Netkafejka Wierzących w Boga - Netkobiety.pl

A jeśli człowiek usprawiedliwia w ten sposób np.zdradę współmałżonka? Jeśli mówi: 'To było silniejsze ode mnie'.
Jeśli tkwi w narzekaniu, ciągłym smutku....

Chodzi mi o to, że ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, że potrafią kontrolować swoje emocje. Mogą wybierać to, jak się czują, mogą siebie kontrolować. A to, co psychologia odrzuca to fakt, iż można być nowym, odrodzonym w Chrystusie człowiekiem, być człowiekiem wolnym, ale jednocześnie świadomym i całkowicie odpowiedzialnym za swoje decyzje i konsekwencje.
Jak i radość. Brak radości, uczucie trwogi w sercu, to brak zaufania Bogu. Radość możemy wybrać, podobnie jak smutek. Czy chrześcijanin powinien czuć się usprawiedliwiony, użalając się nad sobą?

Witam po dłuższej przerwie.
Te święta były dla mnie inne niż wszystkie przeżyte do tej pory.

Dopiero teraz naprawdę zrozumiałam i poczułam, co zrobił dla świata Jezus Chrystus.

Pięknie
A Ty jak się czujesz?

Skuteczna ewangelizacja - kiedy jest skuteczna?

Osoby (nawet na tym forum) dzielą się na wierzące lub niewierzące.
Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by niewierząca osoba uwierzyła. W końcu nikt raczej nie urodził się z pełną wiarą.
Coraz częściej spotykam się ze stwierdzeniem, że JEŚLI jesteś wierzący to.... np. się módl, a coraz trudniej ot tak powiedzieć: Zwróć się z tym do Boga bo w Nim jest ratunek/odpowiedź (w domyśle: czy jesteś wierzący, czy też nie). Czy używacie tego sformułowania -Wy, osoby wierzące - w obliczu ludzkich problemów?
Przyznam, że ja uległam tej "nietykalności" i często mówię: Jeśli jesteś wierzący to zwróć się do Boga- co z założenia jest dla mnie właściwie bezsensowne, bo przecież osobie, która wierzy Bogu, nie muszę tego mówić.

I co..... przekonuje ludzi do Boga najskuteczniej? Podyskutujmy

A modlitwa nie jest właśnie zwróceniem się do Boga?
W moim przypadku głównie wygląda tak, że zwracam się do Niego swoimi słowami a nie formułkami.
Niewierzący nie będzie chciał się zwrócić od razu do Boga, bo uważa, że Go nie ma... Najpierw musi się pojawić w takiej osobie pewna wątpliwość, a może, może jednak, jest?

I co..... przekonuje ludzi do Boga najskuteczniej?

Pewien wydawca, gdy odbierał honorowy doktorat na uniwersytecie amerykańskim, w swojej przemowie powiedział: Pozwólcie, że dodam osobiste wyznanie. Jestem przekonany, że najgorszą chorobą obecnego czasu jest odrzucenie Boga. Uczyniliśmy sobie zastępczych bogów na tej ziemi;to początek naszego upadku".

Wracając do pytania. Na pewno przekonuje Duch Św.: "A gdy On (Duch św.)przyjdzie, przekona świat o grzechu i o sprawiedliwości i o sądzie", który mieszka w nas. Jeśli coś robimy, on nam w tym pomaga, tylko nie zawsze widać tego efekty od razu,choć czasami tak. Czasami my siejemy (mówimy, przekonujemy),ktoś inny, podlewa, a ktoś inny zbiera plon.

Ktoś powiedział kiedyś, że jesteśmy dla ludzi piątą ewangelią.
Tylko, że nas jako ludzi i nasze życie ogląda niewiele osób. Nie jesteśmy sławni:)

To jeszcze zależy, czy mieszkasz tam gdzie mieszkasz całe życie czy od kilku tylko lat.
Mnie się trochę "boją":), jak już wiedzą kim jestem, choć nie mówię o tym w co wierzę na prawo i lewo. Jestem pewnego rodzaju "ciekawostką", bo to niestety nie Śląsk Cieszyński.
Mogą też godzinami rozmawiać o kościele,jacy to są tam niedobrzy ludzie, że to super,że u nas księża się żenią, ale tak naprawdę tylko narzekają, a nie chcą zmian. Biblię jest do czytania dla księży - twierdzą. I to nie są ludzie z zapadłej wsi.
A powiedzenie chociaż słowa o Jezusie powoduje reakcję jak z Dziejów Apostolskich: posłuchamy o tym kiedy indziej.

