...
Mimo wszystko ja nie mam gdzieś tego, że Ty mnie kochasz...
Dużo bym dała by odwzajemnić to uczucie... Gdyby można było zmienić serce...

Wiecie co? To debilne, ale chyba mi się udało w końcu odkochać po grubo ponad roku najsroższych męczarni (podczas których tylko brak sposobności był powodem, dla którego nie zbałamuciłam padalca). Pisałam tu i pisałam. Wylewałam swoje żale, wątpliwości i frustracje, czytałam posty aż kilka dni temu zaczęłam czytać posty i historie nieszczęśliwie zakochanych facetów.

Kilka dni temu zaczęłam widzieć pokrakę przez pryzmat tych męskich postów. W końcu emocjonalnie uświadomiłam sobie, że on też jest zraniony, zagubiony, że czuje się samotny i że...hm...jest tylko człowiekiem.

Czułość, którą do niego czułam zaczęła stawać się zabarwiona smutkiem. Teraz nadal o nim czasami myślę, ale już w zupełnie inny sposób...

Bardzo to dziwne, że czytanie męskich postów o nieszczęśliwej miłości starczyło, żeby tak diametralnie w głowie mi się odmieniło.

Oczywiście nadal padalca lubię, nadal jest dla mnie w jakiś tam sposób atrakcyjny i nadal mogę sobie bardzo wyraźnie wyobrazić jego twarz, oczy, mimikę, sposób mówienia, poruszania się i sylwetkę, ale teraz jest dla mnie przede wszystkim zagubionym w życiu facetem.

Kurcze...próbowałam go sobie obrzydzić...próbowałam zajmować się innymi rzeczami...próbowałam myśleć o ewentualnych stratach, które bym poniosła w związku romansem...a rozwiązaniem okazała się dla mnie próba zrozumienia go jako (znękanego przez los jak my wszyscy) człowieka.

Hm...dziękuję forumowiczom, że byli ze mną od kilku miesięcy. Czuję się w zasadzie wyleczona.

Zmoro - po prostu brak mi słów. Zrobiłaś to co ja byłam zdolna zrobić bez wahania. Teraz, kiedy już wiem jak to jest, wiem również, że byłabym w stanie wybaczyć Ci, gdybym była na miejscu Twojego męża. Jednak nie jestem.

Zrozumienie i wybaczenie wymaga wczucia się w drugą osobę. Życzę Ci, aby Twój Mąż potrafił wczuć się w Ciebie, zobaczyć w Tobie znękanego człowieka i wybaczyć Ci.

Cokolwiek nie zadecydujecie ważne by potrafił Ci wybaczyć. Od tego zależy jego przyszłe szczęście (bo katowanie się tym, że zdradziła go ukochana kobieta jest rzeczą nieznośną niezależnie od tego, jak wielką będzie czuł satysfakcję z powodu "kary" jaką na Ciebie nałoży/ł).

Zaś - w moich oczach - Twoje szczęście zależy wyłącznie od tego, czy będziesz potrafiła wybaczyć samej sobie (i do tego ani Mąż ani żaden inny mężczyzna nie jest Ci potrzebny). Nie wiń się więc tylko postaraj się nadać sens swoim doświadczeniom i cierpieniu. Zachowaj poczucie własnej godności, nawet jeśli czujesz się winna i błędnie uważasz, że zasługujesz na potępienie, obelgi i cierpienie. Głęboko wierzę, że wszystkie lekcje, które dostajemy od życia są nam potrzebne do rozwoju...

A wszystko niestety wymaga czasu...

Witam,
długo mnie nie było...
Życie nie miło potraktowało mnie... Ukarało srodze...
Powoli próbuję się podnieść, ale to nie jest proste.
Jak to mówią. Jak się wali to już wszystko.

Zostałam okradziona. Mój mąż pomógł mi.
Wciąż jest przy mnie, ale na zasadzie pomocy.
Wiem, że jak to wszystko się skończy On odejdzie.
Nie umie poradzić sobie z tym wszystkim.

Ja jakoś sobie radzę.
Przestałam już płakać... Brakło mi łez...
Chciałam życie zacząć od nowa, ale przez to co się stało trudno mi było...
Teraz znów próbuje...
Chcę się poświęcić pracy i nauce...
Chcę powoli zapomnieć...

Swoją Zmorę już nie chce widzieć... Nie chcę już go znać...
W najtrudniejszych chwilach pokazał mi, że nie mogę na niego liczyć...
On już wybrał... Sytuacja go przerosła... Wolał stchórzyć i pójść na łatwiznę....
Ja tylko znów zostałam z pytaniem: czy jego słowa były prawdziwe? Czy naprawdę mnie kochał?
Dość tego...
Pomału nauczę się żyć...

Żal mi i szkoda tylko mojego męża, bo nie zasłużył sobie na wszystko co go spotyka.
Ciekawa jestem czy będzie w stanie mi kiedyś to wybaczyć...
Zapomnieć... Ciężko będzie...
Dla własnego dobra (nie mojego) chciałabym by to jakoś zrozumiał.
Chciałabym by odnalazł szczęście...

Jak tylko jedna strona walczy a druga ma wszystko w du.. to nic z tego nie bedzie.Przykre ale prawdziwe...

