Ciezkie Rozstanie- jak zyc dalej?

Czuje sie beznadziejna... Kazdy tu zaczyna sie brac w garść, do kazdegocos dociera... Tylko nie do mnie... Z jednej strony wszystko WIEM i to wydaje sie jak najbardziej uzasadnione :odpuść, na nim nie konczy sie swiat.Tylko do cholery, czemu jest tak ciezko? Czemu za kazdym razem gdy ma byc lepiej dzieje sie cos co nagle mi o nim przypomina? Jestem beznadziejna pod wzgledem swojej chorej milosci bez przyszlości. Nawetnie oczekuje rad. Ja po prostu musze gdzies to z siebie wyrzucic. Do glowy przychodzą mi tysiące pomyslow a wiem ze i tak ich nie zrealizuje. Wkurza mnie moja wlasna wrazliwość i sentymentalność. Zawsze musze wpakowacsie w cos bez przyszłości.Mam tyle powodow byz zrozumiec ze on zwyczajnie olał temat..Ale nie.. ja wciaz glupia wierzę... Znacie bardziej beznadziejny przypadek?

Boże, ziemniaczana. Żyć bez niego nie możesz, a gdyby wrócił to byś powiedziała nie?
Nie sądzę:-)

Ja też już układałam scenariusze, że wróci z kwiatami, a jego rzeczy spakowane, kwiaty do kosza i pa.
I moja przyjaciółka mówi: "co Ty piep.rzysz. Będziesz latała w skowronkach tak jak na początku"
I w głębi serca to jednak jej muszę przyznać rację, cokolwiek sobie nie myślę i nie mówię.

Apropos kontaktu, staliśmy ostatnio z moim poprzednim na przejściu dla pieszych i nawet żadne z nas na siebie nie spojrzało,
chociaż w pewnym momencie myślałam, że zacznę się śmiać. Także widzisz:o

ślepo zakochana: pisz z nami będzie Ci łatwiej. Napewno czas Ci szybciej zleci.
wiem, że na początku to koszmar.

"Boże, ziemniaczana. Żyć bez niego nie możesz, a gdyby wrócił to byś powiedziała nie?
Nie sądzę:-)"

Czarownica:  napisalam "NIE POWIEDZIALABYM definitywnie nie" , oczywiscie ze chcialabym wrocic! Chyba zle
przeczytalas:)

slepozakochana :witaj Forum pomaga, pisz jesli sobie nie radzisz. Jak kazdy tu.

thirdkingdom: z tym "zadbaniem" o siebie masz absolutną rację, jednak to co mowisz nie powinno byc podyktowane chęcią zemsty a zrobione dla samego/samej siebie.

" Najwazniejsze jednak jest... zebys nie dawala takiemu ch.... drugiej szansy, bo on juz pokazal na co go stac i gwarantuje ze nie chcesz tego przechodzic ponownie gdy spotka "kogos nowego"."

I tu sie troche nie zgodze. Zalezy z jakiego powodu ludzie sie rozstają. Po drugie czasem dopiero po pewnym czasie czlowiek zaczyna cos rozumiec. Ja osobiscie uwazam ze nigdynie nalezy sie zarzekac "na pewno do niego/niej" nie wrocę bo nie wiadomo co zycie przyniesie i jak sie potoczą losy.

mnie korci najzwyczajniej w swiecie zaproponowac mu jakiś spacer, po prostu isc pogadac ... nie mowie juz nawet o tym zeby do siebie wrocic... Po prostu spotkac sie z nim a nie zastanawiac sie ciagle czy cokolwiek sie zmienilo, czy mamy jakies szanse.. Ale oczywiscie wiem ze nie moge tego zrobic bo pewnie zostanie to odebrane przez nego jak proba zblizenia sie czy cokolwiek takiego... Ale moze wlasnie gdyby mnie odrzucil, gdyby znow mnie odtrącil, moze wtedy przestalabym się łudzić i dwuznacznie wszystko interpretowac.. Moze w koncu na nowo dotarloby do mnie ze to koniec i juz? Pozbylabym sie falszywych zludzen, obudzila sie. Ale wtedy rowniez zepsulabym to wszystko nad czym tyle pracowalam. Cala swoją rzekomą obojętnosc do niego. Tak jak napisal bugs-chyba czuje sie wystarczajaco silna by stawic czola ponownemu odrzuceniu. Z tym ze teraz to by bylo jedynie potwierdzenie tego ze nie ma sie nad czym w ogole zastanawiac. Oczywiscie zapewne tego nie zrobie. Ale wciaz sie zastanawiam jakby zareagowal na zwyczajna propozycję spaceru czy cos. Jako znajomi, a nie była para. Choc znajac zycie wszystko skonczy sie na pomysle w mojej glowie tylko.

Czy tylko ja mam dzisiaj taki parszywy dzien ze nie moge sie na niczym skupic?

slepo zakochana, dziwna historia.

czy napewno było tak dobrze też dla niego w tym związku? może o tym nie mówił, a Ci się tak wydawało.
pamiętam jak zerwałam kiedys ze swoim ex- on do mnie pisal zebym tego nie wyrzucala do smieci, ze bylo tak pieknie, ze przezylismy
tyle pieknych chwil, że, że, że... no, a ja to widzialam inaczej. tzn. pieknie też było, ale ostatnie miesiące to był dla mnie
po prostu koszmar. miałam wrażenie, że się w ogóle nie rozumiemy.

sila po Twojej stronie taka, ze jestes jeszcze młoda i tego Ci zazdroszczę.

