Ciezkie Rozstanie- jak zyc dalej?

bags
Milo ze śledzisz mój wątek;)Wiem ze nie jestes za tym zebym sie odzywala pierwsza, masz absolutną racje. tylko juz czasami wytrzymac nie moge, ale z drugiej strony jak wytrzymalam miesiac to i dam rade dluzej.
Tez myslalam o tym zeby wyslac smsa. Ale chcialabym mu zrobic "niespodzianke". Jak wspominalam, jestem niesmiala, jak bylismy razem to ani razu nie dzwonilam do niego ot tak zeby pogadac (on zreszta tez), a bardzo chcialam, tylko caly czas myslalam ze on po prostu nie lubi takich rzeczy, skoro tego nie robi. Mam czas do czwartku.
Ale bylam glupia. Zastanawiam sie, tak jak wczesniej mowiles, czy warto? Skoro on juz mnie przekreslil.
Swietny pomysl z ta wysylka. Chcialabym zobaczyc jego zaskoczona mine jakby ją odbierał

krzychu
My tu juz jestesmy po dluzszym stazu porozstaniowym ze tak powiem, ale uwierz nam, z czasem bedzie coraz lepiej. Chociaz wiem ze moze nie powinnysmy porownywac swoich krótszych związków do Twojego, ale każda strata bliskiej osoby boli tak samo i trzeba sie z tym oswoic...

zastanawiam sie gdzie popelnilem blad.Chyba za bardzo jej zaufalem.Kocham ja i dlatego to tak boli.Ona byla moja pierwsza kobieta i ta jedyna. Teraz pozostał zal,smutek i wielka pustka

Dzięki za miłe słowo...
Ksiądz jak zadzwoni do mnie z życzeniami na rocznicę - a wiem, że tak robi - będzie na pewno z takiej informacji o swojej parafiance zadowolony...

Może zabrzmi to dziwnie dla Ciebie, ale patrzę na to Twoje podejście do sprawy przez pryzmat swojego związku. Próbowałem już wcześniej wszystkiego, esków telefonów, meili, próby rozmowy w 4 oczy by do niej jakoś dotrzeć i przemówić do rozsądku od momentu rozstania. I wyszedłem w jej i matki oczach... na idiotę, nie bójmy się tego określenia. Wiem, że żona postępuje tak a nie inaczej będąc pod wpływem działania matki, nie mniej jednak wykazałbym - będąc na jej miejscu - choćby odrobinę współczucia, wesprzeć słowem jeśli nie obecnością w takiej sytuacji i takim dniu.
I "przekładając" moją sytuację na Ciebie, partner zachowałby się pewnie tak samo.

Przemyślałaś już pewnie wszelkie za i przeciw w tym, kto jest bardziej winny Waszego rozstania. Jeśli partner - to po co masz się wysilać dla jego satysfakcji? Napisz to w formie podziękowania - nie używając tego słowa, tak by mu poszło w pięty i zrozumiał co stracił. Bądź mądrzejsza od niego...

Ziemniaczana,

Ten mój ksiądz to jest na prawdę na wagę złota...
Pokaż mi księdza, który nauki przedmałżeńskie dostosowuje do młodej pary, nie wyznacza godziny i czasu trwania spotkań z zegarkiem w ręku a rozmawia bez skrupułów na każdy temat i w taki sposób, że nie czujesz tego, że On jest osobą duchowną.
Jego teksty, anegdoty, powiedzenia zwalają z nóg niekiedy też ze śmiechu.
Zresztą w tygodniu pracuje wokół kościoła i plebanii jak typowy mieszkaniec wsi, co ku mojemu zdziwieniu - budzi pogardę ludzi na wsi względem Niego.

Jeśli sanatorium lub wakacje to takie bezpowrotne i bez możliwości jakiegokolwiek kontaktu. Pozostawić ją samej sobie to może wtedy by przejrzała na oczka.
Za to mam/mamy dobitne doświadczenie życiowe jak nie należy postępować z własnymi latoroślami w przyszłości i na co zwracać uwagę.

"A tak? pozostaje mi tylko zyc i czekac co zycie przyniesie. I wyjsc temu naprzeciw." Tylko pozostaje pytanie ile tak mam czekać? Do emeryturki... Echh ta fantazja w realu... tylko żeby jeszcze kasa na życie starczyła jak w tej anegdocie z reklamy

Krzychu...

