Ciezkie Rozstanie- jak zyc dalej?

bags: rewelacyjnie to skomentowałeś w sensie że on zamienił siekierkę na kijek (mnie na tamtą?) bo ja kończę studia, plus drugą szkołę (pomaturalną) skończyłam w tym roku, mam wystarczająco dobre perspektywy, żeby nie przymierać głodem Szczęśliwie miał na tyle przyzwoitości żeby ode mnie nie pożyczać kasy. Nie zakochałabym się w nim gdyby był aż takim kretynem.
Ze mną zamieszkać nie chciał, teraz wiem czemu, ja wymagałam żeby się ogarnął. Życzył mi nowego faceta i znalezienia pracy. Wiesz, kolega to kolega, nie będę się musiała martwić czy go eksmitują, a mnie razem z nim, czy odetną prąd, czy będę go zmuszona utrzymywać itp Kolega to nie rodzina. Jak chce do końca życia robić frytki- proszę bardzo, to już nie moje zmartwienie. Nie da się dorosnąć za kogoś.

Szafirek - podobno doświadczamy w snach tego, czego pragniemy, a czego w życiu nie możemy doświadczyć, sny pokazują co siedzi w podświadomości, widać ten X siedzi głęboko w twojej głowie. Gratuluję zmiany fryzury, z nowym wyglądem łatwiej zacząć nowy etap w życiu. Myślę, że SMS z życzeniami w zupełności wystarczy.

a co do ślepo zakochanej - ja obstawiam inną kobietę, nikt nie zmienia zachowania/nastawienia w tydzień, może po prostu nie zauważyłaś, że wcześniej już się coś działo. pisałaś, że przecież chodził na piwo z jakąś dziewczyną w tajemnicy przed tobą, to jakieś podejrzane.

oszukana29 ogromnie współczuję. To musi być strasznie trudne, jeszcze jak są dzieci... nie znam twojego męża, ale miłość nie przechodzi z dnia na dzień, to nie kaszel. Albo kocha i mu odbiło, ma jakiś kryzys czy coś w tym rodzaju, albo nie kocha od dłuższego czasu i parę dni temu zwyczajnie kłamał. Mój eks też mówił, że kocha na miesiąc przed zerwaniem, wiem, że kłamał, poznał jakąśtam w internecie. Na szczęście ja to przeczuwałam, nie było ślubu ani dzieci, więc zaczynam stawać na nogi. Bądź dzielna.

Szafirek: Wiec nadszedl ten dzień Pewnie bedziesz siedziec jak na szpilkach. Kurcze ja chyba tez

Oszukana29: dla mnie tez slowo "prawdziwa milosc" to haslo rodem z filmow romantycznych. Milosc mojego ex do mnie tez ponoc byla prawdziwa i wyparowala w pare godzin doslownie, po niecalych 3ech latach:) Oczywiscie on potem twierdzil ze to od dluzszego czasu, tylko po cholere dzien wczesniej zapewniał o swojej wielkiej milosci? Absurd. Moze sam chcial w to wierzyc. U mnie (moze na szczescie) nawet do zareczyn nie doszlo (a owszem mial takie plany). A u Ciebie po slubie? Po co skladac przysiegi malzenskie skoro one nic nie znacza? Po co zakldac rodzinę gdy samemu nie wie sie czego sie chce? I najbardziej niestety cierpia dzieci, nie wiem co prawda ile maja lat ale z pewnoscią nie rozumieją dlaczego tatuś nagle znika z ich zycia, "juz nas nie kocha"? Z drugiej strony dobrze ze je masz, na pewno znajdziesz dzieki nim sile i motywacje by jakos trzymac się w garści. Naprawde brak mi slow. Z drugiej strony sama widzisz jaki to byl czlowiek. Poprzedni romans swiadczy ze nie byl nigdy do konca lojalny. Zawsze uwazalam za sluszną, zasadę że jesli ktoś raz dopusci sie zdrady(romansu) to znaczy ze jest do niej zdolny i ta sytuacja i tak moze sie powtorzyc, wiec lepiej dac sobie spokoj z takim czlowiekiem niz w przyszlosci cierpiec po raz kolejny. Ale wiadomo, latwo snuć teorie jesli sie tego nie doswiadczylo, a co innego w praktyce. Trzymaj sie i pisz, wygadania sie pomaga:)

Czarownica: o czym rozmawialiscie? Cos konkretnego powiedzial?
"swoją drogą właśnie skończyliśmy rozmawiać- 3h... i jak ja mam żyć i o Nim nie myśleć,
życie mogłabym z nim przegadać "
Ech mialam to samo. Przez te 2 tyg po rozstaniu kiedy za nim latalam i sie jeszcze spotykalismy co jakis czas, mimo tego ze mowil ze mnie nie kocha moglam tak z nim siedziec i po prostu byc obok. Ale to tylko dobijalo mnie psychicznie. Moze dobrze zrobil podejmujac decyzję o zerwaniu kontaktu.. Ponoc chodzilo o mnie, bo "ciagle robilam sobie nadzieje i tylko cierpialam". Moze po czesci dobry argument,ale i tak obstawiam ze zwyczajnie to on chciał sie odciąć ode mnie. Moze tez bylo mu ciezko, moze chcial o mnie zapomniec. Pozostaja mi tylko spekulacje.

bags: "Dzisiaj się przypadkiem dowiedziałem, że kartek w biblii by zabrakło na treści tych łacińskich wiązanek a na mój temat wyszły do ludzi i krążą po wsi dziesiątki historyjek, jaki to ze mnie był kawał sq***la, że kobieta musiała mnie wykopać. I co najciekawsze... nikt z ludzi w te opowieści nie wierzy, znając mnie z tej innej strony.