Bags w ogole nie pomyslalam o tym w ten sposob
Chodzilo mi o to ze piszac mu zyczenia bede miec jednoczesnie okazje zeby zapytac czy zechce sie spotkac w ogole kiedys ze mną, (tak jak mowil przed wyjazdem ze gdy wroci to moze sie spotkamy) nie konkretnie z okazji jego urodzin wpraszając sie do niego - broń Boże teraz ten pomysl z zapytaniem coraz mniej mi sie podoba wiec pewnie skonczy sie na sms z zyczeniami i tyle.

A tak w ogóle to snil mi sie dzisiaj znowu. Ale to byl calkiem inny sen. Taki pozytywny. Do tej pory snilo mi sie jak rozmawiamy o nas, jak ciagle mnie odrzuca. A dzisiaj.... Zadzwonil do mnie i pytal wlasnie o spotkanie, ja nie chcialam sie zgodzic. A potem zaczal mi wysylac sms z milionami buziaków i napisal ze to zerwanie to byl tylko taki zart, test na wstrzymanie zeby sprawdzic jak sie bede czula.
W mojej glowie cos sie zaczelo zmieniac skoro takie odwrotnosci teraz mi sie snią. Za dużo mysle.

slepo zakochana: przeczytalam to wszystko co napisalas i naprawde nie wiem co Ci napisac. Ty latałaś za nim, dzwonilas, staralas sie a on?
Moze on nie czul tego samego co Ty do niego? Tak jak bylo w moim  przypadku, ale musze przyznac ze swietnie szło mu udawanie i kłamać to potrafi.

Mój mi się śni codziennie.
Nazwijmy go X.
W zeszłym tyg. poznałam Y. o tym samym imieniu.
Strasznie fajny facet i łapię się na tym, że czekam aż napisze, albo porozmawiamy na Skype.
I dziś mi się śni,że spotkałam się z Y w moim rodzinnym domu, jedliśmy obiad z moimi rodzicami.
I niespodziewanie wraca z zagranicy X.
Obudziłam się i zaczęłam się śmiać.
Bądź co bądź czekam na X. z utęsknieniem.

Witam kobietki, dawno mnie tu nie było i widzę, że sporo się działo. Dobrze, że jesteście, czytając Wasze posty czuję, że nie jestem sama, że nie tylko ja mam gorsze dni, dzięki Wam robi mi się lepiej.
Ostatnio nie mogę się na niczym skupić, jakoś nawet myśli nie potrafię zebrać w sensowną całość. Wróciłam na kilka dni do pracy (jedyny pozytyw - mam zajęcie, które odciąga mnie od myślenia) i starałam się jakoś naprostować moje życie, aby wróciło do tzw. normy, ale niestety nie udaje mi się to kompletnie. Moja najbliższa przyjaciółka wyjechała, znajomi są wiecznie zajęci, a ja jako jedyna "singielka" w gronie czuję się strasznie samotna. Czuję ogromną pustkę, już nie chodzi tylko o brak byłego, ale ogólnie nie mam do kogo czasami "gęby" otworzyć, potrzebuję wsparcia, a dobijam się tylko coraz bardziej. Za 2 dni znów wracam na urlop i wiecie co cholernie się tego boję... że zamknę się od świata i będę tylko dobijała się myślami, na wyjazd gdziekolwiek nie mam szans, wszystkie oszczędności wydałam na wyjazd do 'byłego", na żadne miejscowe atrakcje nie mam co liczyć - mała miejscowość, normalnie przeraża mnie to wszystko... Siedzę sama i tylko głupie myśli przychodzą mi do głowy, chciałabym o tym wszystkim zapomnieć, odciąć się, ale nie wiem w jaki sposób, jedyny postęp jaki zrobiłam to fakt, że w żaden sposób nie kontaktuję się z byłym, nie chce mnie to nie jego strata, nie będę się płaszczyła przed nim, znam swoją wartość i skoro on jej nie widzi to jego strata.

czarooownica dobrze mieć takiego "przyjaciela", ale też trzeba z tym uważać, żeby drugiemu nie zrobić krzywdy z rozbudzoną nadzieją... Ja też ostatnio kogoś poznałam, dobrze się nam rozmawia i tyle, skoczyła mi samoocena nie powiem, ale widzę, że u niego kroi się chęć na coś więcej, ale niestety ja nie chcę dawać mu złudzeń, nie jestem gotowa na nowy związek i na dzień dzisiejszy nie chcę z nikim być, więc musiałam "ukrócić" tą znajomość

slepo zakochana czytając twoją historię odnoszę wrażenie, że tak naprawdę przez ten pierwszy rok byłaś tak zauroczona swoim facetem, że może nie widziałaś sygnałów, że tak naprawdę twój facet może nie do końca jest szczęśliwy. Sama wiem, że jak człowiek zakochany to na wiele przymyka oko dopiero z czasem widzi co się dzieje. Rozumiem Cię doskonale, najgorsze w rozstaniu jest to, że nie znasz powodu dla którego zerwał, możesz snuć tylko domysły, ale jaka jest prawda nie wiesz i tylko sama siebie zadręczasz. Masz nadzieję, że to tylko kiepski żart... Myślenie tu nic nie pomoże, a on jak będzie chciał to ci powie prawdę, jak nie to niestety nie jesteś w stanie tego zmienić. Wiem, że łatwo  mówić,ale wszystkie musimy nauczyć się żyć na nowo dla siebie samej i wtedy będzie już tylko lepiej. Jesteś młodziutka , całe życie przed Tobą i uwierz, że jesteś wyjątkowa,  jedyna w swoim rodzaju, że zasługujesz na szczęście i wiesz co jestem pewna, że je niedługo na swojej drodze spotkasz.