I wracając do wontku nie chcę żałować to był jednak rok mojego życia...
Miałam szansę przeżyć cudowne chwile, czułam się kochana, piękna, doceniana, pożądana... Miałam szansę poczuć uniesienia których nigdy dotąd nie przeżyłam... Ślub nie gwarantuje nam odporności na zakochiwanie się... Związek nie zawsze daje nam to czego od niego oczekujemy. Daje stabilizację, powinien dawać poczucie bezpieczeństwa.
Problemy pojawiają sie wtedy kiedy poczucia bezpieczeństwa nie daje. A wiem że w moim związku właśnie tego brakowało. Ze strony męża czułam zagrożenie, czułam sie gorsza bo siedziałam w domu z dziećmi nie przynosiłam do domu pieniędzy a wszystkie zwykłe czynności byly dodatkowo krytykowane. Wieczny foch i ciągłe pretensje... O wszystko... Małe rzeczy urastają do rangi przeszkód nie do pokonania... Wiecznie pod ostrzałem. Stawałam się powoli kimś kogo on chciał we mnie widzieć... Nie byłam sobą... Jak łatwo w takiej sytuacji dać się omamić uczuciu które tak naprawdę nigdy nie powinno sie zrodzić...
Rozsądek odstawiasz na drugi plan... Liczysz się Ty On i chwila która daje możliwość bycia blisko siebie...
Piszę o tym z sentymentem, bo wiem że było to naprawdę prawdziwe uczucie zarówno z mojej jak i z jego strony...
W głębi duszy zawsze wiedziałam że nie jestem mu pisana nie takiego wzoru żony dla siebie szukał. Każdy ma szansę na to żeby spróbować od ołtarza ja mu tego nie zapewnialam. Ludzie naiwnie myślą że stworzą coś idealnego, że będą bezbłędni w całej tej rutynie...
Na oczy przegląda się później gdy opada kurtyna szaleństwa a zaczyna się normalne życie...
Faceci niestety przestają się starać. Każdy zaczyna dostrzegać wady w tej drugiej osobie...
Jeśli cała ta sytuacja wniesie do mojego życia jakieś pozytywne zmiany to stwierdzam że było warto.
Nie da się wyłączyć chęci bycia kochanym adorowanym, rozumianym i chęci bycia szczęśliwym. To dotyczy zarówno nas kobiet jak i mężczyzn...
Jedyny wniosek z tego taki żeby walczyć o siebie w związku. Walczyć o osobe którą się kocha nie zapominając przy tym o tym kim się jest i czego się pragnie...
Mam nadzieję że zakocham się w mężu tak jak kochałam go przed ślubem. Nie liczę już na fajerwerki. Chcę czuć się bezpiecznie przy jego boku i nie musieć wpadać w skrajności przez chęć zrozumienia...
Wierzę że nam się uda przetrwać ten zakręt.
Dobrych wyborów wam życzę dziewczyny...

Mąż zdał sobie sprawę z wkładu jaki wniósł w tę sytuację. Zrozumiał kim dla mnie był...
Jego teoretyczna przemiana nie jest spowodowana tylko tym że życie nam sie posypało, że musialo nami pozamiatac żeby dostrzec siebie na nowo...
Po części spowodowane jest to tym że ja znalazłam pracę znowu rozwijam skrzydła. Nie jestem już tylko zawodną wiecznie krytykowaną kurą domową do której nikt nie ma szacunku... Ja sama bardziej siebie doceniam i tego oczekuję od niego...
Romans dla mnie to sprawa drugorzędna a zarazem punkt zwrotny w mim życiu...
Byłam szczęśliwa że ktoś dojrzał we mnie to o czym mąż zapomniał. Kiedy słyszy się slowa: "gdybyś była moja każdej nocy byłabyś królową balu..." lub "zasługujesz na więcej on nie powinien tak Cię traktować... Walcz o siebie..."
Zaczynasz dostrzegać że coś serio nie gra... Zaczynasz walczyc... I tak ja znalazłam pracę, wyszlam z domu, oduniezależniłam się finansowo. Mąż wie że bez niego sobie poradzę. Przez co bardziej szanuje i bardziej się stara...
I nie nie jestem dumna z tego że zdradziłam... Nie jestem też przez to szczęśliwsza.
Tęsknię za nim... Nauczyłam się że jest... Świadomość bycia dla niego epizodem boli bardzo, ale nauczę się i tej świadomości...
Nie miałam zamiaru krzywdzić nikogo... Masz rację romanse się zdarzają... Uszczęśliwiają i ranią...
Wyjść na prostą po tej historii dla nas wszystkich będzie wyczynem...
Ja muszę poradzić sobie teraz z własnymi uczuciami na nowo ustalić priorytety... To nie jest łatwe.
Miłość jest piękna ale na siłę niestety nie da się jej zatrzymać.
Dla mnie życie z mężem po tym wszystkim to też nie jest taka prosta sprawa. W końcu zwątpiłam i zaprzeczylam wszystkiemu co nas łączyło...
Wiem że gdyby pan X dał nam szansę zrobił coś w kierunku bycia razem pewnie odeszłabym od męża... To mnie przeraża po części...
Ale może tak właśnie miało być...

Dzięki...
Nikt z nas tak naprawdę nie wie jak zachowa się w danej sytuacji dopuki sam sie w niej nie znajdzie...
Pozdrawiam!

Tak... Na miłość nie ma leku... I tutaj też masz rację...
Wierzę w to że"czego oczy nie widzą tego sercu nie żal" i w to że "musze dać czasowi czas"...
Tego nie da się wyleczyc... Nie da sie tak porostu zapomnieć o kimś tak bardzo ważnym...
Moge jedynie sie starac i mieć nadzieję.
Jeśli o męża chodzi wiem jedno jeśli wrócimy do tego co było do tego jak mnie traktował odejdę.
Dziś wiem że znajde w sobie na to siłę.
Mimo to mam nadzieję i wierzę że nie będzie takiej potrzeby.
Co do priorytetów też się nie mylisz... W sumie zawsze miałam dobre. Ale serce nie sługa i można by było tymi cytatami, przysłowiami, sloganami rzucać  bez końca...
eh.... Przestać czuć...
Tylko tego pragnę...