I chyba tęsknota się do niej zaczęła dobijać, bo sporadycznie co parę dni zagląda na moje konto na nk... coś chyba w lesie ciężko choruje "

Wiadomo ze jesli ktos nas zna, to wie mniej wiecej jacy jestesmy. Nie wiem czy dobrze to odbieram, ale dla mnie, obgadywanie naszych ex, ktore moim zdaniem jest reakcją na to ze ich olewamy i/lub probują w ten sposob sami siebie przekonac o slusznosci tego ze kopneli nas przyslowiowo w tylek bo sami do konca nie czuja ze postąpili slusznie. Taka autosugestia. A plotki zamiast nastawiac ludzi przeciwko nam, zraża ich tylko do zrodła plotek. Zresztą obgadywanie swiadczy tylko do braku szacunku do związku i tego co bylo pomiedzy dwojgiem ludzi. Wiadomo ze Ci "najblizej zrodla" (w moim przypadku kumple bylego) beda zawsze stali po jego stronie i nawet swoje dopowiedzą, przysłowiowe go*no naprawde wiedząc.
A co do podgladania na nk widac jednak ciekawsc zżera. Mogla by sobie chociaz zaznaczyc "ukryj moj profil". No coż chyba ze chce zebys wiedzial.
Ja żaluje ze tyle czasu latałam w taki glupi sposob za byłym, bo teraz ciezej jest sprawic by uwierzyl ze go olałam.

cherry_berry: jak to jest ze mimo ze cierpimy potrafi nas smieszyc to, w co pakują sie nasi byli. Sama mowisz ze znalazl pierwsza lepszą, mlodsza o 8 lat.. A moze tylko ta chciala na niego poleciec..okazala sie latwym kąskiem. Jesli tak to znudzi mu sie predzej czy pozniej. Tak apropos "planow" na przyszlosc przypomnial mi sie moj byly, ktory stwierdzil ze "pojdzie do wojska" jak tylko skonczy szkole. Prawie zajadow dostalam ze smiechu. W zasadzie to bezczelnie zaczelam sie smiac przy nim. Och, nie dlatego ze nie doceniam ambicji. Tylko po pierwsze to byl jeden z tych ludzi co maja tysiac pomyslow na minute i slomiany zapal a po drugie no coz... ze swoim charakterem i rozpieszczeniem przez mamusie ktore zawsze nad nim skakala (jedynak) nie wiem czy dlugo by tam wytrzymal. No ale chwalic ambitne plany, chwalic.

Dzisiaj znowu snilomi sie ze do siebie wracamy, obudzilam sie i chcialam zasnac jeszcze raz ale juz sie nie dalo. Znowu tęsknota mnie niszczy od srodka, wiec zaraz pojde do mamy zeby jak zwykle podala mi 100 powodow dla ktorych nie moge sie odezwac i wyperswadowala mi to z glowy Swoja drogą we wrzesniumam urodziny. Ciekawe czy bedzie pamietac, czy zlozy zyczenia. Moze wtedy sie odezwę. Chociaz od pewnego czasu chodzi mi to po glowie. Ale z drugiej strony nie oszukujmy sie, jeslibym sie odezwala to liczylabym na to ze do siebie wrocimy. W innym wypadku po co mi kontakt? I o czym bysmy rozmawiali? Troche bez sensu.

A tak apropos milosci. Mowi sie, ze jesli naprawde kochasz daną osobę to pozwolisz jej odejsc a potem bedziesz sie cieszyc tym ze jest szczesliwa. Wiecie co? go*no prawda, a przynajmniej w moim przypadku Wiec albo nie kocham bylego albo powiedzenie nieprawdziwe. Co obstawiacie?

Poniekąd jest w tym trochę prawdy, ale nie tak od razu. Ja np. cieszę się, że mój wcześniejszy facet układa sobie teraz życie ze swoją ex, bo każdy człowiek zasługuje na szczęście. Ale to dopiero po czasie, na początku go nienawidziłam, później gdy poznałam X. miałam ochotę się z nim spotkać i mu podziękować, że mnie zostawił:-)

Rozmawialiśmy o wszystkim jak zawsze. On wie, że na niego czekam...
Wiem, że myśli i tęskni, bo mówił, że mu się snię, że się przytulamy, że mu mnie brakuje itp. Ale nie czuję pewności, że wróci do mnie.
Może jestem głupią babą i za dużo sobie wkręcam.
Nie mam odwagi zapytać, co będzie jak wróci, postawiłam na czekanie. Po prostu.
Zapytałam Go tylko, czy jego rodzice wiedzą, że ze sobą rozmawiamy
i czy nie zgłaszają sprzeciwu. A on na to, że nikt nie będzie mu dyktował, co ma robić.

Fakt faktem żaden mój sms nie został bez odpowiedzi. Do niczego Go nie zmuszam, nie naciskam.