kochane ja mam 21 lat tutaj cos zle pisze mi ze 19 nie wiem czemu. To drugi raz jak sie tak zawiodlam. Nie no on byl szczesliwy nie sadze zeby tyle ze mna byl jakby nie mowil mi to chociaz ostatnio bylo coraz mniej to widac, nie chcial sie przytulac odpychal mnie byl jakis dziwny i to byly sygnaly ale myslalam ze mi sie wydaje ja narazie tylko raz wyszlam z domu odkad zerwal ze mna nie daje rady miec sztuczny usmiech.. Chcialabym myslec ze to dran ze tak postapil nie pogadal tylko od razu to zakonczyl, ja chcialabym wiedziec i pogadac znim normalnie wyjasniajac wszystko i na spokojnie , a on wyrzucil mnie ze swojego zycia , nie tylko ale tez  z domu. to bylo w tamten piatek mija dopiero 5 dzien:( dalej w to nie wierze ze go  nie ma... nikt do mnie nie dzowni nie pisze nikomu jestem niepotrzebna jedynie wyjde na dzialke z siostra i pogadam z mama to tyle...no i zaczal sie alkohol nie chce pic tak jak po pierwszym rozstaniu  to bylo na umur ale to nie w tym rzecz. On sie tam nie przejmuje co sie ze mna dzieje , gdzie jestem co robie... Byl za mna widziala to siostra do kotrej chodizlismy kilka razy w tygodniu, planowal slub mowil ze jestem najwazniejsza  i to bylo w maju jeszcze, lub pod kpniec kwietnia wiec do przesady to nie kawal czasu. Kazdy  znas tutaj cos przeszedl ja wiem, ale jestem bardzo wrazliwa wszytskim sie przejmuje nie mam juz nikogo On mnie nie kocha, myslalam ze po 2 dniach sie ocknie przyjedzie przeprosi moze bym wtedy wybaczyla on nic, zna tel domowy , wie gdzie meiszkam ale zupelnie nic.... zawiodl mnie i cala moja rodzine wiem ze ma inna napewno skoro tak zrobil ale nie spotkam sie  znim bo nie mam gdzie no chyba ze na miescie kiedys, ale w sumie nie chce co mu powiem czesc ? wtedy by to dopiero bolalo.. nie chce mi sie zyc

Tak jak Was czytam to się cieszę, że nie zostałam sama.
Ze mam super znajomych od lat, pierwszy tydz. mieszkalam u swojej kolezanki, ktora raczej nie wie co to znaczy,
bo jej maz to jej pierwszy facet, ale pomogla mi bardzo duuuzo. Bo ryczałam i nie musiałam
mówić do ściany.
Poza tym non stop się z kimś spotykam.

kajol: mam nadzieje, ze nie robie mu wielkich nadziei, on wie jaka jest sytuacja, ze tak naprawde
w tym momencie nie jestem ani w zwiazku ani singielka,
czekam na powrot X.

slepo zakochana: mój X. jeszcze 2 tyg. przed wyjazdem mówił, że musimy zacząć
załatwiać sprawy związane ze ślubem najpóżniej zimą, bo na wszystko trzeba
czekac, mieliśmy się pobrać za 2lata także wiem, co to znaczy.

dzisiaj walcze ze soba .. Po raz pierwszy od dawna ciagle mi chodzi poglowie zeby go gdzies wyciagnac, zaprponowac spacer czy cokolwiek, zwyczajne kolezenskie wyjscie... To bez sensu wiem! Wiem ze on pewnie pisze sobie do innych i ma mnie gleboko w powazaniu ale nie wytrzymuje dzis, nie wiem co sie ze mna dzieje... Wiem ze nie moge bo zaprzepaszcze wszystko co przez ten czas budowalam... A znajac zycie skonczyloby sie na tym ze:
- nie odpisalby pewnie gdybym napisala mu smsa, wtedy zaczelabym sie czuc jeszcze gorzej, wiec lepiej jakbym zadzwonila
- nie odebralby gdybym zadzwonila
- jesli by jednak odebral to pewnie by powiedzial ze nie moze bo ma sto tysiecy rzeczy do zrobienia zreszta i ze to bez  sensu, zebym dala sobie spokoj, ze myslal ze juz mi przeszlo, wiec pewnie ja zaczelabym naciskac na spotkanie, gdyby ulegl, jak zwykle nie powiedzialby mi nic nowego znowu zrobilabym z siebie idiotke i wszystko od nowa... A znajac zycie o wszystkim by zaraz wiedzieli jego kumple i kompromitacja na calego.
Pewnosci co prawda nie mam ale to dosc prawdopodobny scenariusz.

Co chcialabym tym osiagnac? Nie wiem sama. Nie zaproponowalabym powrotu czy cos. Najprostszy powod: chcialabym naprawic nasze stosunki, zwlaszcza ze ostatnio pare razy sie widzielismy i bylo dziko. Ach wiem ze to bez sensu. To jemu powinno na tym zalezec. Nie mi.