Przykład - nawiązanie do Cherry_Berry dla Ciebie:
Reakcja żony na jakieś tam złe zachowanie męża:
"Zadziałała wówczas jak wielu ludzi w takiej sytuacji=krótki komunikat
mam cie dośc,brzydze sie toba,masz zabrac manele i idz z domu.
W ojcu az zakipiało,pierwszy ruch typowy dla faceta
o,k skoro koniec to koniec,nie będe błagał,nie będę sie czołgał na kolanach.
Zabrał jedna mała walizeczke i wyszedł.
Po jakims czasie wrócił ojciec do domu,stanął w drzwiach i powiedział to...
możesz mnie nienawidziec,możesz do końca zycia mnie unikac,możesz wymiotowac na mój widok ale w tym domu jest mój syn-a jak go bardzo kocham.
I nigdzie nie odejde....nie zmusisz mnie"

Kryzys w związku jest po to, by go pokonać a nie poddać się bez walki...
Pokaż żonie żeś facet z klasą a nie - bez urazy - ciepłe kluchy.
Zobacz mój wątek to włosy staną Ci dęba, a ja dalej jak terminator małymi kroczkami walczę o małżeństwo...
Jeśli polegnę, to z przeświadczeniem, że walczyłem w słusznej sprawie do samego końca...

Cherry_Berry masz chyba trochę fajniej;-) Chociaż ja chyba też już powoli powinnam się przyzwyczajać do myśli, że nie będziemy razem. Ze wroci ale nie do mnie.

Bags
"Jak już masz dzwonić... zadzwoń do Boga lub swojego Anioła Stróża. Komórki, neta ani nic innego nie potrzeba a z przyjemnością Cię wysłuchają."

możesz udzielać się częsciej

Jest taki skecz kabaretu neo-nówka pt Niebo. Bóg tam dzwoni ze sznura do diabła, są "in touch" (in tacz)... a my możemy do Niego zadzwonić... telepatycznie

Macie z innego forum na pokrzepienie:
"Według mnie nic nie jest przesądzone, ja jestem ze swoim facetem prawie 9 lat i takich kryzysów ładnych parę lat temu zaliczyliśmy kilka. Teraz też się potrafimy ostro pokłócić, szczególnie że ja jestemz tych raczej czepliwych, a on z wybuchowych. Więc potrafią latać wióry. Od ponad 3 lat mieszkamy razem, jakieś dwa lata temu rozstaliśmy się na pół roku (więc właściwie to mieszkamy razem coś około trzech lat), ale koniec końców okazało się, ze raze nie jest może zawsze lekko i przyjemnie, ale osobno to już w ogóle nie gra."

takie wpisy dają mi nadzieję. tylko dlaczego on musi być za ta cholerną granica, w innym wypadku wszystko byłoby jasne :<

Najsmieszniejsze jest to ze wiem ze nie powinnam nawet myslec o powrocie. Powinnam znac swoja wartosc, nie jestem zabawka ktorą sie zostawia itd. Innymi slowy nawetgdyby on chcial kiedys wrocic nie powinnam nawet o tym myslec. No wlasnie. Rozsadek vs.serce. Z drugiej strony sama nie jestem swieta. I nawet jesli nie powinnam to chcialabym zeby wrocil,chcialabym chociaz wiedziec czy w ogole dopuszcza do siebie taka mysl... A tu? A tu nic nie wiem jak narazie i łudze sie ze moze kiedys....

Wczoraj gadalam z kolegą, dowiedzialam sie ze wrocil do dziewczyny po jakichs 3 czy 4ech miesiacach. Z tym ze w tym wypadku byla to ewidentnie jej wina bo najpierw zostawila go dla innego. Ale jednak powroty sie zdarzaja....

Chcialabym byc jedna z tych ktorym sie udalo. Chcialabym kiedys wejsc na to forum i w koncu sie czyms pochwalic, napisac "o tak udalo sie! Wszystko jest mozliwe" ... Poki co, na dzien dzisiejszy ech..marzenia:)