Może i to jest jakiś sposób...
Może będę kiedyś umiała na tyle zdystansować się do tej miłości żeby pozwolić jej w jakimś sensie we mnie żyć...
Tylko po co?
Może lepiej zapomnieć o niej i postarać się żyć bez czegoś co tak brutalnie nas ogłupia niestety...
W czym pomoże mi pielęgnowanie uczucia które nigdy nie powinno było się zrodzić.
Sam fakt uświadomienia sobie samej przed sobą że tak jeszcze nigdy w życiu się nie kochało i pewnie już nie pokocha dla mnie jest już wyczynem. A odwaga życia bez niego i pozwolenie mu odejść dowodem na szczerość tego uczucia...
Jak przechodzić obok niego obojętnie?
Jak akceptować jego obecność z nią u boku we wspólnym towarzystwie?
Czy to w ogóle jest możliwe?
Jak patrzec na ich szczęście skoro we mnie to się tli...? Nie chce zgasnąć...
Może jednak lepiej będzie zabić w sobie to uczucie...
Piszesz że żona jest zazdrosna... Że jest uzależniona od Ciebie finansowo...
Radziłabym Ci pomóc jej stanąć na nogi. Po urodzeniu dziecka kobieta czuje się jak nikomu nie potrzebny pasożyt uzależniony od swego chlebodawcy... To nie jest dobre. I masz rację teraz jesteś dla niej całym światem bo jej świat zaczyna się i kończy na domu dzieciach i Tobie...
Może jakieś zajęcie dorywcze które ją otworzy na świat i ludzi a Tobie pozwoli bardziej zaangażować się w to co ona robi do tej pory.
Dzielenie się obowiązkami sprawia że ludzie zaczynają doceniać się nawzajem i rozumieć bardziej...
Nie wiem kim jest Twoja żona... Może jakieś zajęcie związane z jej wykształceniem dałoby się pogodzić z zajmowaniem się dzieckiem w domu...
Przyniosło by to jej z pewnością dużo radości, dodatkowo gotówki a przy okazji tematy do wspólnych rozmów...
Nie jest dobre siedzenie w domu i rozmyślanie o tym że nasza połówka poza domem ma jeszcze życie, a nasze zaczyna się i kończy na bytowaniu w domowych pieleszach. To dla nikogo nie jest dobre a w dzisiejszych czasach dodatkowo jeszcze kompletnie nie modne i to teraz wpaja się "matce polce" i ciężko się w tym odnaleźć...
Ty jesteś dla niej najważniejszy teraz. Pomóż jej znaleźć jakieś zajęcie jestem pewna że zajmnie ją to do tego stopnia że nie będzie robić Ci scen zazdrości i może będziecie mogli wreszcie oboje żyć swoim życiem nie tylko wspólnym.

Ponad miesiąc temu pisałam, że jestem już wolna od swojej namiętności, że wyleczyłam się, że pomogło mi dostrzeżenie w przedmiocie mych uczuć człowieka ułomnego i sponiewieranego przez los.

Tak wtedy myślałam, jednak namiętność nie wypaliła się do końca. Uległa tylko przeobrażeniu.

Na dodatek zaczynam zastanawiać się, czy tak naprawdę jestem poczytalna i na ile.

Zrozumiałam jednak, że moja nieujarzmiona i chora fascynacja Padalcem ma swoje korzenie w przeszłości, której zmienić nie mogę. Pomimo faktu, że nie poszłam z nim nawet do łóżka myślę, że zawsze będę go w jakiś sposób kochać, bo on jest dla mnie utożsamieniem mojej pierwszej miłości, która wygasała, ale której wspomnienie ciągle tli się we mnie.

Hm?zrobiłam w końcu rozrachunek ze swoją przeszłością. Bolesny rozrachunek. Jako dziecko i nastolatka byłam przedmiotem pewnego rodzaju ? jak to ująć ? erotycznej gratyfikacji dla mojej Mamy. Wychowywała mnie sama. Jest chora na schizofrenię. Cała jej rodzina również. Kontrolowała mnie na każdym kroku. Nie pozwalała na wyjścia z domu (poza wyjściami do szkoły). Niweczyła wszystkie moje znajomości. Krytykowała. Była skrajnie nadopiekuńcza i kontrolująca. Dotykała mnie. Ściskała. Macała. Czułam się podwójnie napiętnowana ? jej chorobą i tym, co mi robiła. Nie miałam się komu pożalić. Czułam wstyd. Przemożny wstyd i przemożną samotność. Cichą bolesną rozpacz. Podskórnie czułam, że jeśli tylko na chwilę stracę nad sobą kontrolę to natychmiast inni ludzie zauważą, że coś ze mną nie tak, że jestem ?z takiej rodziny? i że ?ona mi to robiła?. Będą kręcić głowami, śmiać się, ale nic się nie zmieni. Czułam się napiętnowana. To wszystko było moim  cichym dramatem w czterech ścianach mieszkania. Nie miałam się komu zwierzyć, a ona ciągle zamęczała mnie swoimi potrzebami. Musiałam bezustannie powtarzać jej, że ją kocham. Ustawicznie powtarzała mi też, że jej nie doceniam i że jestem straszną egoistką, która nie docenia swojej wspaniałej Mamy. Użalała się nad sobą. Nad tym, że jej nie rozumiem i nikt jej nie rozumie, a ona jest chora. Musiałam pozwalać na to, żeby całowała mnie ?z języczkiem?, żeby chuchała mi w szyję, żeby mnie obmacywała. Nienawidziłam tego. Musiałam jednak wszystko to spokojnie i pokornie znosić i powtarzać jej, że jest ?najlepszą Mamą świata?, bo inaczej robiła się agresywna. Kiedy była agresywna często mnie biła, wyzywała i krzyczała, a kiedy zaczynałam płakać albo z otępienia stawałam się nieczuła na cokolwiek to ona wtulała się we mnie i zaczynała chlipać, a potem znowu mnie obmacywała i tłumaczyła mi, że powinnam być dobra, grzeczna i słuchać jej we wszystkim, bo ona jest chora, a ja powinnam to zrozumieć. Łagodniała i uspokajała się wtedy, kiedy godzinami zapewniałam ją o swojej miłości, uśmiechałam się do niej, łagodnie do niej mówiłam, pocieszałam i od czasu do czasu bez większego protestu dawałam się obmacać. Wtedy czuła się chyba kochana.

