Kura domowa..

Masz rację, że lepiej wcześniej niż później. Pewnie gdyby rzecz działa się w Warszawie albo w jakimś innym dużym mieście szybko znalazła by pracę, zajęła się sobą i zapomniała. Ale w naszej rodzinnej miejscowości pracy szuka się bez skutku latami, a bez grosza przy duszy i z małym dzieckiem już nie wyjedziesz. Trochę tak skreśliła się na starcie.

Czesc dziewczyny...ja juz od 15 lat jestem kura domowa i mam juz tego dosc ...chciałam coś zmienić w swoim zyciu i krach zmieniło sie ...od14 lat jetem matka zona kucharka sprzataczka itp  ale to nic od 4 lat pracuje ...na 4 etatach ...i chyba wolałabym byc ta kurą domowa

dlaczego nie masz czasu dla przyjaciół?ja jestem taka kurą od 11 lat i mam czas na wszystko,to że zajmuje sie domem i dziećmi nie ogranicza mnie w niczym,kiedy mam ochote na spotkanie ze znajomymi to to robię,kiedy chce gdzieś jechać dla rozrywki to jadę(mieszkam na wsi),kilka razy w miesiącu robie wypad do większego miasta np.na zakupy,do fryzjera,czy tak po prostu aby wyjść do ludzi:)nauczyłam sie tego, że jak sie raz czy dwa nie posprząta czy obiadu nie ugotuje to nikomu krzywda sie nie stanie,to że nie pracuje zawodowo nie oznacza że mam od świtu do nocy pucować dom,usługiwać facetowi i dzieciom i nie mieć nic dla siebie

oj mój facet też jest czasami po prostu chytry,on twierdzi że trzeba oszczędzać każdy grosz i odkładać,no niby racja ale z drugiej strony nie można całe życie sobie wszystkiego odmawiać,też ma takie napady że wypomni mi te 50 zł za fryzjera np,a nieraz jest tak że daje mi od 500zł do tysiąca i mam sobie iść i kupić co będę chciała

kiedyś jak mnie wkurzył ta swoja gadka na temat pieniędzy,powiedziałam że z miłą chęcią pójdę do pracy ale on poszuka opiekunki do dzieci(jedno ma 1,5 roku więc na przedszkole jest za małe)i gosposi do domu,bo ja będę tylko pracowała a to co zarobie wydam na co będę chciała,no w końcu skoro on wraca z pracy i nic nie robi to ja też mogę:)

z zakupami jest tak że kiedyś się pytałam czy mogę kupić to czy tamto,teraz idę i kupuję,zresztą od dawna robi zakupy ze mną lub sam nie raz i wie jak wszystko jest drogie,idzie się do sklepu wyda 100 zł a w koszyku prawie nic nie ma i lodówka dalej pusta:)
prawdę mówiąc gdyby mieli płacić kurom domowym za to co w domu robią,opiekują się dziećmi i załatwiają milion innych spraw,pewnie zarobiłyby niekiedy więcej od facetów

niestety nie opłaca mi się takie rozwiązanie bo tu gdzie mieszkam w ogóle jest tragicznie z pracą ,ludzie po studiach siedza na kasie w markecie albo na bezrobociu,a jak już bym  pracę znalazła to i tak za najniższa krajową więc bez sensu jest iść  pracować na obca osobę która zajmie się moimi dziećmi,a ponadto szukałam pracy i  pierwsze podstawowe pytanie brzmiało "czy mam dzieci albo czy planuję"a potem było jak coś to zadzwonimy,nie chcą zatrudniać bo wiedza że zaraz zaczną się zwolnienia itp
najlepsze jest to że mieszkam co prawda w jednym domu ale na osobnych mieszkaniach z teściową,i znam jej odpowiedź na pytanie czy opiekowała by się dziećmi gdybym chciała iść do pracy?jej odpowiedź jest taka że swoje dzieci wychowała a wnuki są dobre tylko na 2 dni:
)fakt z jednej strony to racja bo dlaczego mamy jej wciskać wnuki na siłę:)

absolutnie u mnie nie ma czegoś takiego jak bycie służącą,nie ma robienia śniadanka facetowi(i do pracy i w domu),nakładania obiadku na talerz,sprzątania po nim itd,określenie kura domowa jakoś tak się przyjęło:)
to ja decyduje czy jest w domu posprzątane,ugotowane itd,nie chce mi sie gotować to nie robię tego nikt przez jeden czy dwa dni nie umrze z głodu,kiedy gdzies wychodzę to nie spowiadam sie gdzie idę czy jadę ani o której wrócę,
to ze siedzę w domu nie oznacza że jestem pozbawiona prawa do własnego życia,myślenia i robienia co chcę

Dlatego ja się od takich trzymam z daleka i Wam wszystkim też radzę.