Witam, chętnie przyłączę się do dyskusji

Również jestem wierząca, myślę że głęboko ale wiadomo to różnie może z tym być, czasem przez sytuacje widzę jak jeszcze mała jest moja wiara... Na razie wtrącę tylko, że chrześcijanin to człowiek radosny, który promieniuje Bogiem!
Najgorsze to czerpać a nie dawać innym, przyjmować łaski, dobro, pogłębiać wiarę a nie dzielić się nią z innymi - w końcu zalega i zapycha nasze wnętrze powodując "zatwardzenie" (bez skojarzeń ).
"Wiara bez uczynków jest martwa" - to prawda... Trzeba świadczyć, bardziej swoim życiem i postępowaniem niż przekonywaniem, bazując na swoim doświadczeniu może od razu nie widać skutków ale jak po pewnym czasie widzi się owoce to aż serce się cieszy.
I jeszcze uwaga do gorliwych ewangelizatorów (jeśli ktoś takim się czuje): nie zapychać ludzi Słowem Bożym! Nie ładować w nich na siłę prawdy. To jest jak z jedzeniem: jeśli za dużo zjesz to zrobi ci się niedobrze i możesz nawet zwrócić... Taka metafora
Ludzie muszą czuć głód Ewangelii dlatego trzeba mieć takt i stopniować. Mam kolegę, który jest naprawdę dobrym człowiekiem i ma normalnie dar ewangelizacji tylko jest tak gorliwy w głoszeniu, że przynosi to odwrotne skutki, ale na szczęście ostatnio sobie to uświadomił.

Bardzo dobre uwagi. Tylko,że czasami by się tak chciało, żeby ktoś od razu zrozumiał. A tak się nie da.
My do pewnych rzeczy dochodzimy lub też nie:) przez lata.
Myślisz, że ludzie czują głód ewangelii w naszych czasach?

To narastało przez ileś wieków, więc i dziwić się specjalnie nie ma czemu:)
Ale na zachodzie czy północy Europy był ewangelicyzm i też ludzie odchodzą od Boga. Postępuje laicyzacja.

Dokładnie.

Pytanie było nie do mnie, ale odpowiem. Zgadzam się z tym, mówienie o Bogu jest u nas tabu. Jak coś tylko wspomnę, to albo patrzą na mnie jak na wariata, albo zaraz pojawia się temat księży katolickich i ich występków, czym katolicy uwielbiają wprost usprawiedliwiać własne grzechy. O Bogu się nie rozmawia. Jedynie dzieci jeszcze chętnie słuchają, ale im starsze tym jest gorzej. Podyskutować "w realu" w ogóle nie ma z kim, no chyba, że ze Świadkami Jehowy, ale oni raczej prowadzą monolog niż dyskusję. Pozostają tylko grupy biblijne w parafii albo niezawodny net i jego fora dyskusyjne .  Jedynie w necie rozmawianie o Bogu to nie jest "obciach".

Sędziowie składając przy powołaniu ślubowanie przed Prezydentem RP, mogą dodać na końcu ślubowania zwrot: "tak mi dopomóż Bóg" i jest to uregulowane ustawą
Podobnie jest ze ślubowaniem posłów i senatorów.

O, to ciekawa wiadomość

Co do "bogowego" tabu; tak, o Kościele można nawijać godzinami, ale o Bogu ... e-e.
Zdarzyło mi się w moim życiu poruszać temat Boga już tysiące razy; z przeróżnymi osobami; znajomymi i nieznajomymi. Tak..bezkościelnie - tylko Bóg. Ludzie przeróżnie reagowali; od totalnego zaskoczenia osób, które deklarowały się jako wierzące, ale: nawiązujące dalszą rozmowę (raczej tak) lub nie...po zamykania Boga w murach Kościoła Katolickiego, nie chcący mieć z Nim nic wspólnego, bo zły, mroczny, daleki.