Do Taty też czasami jeździłam. Niestety on również ma problemy psychiczne. Kiedy się bawiliśmy czasami też zdarzało mu się stracić wyczucie tego, co dopuszczalne. Na szczęście jednak Tato nie mieszkał sam, więc jego rodzice i partnerka  niekiedy głośno i burzliwie dawali wyraz temu, że ich zdaniem zachowywał się względem mnie "niestosownie". Zatem nawet jeśli ja nie rozumiałam to oni rozumieli i mówili o tym głośno. Pamiętam, że potem obawiał się już spędzać ze mną czas sam. Jak miał ze mną w wolny dzień gdzieś iść to zabierał też jakieś dziecko kuzynostwa. Nie miałam z nim jak szczerze rozmawiać, bo bardzo unikał pozostawania i rozmów ze mną "sam na sam". Stanowczo nie życzył sobie również, abym cokolwiek mówiła mu o swojej Mamie. Jego rodzice również bardzo obawiali się poruszania ze mną tematu mojej Mamy i jej chorej rodziny, a partnerka mojego Taty nienawidziła mnie do głębi (i zdarzało jej się oskarżać nas o stosunki kazirodcze).

W tych warunkach latami czułam, że nienawidzę swojego ciała i tego, że jestem dziewczynką. Ubierałam się najbrzydziej jak tylko to było możliwe. Nie dbałam o siebie i celowo starałam się wyglądać jak najgorzej, żeby tylko już nikt nie spojrzał na mnie "w ten sposób". Bardzo chciałam być niewidzialna, a najlepiej nie istnieć w ogóle.

W mojej szkole był pewien nauczyciel. Prawie w wieku mojego dziadka. Był czarujący, zadbany, miły, bardzo inteligentny. Choć był miły ludzie w jakiś sposób obawiali się go. Był manipulantem. Nie musiał pracować. Tym bardziej - nie musiał pracować w szkole. Wcześniej miał inną pracę - w dyplomacji. Pracę w szkole wybrał sobie na emeryturę. Miał mało godzin, ale uczył bardzo dobrze i miał podejście do dzieci.

Zainteresował się mną. Był pierwszą osobą, która "prawdziwie" się mną zainteresowała. Słuchał mnie. Dzielił się kanapkami. Pytał o oceny i o to, co lubię (rodziców to wcale nie obchodziło) i był dla mnie dobry tak, jak nikt wcześniej nie był. Pomagał mi też w lekcjach. Potem nagle mu się odmieniło. Przestał chcieć spędzać ze mną czas, bo mówił, że powinnam zrozumieć, że on tylko chce mnie dotykać tak, żeby mi było przyjemnie i że nie zrobiłby mi nigdy żadnej krzywdy. Upierał się, że nie rozumiem, że on chciałby dać mi tylko prezent przyjemności, która i tak jest mi potrzebna, żebym mogła dobrze się uczyć.

Ten pomysł zdecydowanie mi nie odpowiadał, ale na całym świecie czułam, że tylko ten nauczyciel się mną prawdziwie interesuje i jest dla mnie dobry i wyrozumiały. Doszłam do wniosku, że zachowania swojej Mamy też jakoś toleruję, choć bardzo nie lubię. Rozumiałam to tak, że moja tolerancja jej zachowań sprawia, że ona mnie kocha. Po miesiącach jego spokojnych tłumaczeń i nagabywań stwierdziłam w końcu, że nauczyciel na pewno szybko zauważy, że "to" na mnie nie działa i nie będzie mi już więcej tłumaczył, że "tego" potrzebuję, a nadal pozostanie moim przyjacielem.

Jak przyszło co do czego okazało się, że dotykając mnie był bardzo delikatny, wrażliwy i czuły. Powiedziałabym nawet, że niezwykle taktowny, o ile to słowo może służyć do opisu sytuacji, w której -za jego sprawą - się znaleźliśmy. Naprawdę potrafił sprawiać mi ogromną przyjemność i przez długi czas wydawało się, że robi to tylko dla mnie, żebym czuła rozkosz. Po prostu cieszył się przyjemnością, którą mi sprawiał.

Rozumiem teraz, że był impotentem, ale satysfakcję sprawiało mu obserwowanie mojej rozkoszy i lubił być też głaskany przeze mnie. W zasadzie nie mam powodów, żeby żalić się na niego, bo on mnie z bagna mojej patologicznej rodziny ostatecznie wyciągnął. Był dla mnie dobry na tyle, na ile potrafił. Nigdy nie robił nic, czego bym nie chciała. Rozmawialiśmy ze sobą.  Pokochałam go całą sobą, ale on raczej nie kochał mnie. Był bardzo narcystyczny i był świetnym manipulantem. Z natury miał dość poligamiczny charakter. Byłam dla niego po prostu ?użyteczna?. Moja Mama oczywiście bardzo dobrze domyślała się, jaki jest charakter mojej znajomości z tym starym mężczyzną, ale było jej to na rękę. Spotkali się. Był dla niej bardzo miły, a ona szybko zrozumiała, że do niego nie odejdę. Myślę, że moja znajomość z tym facetem była jej na rękę, bo tym bardziej miała mnie pod kontrolą.