Szafirek daj znać jak się trzymasz:)

Dziewczyny jakie wy tutaj silne jestescie podziwiam. Wiecie co  poszlam wczoraj z tymi kolezankami bylo dobrze podziwialy mnie jaka to ja mam sile ze jestem mega silna i napewno sobie poradze, ale to bylo takie udawane ze szok. Opowiedzialam im wszystko nie mogly uwierzyc poprostu znali jego i mnie i mowily przeciez byl za toba no wiem ze byl ale co z tego ?? Mowia ze podziwiaja mnie za to ze potrafie sie nie odezwac i nie prosic o milosc i zeby ze mna b yl w sumie nie wiem co mnie tak trzyma ze nie chce do niego napisac, hmmm nie to ze nie chce bo rozdziera mnie w srodku zeby wiedziec co u niego i co robi ale po co mi to ? No i jak zwykle wypilam troche piw i wymiotowalam nie mialam czym bo przez tyle dni nic nie jadlam prawie mysllalam ze umre, dzisiaj dalej to samo boli mnie zoladek i to okropnie. Chcialabym wrocic do tych normalnych wieczorow  z nim tak mi go brakuje   wczoraj bylo tak ze chcialam isc z kolezankami do knajpy i musialam przejsc kolo jego domu  patrzylam na okno oczywiscie swiecilo sie ogladal tv a ja sobie pomyslalam ze tak bardzo chcialabym byc  obok niego teraz w tym momencie oddalabym wszystko. Nie ma zludzen nie kocha mnie i nie kochal  nawet slowa dzieki za ten superowy rok nic a nic. Przeciez miesiac temu jechalismy na Wegry na wakacje a teraz nie mam nic... Czuje ze jestem nic nie warta ze chce umrzec... dzisiaj tak plakalam az nie wiedzialam ze tka bardzo mozna musialam z kims pogadac zadzownilam do babci tak mnei prosila zebym nie plakala i jadla, bo schudlam w tyg juz 2 kg . kreci mi sie w glowie z glodu z myslenia ze wszystkiego A on pewnie smieje sie tam z kumplami ze mnie napewno tak jest:(
Ta kolezanka mowila ze byl po wczasach w knajpie i mowil ze wypad super ze moi rodzice ekstra razem z nim sie bawili, ze byli tez fajni znajomi to co mu sie w glowie przewrocilo? Dziewczyny chce umrzec nie chce mi sie zyc dzisiaj nigdzie nie wychodze bo nie mam sil kompletnie boje sie tak bardzo sie boje

Boje sie co bedzie dalej, boje sie Boze

slepo_zakochana tak mi cie żal:( Ale przechodzilam to samo, codziennie kladlam sie spac z cicha nadzieją ze moze jutro sie nie obudze, albo obudze i to wszystko okaze sie tylko zlym snem. Ale juz czwarty miesiac sie budze i wiem ze to nie jest zly sen. Moze tobie jakos szybciej pojdzie... Trzymamy sie? Ja tam malo sie trzymam. Zyje bo musze, usmiecham sie, udaje ze jest ok.. Wszystko po to by na zewnatrz mysleli ze sobie poradzilam. Z cicha nadzieją ze moze to go jakos obudzi. Ale w srodku mnie tesknota zżera za tym co bylo. Ale co mam robic? Wiem ze jedyne co moge zrobic by go odzyskac to czekac czekac czekac i nie wychodzic z inicjatywą. Jest ciezko, wczoraj wieczorem jak zwykle piwo, nawet w palenie sie wciagam po malu. Stalam sie takim zombie, nie mysle o niczym. na niczym mi nie zalezy po prostu wstac przezyc jakos dzien i tyle. Jesli juz dobrze sie gdzies w miare bawie to zyje chwilą, nie zastanawiam sie co bedzie nazajutrz. Zreszta ostatnio nie umiem sie dobrze bawic, staram sie naprawde sie staram ale jakos tak same kłody pod nogi. A to znajomi nie maja czasu, a to nie chca nigdzie wyjsc, zreszta w ich towarzystwie zlapalam sie na tym ze czesto mysle mimo wszystko o nim. On jest jak wirus, ktory coraz bardziej uodparnia sie na wszelkie moje proby odciagniecia uwagi i zajecia sie czyms.

Wiem ze nie masz sily, wiem ze rozdziera od srodka..Przypomnij sobie co pomoglo ci sie pozbierac po tamtym rozstaniu. Moze znow pomoze. Teraz jestes o jedno rozstanie silniejsza i madrzejsza, na pewno bedzie latwiej wierzymy w Ciebie:)

Szafirek: do cholery co jest z tymi snami! Nie dosc ze cierpimy to jeszcze jak na zlosc takie rzeczy muszą się snic. Ciekawe czy my snimy sie im

slepo zakochana, przetrwasz to, zobaczysz, pozniej bedzie tylko lepiej.
i prosze Cię zostaw alkohol, może zacznij brac jakies tabletki uspakajajace, mnie pomagały, na sen i ogólnie.

ziemniaczana: mnie się śni codziennie, w różnych wydaniach. Raz dobrze, raz źle.

szafirek: zależy jak cholera. CHOLERA:-)

i do ciebie i do szafirka i do ziemniaczanej też, wszystkie śnicie o byłych facetach, podświadomość funduje wam to, czego nie możecie przeżyć w realu. Kiedy pogodzicie się ze stratą, albo kiedy wszystko się dobrze ułoży, te sny znikną.

slepo zakochana - nie zapijaj smutku, tylko sobie zaszkodzisz. to normalne, że ci brakuje szczęśliwych chwil z nim, postaraj się zrobić dla siebie coś przyjemnego i nie leż cały dzień w łóżku, bo to najlepsza droga do wpędzenia się w depresję, wstawaj, wychodź z domu choćby na spacer na 15 min., wiem, że to ciężkie, ale warto, zobaczysz, że będzie ci lepiej