Jednak większość ludzi zaskakiwała mnie pozytywnie: po totalnym zaskoczeniu, gdy myślałam, że nic z tego nie będzie, oni się otwierali. Wylewali swoje żale, swoje najgłębsze myśli o Bogu.

muzykaduszy jak na tak młodą osobę (Ty), to powiem Ci, że.... nieźle Mało kto w wieku 18 lat interesuje się swoim duchowym wnętrzem Jak to się stało?

Mam podobnie jak Ty Ja rano "gadam" z Bogiem; znowuż Mu dziękuję za... wszystko I za piękną pogodę- wiosnę wreszcie:) I za kolejny dzień, w którym mogłam się obudzić.
I tak cały dzień właściwie mam

No ja też tak..... "chodzę" z Bogiem cały dzień.

No to ja się chyba najbardziej karmię tą społecznością.

Film obejrzałam, jednak z częścią stwierdzeń się nie zgadzam. Moim zdaniem prowadzący momentami myli pragnienia z emocjami a psychologię bardzo ogranicza. Mogę się mylić, ale takie jest moje zdanie

Kochani, czytając jeden wątek, taki oto pomysł zagościł w mej głowie: Czy jakiejś określonej muzyki nie słuchacie, bo uważacie, że ma znamiona szatańskie? Czy istnieje coś takiego -wg Was- jak "boża" muzyka?

Kiedyś słuchałam takiej dość ostrej muzyki Ale kiedyś.

Są zespoły, które nie kryją się z tym, że ich muzyka jest ''bardziej szatańska'' (wystarczy posłuchać o czym śpiewają), ale nawet mnie nie ciągnie do nich w żaden sposób. Jakoś tak mój gust wpasowuje się w piosenki o pozytywnej lub neutralnej wymowie. Dlatego bardzo lubię Piotra Rubika, Enye, M.Buble, Dorotę Osińską...
Jednak rzadko, ale miewam taki nastrój na ostrzejsze brzmienie, gdzie na pewno nie śpiewają o miłości bliźniego, ale ja mam tę ''przewagę'', że jak się nie wsłucham to nie rozumiem o czym śpiewają.   Przykładowo piosenka Korn Twisted Transistor ma tekst, który po przetłumaczeniu jest brrr... okropny, ale posłuchać czasem można.

Hej ewa118
Co do muzyki; tak, jak ktoś chce może oczywiście bez trudu znaleźć muzykę gospel; nie wiem, czy to "boża" muzyka, ale gospel    Można znaleźć nawet chrześcijański rock lub heavy metal. Jak kto woli.

Wiele razy spotkałam się ze stwierdzeniem, że jakaś muzyka jest "boża" a jakaś nie. Nie wiem tylko na czym polegała ta 'magia' jednej i brak magii drugiej.
Spotkałam się również ze stwierdzeniem, że rock, metal, heavy metal to muzyka demoniczna. Ja jednak wysnułam swoją tezę; człowiek, który ogólnie lubi mroczne klimaty, takież ciuchy, literaturę, interesuje się powiedzmy magią, Księgą Szatana to i interesuje się taką muzyką, ale nie odwrotnie; świętego wierzącego widzącego tylko obraz Jezusa tak ta muzyka pewnego dnia zniewala, że zaczyna mieć pianę na ustach.

Lubię słuchać muzyki w ogóle, bo dzięki temu dowiaduję się wiele o ludziach, którzy np. piszą słowa piosenek. A lubię poznawać ludzkie punkty widzenia z perspektywy myśli człowieka

Moi Kochani/e;
zapodaję bardzo fajne... kazanie, coś w ten deseń, chociaż nie przepadam za słowem "kazanie" bo to oznacza jakiś nakaz. To inaczej: zapodaję coś budującego i coś, co stawia ważne pytanie. Właściwie chyba najważniejsze jeśli chodzi o rozwój życia duchowego:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=LBYnRlldgiU

Jeśli słowa piosenki odnoszą się do szatana albo go chwalą, to nie mam wątpliwości, że czegoś takiego słuchać nie chcę, ale sam rodzaj muzyki o tym nie świadczy. Jest nawet taki gatunek muzyczny - chrześcijański rock.  Ja osobiście muzyki metalowej nie lubię, ale nie uważam, że jest z gruntu zła. Boga można chwalić w różnych piosenkach czy utworach. Ja osobiście lubię piosenki zespołu TGD, ale podobają mi się też nasze zwykłe pieśni kościelne ze Śpiewnika Ewangelickiego - często powstały one w XVII czy XVIII wieku.