Po wielu, wielu latach (i pewnego rodzaju ?zdradach? z jego strony, o ile w ogóle do zdrady był zdolny) w końcu powiedziałam mu, czego doświadczam od Mamy (wiedział od samego początku o jej chorobie psychicznej) i powiedziałam mu, że więcej już tego nie zniosę (rozmowy z nią nie dawały niestety żadnych skutków, a  nawet pogarszały moją sytuację).

Wydaje mi się, że bardzo to przeżył, a ja nagle zrozumiałam, że jego postępowanie było spowodowane jego własnymi przeżyciami. Zrozumiałam ? choć nigdy mi tego nie powiedział ? że jego przerotyzowany sposób bycia i jego potrzeby są konsekwencją jego przeżyć z dzieciństwa/młodości. Przez lata bardzo uważał, żeby robić dokładnie to, co chciałam i tak jak chciałam. Dawał mi rozkosz i oczekiwał przyjemności w zamian. To była wymiana, ale nie akceptował sytuacji, w której aktywność seksualna mogła być fizycznie wymuszona.
Kiedy powiedziałam (a raczej wypłakałam i wykrzyczałam) mu, że Mama mnie krzywdzi, a ja robię wszystko, żeby o tym nie myśleć i nic nie czuć, on natychmiast postanowił mi pomóc. Myślę, że dopiero wtedy pokochał mnie, o ile w ogóle do tego uczucia był zdolny.

Zorganizował mi mieszkanie, dawał pieniądze na utrzymanie i załatwił pracę. W tym wszystkim chodziło również o zachowanie kontroli nade mną. Zobaczył, że powinien mi pomóc, żeby rozprawić się z własną przeszłością, jednak przy okazji zupełnie przejął nade mną i moim życiem pełną kontrolę. Nie miałam prawa rozmawiać z nikim poza nim. Nieustannie przesłuchiwał mnie (jak Mama) i mówił mi co i jak mam robić. Był tyranem. Dobrym tyranem, a na moich oczach snuł misterne (choć zapewnie tylko emocjonalne) romanse. Tymi romansami miałam się oczywiście nie przejmować i być cała tylko dla niego.
Po jakimś czasie zorientowaliśmy się jednak, że tak dłużej być nie może. To było na swój sposób wyniszczające dla nas obojga.
Nie mogłam być z nim i nie mogłam być bez niego, a on chwilami snuł wizje naszej wspólnej przyszłości i tego, że odziedziczę po nim wszystko, co ma.
Jednak to nie miało już większego sensu i oboje o tym wiedzieliśmy.
Wyszła z tego dziwna mozaika uzależnienia, kontroli i bólu.
Trzeba było się rozstać.
Po ustaleniach i przy jego aprobacie spakowałam się i wyjechałam do innego miasta. Do pracy.

Okazało się, że nie potrafię się odnajdować  kontaktach z ludźmi. Starałam się zachowywać ?normalnie?, ale nie wiedziałam, czym jest ?norma?. Nadal cały czas bardzo mocno się kontrolowałam i nie pozwalałam sobie na żadne emocje poza  podstawowymi. Nie czułam prawdziwej rozpaczy ani miłości. Tylko strach i pożądanie. Byłam wypalona. Całymi latami.  Nawet nie wiedziałam, że jestem wypalona, że z wielu ludzkich emocji doświadczam, potrafię rozpoznać i wyrazić ułamek ułamka.

Pewnego dnia w pracy spotkałam Padalca. Spojrzałam w jego oczy. Był taki sam jak mój pierwszy partner i miał te same wady. Mogłabym napisać, że to była miłość od pierwszego wejrzenia, gdyby nie fakt, że nie wiedziałam wówczas, czym jest zakochanie. Spotykałam Padalca co jakiś czas. Oboje czuliśmy coś do siebie i było to bardzo silne, jednak wiedziałam już, że nie mogę sobie pozwolić na pójście tą drogą. Powtarzałam sobie, że go nie pamiętam. Nie znam. Znać nie chcę, a on ciągle powracał bardzo mną zainteresowany i ciągle miał ten sam głód w oczach, który ja miałam we własnych. Był przeerytozowany, inteligentny i nieznośny. Bałam się go, a jednocześnie bardzo pragnęłam, choć zupełnie nie wiedziałam, skąd biorą się we mnie tak silne uczucia wobec niego. Nie chciałam zwariować jak moja Mama, więc wypierałam się tych uczuć i ciągle go unikałam jednocześnie pragnąc go widzieć bardziej niż kogokolwiek innego. Sypiałam z innymi, żeby nie myśleć o nim.

Na szczęście udało mi się poznać innego mężczyznę, który zaspokajał moje potrzeby i którego potrzeby byłam w stanie zaspokoić. Pokochałam go. Wzięłam z nim ślub. Padalec przestał mnie w pracy poznawać, ale ja nadal czułam coś do niego. Był dla mnie kimś, kogo bardzo lubiłam (choć nie chciałam pamiętać i nie pamiętałam już dlaczego). Czyj widok sprawiał mi radość i niósł spokój. Nie pamiętałam już nawet dlaczego go lubię i dlaczego ze sobą nie rozmawiamy. Nie chciałam pamiętać. Mój Mąż stał się dla mnie centrum mojego świata.

Żyłam tak całymi latami. Wciąż bardzo kontrolując się i wciąż w jakimś stanie chronicznego napięcia. Stabilizacja i spokój były dla mnie najważniejsze. Byłam sztywna i czułam się nieforemna. Chyba czasami dość arogancka i dość zadufana w sobie. Bardzo nerwowa. Chłodna.
Bardzo pokochałam Męża czując, że tak naprawdę mam w życiu tylko jego.