Bo doskonale znamy ich i ich możliwości, wiemy na co ich stać, a na co nie i żeby nie wiem jak się upierali, że sobie poradzą, my wiemy lepiej   czy jest choć cień szansy na powodzenie. Gdy rozmawialiśmy to w duchu się śmiałam, czasem nawet na głos, bo nie dawałam rady. To dziwne bo z każdym jego nowym pomysłem czułam jakbym się od niego odsuwała, dalej i dalej, dostrzegałam coraz wyraźniej niewiedzę, brak realizmu, robiło mi się coraz mniej przykro z powodu rozstania. Aż w końcu cały ten żal i ból wyparował. Byłam zadowolona,  to już nie moje zmartwienie czy on sobie w życiu poradzi. Nie będę musiała już nigdy myśleć za niego. Ciekawe, że on ma się za strasznie rozsądnego i inteligentnego, przystojnego i w ogóle zaje*istego gościa. Zupełnie nie widzi swoich braków, to zabawne.
W sumie nie jest złym człowiekiem, jest sympatyczny i kulturalny, jak byliśmy razem to dbał o mnie, rozpieszczał jak potrafił, starał się i to było widać. Jakieś 3 miesiące temu przestał. Ale może po prostu moje wymagania - dla mnie słuszne - były dla niego zbyt wysokie.

Wczoraj pytał jak się trzymam, mogłam się wyżalić z różnych kłopotów (nie zw. z rozstaniem) wysłuchał, pożartował żeby mnie rozluźnić. Ale ma takie wady... ta nowa panienka też z nim długo nie wytrzyma, chyba, że ma zerowe wymagania. Bo przecież są ludzie, którzy pracują w gastronomii całe życie za marne grosze i są szczęśliwi? bez wakacji, rozrywek, porządnych obiadów, modnych ubrań i bajerów? bo choć teraz nie jest tak źle, to jak się skończy tatuś będzie cienko...
Nie byłabym z nim nigdy szczęśliwa, on by snuł plany, a ja sprowadzałabym go na ziemię albo cierpiała bo jemu znowu coś nie wyszło. No way, zostawiłabym go. ja mu życzę jak najlepiej, niech będzie szczęśliwy, tylko po prostu mój racjonalizm krzyczy, że nic mu nie wyjdzie, bo nie umie przewidzieć konsekwencji swoich działań, nawet nie za 10 lat, ale za rok czy dwa
Na kolegę się nadaje, można iść na piwo, powygłupiać się.
Sorry, że się tak rozpisałam, ale musiałam.

Praktycznie wyjęłaś mi to z ust Jak ja bym chciał, by ona to zrobiła... Echh życie.
Ale oni - wszyscy jak jeden - są zdania, że "się żyje i nie narzeka... nie mają czasu o nikim i niczym myśleć, boooooo  są "potwornie" zapracowani.
Bądź tu mądry i pisz wiersze... do Boga albo Anioła Stróża... przynajmniej na Nich zawsze można polegać

cherry_ jak czytam to co piszesz, to mi się kojarzy mój były. jak nic:D

szafirek: doczekałaś się odpowiedzi?

ziemniaczana: a po co Ty byś się chciała z nim spotkać tak naprawdę? co by Ci to dało?

a alinkaaa przepadła jak kamien w wodę:o

chociaz wykrzyknik dodal...;)
Przykro mi szafirek. Czyli teraz zostaje juz tylko droga do przodu.

Nie podoba mi sie to ze coraz czesciej zastanawiam sie a co by bylo gdybym sie odezwala (czytaj znowu zrobila z siebie idiotkę)..
Z drugiej strony moze gdyby znowu mnie odtrącil, cokolwiek ulozyloby mi sie w glowie, przestalabym sie doszukiwac jakichs nie wiadomo co w jego zachowaniu. Ja od rozstania wiele sie o sobie dowiedzialam, wiele w sobie zmienilam i  wiele zrozumialam. Gdybym tylko dostala taka szanse na pewno bylabym gotowa wejsc ponownie w tamten zwiazek.

No wlasnie.

Tylko ja. 

I na tym polega moj problem. Bo do tanga trzeba dwojga.

bags swoja drogą ciekawi mnie: wybaczylbys to ze zamiast Ciebie wybrala nadgorliwą mamusie? Ze potraktowala Cie w taki a nie inny sposob?

Czarownica dlaczego bym chciala sie z nim spotkac? Bo tęsknie jak jasna cholera, bo niektore jego zachowania odbieram dwuznacznie i zastanawiam czy aby nie zaczyna sie w nim cos zmieniac. Ale przede wszystkim wciaz go kocham. Tu lezy problem. I wiem ze z tej beznadziejnej milosci dlugo sie jeszcze bede leczyc.

Rozumiem szafirku. Ale pamietaj ciągle masz nas zeby sie wygadac. No nic to teraz musisz sobie jakos zorganizowac wieczor zeby sie odstresowac. Tylko przypadkiem nie pisz juz do niego wiecej, bo na pewno korci:(

z drugiej strony... co mu powiesz? Wyobraz sobie wasza rozmowe: jak mialaby ona wygladac? Wiem ze korci ale pomysl, czy gdyby chcial sie spotkac nie napisalby cos wiecej niz glupie dziekuje?

Zreszta sama nie wiem. Wspolczuje Ci z calego serca, ja nie wiem co bym zrobila. Pewnie bym nie wytrzymala i siegnela po telefon. Ale czy warto?