Szczerze mówiąc to nie zastanawiałam się nad tym wcześniej...
Mi się zdarza nieraz walczyć z lenistwem, gdy mnie ktoś o coś poprosi, szczególnie jeśli wymaga to większego wysiłku. Nie chce mi się, ale pomagam, szczególnie gdy w zasadzie nie ma powodów, żeby powiedzieć nie. Po prostu trzeba sobie jakoś wyznaczyć granicę, uważam, że należy pomagać innym jak tylko się da, ale kiedy sprawia mi to duży trud czy powoduje, że nie mam czasu na równie ważne rzeczy, to według mnie trzeba to przemyśleć.
Chociaż ja chyba za mało pomagam innym, znaczy tak na co dzień osobom w moim otoczeniu tak, czasem obcym, ale nieraz czuję, że to za mało... Chyba mnie Catwoman zmotywowałaś do refleksji...

A tak w ogóle to może się zintegrujemy trochę na forum co? Bo od czasu do czasu odzywa się wiele osób, ale ogólnie dyskusja jakoś słabo idzie. A przecież możemy o wszystkim rozmawiać, Bóg jest wszędzie
O mnie już jest tutaj: http://www.netkobiety.pl/t23015.html

Co do Romów to nigdy nie wiemy jak to naprawdę jest. Już niejeden film widziałam, niejeden artykuł czytałam o tym, jaka to zorganizowana forma zarabiania pieniędzy. Uważam, że gdy mam powiedzmy 5zł i chce się nimi podzielić i dam je osobie, które tego zupełnie nie potrzebuje, to przez to nie dam tego osobie, która może nie mieć na chleb...

To już egoizm, jeżeli wszystko bierzemy ''pod siebie''. Każdego dotyka Jednak czasem można się tak w siebie zapatrzyć, że można przegapić, że rani się innych bądź nawet ich nie zauważa. No ale gdy zapomnisz o sobie na rzecz innego człowieka do tego stopnia, że ''JA'' nie istnieję, to już jest trochę niebezpieczne, bo rodzi uzależnienie.
Żyjesz dla innych, ale w tym wszystkim jesteś Ty.
Ja ogólnie uważam, że jak stawia się Boga na pierwszym miejscu, to jakoś tak samo się układa i wychodzi. Jak nie wychodzi, znaczy się, że Pan Bóg spadł w naszym rankingu, że tak powiem:P

Aha, Bóg przecież mówi, żeby kochać bliźniego jak siebie samego. A nie da się kochać siebie i jednocześnie być dla siebie złym

Witam

Pozwolicie że wstawię pewne opowiadanie
spisane z pewnej książki.

"Ludzkie krzyże"

Był sobie człowiek,który narzekał na swoje życie.Skarżył się
że jest mu ciężko,bo mieszkanie niwygodne,za ciemnie,za ciasne,
że dochody za małe,że jego rówieśnicy,którzy podobne ukończyli
szkoły ,zarabiają daleko więcej niż on.Mówił ,że innym jest łatwiej
żyć,że lepiej dają sobie radę ze złymi ludzmi ,z trudnymi okoliczno-
-ściami że im wszystko układa się korzystnie,a jemu jest zle i to
z roku na rok coraz gorzej.
Twierdził,że gdyby się urodził kilkadziesiąt lat wcześniej ,albo
kilkadziesiąt lat pózniej , to wtedy na pewno byłoby wszystko inaczej.
Chodził wciąż smutny ,skwaszony i zniechęcony.

Razu pewnego,gdy spał ,śniło mu się ,że ktoś go budzi.Otworzył
oczy i zobaczył postać stojącą koło jego łózka.Chociaż nigdy
Anioła nie spotkał , wiedział,że jest to Anioł.Nie czuł w sobie żadnego
lęku.Anioł stał nad nim,jakby czekając na jego przebudzenie.A gdy
spostrzegł ,że on nie śpi,łagodnym ,zapraszającym ruchem dał mu znak
aby wstał:
- Wstań proszę - powiedział
Człowiek ów,wcale tym nie zdziwiony ,podniósł się z łóżka.
Stanął obok tajemniczego gościa.Popatrzył pytająco na niego.
a wtedy Anioł z uśmiechem powiedział:
- Pójdz ,proszę ze mną.
Człowiek spytał go nieśmiało:
- Dokąd chcesz,żebyśmy poszli?
- Zaraz zobaczysz - odpowiedział Anioł.