Pewnego dnia zaczęłam się zmieniać. Spod strachu i sztywnego sposobu bycia, spod maski wiecznej samokontroli zaczęłam wychodzić ja sama. Okazało się wtedy, że nie umiem nawiązać z ludźmi żadnego bliższego normalnego emocjonalnego kontaktu. Każdy bliższy emocjonalny kontakt z mojej strony był nacechowany jakimś rodzajem erotyzmu. Ludzie na to reagują, a ja nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, co robię. Kiedy opadła ze mnie maska samokontroli okazało się, że taka właśnie w głębi jestem ? wiecznie przerotyzowana ? wobec dzieci, wobec starców, wobec kobiet i mężczyzn. Wiecznie i dość nieświadomie uwodziłam. Bawiłam się tym i nawet nie chciałam się powstrzymać. Interesuje mnie erotyzm innych ludzi i testowałam ich, obserwowałam, ale tak naprawdę wcale nie miałam ochoty nic robić. Po prostu poznaję ludzi przez to, jaki jest ich erotyzm. Jacy są wobec samych siebie. Jak odczuwają swoje ciała i potrzeby. Czy siebie akceptują, czy udają, że ich nie ma (kontrolując się nadmiernie).

Trwało z rok zanim zaczęłam uczyć się kontrolować tę cześć siebie. W międzyczasie ?niejako przy okazji ? emocjonalnie uwiodłam swoją współpracowniczkę. Szczerze mówiąc nawet nie wiedziałam, co robię do czasu kiedy ona na dłuższą chwilę położyła mi rękę na kolanie, a ja zesztywniałam z przerażenia (podobnie jak sztywniałam, kiedy dotykała mnie moja Mama).
Potem pojechałam na jakieś szkolenie. Poznałam tam pewną kobietę. Zrobiła wszystko, żeby na szkoleniu usiąść obok mnie, a potem spytała ?Jesteś DDA? Widać, że coś z Tobą nie tak?.
Zaprzeczyłam, a ona ciągnęła temat dalej ?Widzę, że wszystkich uwodzisz, przez cały czas, dosłownie wszystkich, ciągle??. Rozmawiałyśmy trochę, a potem ona wyznała mi, że od roku nie uprawiała z nikim seksu i jest tego bardzo spragniona. Powiedziałam jej, że interesują mnie tylko mężczyźni, a ona powiedziała, żebym nauczyła ją być taka, jaka jestem, a szybko sobie któregoś przygrucha.

Wróciliśmy ze szkolenia i myślałam, że nigdy więcej już jej nie spotkam, ale ona zaczęła wysyłać mi koleżeńskie i miłe e-maile. Wysłała mi ich całą masę. Długo nie odpowiadałam, aż pomyślałam, że zniechęcę ją do siebie jeśli się spotkamy. Rozczarowanie w końcu mogłam dać jej w prezencie i w prezencie też zasugerować jej bliższy kontakt z dziewczyną z pracy, która na mnie wcześniej leciała. Uważałam, że mogłabym tym samym wyświadczyć przysługę im obu (poznały się podczas pracy, ale miały już nigdy więcej ze sobą nie współpracować).
Spotkałyśmy się zatem, a ja zasugerowałam jej, że tamta dziewczyna jest spragniona towarzystwa, bliskości i seksu.
?Dlaczego mi to mówisz? Taka dobra jesteś?? ? spytała ze złością. Wytłumaczyłam jej, że w zasadzie chciałabym, żeby ludzie byli szczęśliwi i w związkach, które ich satysfakcjonują.
Rozmawiałyśmy ze sobą dość pokrętnie, ale myślę, że szczerze. Wytłumaczyłam jej, że nie panuję nad tym, jakie wrażenie sprawiam, że nie potrafię tego do końca kontrolować.
Pomyślałam sobie, że moja nowa znajoma sprzymierzy się z tą moją koleżanką z pracy. Zakolegują się, a potem będą sobie bliskie, a ja nic nie będę chciała o tym wiedzieć. Obie będą mnie prawdopodobnie nienawidzić, ale ta nienawiść zbliży je tylko do siebie.
Przekombinowałam chyba, bo po jakimś czasie zaczęłam mieć wrażenie, że one owszem zakolegowały się, ale ich jedynym obiektem wywiadu i przedmiotem plotek jestem JA.

Nie mam stuprocentowej pewności i mieć jej pewnie nigdy nie będę, ale tak się dziwnie składało i było już tyle zbiegów okoliczności, że konkluzja nasuwała mi się sama.
Nowa znajoma i koleżanka z pracy jakby zaczęły współdziałać ze sobą, żeby zemścić się na mnie za moją ?niemoralność?.
Przy czym znajoma ze szkolenia zaczęła dość często wysuwać wyraźne sugestie, że może sprzedaję się za duże kwoty. Nie reagowałam oczywiście czekając na rozwój sytuacji i wiedząc, że choć ? niezawinienie ? to jestem jednak współtwórcą tej chorej sytuacji (jeśli ona naprawdę ma miejsce).

W międzyczasie zaczęłam tłumaczyć koleżance z pracy (tej, która na mnie leciała), żeby się przeprowadziła do innego miasta, gdzie będzie miała lepsze perspektywy na przyszłość. Po kilku miesiącach powiadomiła mnie, że ktoś zupełnie inny przekonał ją do tego kroku i że tak właśnie zamierza postąpić, ponieważ jest to najlepsze dla niej rozwiązanie.
Znajoma ze szkolenia powiedziała mi, że ona zdecydowała tak ze względu na mnie. Ponieważ jej ?kazałam?. Wydało mi się to niedorzeczne.