Dziewczyny pousuwajcie te fb i się nie zadręczajcie bardziej. Bo każdy sygnał czy prawdziwy czy nie
rozkladacie na czynniki pierwsze: a moze tak, a moze tak?
A może tojest całkiem inaczej;-)
Ja fb nie mam od miesiąca i mam święty spokój (nawet mi nie brakuje).
szafirek, tak mi przykro, wyobrazam sobie co mozesz czuc.
ale nie dzwon, jemu ten telefon nie jest do niczego potrzebny.
inaczej napisalby cos wiecej w smsie.

Wiem jak to jest. Łatwiej jest wierzyc w cos co sie chce wierzyc, chocby to bylo bardzo malo prawdopodobne. Gorzej w cos czemu nie chcemy dać wiary. Dlatego chcesz spotkania. Bo ciągle liczysz ze "a moze jednak". Powinnam Ci powiedziec ze to bez sensu, że on Cie nie chce i stad ta jego "wylewność" poprzez glupie "dziekuje bardzo". Powinnam Ci powiedziec odpuść go sobie. Powinnam. Sama zrobilam cos zupelnie innego.

Jeśli naprawde tego chcesz, naprawde potrzebujesz tego niezbitego dowodu - zadzwon. Jesli uwazasz ze i tak nie masz nic do stracenia. Ale wtedy zrujnujesz swoją obojętnosc budowaną od tamtego czasu i wierz mi znowu mozesz podlapac doła (w zasadzie 90% ze bedzie jeszcze gorszy). Wybor nalezy do Ciebie tak naprawdę. U mnie to naciskanie na spotkanie nie przynioslo niczego dobrego. Jesli facet nie chce kontaktu to nie zachce. Ja bylam na tyle glupia ze walczylam. Ze zamiast przyjac do wiadomosci ze mnie zbywa, musialam zadzwonic i sie z nim spotkac zeby to do mnie dotarło. Dlatego swietnie Cie rozumiem wiem że korci jak jasna cholera. Ja pomyslalam sobie kiedys "i tak przeciez juz gorzej miedzy nami nie bedzie, wiec co mam do stracenia". Powiem Ci co stracilam. Godność, czas i nerwy.

Sama dzis znow ze soba walcze ostatkami silnej woli i rozumu zeby nie odwalic czegos glupiego i do niego nie napisac.

Szkoda ze nie mieszkamy obok siebie. Moglybysmy sie wszystkie(wszyscy) i wspierac nawzajem:)

Mam nadzieje ze wierzysz w to co piszesz bo to bardzo mądre rzeczy:) Tez zwracam uwage na buzki i inne pierdoly. Ale nie wiąż nadzieji z tym ze odpisal niedlugo. Po prostu dostal zyczenia, zobaczyl to odpisal. Z boku wszystko inaczej wyglada, a gdy sie samemu w czyms uczestniczy to nagle we wszystkim mozna doszukac sie jakiegos "ale"  nieprawdaż?:) I wlasnie dlatego mamy forum. Zeby nawzajem sie sprowadzac na Ziemię

Wiesz ja bym byla nawet w stanie sie odezwac gdyby dal mi jakis konkretny znak ze tego chce. Gdyby chociaz bedac nad tym jeziorem podszedl blizej czy cos...
Ja tez w dalszym ciagu trwam w swojej decyzji by sie nie odzywac. Jesli juz to moze jesli znow niechcacy sie na siebie natkniemy zamienie slowo. Ale nie sadze by byla ku temu okazja.

szafirek wyjdz gdzies z domu najlepiej, przestaniesz myslec moze na chwile chociaz:) Ja wlasnie sie zastanawiam co tu wieczorem począć.

Ja jestem madra, wszystkim radzę, żeby nie pisać a sama robie co innego.

Zdziwila mnie jedna rzecz. Gdy powiedziałam, że kończymy i odezwę się jakoś w przyszłym tyg.
po weekendzie, to zapytał dlaczego nie w weekend, czy mam jakieś plany (powiało zazdrością).
Do tej pory rozmawialismy raz w tyg, zawsze ja się pierwsza odzywam.
W kazdym razie, przez chwilę rozmawiałam na GG- może to go ruszyło- powiedział, że widzi,
że się u mnie kręci.

Stwierdził, że nie mam już boczków i żebym już nie chudła, bo wiatr niedługo
będzie mnie nosił- czterdzieści parę kilko, trochę kości i skóra.
Jakaś strasznie szczera wczoraj byłam i powiedziałam, że to nie dieta tylko życie.
Że przeżyłam to wszystko strasznie. Zebyście widziały jego minę jaki był dumny. Jak król

Znając życie ja bym napisała. Bo po prostu bym nie wytrzymała.
Pamiętam jak napisałam do mego ostatniego faceta a on odp., żebysmy sie nie spotykali, bo to nic nie zmieni.
Napisałam, ze nic nie chce tylko zwyczajnie pogadać. Umówiliśmy się.
Na spotkaniu i po rzeczywiscie czulam sie lepiej, ale i tak nastepnego dnia wszystko wrocilo.
Takze to w niczym nie pomaga. Ale mysle, ze drugi raz i tak zrobilabym to samo.

No wlasnie czarownica jak to jest ze oni tak sie rozkoszują tym ile przez nich cierpimy. Moze to jakies ukryte sklonnosci sadystyczne? A tak na serio to karmimy tylko ich glupią, pustą próżność ("ale ja jestem fajny skoro ona tak cierpi przeze mnie").