Podążył więc za nim.Anioł wiódł go przez jego mieszkanie
wyprowadził go na klatkę schodową i zaczął wstępować po
schodach na górę.Człowiek wciąż nie wiedział,dokąd idą i co to
ma wszystko znaczyć,ale nie śmiał pytać.Był tylko pewny,że to
chodzi o jakąś bardzo ważną sprawę,która go bezpośrednio dotyczy.
Postępował w milczeniu za Aniołem coraz bardziej ciekawy ,dokąd go
wiedzie ten wysłannik Boga.Szli długo po schodach aż stanęli przed
drzwami.W pierwszej chwili, niemógł zorientować się dokąd drzwi
prowadzą,ale za moment poznał,że to drzwi wiodące na jego strych.
Anioł otworzył drzwi i weszli do wnętrza.Wtedy człowiek zobaczył
że to wcale nie jest strych jego domu. To była wielka sala ,pod której
ścianami stały nagromadzone krzyże - tysiące ,dziesiątki tysięcy,
nieprzeliczona ilość. Krzyże były różne,dziwne: ogromne , małe,
i całkiem maleńkie,proste,heblowane,ozdobne ze złota,z drewna
malowane.Wysadzane drogimi kamieniami i całkiem zwyczajne
cięte z brzozy.
Przyglądał się uważnie tym krzyżom.Każdy z nich był inny.
Czasem zdawało mu się,że znalazł dwa identyczne,ale pózniej
zauważał,że tak nie jest,że różnią się jednak pomiedzy sobą
przynajmniej jakimś szczegółem.