Znajoma ze szkolenia ciągle chciała być ze mną w kontakcie, więc byłyśmy. Spotykałyśmy się koleżeńsko. Rozmawiałyśmy o życiu i takie tam. Wspierałam ją. Nigdy wcześniej nie miałam bliskiej koleżanki ani przyjaciółki i myślałam, że mogłam mylić się względem jej intencji. Chciałam mieć bliską koleżankę, nawet jeśli nasza znajomość zaczęła się od nieporozumienia i nawet jeśli ona była DDA (cóż, sama jestem córką schizofreniczki i paranoika i od tego nigdy nie ucieknę).

Po jakiś czasie w naszych rozmowach wypłynął temat Padalca. Uświadomiłam sobie, że jestem w nim zakochana, bo on porusza we mnie wiele uczuć i czuję, jakbym zawsze go znała. Pamiętam, że kiedy po raz pierwszy opowiadałam jej o swoim zakochaniu zauważyłam, że zaczęły szklić się jej oczy. Jakby zapłakała, a kiedy spytałam ją co się dzieje zaczęła coś mętnie tłumaczyć mi o katarze.
Powiedziała mi o zdradzie, której sama się dopuściła i o jej konsekwencjach. Było to naprawdę strasznie smutne.

Przez cały czas nie miałam pewności, czy jej komitywa z moją koleżanką z pracy jest faktem, czy moim wynaturzonym wyobrażeniem. Mój Tato jest paranoikiem, więc mam tendencję do kwestionowania swoich odczuć. Po prostu nie ufam sobie jeśli mam jakieś przeczucia.

Pomyślałam jednak, że jeśli one obie faktycznie są w komitywie to obie chcą dla mnie źle ? żeby wywalili mnie z pracy, a moje małżeństwo rozpadło się.

Stwierdziłam, że nie będę nic moderować. W jakimś sensie ich ewentualna wrogość była mi na rękę, bo stanowiła barierę oddzielającą mnie od Padalca, którego pożądać i kochać nie powinnam (żeby nie zniszczyć swojego udanego małżeństwa). Mając świadomość ich potencjalnie wrogiej wobec mnie komitywy pogodziłam się z faktem, że po prostu nie skonsumuję swej namiętności do niego, choćby mnie skręcało ze wszystkich stron (a skręcało).

Teraz myślę, że kocham Padalca w jakiś sposób trwale i nieodwołalnie. Był pierwszą osobą, w której w życiu w ogóle się zakochałam (na dodatek mam silne przeczucie, że z wzajemnością). Wiem, że miłość do niego, świadomość tej miłości i niebezpieczeństw z nią związanych poukładała we mnie wiele wspomnień, myśli i odczuć. Teraz czuję się wolna od wielu lęków i uczę się układać sobie bliższe emocjonalne kontakty z ludźmi bez erotyzmu (bo naprawdę kocham tylko męża i ? w jakiś dziwny i pokręcony sposób ? Padalca). Nie pobiegłam za miłością do Padalca tylko dlatego, że niejako ?czułam się pilnowana? przez koleżankę, której awanse odtrąciłam (potem okrutnie obgadywała mnie za plecami i publicznie komentowała wszelkie moje poczynania i mój sposób bycia).

Koleżanka z pracy wyprowadziła się niedawno do innego miasta (jak to jej radziłam), a ja wiem, że nie jest to dla mnie żaden powód do radości ani do szczególnego smutku. Wiele razy po tym jak ją odtrąciłam okazywała mi nienawiść i pogardę. Zachowywała się wobec mnie agresywnie i nieprzyjaźnie (zwłaszcza kiedy przebywałyśmy razem same), ale to właśnie ona ze swoją odtrąconą namiętnością ?trzymała mnie w ryzach?. W gruncie rzeczy zawdzięczam jej pewnie swoje małżeństwo i tym bardziej chciałabym, żeby pomimo tego, jak czuła się zraniona była jeszcze w życiu szczęśliwa. Nie mam jednak na to wpływu. Nie chciałam jej wykorzystać, ale w pewnym sensie tak chyba właśnie się stało.

Kiedy się wyprowadziła to znajoma ze szkolenia szybko przestała utrzymywać ze mną kontakt. Wcześniej wypytała mnie tylko o tamtą (wykazując się jednocześnie znajomością szczegółów, o których jej nie mówiłam) i spytała, jakie są moje zamiary względem utrzymywania kontaktów z tamtą?Powiedziałam, że żadne?

Czasami zastanawiam się, czy z tymi swoimi wspomnieniami, myślami, spostrzeżeniami i odczuciami jestem normalna i dochodzę do wniosku, że nie mogę być.
Nigdy nie doświadczyłam "normalności".
Nawet nie wiem, czym jest "normalność".

Widzisz i tu właśnie się różnimy. Uważam, że jeśli potrafię zrozumieć to potrafię w jakiś sposób kontrolować. Dla mnie to ważne. Piszesz, żeby koncentrować się na skutkach, ale mnie interesują mechanizmy. Skutki znam (aż nadto dobrze) i ponoszę ich konsekwencje. Jeśli zrozumiem mechanizmy to będę w stanie lepiej panować nad działaniami, a tym samym - skutkami. Takie mam podejście i ono mniej więcej się w moim życiu się sprawdza. Inną sprawą jest, żeby stanąć twarz w twarz z własnymi wypaczeniami i nad nimi pracować.

Dla mnie End_Aluzjo Ty wraz z problem zdrady przez swojego Męża jesteś dopiero na początku swojej drogi. Na etapie buntu, a trzeba jeszcze przejść tak wiele, by zaakceptować oczywiste oczywistości...jak na przykład tę, że seks z obcą osobą dla Twojego Męża może oznaczać coś zupełnie innego niż dla Ciebie (na przykład dla niego może to być wyraz zwykłej chuci i potrzeby odprężenia) i że oczekiwanie od niego by myślał/odczuwał inaczej jest nierealnym i egocentrycznym w gruncie rzeczy żądaniem.