Szafirek ja Cie podziwiam ze nie zadzwonilas ani nic. I naprawde bardzo bardzo dobrze. Ja tez sobie czasem myslalam : on zawsze o mnie walczyl, moze ja powinnam mu pokazac ze umiem. Ale pokazalam mu to juz wiele razy po zerwaniu a on mimo to mnie odtrącał wiec dlaczego mialo się cos zmienić?

"Przeciez teraz juz mnie skreslil, nie chce mnie i koniec, nie wazne jak bym sie teraz starala i mu to pokazywala."

Dokladnie. Nie robmy z nich idiotow. Doskonale wiedzieli ze nas odtrącają i ze w koncu przestaniemy zabiegac o kontakt. Wiec jesli maja za grosz rozumu wiedza ze teraz sami musieliby wykonac pierwszy krok czy jakos dac znac. Nie mozemy sie wiecznie zadreczac "a co jesli on czeka tylko na telefon ode mnie?" Jesli bedzie mu zalezec znajdzie sposob by to pokazac. A jesli nie to widac nie zalezy mu wcale tak mocno. Rozumiem ze moze byc glupio moze byc wstyd, bo potraktowali nas jak potraktowali. Trudno. Oni nas odtracili - do nich nalezy pierwszy krok. I powinni byc tego swiadomi. Zreszta facet zakochany nie mysli o dumie - predzej czy pozniej nie wytrzymuje z reguly. Nie odzywaja sie do nas? Wiec my to odbieramy tak ze nas nie chcą tak jak nie chcieli wczesniej. Jesli w ogole maja cos zrozumiec i wrocic to niestety sami musza do tego dojść, dorosnąć.. z naciskiem na JESLI W OGOLE.

Ach jakbym chciala w to do konca wierzyc Tez sie lapie na tym glupim "a co jesli". Dobrze ze jak do tej pory nic nie odwalilam. Ale to normalne. Doszukujemy sie nadzieji bo nam zalezy. Ale kto wie, moze z czasem bedzie lepiej:)

Szafirek on mial okazje sie odezwac o spotkanie. Nie zrobil tego. Chociaz z drugiej strony kazda sytuacja jest inna. Decyzja nalezy do Ciebie. Mozesz to zrobic by potem nie zalowac, ze nie zrobilas, wziac to wszystko naraz i definitywnie wiedziec na czym stoisz bez zadnych "a moze". Mozesz. Ale czy jestes na to gotowa? Czy nie lepiej zostawic to tak jak jest i czekac na jego ruch? To twoja decyzja, kazdy uczy sie na wlasnych bledach. Zreszta jesli bedziesz chciala sie odezwac to zrobisz to i tak i tak, nie wazne co ci bedziemy tutaj trąbić

alinkaaa no w koncu! Pomysl z synem opiekunki - genialny genialny genialny! Tylko nie przesadzaj bo kto mieczem wojuje ... Maszracje, daj mu czas. Jesli ma cos zrozumiec musi to zrozumiec sam. A ty się bardzo dobrze trzymasz. Martwilysmy sie wszystkie o Ciebie:)

Widzisz niektorym facetom strasznie ciezko przyznac sie do bledu, boli ich duma, nie potrafia tego przyznac nawet przed samym soba. Nawiązując do historii ktorą kiedys przytoczylam o tym chlopaku co po 4ech miesiacach stwierdzil nagle ze kocha swoją byłą - duzo z nim rozmawialam, chcialam zrozumiec jego tok myslenia. Powiedzial ze probowal sam siebie oszukac, udawal ze jest ok, ale w glebi serca czul ze to jedno wielkie klamstwo. Mimo to mial w tym czasie pare dziewczyn, imprezowal dobrze sie bawil. Gdy go poznalam stwierdzil ze ma super zycie ze nigdy nie wroci do swojej ex-dziewczyny. Az w koncu... pękł. Przyznal mi sie ze wciaz ją kocha, ze udawal, wszystkim naokoło mowil jak to jest mu fajnie. Ale jednak milosc wyplynela na wierzch. A teraz probuje ratowac swoj stary zwiazek. I mimo wszystko zycze mu powodzenia.

jeslichodzi o moj watek to bezzmian wiec mozesz sobie darowac przegladanie moich postów bo to jedna wielka nuda, hustawy emocjonalne i obsesyjne myslenie o bylym:D
w skrocie: tesknie jak cholera, czasem mam ochote sie odezwac ale wiem ze nie moge tego zrobic, moj byly sie nie odzywa i nie odezwie zapewne, na co ja glupia ciagle czekam i to by bylo na tyle:P

alinkaaa brawo! jestem z ciebie dumna

dziewczyny mam wrażenie, że zaczynacie się uzależniać od myślenia o byłych, i "co by było gdyby", miejcie to na uwadze, żebyście nie oszalały oni wcale nie chcą żadnego telefonu, nie czekają z utęsknieniem, gdyby któryś chciał to sam by zadzwonił, mój eks chciał kontaktu to pisał: w necie i SMSy i dzwonił.. ja wiem, że mnie jest lżej i prawie przebolałam stratę, ale na początku czułam się dokładnie jak wy. uszy do góry.

czy któraś/któryś z was myślał o porozmawianiu z psychologiem? nie sugeruję, że cos z wami nie tak, broń Boże, ale może specjalista podsunąłby kilka pomysłów, lepiej ocenił tych eks-facetów i znalazł sposoby na wyjście z sytuacji