No i zlamalabym swoja zasade. Gdyby jemu zalezalo-odezwalby sie. Nie odzywa sie sam-nie zalezy mu. Chyba ze mu duma nie pozwala... Ale czy powinnam wowczas tesknic za kims dla kogo wlasna duma jest wazniejsza niz ja?

Jestem beznadziejna i tępa jakas pod tym wzgledem przynajmniej Zawsze myslalam ze jestem twarda, ze dam sobie rade... Duzo rzeczy sie czlowiek o samym sobie dowiaduje gdy jest na dnie,gdy nagle traci cos, co wydawaloby sie zawsze mialo byc w jego zyciu. Typowy błąd - uzalezniem swoje szczescie od niego. W moim wyobrazeniu, gdyby nagle wrocil od razu zaczelabym sie czuc szczesliwa. Najgorszy blad PP. Powinnam uwazac ze moge byc zarowno szczesliwa z nim jak i bez niego. Ale przynajmniej zdaje sobie z tego sprawe....Zawsze jakis postęp.

Obym jakos sie ogarnela i nie odezwala. Mam nadzieje ze to przejsciowy kryzys. Naprawde od dawna nie mialam ochoty by sie odezwac. A teraz, nagle...

"zadzwon -sie przekonasz "

tak, przekonam sie jaką idiotką jestem:D

nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge, nie moge..... , nie moge!

On nie chcialkontaktu, on ma pewnie nową panne do gadania, ja od 2 miesiacy sie nie odzywam w zasadzie bo on mnie wciaz splawial, ostatnim razem napisal mi zebym juz nie mieszala sie w jego zycie (ponad miesiac temu)
Z drugiej storny wiem ze on tez czuje czasem pustke, brakuje mu kogos (ale nie mnie) itd. Czasem przez te jego statusy na fb czuje sie tak jakbysmy grali w jakas gre pt. "pokaz komu bardziej NIE zalezy". Bo wiem ze wielokrotnie  pokazywal jak to mu swietnie podczas gdy w rozmowie z kolezanka pisal jak mu beznadziejnie.

mam nadzieje ze baluje w najlepsze ze swoim tak intensywnie ze nie ma czasu napisac:)

Wiem nadzik,wiem. Najgorsze jest to ze wiem ze cos sie w nim zmienia, ze zaczyna odczuwac brak TEJ osoby. Moze nie wszystko stracone?  dlatego zaczelo mnie znow korcic.Ale chyba daleko mu do odezwania sie do mnie.
I wiecie co jest najdziwniejsze? Nie nienawidzę go. Pomimo wszystko. Nie umiem znienawidzic. Zreszta za co? Ze przestal kochac? Moze latwiej byloby zyc nienawidząc. Moze.

Uff na szczescie dzis z pomocą przyszli znajomi i zaraz jade sie zrelaksowac:)

ja tez z niecierpliwoscia czekam jak sie twoja sytuacja potoczy szafirku:) I trzymam kciuki.

a ja chciałam do niego napisać.
ale kumpela mi mówi, zebym zyla dalej spokojnie, bo jak nie odpisze to sie zdenerwuje.
co do fb, ciesze sie, ze zawiesilam konto, zreszta X. nigdy nie przesiadywal
na portalu i wiem, ze to sie raczej nie zmienilo.

dostaję sms, a dwuletnia córka mojej kumpeli mówi: "co to, wujek?"
ja: "wujek już do mnie nie pisze"
ona: "bedzie pisał, wróci wujek, taaak. z psem wróci"

mała jest fenomenalna

najważniejsze, że wieczór miałam zajęty, bo wtedy jest najgorzej.

Kochane nie daje rady dzisiaj umieram z tesknoty   snil mi sie ze byl obok ze chcialam sie przytulic... snil mi sie tez inny ze moj byly patrzyl jak sie calujemy i nic  ztego sobie nie robil . Czuje to dzisiaj czuje ma inna to super facet przystojny wiec nie bedzie mial problemu. Dzisiaj juz 6 dzien jestem sama wiec dopadl mnie najwiekszy zal, smutek on nigdy juz nie zadzwoni nigdy z nim nie porozmawiam.... nie uslysze jego glosu i nie zobacze pieknego usmiechu... kiedys moze bedzie lzej.. znacie moja sytuacje boli ze to b ylo z dnia na dzien zliczylam ile razy sie poklocilismy w ciagu ponad roku to bylo jakos 4 klotnie nic wiecej
Daj mi Boze wiecej sily 

Wiesz raz juz przechodzilam takie cos trwalo to rok ponad jak zapominalam, nie sadzilam ze bede musiala jeszcze raz przez to przechodzic. Przetrwalam  6 dni i zyje dalej takze wydaje mi sie ze zyc bez niego sie da... Najbardziej mi smutno ze on ma mnie gdzies pewnie naawet nie mysli co robie z kim robie on nas juz dawno pogrzebal. To nie powod ze dzwonilam do niego ze sie martwilam on uznal to za kontrole a naprawde tak nie bylo. Od momentu  okropnego zerwania nie odezwal sie ani raz, wiecie chcialabym zeby kieyds mi to na spokojnie wytlumaczyl co tak naprawde bylo powodem rozstania. Wydaje mi sie ze ktos inny, ale moze byc roznie. Przy alkoholu zapominam na chwile o tym co czuje . Ja go naprawde kochałam

ja przez pierwsze dwa tygodnie latalam za nim.... nie umialam sobie znalesc miejsca, olałam totalnie studia - zwyczajnie nie umialam sie na niczym skupic. Jesc tez sie nie chcialo, alkohol? Jak najbardziej... Mimo tego ze nadal jest mi cholernie ciezko (a niedlugo mina 4miesiace) to w porownaniu do tych pierwszych dni jest o wiele lepiej bo przynajmniej gdzies wyjde, zapomne na chwile. Wtedy tylko chodzilam bez sensu w kolko, niczym nie umialam sie zajac. Bol rozrywal mi klatke piersiową,lezalam w lozku i mialam ochote sie drzeć, wyć nie wiem co jeszcze. Wszystkie plany wspolne, wszystko co budowalismy odeszlo. A ja tym żylam, moje zycie obracalo sie wokol zwiazku. A tu nagle koniec. Stracilam nie tylko chlopaka. Stracilam najlepszego przyjaciela. I ta druga strata zabolala chyba najbardziej.