Oj tak, życie się różnie układa.
Kiedyś w sklepie byłam świadkiem awantury, którą mąż zrobił żonie, gdy sięgnęła po krem do twarzy. "...wydajesz MOJE pieniądze na głupoty..."
Albo niepracująca żona ogarnia dom i dzieci, a mąż się....zakochał i odchodzi. Razem ze swoim kontem w banku.
Lub redukcja w firmie i mąż traci pracę.
Albo jak moja matka - ciężko chory, sparaliżowany mąż w zakładzie opiekuńczym i razem z nim 70% jego emerytury.
Czasem też nawet młodzi ludzie chorują i umierają. Albo giną w wypadkach drogowych. To przykre, ale się zdarza.
I co wtedy?
Dlatego każdej "kurze domowej" radzę, żeby pomyślała o sobie i swoim bezpieczeństwie. Na wszelki wypadek. Bo życia nie da się zaplanować na dziesiątki lat naprzód.

marena7 też jestem tego zdania, mnie to matka zawsze powtarzała i ja mówię to innym. Oczywiście, że co ma być to będzie..... że np. nawet jeśli 2 osoby pracują, dobrze zarabiają, może nadejsc poważna choroba np. nowotwór, która czasem pochłonie oszczędności życia ale to są te rzeczy, których przewidzieć się nie da- jak dla mnie.
Utratę pracy, ewentualne odejście faceta, chęć wyjazdu na wakacje chociażby- to się przewidzieć da i warto mieć komfort psychiczny że COŚ robię, dokładam się do utrzymania rodziny i nie zostanę na lodzie w razie czego.

Nie ukrywam, że bardzo nie chciałabym takiego rozwiązania. Pominę, że lubię pracować i lubię mieć wspólne pieniądze z moim chłopakiem (nie na zasadzie wspólne to to, które tylko on zarobił, ale ime, że mam jakiś wkład, nawet jak dużo mniejszy). Po drugie uwielbiam z nim wspólne sprzątanie, gotowanie, dlaczego miałabym to wszystko brać na siebie, gdy nieraz to jest ciężka praca fizyczna i wiem, że mogę na niego liczyć

Byłam "kurą" ale chyba taką trochę inną przez dwa i pół roku.Kiedy urodziłam dziecko miałam ten komfort,że nie musiałam iść od razu do pracy.Ale że nie jestem przyzwyczajona do proszenia o kasę męża i spowiadania się na co wydałam to odkąd moja córka skończyła dwa miesiące udzielałam korepetycji.Kasy nie było dużo ale starczało na moje wydatki i jakieś ekstra prezenty dla dziecka.
Wielką zaletą tego,że byłam w domu był fakt,że moje dziecko miało stabilne dzieciństwo-dzień był powtarzalny do znudzenia ale dzięki temu była spokojna i widziałam,że bardzo jej to służy.Zaletą było też,że mimo,że wstawałam tak jak większość ludzi pracujących miałam okazję na drzemkę popołudniową z córką:)
Nauczyłam ją wielu rzeczy,systematycznie bawiłyśmy się Domanem co zaprocentowało umiejętnością czytania w wieku czterech lat i ośmiu miesięcy.Moje dziecko dzięki przebywaniu ze mną jest zrównoważone emocjonalnie i mamy świetną więź i kontakt.
Miałam czas na wiele rzeczy- podyplomówkę,wiele książek,lekcje śpiewu.

Przyznam,że nawet ta powtarzalność mi nie przeszkadzała.Kiedy teraz o tym myślę wydaje mi się,że to były piękne chwile:)

Witam jakis czas się zalogowalam na tym forum  i podczytuję to tu to tam ,mój nick to   Kuradomowa .
Jestem kurą domową nie z wyboru ale z przymusu ," siedzę " w domu i "nic nie robię " juz od 18 lat odkad urodziłam syna.
miałam plany ,marzenia i co? szlak je trafił .
Syn jest niepełnosprawny
Moje całe życie toczy sie wokół niego, wszystko podporzadkowane jest pod dziecko .
Mąż całymi dniami pracuje by zarobić na rehabilitację ,lekarzy ,wyjazdy .
O przyszłości myśle tylko w czarnych kolorach 
Co z synem jak nas zabraknie, co z nami jak się coś mężowi stanie (ma niebezpieczna pracę )
Dostałam depresji a przecież cały czas muszę być na pełnych obrotach .
Rok temu zapisałam się do policealnej szkoły zeby na mała  chwilę odetchnąc psychicznie (2 razy w miesiącu nam zajęcia)   i spotkac się z ludźmi ,,,,,
pozatym przez te moją szkołę "zmusiłam " męża o spędzanie więcej czasu z synem , bo nie wiem ile by musial pracować to i tak nie "uzdrowi " dziecka .(choć dziecko ma juz 18lat to i tak całe życie będzie dzieckiem )
Tak chciałabym pracować obojętnie gdzie nawet za minimalną płacę , kontaktować się z innymi ludźmi ,
boje sie naszej przyszłości
Tak więc jestem Kurądomową pełna gębą.
Może trochę chaotycznie napisałam swój post ale wybaczcie musiałam wywalic ten mój cały żal i strach ze jak męza zabraknie to zostane z niczym .