I tu Cię utwierdzę w przekonaniu... On jest toksyczny na 1000%
Zadzwoniłem kiedyś w tej sprawie do księdza, mówiąc, że mam problem w związku bo są w nim 3 osoby - Jego pierwsza myśl była o dziecku - ale z miejsca mu zakomunikowałem, że to nie jest to. Jak się potem dowiedziałem dopuszczał do myśli wszelkie możliwości ale... nawet na myśl mu nie przyszło, że to może być właśnie... teściowa.

bags, takie rzeczy są możliwe? przeciez jak sie czlowiek zakocha to ślepy i głuchy. Myślę, że trudno wtedy
cokolwiek komukolwiek wmówić
poza tym ciężko mi powiedzieć, bo nie mieszkam z rodzicami już kilka lat,
mam z nimi raczej koleżeńskie relacje i nie pamiętam żeby kiedykolwiek wtrącali się w moje
życie prywatne.

Twoja żona ze swoja matką żyje w jakiejś symbiozie (mysle, ze mozna to tak okreslic).
I nie, ziemniaczana nie zgodzę się z Tobą
- nie zauważy. A wiesz dlaczego? Bo mama będzie jej wmawiała, że jeszcze nie "trafiła na tego", a lepiej być
przecież samemu niż męczyć się później z niewłaściwą osobą. Kontrola do czasu? W tym wypadku myślę,
że do końca życia.

lubię Cię

mam wizytę za 10 dni. tzn. ja jestem na takim etapie, ze nie wiem czy jestem w zwiazku czy wolna.
i nie wiem jak to się skończy. nie wróci- źle, wróci- też bedzie ciezko. ja się zapewne ucieszę przeogromnie, ale tu chodzi jeszcze o relacje z jego rodziną, on jest strasznie
za tymi ludzmi i raczej nie stanie w mojej "obronie"  (nie wiem jak to okreslic).
w kazdym razie jeszcze jedno ważne wydarzenie przede mną w tym miesiącu i czuję, że mogę później nie udźwignąć cięzaru.

alinkaaa super . czekałyśmy na Ciebie :-)

czarownicaa a ja uwazam ze moze zauwazyc. Nie musi - ale moze. Wszystko zalezy od charakteru żony. Moze przejrzec na oczy gdy bedzie juz za pozno.

Nie wiem jak was ale mnie dobija dzis samotnosc. Zwlaszcza gdy patrze na pogode za oknem -szaro, zimno, deszczowo. W zasadzie to ta pogoda tak jakby odzwierciedla moj obecny stan. Teraz jeszcze nie jest tak zle bo wakacje,ale jak pomysle o jesieni to mnie ciarki przechodzą. Zrozumialam ze strasznie boje sie samotnosci, boje sie wieczorow spedzanych w domu. Boje sie ze wszyscy znajomi wyjada na studia i znowu nie bede miala z kim isc na glupie piwo. Nie widze jakos w niczym konkretnego celu, nic nie sprawia mi szczegolnej radosci. A wszystko przez jedno glupie rozstanie, przez jednego czlowieka, ktory o dziwo z tego co slyszalam  chyba tez czuje sie czasami samotny.

niedlugo mina 4 miesiące tej mojej wegetacji zwanej zyciem. A mi do tej pory nie przeszlo. To czasami wrecz zalosne.

... bo takich troje - z z tym u góry, jak nas - byłych ze związku - dwoje, to ostał się jeno jeden...
I teraz nam pozostaje... płynąć z (%') Panem Tadeuszem Absolutnie Luxusową łódką Bols  z Wyborowym kapitanem Smirnofem do Soplicowa na zjazd Absolwentów z Żytniej Lux... Gorzkiej w żołądku... i na sercu

Wspomnienia, tęsknota i świadomośc, że ma się "urlop", na który mógłbym raczej bez problemu zabrać połowicę... dobija do ziemi. Tym bardziej, że "jeszcze" dla niej nie istnieję...
Wróci czy nie... żyć trzeba dalej i wyciągnąć wnioski z tej lekcji życia.
Ja wypływam na szeroki bezkres oceanu... urlopowego bezpowrotnego po weekendzie...

To chore, nie wytrzymuje psychicznie, to codzienna męczarnia!

Jestem pewna ze ktoregos dnia nie wytrzymam i sie do niego odezwe, bede chciala go gdzies wyciagnac,pogadac nie wiem co jeszcze... Mam 1000 powodow dla ktorych nie moge i nie powinnam ale nie wytrzymują psychicznie juz. Obym wytrzymala. Bo wszystko co do tej pory osiagnelam pojdzie na marne. Z drugiej strony to glupie "a co jesli".
Cholera zmarnowalam juz 4miesiace zycia. Ta perspektywa ile rzeczy moglibysmy w tym czasie zrobic, fajnie spedzic czas..To mnie zabija od srodka. Mysl ze to juz nie wroci. Aja tęsknie, nie umiem przestac. Nie umiem moze nie chce. Nie chce tak zyc. To nie jest zycie.

Ze mna jest coraz gorzej z kazdym dniem. Snuje sie jak cien po mieszkaniu nie mam co ze sobą zrobić. Ciagle wyobrazam sobie jak to by bylo fajnie gdybysmy do siebie wrocili. Nie panuje nad tym. Staram sie wziac w garsc non stop sie staram ale coraz mniej mi wychodzi. Ciągle korci zeby napisac spotkac sie. Po malu nie daje sobie rady z tym wszystkim.