slepo_zakochana masz jakiegos przyjaciela bliskiego? kolezanke? Kogos kto zwyczajnie przy tobie bedzie? To normalne ze cierpisz, bo stracilas cos co bylo dla ciebie wazne. Jesli ma kogos to dodatkowy cios w samoocenę... Przykro mi ze musisz drugi raz przez to przechodzic. Wiem jak to boli.(poniekąd, bo kazdy przechodzi wszystko inaczej). Ja sobie nie wyobrazalam tygodnia bez niego. Widzielismy sie dzien w dzien przez caly zwiazek a on nagle zniknal z mojego zycia. Traktowalam go jak czlonka rodziny, tyle czasu u mnie spedzal. I nagle nie ma go, puste krzeslo obok gdy pije kawę przy stole. Wszystko sie kojarzy ale jego nie ma. Probowalam przespac doslownie caly ten czas, ale juz zwyczajnie nie moglam. Budzilam sie o 4-5 nad ranem i wiercilam w lozku. Kiedy pomyslalam ze musze z niego wstac opuszczaly mnie wszelkie sily. Ale wstawalam. Mimo bolu,mimo tego wszystkiego. Swojego czasu naprawde zaczelam myslec o glupich rzeczach, ze nie chce juz zyc, ze po co. Ale jednak zyje. Tamten okres byl straszny. Malo konkretow z niego pamietam. Rzeczywiscie pomagalo wyjscie gdzies i rozmowy.... Chyba kazdego meczylam swoja historią:P Codzienie liczylam na to ze kiedys wroci. Do tej pory liczę. Ale nie tędy droga by za nim latac. Postanowilam wziać się (albo przynajmniej udawac ze się wzielam) w garsc. Ze predzej go tym dosiebie przyciagne gdy zrozumie ze juz nie jestem JEGO. Ze potrafię. I tak nadal staram się to ciągnąć.

Czy teraz jest lepiej? Na pewno tak. Boli chyba troche mniej. Teraz czuje sie jak zombie. Totalnie zdezorientowana, bez celu w zyciu, bez czegokolwiek czego mozna byloby sie chwycic i isc w tym kierunku. Studia? Jakos przestalo mi zalezec, zreszta nigdy mnie jakos nie fascynowaly. Ze wzgledu na niego dojezdzalam 50 km codziennie na uczelnie, nie zaznalam nigdy studenckiego zycia, przez co zbytnio nawet znajomych tam nie mialam.

Wszyscy zawsze uznawali mnie za twarda babke, ktorej nic nie wzrusza. Nikt nie potrafil uwierzyc ze tak sie zalamalam. Nawet moi rodzice ktorzy znaja mnie od zawsze dziwili sie ze jestem tak slaba psychicznie. On mnie zlamal. Zlamal mnie na pol i nie umiem sie zreperowac. Kiedys gdzies wyczytalam "niektorzy ludzie sa jak hartowane szkło. Ciezko jest ich zlamac, ale gdy juz sie to stanie, rozsypują sie na tysiace kawaleczkow ktorych nic nie jest w stanie posklejac". Czasem sie z tym utozsamiam. Mam tylko nadzieje ze znajdzie sie ktos na tyle cierpliwy kto pomoze mi te kawaleczki wyzbierac i posklejac razem do kupy.
Ja zawsze z wierzchu bylam twarda wiec nic mnie nie ruszalo, ale przed nim sie otworzylam, zaufalam. A on byl jak wirus ktory spowodowal spustoszenie we mnie, w sercu, glowie, odporny na wszystko, jak do tej pory nie umiem sie wyleczyc. Zalamanie totalne, apatia, brak checi do czegokolwiek. Zadnych planow. Zyje dniem dzisiejszym, staram sie go jakos "przetrwac" w miare mozliwosci jak najlepiej. Sukcesem jedynie moze moge nazwac to ze na zewnatrz znow udaje ze jest ok. O moim dole, o tym co naprawde czuje w sumie pisze tylko tutaj. Czasem mama widzi ze placze wiec  jeszcze moze ona. Ale poza tym udaje ze jest juz ok, ze sie pozbieralam. Moze latwiej bedzie w to uwierzyc samej gdy wszyscy wokol beda tak mysleli.