Piszesz, że jego ojciec zdradzał matkę. To naprawdę bardzo dużo wyjaśnia. Kiedy obserwował rodziców od małego to miał podstawy by sądzić, że tak się żyje w rodzinie, że to jest normalne i tak właśnie jest.

Możesz podejść do tego na dwa sposoby:
1) w jego zdradzie nie ma żadnego mojego udziału, on po prostu od małego przywykł, że Mąż zdradza żonę, nie jestem szczęśliwa, że on mnie zdradza, ale rozumiem, dlaczego może mieć inne podejście do wierności niż ja,
2) on jest niedobry, ważne są skutki, a skutek jest taki, że cierpię, bo on jest niedobry.

W każdej sekundzie - to Twój wybór jakie myślenie wybierzesz. Gdybym myślała wedle Twoich wzorców to nienawidziłabym teraz z całego serca swojej Mamy, a ta nienawiść wpłynęłaby na całe moje życie i zatruwała mnie od środka.

Nienawiść, żal i ból ofiary tak naprawdę nie bolą sprawcy. Przez te uczucia ofiara tylko coraz bardziej utwierdza się w byciu ofiarą.

Miałam tak. Byłam tam, a teraz myślę, że tak naprawdę nie jestem ofiarą ani mojej Mamy, ani Taty, ani chorej rodziny ani nawet Padalca. Jeśli w ogóle jestem ofiarą to tak naprawdę jestem ofiarą i niewolnicą samej siebie.

Jednocześnie jestem też jedyną osobą, która może to zakończyć, bo wiem, że tak naprawdę wszystkie moje uczucia, myśli i pragnienia są w MOJEJ głowie.

Ta świadomość otwiera przede mną nowe możliwości.

Nie zmienię mojej Mamy, Taty, Padalca, mojej pierwszej miłości. Mogę zmienić tylko samą siebie i własna świadomość.

trudnodarmo masz bardzo głębokie i szczegółowe opowiadania.
Doskonale wiesz jakie popełniasz błędy, strach jaki czujesz z obawy przed ludźmi, sprawia, że nie ufasz nikomu, nawet sobie.
Dlatego potrafisz, tak jak trzecia osoba, stać z boku, oceniać swoje życie, analizować i kontrolować.
Czasem jest to fajne... Pozwala ustrzec nas przed cierpieniem, a czasem... przeszkadza.
Znamy skutek naszego zachowania i analizujemy, czy jest warte, aby poświęcić się, być przez chwilę szczęśliwym, a później cierpieć.
Czasami, też zdarza się, że widzimy siebie, a nie widzimy tego, że wpływamy w pośredni bądź bezpośredni sposób na zachowanie osób, które nas otaczają.
Czy jest to dobre? Oceni czas...
Ktoś mi kiedyś powiedział, że jeśli chcesz być szczęśliwym, musisz czasem być egoistą.
Szczęście innych osób, nie zawsze idzie w parze z Twoim szczęściem...

Ja, w życiu popełniłam wiele błędów i pewnie jeszcze więcej popełnię...
Mam nadzieję tylko, że nie tych samych...
Wiem jedno... O "miłości" już nie chcę słyszeć...
Bez niej da się żyć...

Carpe diem & memento moris...
Cieszę się każdą chwilą, każdym dniem... Cieszę się, że żyję...
Życie to tylko chwila i zamierzam je przeżyć tak, jakby jutra miało nie być...

Codziennie stawiam sobie poprzeczkę, i zawodową, i życiową (lista marzeń),
i staram się ją realizować, tak by kiedy przyjdzie po mnie, powiedzieć, jestem spełniona...

Słowo "miłość" dałam w cudzysłów, bo wiadomo, że są różne rodzaje miłości....

Czas wszystko zmienia... Chociaż ran nie goi... 
Teraz wiem, że było to zwykłe zauroczenie...
Nic nie warta przelotna przygoda.
Spotkałam go,  nic mnie nie ruszyło.
Jednak to,  nie tak po prostu, znam tego przyczynę...
Poznałam przyczynę ciągłego szukania, uczucia pustki, brakujacej części ukladanki.
Dobrze mówią,  że prawdziwa i jedyną miłość spotyka się w życiu tylko raz...
Każda następna to już nie to..., ale jest, choć inna, czasem mniejsza,  a czasem większa...
Jednak gdy spotka się tą druga połowę, to chociażby życie napisało różne zakończenia, zawsze będzie się wiedziało,  że to właśnie o to chodziło...
Życie zatoczylo koło... Choć każdy z nas ma swoje życie...
Jest coś co chciałabm opowiedzieć, ale nie powiem, bo lepiej nie...
Może kiedyś...
Złotym środkiem na wyleczenie,  na zapomnienie, na przekonanie się czym naprawdę jest uczucie, które tkwi w nas jest czas...  Czas i prawdziwa miłość, którą nawet czas i przeciwieństwa losu nie zniszczą...  Nie zabiją uczucia, które jest,  choć czasem głęboko schowane...
Pomimo bólu jakie czasem przynosi to uczucie, to warto kochać...
Jestem wciąż z mężem...
Jest jak jest, czasem lepiej, czasem gorzej, jak to mówią życie...
Jednak od nie dawna wiem,  że wciąż mnie kocha... Może inaczej, od nie dawna pozwolił bym to poczuła... Wiem,  że nie zasługuję na tę miłość...
Mam nadzieję, że tym razem jednak tego nie spieprzę...