Slepo zakochana to dopiero tydzien. Jeszcze troche i bedzie lepiej, teraz wszystko jest swieze. Staraj sie nie myslec co robi tylko sama cos rob. I wiesz nie wiem czy cie to pocieszy czy dobija u mnie prawie 4miesiace a wcale nie jest duzo lepiej niz u Ciebie.

Szafirek czasem taka"żaloba"pomaga, pod warunkiem ze to bedzie jeden i tylko jeden dzien, ze naprawde wszystko "pochowasz" i odejdziesz, nie bedziesz patrzec wstecz. Moze ty znajdziesz wiecej sily ode mnie. Bo ja wciaz odracam glowe. Wciaz nie umiem ruszyc z miejsca.

Ja juz nawet nie mam sily plakac... jest mi paskudnie ale zwyczajnie nie chce mi sie. Caly czas chodze niczym klebek nerwow. Nie umiem sie niczym zajac. Ogarnela mnie cholerna apatia. I przerazenie. Przerazenie ze gdy bede wracac do domu nikt nie bedzie czekal na dworcu. Gdy o tym pomysle doslownie odechciewa mi sie czegokolwiek. To bedzie najgorsza jesien ze wszystkich. Brakuje mi sily na wszystko. Czuje sie taka samotna. Nawet w gronie znajomych czuje sie cholernie samotna. Mam wrazenie ze nigdzie nie pasuję. Dobija mnie wszystko. Czasem mam ochote upasc i juz nie walczyc. Zeby to sie wreszcie skonczylo. Czuje że ze mna gorzej. Ale brak mi motywacji by wziać sie w garsc. We wrzesniu mam poprawki bo olalam studia. Ale nie umiem sie skupic na nauce. Przestalo mi zalezec. Wiem ze to chore. Nie sadzilam ze ktos bedzie w stanie mnie tak zlamac. Chcialabym sie poczuc wreszcie spokojna.Wolna. Szczęsliwa. Wiem ze problem lezy glownie we mnie. Ale nie umiem w sobie wyklrzesac sily by dalej walczyc... Mam juz dość.Jestem zmeczona. Nie umiem optymistycznie spojrzec w przyszlosc. I pomyslec ze mowi to osoba ktora ma 21 lat... Naprawde nie wiem co musza czuc osoby ktore rozstaja sie po 20,30 latach. Alemoze to ja tylko jestem tak slaba psychicznie. To byla moja pieta achillesa. Nic nie bylo w stanie mnie zlamac. Poza nim...

Ja przez niego kiedys u czubkow wyladuje. A w zasadzie nie przez niego. Przez sama siebie. Bo wiem ze pozwolilam sobie na to by o nim myslec. Ze pozwolilam sobie na nadzieje. Ze pozwolilam sobie na.. milosc.

Wiecie co w tym najgorsze? że robimy sobie same krzywdę! Szlochamy i cierpimy przez dupków, a to odbija się na naszym zdrowiu.
Chciałabym Was przestrzec, jak "mamuśka". Może, mi się to uda?
Dziewczyny, jesteście jeszcze młode i pewnie nie zauważyłyście u siebie żadnych zmian, ze mną jest niestety znacznie gorzej. Odbija się to mocno na moim zdrowiu .
To że mam blisko 10 kg mniej, to akurat dobrze, bo odzyskałam figurę nastolatki, ale to że mam wstręt do jedzenia, że cierpię na bezsenność, jestem bardzo słaba fizycznie i jeszcze inne gorsze rzeczy, o których nie chcę głośno mówić nie powodują u mnie wstrętu do męża.
A POWINNY! Jestem kobietą przed 40, łatwo w takim stanie popaść w choroby skoro organizm jest bardzo słaby, ale to do mnie nie przemawia!!!
Jest mi to obojętne, bo KOCHAM TEGO IDIOTĘ I WIEM, ZE GDYBY WRÓCIŁ TYLKO DZISIAJ ZNOWU BĘDĘ ZDROWA!!!!

ziemniaczana, szafirek....
jesteście młode laski, nie oglądajcie się za siebie, tylko idźcie do przodu! Przed Wami mnóstwo nowych znajomości, ciekawych ludzi, bawcie się i nie dajcie się usidlić mężczyznom w tak młodym wieku!!!!
Wczesne małżeństwo, rodzina to tylko z pozoru fajna rzecz.
Po blisko 20 latach usłyszałam, że mąż ma dość rodziny i chce być sam!
A gdybym ja teraz też tak powiedziała? Co z dzieckiem? BIDUL?

czesc
jestem tu nowa i wlasciwie nie wiem co napisac , bo chyba moglabym to samo co kazda z was ....chcialabym miec w sobie ta sile i odejsc raz na zawsze ale jej nie mam.......

Bo kochasz...
Niby mówi się, że miłość jest piękna, ale ja też w niej niczego pięknego teraz nie widzę!
Jeśli umiałabyś mu wybaczyć i zapomnieć te złe chwilę, to całym moim serduchem jestem z Tobą Kobietko i wspieram Cię aby zrozumiał i wrócił.
Walcz jeśli masz na to siłę! A jeśli jej nie masz, to też walcz!

Nie wiem czy będę umiała wybaczyć mojemu? I nie mówię o tym jak mnie traktował pod koniec naszego związku tylko o tym co teraz przeżywam już 3 miesiąc. On dokładnie mnie zna, wie co się ze mną dzieje i nie robi nic! To jest miłość?