slepo zakochana: Moim marzeniem bylo zeby moj byly wytlumaczyl mi o co tak naprawde chodzi, tym bardziej ze nie mial odwagi zerwac ze mna osobiscie tylko przez telefon. Wiadomo ze rozmowa na zywo to zupelnie co innego, chcialam przynajmniej zobaczyc jego reakcje, ale coz, nie bylo mi to dane. Jest tyle spraw o ktore chcialabym go zapytac ze nawet nie wiem od czego mialabym zaczac.  A wiesz co jest najgorsze? Ze nawet nie probowal ze mna wczesniej porozmawiac, zapytac dlaczego tak sie dzieje, tylko wszystko od razu przekreslil.
Domyslam sie co czujesz, u Ciebie to wszystko jeszcze jest świeze, ja przez tydzien nie wierzylam jak on mogl mi to zrobic. Ale teraz gdy minal juz ponad miesiac to wszystko stalo sie jakies odlegle. Oczywiscie ze jestem na niego wsciekla ale teraz wiecej mysle o sobie a o nim staram sie zapominac. Pamietam jak zwijalam sie z placzu (nigdy bym nie pomyslala ze mozna tak plakac), rzucalam czym sie da ze zlosci.
I jeszcze jedno, moj tez sie nie odezwal ani slowem od zerwania oprocz tego ze zlozyl mi zyczenia urodzinowe, chociaz szczerze mowiac wolalabym zeby tego w ogole nie robil, moze wtedy latwiej by mi bylo go znienawidziec.

slepo_zakochana czytajac Ciebie widze siebie zaraz po rozstaniu.. Z tym tylko ze mnie facet zostawil po 3ech latach i nigdy nie zwyzywal.. Argument: przestalem Cie kochac. A dwa dni wczesniej zakochany po uszy, płakał jak dziecko. Ba jeszcze pare godzin przed zerwaniem : kotek poradzimy sobie, wszystko bedzie dobrze. A po zerwaniu : "przestalem Cie kochac". Tez byl dla mnie jak rodzina, my kazda wolną chwilę spedzalismy razem, o dziwo z jego inicjatywy zawsze.

Podobnie jak ty nie umiem powiedziec ze to zly chlopak. Bynajmniej poki byl ze mna nie moglabym mu w sumie nic zarzucic. I zawsze mial do mnie szacunek. Nie obwiniaj sie, jesli wybral inna to nie dlatego ze Ty jestes gorsza! Absolutnie nie! Widzisz czasem ludzie po prostu sami nie wiedza czego chcą, wolą uciec od problemow niz sie z nimi zmierzyć. Poza tym wyzwiska- tego absolutnie nie jestem wstanie pojąć. Obie strony powinny sie szanowac, a zwlaszcza facet kobietę! Mowisz ze nic nie robi sobie z rozstania. Ile on ma lat? Faceci sa juz tacy glupi (w zasadzie nie tylko oni i pewnie nie wszyscy:) ) ze nagle im sie chce "zaszalec". Rzucaja sie w wir imprez, spotkan, flirtow ale z czasem orientują sie ze wolnosc jest jednak troche przereklamowana. Przyklad mojego exa: pisal komus tam ze na poczatku fajnie bo w koncu wolny, mogl robic co chcial i z kim chcial. A teraz coraz czesciej mu brakuje tej drugiej osoby, czuje pustke, ba nawet przyznal sie ze za mna plakal bo mu mnie brakowalo jakis tam czas temu. Wiec wolnosc jednak nie do konca taka fajna.

Nie bede ci prawic morałow "tego kwiatu jest pol swiatu" bo wiem jak to wkurza. Nie bede mowila nie martw sie bo to wkurza jeszcze bardziej. Wiem ze jest ciezko, ze boli. Ale gratuluje Ci jednej rzeczy -nie odzywasz sie do niego. I bardzo dobrze. Ja niestety nie potrafilam i jeszcze bardziej wszystko pochrzaniłam. Ale z drugiej strony spojrz jak on to skonczyl, jak zostalas potraktowana. JAK "NIC" jak to sama wczesniej ujelas. Czy on zainteresowal sie Tobą po zerwaniu? Nie. A mniemam ze wiedzial jak ciezko przechodzilas wczesniejsze rozstanie i ze teraz moze byc podobnie. A on zwyczajnie uciekl, odciął się od tego problemu, jakby nigdy go nie dotyczyl. Dla mnie to "od dawna mnie wkurzasz" to tylko glupi pretekst. Skup sie teraz na sobie. Jestes wartosciową osobą, nie obwiniaj sie o rozpad tego zwiazku. Zajmij sie czyms co lubisz. Sport, zakupy, jakies hobby. Zadbaj o siebie. Nic tak nie poprawia humoru kobiecie jak poczucie ze jest atrakcyjna. Usun z widoku wszystko co ci o nim przypomina, unikaj piosenek i miejsc zwiazanych z nim. Powinno być łatwiej nieco wziąść się w garść. Wiec do dziela A gdy bedzie smutno pisz tutaj, jak kazdy. Moze niczego to nie zmieni ale przynajmniej sie wygadasz i bedzie lzej:)