Po chwili człowiek przełamując niesmiałość spytał Anioła:
- Skąd tyle tu krzyży? Po co tu stoją i do kogo należą?
Usłyszał jego głos:
-- To są ludzkie krzyże.
- Ludzkie krzyże?- powtórzył człowiek ,niewiele z tego rozumiejąc.
_ Każdy musi jakiś nieść - mówił dalej Anioł.
--Ach tak .Teraz rozumiem,dlaczego tyle tych krzyży i dlaczego
każdy z nich jest inny.Ale po co przyszliśmy tutaj?
Anioł odpowiedział:
- Pan Bóg polecił mi ,abym ciebie tu przyprowadził .
- Pan Bóg? - zdziwił się ów człowiek. -- Dlaczego?
--Narzekasz na swój krzyż. Mówisz, że ci bardzo ciężko z nim iść.
Bóg zezwolił,abyś tu przyszedł i wybrał sobie inny krzyż,jaki tylko
zechcesz, i żebyś z tym nowym krzyżem szedł dalej przez życie
nie narzekając.
Człowiek słuchał tego ,co Anioł mówił,prawie nie wierząc swoim uszom.
W końcu powiedział:
-- Czyż to jest możliwe,żeby Wielki Bóg chciał się zajmować takim
człowiekiem jak ja?
--Pan Bóg naprawdę przysłał mnie do ciebie.-potwierdził Anioł.
- Będę mógł wybrać krzyż taki,jaki tylko zapragnę?- Spytał wciąż
nieufny.
-- Tak ,naprawdę - powtórzył Anioł jego słowa.
-- Możesz wybrać taki krzyż,jaki tylko zechcesz.
- I bedę mógł z nim iść przez całe życie? - pytał człowiek chcąc się upewnić.
--Tak będziesz mógł iśc z nim,jeżeli tylko zechcesz,przez całe twoje zycie.
-Odpowiedział Anioł.
Człowiek wiedział już,który krzyż wybierze.Piękny, złoty krzyż
przyciągał jego wzrok od pierwszej chwili. Pomyslał:
"Wreszcie będę miał wspaniałe życie"
Spytał niesmiało Anioła wskazując na ten krzyż: - Czy mogę go wziąść?
Anioł skinął głową - Tak.
Uradowany człowiek podbiegł do upatrzonego krzyża,objął go mocno,aby
go włożyc na swoje ramiona ,ale nadaremnie.Nie potrafił go nawet ruszyć.
Krzyż był bardzo ciężki.Mimo to człowiek nie chciał z niego zrezygnować.
Wytężył wszystkie siły .Nic nie pomogło. Krzyż nawet niedrgnął.
Zaskoczony tym i rozczarowany powiedział do Anioła: -Za ciężki.
-Spróbuj znalezść inny , który będzie lepszy dla ciebie- powiedział
spokojnie Anioł.
Człowiek rozejrzał się po sali i skierował się w stronę innego krzyża,
również złotego,choć nie tak dużego ,który wcześniej już spostrzegł.
Krzyż ten był wysadzany wspaniałymi kamieniami,ozdobiony
wyszukanym ornamentem.Podszedł do niego ,z trudem położył go sobie
na ramiona .Zrobił z nim parę kroków i przekonał się,że niestety ten też
jest za ciężki,a poza tym dokuczliwie gniotą go w ramiona te wspaniałe
ozdoby i drogie kamienie,które go tak zachwycały.
Odezwał się trochę do siebie,trochę do Anioła:
- Jest niemożliwe,żebym mógł z nim iść dłuższy czas.
- Znajdziesz na pewno krzyż bardziej dla ciebie odpowiedni.Tylko
nie zniechęcaj się - pocieszył go Anioł.
Człowiek rozglądał się w poszukiwaniu i po chwili podszedł do krzyża
też złotego,który był o wiele mniejszy .Faktycznie ,był on również
lżejszy ,ale za to krótki.Gdy ułożył go sobie na ramionach i zaczął z nim
iść,, krzyż ten tłukł go po nogachi plątał mu krok.Odłożył go na miejsce.
Wziął inny krzyż,ale ten też mu nie odpowiadał.Potem spróbował nieść
inny i znowu inny.Coraz bardziej nerwowo ,już nie chodził ,ale biegał
po tej sali szukając krzyża dla siebie.Czas płynął, a on wybierał i wybierał
bez końca.Wciąż nie mógł znalezść krzyża ,z którego byłby zadowolony.
Bo były za długie,za krótkie,za ciężkie,albo zbyt uciskały go ozdoby,
albo po prostu ,nie podobały mu się w kształcie lub kolorze.Już zdawało mu się
że nie zdecyduje się na żaden ,że nie znajdzie dla siebie odpowiedniego.
Przyszło mu nawet do głowy ,że może przez zapomnienie czy przeoczenie
nie zrobiono stosownego krzyża dla niego.I gdy był na skraju rozpaczy
że bedzie musiał wziąć krzyż jaki bądz,pierwszy lepszy,wtedy wreszcie
znalazł taki,który był odpowiedni dla niego.Wszystko mu się w nim
podobało: i ciężar i długość ,kolor i ozdoby. Wszystko było takie jakie chciał.
Był świetny,najlepszy.Uszczęśliwiony podszedł z tym krzyżem do Anioła
i powiedział: - Znalazłem.
-Cieszę się ,że znalazłeś - odrzekł Anioł.
Człowiek ów,jakby z obawy ,by mu tego krzyża nie odebrano powtórzył:
- Tak ten mi odpowiada.Proszę cię ,pozwól mi z tym krzyżem iść przez
całe życie.
Anioł usmiechnął się tajemniczo:
- Dobrze. - a potem dodał.- A czy ty wiesz ,że to twój krzyż?
Człowiek patrzył z niepokojem na Anioła nie rozumiejąc o co chodzi.
Wreszcie zapytał:
- Nie wiem o czym mówisz?
Wtedy Anioł powiedział mu wyraznie.
-- Ten krzyż,który znalazłeś to jest twój krzyż.
To jest ten sam, który od początku życia niesiesz na swoich ramionach.

Pozdrawiam

Dziękuję Cate

Ja również,mogę powiedzieć że odzwierciedlają nasze życie.
Niekoniecznie musimy  się zgadzać ,bo każdy i tak będzie patrzył
po swojemu... tak jak rozumie,pojmuje.

Jutro jeśli pozwolisz wstawię o dwóch panach ,którzy przebywali w szpitalu.

Pozdrawiam