Oczywiscie ze niczego to nie zmieni zdaje sobie sprawe. Nie ja z moim nic nie napisalam przez tyle dni, nie zadzownilam wiec w sumie jestem z tego dumna nie blagalam go o wrocenie do siebie. On ma 24 lata ale on juz sie wyimprezowal do 22 roku zycia mowil ze chce stabilizacji i wkoncu to znalazl byl bardzo wiarygodny. No nie byl zly, to dobry czlowiek no wtedy jak mnei zwyzywal to nie bylo mile ale przeprosil chcialam dac szanse wiec bylismy dalej razem. To w sumie tylko to jest zly wspomnieniem reszta byla mega udana nie widze swiata poza nim. Nie on wogole sie mna nie zainteresowal nie obchodze go zupelnie, wie ze to przezywam bo wie jak bardzo tamto rozstanie przezywalam i jak dlugo mnie to bolalo doskonale wie co  zrobil, w jego oczach i glosie bylo widac ze kompletnie juz nic do mnie nie czuje ze nie licze sie dla niego i chcial zbeym jak najszybciej wyszla z jego domu, wiec to zrobilam. Wiesz sa momenty gdzie jest ok a teraz np placze jak bobr... Przechodzilam to juz kiedys wiem jakie sa kolejne etapy rozstania najgorsze pierwsze kilka miesiacy pozniej moze wroci to do siebie. Z tym bylym bylym o tyle bylo gorzej ze widywalam go codziennie bo w jednej paczce bylismy i przez to zawsze wiedzialam co robi gdzie jest i  z kim, a o tym nie wiem zupelnie nic... Nie wiem umowilam sie dzisiaj z dwo akolezankami nie wiem czy isc poniewaz po co mam sie na sile usmiechac ? a jak jego na miesice spotkam ? nie wiem co robic z tym. Chyyba za wczesnie zeby wychodzic z domu po rozstaniu sama nie wiem.
Dziewczyny ja czuje to ze on ma kogos ja to wiem, chociaz nie spotkalam go jeszcze z zadna jak tak bedzie to serce mi chyba peknie . Dziekowac Bogu ze mam taka mame  i siostre bez nich nie dalabym napewno rady. Wiesz moi byli zzyci  od 15 lipca do 25 lipca bylam z nim i cala moja rodzina na wczasach mieszkalismy w domkach obok to byl juz czlonek rodziny, nie wiadomo po co pojechal ze mna nate wczasy, jak zakonczyl ze mna 4 sierpnia.... nic nie dawalo znakow ze to zrobi moze jedynie ze tak malo mnie przytulal i za reke trzymal ale nie bralam takich sczegolow do glowy bo bez sensu... juz wtedy wiedzial  co zrobi napewno.. chce umrzec na serio...

ok sport zakupy ok , ale ja narazie nie mam sily wychylic nosa z pokoju a co dopiero zrobic cos dla siebie? po co i tak nikogo takiego samego nie spotkam ... kiedys sie dowiem co bylo prawdziwa przyczyna ...

Jesli nie dla siebie to .. z zemsty.Nic tak faceta nie uderzy jak widok Ciebie nie przejmującej się, pieknie wyglądającej. Moze Cie miec gdzies, ale i tak go to uderzy. Z jednej strony nie dziwie Ci sie ze nie chcesz nigdzie wychodzic,bo sama tak mialam. Wiem tez ze czas niemilosiernie sie dluzyl : wydawalo mi sie ze mijaja godziny a to tylko 5 minut. A moze ktoś mu coś nagadal na Ciebie? I dlatego tak sie wkurzyl? Moze jakas plotka ktora uderzyla w jego męskie ego?

Dziewczyny nie obwiniajcie sie. Ja tez mialam taki okres, gdy stwierdzilam ze to wszystko moja wina, ze wcale mu sie nie dziwie ze ze mną zerwal.. zreszta on rozpowiadal jaka to ja bylam zabrocza itd... Zgonil na mnie ze spotykalismy sie codziennie ze nie mial na nic czasu! A teraz on bierze cala wine na siebie, ze mnie skrzywdzil, ze cierpialam przez niego, chociaz nie wiem, mozemu to schlebia zwyczajnie i sie popisuje. Zalosne.
Wina nigdy nie lezy po jednej stronie i Wy nie jestescie niczemu winne. Skoro byli z Wami rok czy dluzej to mieli bardzo duzo czasu żeby Was poznac i powiedzieć co ewentualnie im nie pasuje. Gdyby powiedzieli z pewnością mogłybyscie to naprawić.

slepo_zakochana przezylas juz jedno rozstanie czyli wiesz doskonale ze jednak sie da, ze jeszcze mozna znalesc szczęście. Teraz na pewno tez dasz sobie radę :*Wszystkie jakos damy

Po prostu byłaś z nim bardzo mocno związana emocjonalnie, dalej jesteś, więc myślę, że to zupełnie normalne, że bardzo to przeżywasz. Potrzebujesz po prostu więcej czasu niż inni. No i rozumiem, że chciałabyś, żebyście rozmawiali jak znajomi, trudno wyrzucić z głowy wszystkie dobre chwile, jakby to wszystko co było między wami nie było nic warte. Może za jakiś czas rozmawianie będzie możliwe, na razie chyba za wcześnie.
slepo zakochana - dasz rade, wylej tutaj swoje żale, na pewno ci ulży

A mój były dziś zadzwonił, chciał się spotkać, pogadać. Zgodziłam się, a teraz się waham czy nie powinnam była odmówić. To będzie pierwsze spotkanie od zerwania, ciekawa jestem czy będzie przepraszał... och, żebym tylko się nie rozkleiła. To będzie test czy jestem w stanie się z nim po prostu przyjaźnić.

tez mi sie wydaje ze moze chce wrocic cherry_berry:)

a mi się wydaje, że cherry_ już nie chce do niego wracać.
napisz nam po spotkaniu co wyszło

Przefarbowałam się na czerwono, chciałam po drodze napisać do X.
Tylko moją chęć przyćmiewa stach. Minął już miesiąc,a jeszcze 3 tyg....
Złapałam się dziś na tym, że nawet nie sprzątnęłam jego rzeczy,
jedynie zdjęcia schowałam do komody.
Kwiaty, rzeczy w łazience, a nawet ubrania- wszystko na swoim miejscu.
Bo wydaje mi się, że będzie jeszcze bardziej pusto, jeszcze bardziej brak...
Chociaż dziś miałam jakiś gorszy dzień i jak myślałam o nim to tylko źle.
Wyobrażałam sobie jego powrót. Scenariuszy napisałam już miliony,
zobaczymy, który okaże się prawdziwy.

oj szafirek, trudno radzić.
jezeli czujesz taka potrzebe to napisz... tylko tak bardzo neutralnie.
ja gdybym dostała od któregoś z byłych sms z życzeniami, byłoby mi miło.
ale ja jestem baba, poza tym od tych rozstań minęło już tyle czasu, ze
dawno rozeszło się po kościach. no nie wiem.

Dziękuje za szybką reakcje;*
Macie rację, mimo wszystko na zyczenia moge sie zdobyc i je zlozyc.
"Wszystkiego Najlepszego" powinno wystarczyć..  ja wlasnie na jego zyczenia odpowiedzialam zwykłym "dzięki",ale to bylo dwa tyg po rozstaniu, takze wiecie, teraz juz  inaczej na to wszystko patrze.
Sama jestem ciekawa jak zareaguje. Nie powinnam sie na nic nastawiac, i nie bede.
Na pewno napisze co i jak, gdy bedzie po wszystkim.

Oj alinkaa sobie grabi;) Mam nadzieje ze wszystko u niej ok, moze nie ma dostepu do neta;)

No i po spotkaniu. Nie chce wrócić, i chyba nigdy tego nie zaproponuje (na szczęście), zakochał się w dziewczynie 8 lat młodszej niż ja, ona mieszka na drugim końcu Polski, poznali się w necie, zrobił mnóstwo planów i postanowień. Było miło i na luzie, spojrzałam na niego z dużym dystansem, na chłodno przeanalizowałam te jego plany. I wiecie co? Dziękuję Bogu, że już nie jesteśmy razem co za szczęście, że to wyszło po roku a nie po np. 5 latach! serio, z tych jego planów... cóż jak wyjdzie cokolwiek, to będzie dużo. Znam ją tylko z opowiadań, ale trzeba przyznać, że się dobrali. Oboje - zero trzeźwego spojrzenia na życie, nie pokończone szkoły średnie, on ma gównianą pracę, ona wcale, w dodatku on nie ma aspiracji żeby osiągnąć coś więcej, a plany? ho ho ho! I jeszcze głośno opowiadał ile zarobił w tym mies., chwalił się jakby to nie wiem co było, medal olimpijski co najmniej. Wie, że teraz nie pracuję i mi ciężko, nie wiem czy na złość tak gadał czy nie, w każdym razie mnie byłoby wstyd się chwalić takimi marnymi zarobkami.
Najciekawsze, że chce ją sprowadzić do siebie, ale nie jest u siebie, tylko u ojca, po części na jego garnuszku, bo za tysiąc na rękę nikt się nie utrzyma w dużym mieście. ów rodzic musiałby być idiotą, żeby pozwolić na sprowadzenie laski, której nigdy nie poznał no i bądźmy szczerzy - darmozjada bez szkoły i pracy. Co więcej JUŻ mu nie pasuje wiele jej cech, ponoć zachowuje się jak gówniara. Opcją drugą jest wyjazd do niej i uwicie wspólnego gniazdka, ale z jego obecnymi kompetencjami i ew. jej wkładem mogliby wynająć najwyżej piwnicę, a jeść chyba tynk ze ściany. I jest święcie przekonany, że to się uda. Komiczne, prawda?

Reasumując fajny z niego kolega, ale nie życiowy partner. Z kimś takim nie można budować wspólnej przyszłości, ja oczekuję od faceta czegoś więcej. Jeszcze nie rozumie, że na świecie nie ma świętych mikołajów, którzy rozdają prezenty. Myślę, że drogo za to zapłaci.

Cherry...

Szczerze i bez urazy do Ciebie - zamienił stryjek siekierkę na kijek jeśli o jego wybór co do Was chodzi.
" zero trzeźwego spojrzenia na życie, nie pokończone szkoły średnie, on ma gównianą pracę, ona wcale, w dodatku on nie ma aspiracji żeby osiągnąć coś więcej, a plany? ho ho ho! I jeszcze głośno opowiadał ile zarobił w tym mies., chwalił się jakby to nie wiem co było, medal olimpijski co najmniej."
Plany pewnie tak dalekosiężne jak rzucanie się z motyką na księżyc. Przelicznik ilości (kasy) do jakości (życia we dwoje) godny na prawdę nagrody nobla w dziedzinach nadzwyczajnych w życiu.
"Co więcej JUŻ mu nie pasuje wiele jej cech, ponoć zachowuje się jak gówniara. Opcją drugą jest wyjazd do niej i uwicie wspólnego gniazdka, ale z jego obecnymi kompetencjami i ew. jej wkładem mogliby wynająć najwyżej piwnicę, a jeść chyba tynk ze ściany."
No to ambitne plany małżeńskie pewnie mają... piłkarska gromadka pociech i byle do przodu
Kolega z kogoś takiego??? pożycz 5 zł na wieczne oddanie, bo nie mam na chlebek...
Ja Cie proszę...

Oszukana...
pozwolisz, że zapytam: ślub kościelny czy cywilny macie?