Szafirek ja mam zupelnie inne powody dla ktorychsie nie odzywam Zwyczajnie nie znioslabym gdyby kolejny raz mnie odrzucil,wszystko nad czym pracowalam przez ostatnie dwa miesiace, czyli ze juz mi przeszlo itd obrocilo by sie w proch. Owszem istnieje cien szansy na to ze jednak by mnie nie odrzucil albo chociaz chcial sie spotkac ale ja  to naprawde cienko widze. Najzwyczajniej w swiecie boje sie ze ja zaproponowalabym zalozmy wyjscie a on znowu by powiedzial "prosze cie, daj juz spokoj, nie, tak bedzie lepiej". Nawetjeslikiedykolwiek mielibysy do siebie wrocic,to nie sadze by on teraz byl na to gotowy... Zreszta nie wiem. I jak by to wygladalo? Tyle razy mnie ponizyl, odrzucil... Choć resztke honoru zachowam. Tyle czasu juz sie staram pokazac ze jestem silna i umiem zyc bez niego ze zwyczajnie nie chce tego tracic i zaczynac od nowa. Wciaz mysle o tej imprezie... Ale chyba dobrze robie ze nie ide ... Znajac zycie nie podszedlby do mnie nawet... Mam jakies takie wrazenie ze on sie mnie wstydzi. Nie wiem czemu. Albo ma wyrzuty sumienia. Albo mu glupio nie wiem o co. Mam tysiace pytan i ani jednego konkretu. Niestety.

mój mojej kuzynce napisał,że będzie dobrze, ale jakoś tego nie widzę.
wczoraj  na sms odpisał...
napisalam mu pozniej, ze wyjezdzam na kilka dni, ale nie mogliśmy porozmawiać.
a dziś okazuje się, że jednak nigdzie nie jadę, bo znajomi z którymi miałam jechać mają problemy.
i znow bedę siedzieć następnych parę dni i myśleć... zanim się odezwę.
kurczę dlaczego on jest tak daleko, inaczej wszystko już byłoby jasne.

własciwie przez ostatnie 3 tyg odzywam sie tylko ja, moze to tez blad.
może powinnam już sobie odpuścić.

Udaje twardego, ale chlopacy bedacy z nim w pokoju mowia ze jest ostro zazdrosny, ale wiecie ?? nie musi wracac, wazne ze jest zaxdrosny i o mnie mysli

Gdybym robila to co chce to na pewno nie byloby sluszne:)

alinkaaa po raz kolejny gratuluje:) Swietnie,tak trzymac:) Rob swoje,zachowuje sie naturalnie, udawaj ze o niczym nie wiesz. Totalna olewka. Na pewno taka glupia informacja poprawila ci humor A tak sie wczoraj zadreczalas;)

Zauważ i zauważcie dziewczyny jedno... kombinujecie jak konie pod górę na zasadzie "co by tu zrobić by mu się podlizać, może przez to zmięknie i etc."... robicie wszystko w jedną stronę - dla niego. A zanim coś zrobicie znów dla niego, to odwróccie medal na drugą stronę, zamieńcie się rolami. Macie partnera gdzieś a on się płaszczy jak dywanik... Wasza duma -niekiedy urażona... śmiechu warte - jest nieugięta i macie pośmiewisko z tych poczynań drugiej połówki.
Doszukiwanie się sensu (własnych poczynań względem partnera) - tam gdzie go nie ma - ma sens. Tylko pozostaje pytanie po jaką cholerę to robić.
Szafirek... napisz jak do dawnego przyjaciela... bez sentymentu i czułych słówek... niech odczuje że za nim nie tęsknisz. On Cię olewa a Ty o nim pamiętasz... ale nie jako chłopaku. Po co masz się wysilać, robić sobie przez to nadzieję, że to go ruszy? 

Ziemniaczana... ciepłe kapcie, lampka wina i przed tv na domowej imprezie u siebie.
Zaprosił Cię... zaproponował byś przyszła? Po co masz sobie robić młyn w głowie "kiedy on się mną zainteresuje"; "podejść, nie podejść" na imprezie. On się Tobą i tym nie interesi więc vice versa do niego.

Bughs wlasnie doszlam do tego samego wniosku.

Ja swojemu bylemu sie nie podlizuje,olewam go i jego poczynania, nie reaguje na nic. Zreszta tak naprawde nie ma nawet na co reagowac. Brakowalo mu wolnosci? Prosze bardzo, niech sobie szaleje, wyrywa do woli..Skoro taka opinie chce miec prosze bardzo. Kiedys mu sie znudzi.. Niech sobie robi co chce. Byc moze kiedys przyjdzie refleksja:brakuje mi tej ktora zawsze byla przy mnie gdy tego potrzebowalem. Byc moze. Nie powiem bo czuje sie niesamowicie niekomfortowo gdy spotkamy sie przypadkiem. Dziwna relacja -niby tyle nas laczylo ale teraz juz tak naprawde obcy ludzie. Jedyne co wiem to ze ma wyrzuty sumienia przez to jak potem cierpialam. Rzekomo. Ale gdzie lezy prawda nie dowiem sie nigdy.

Adlaczego czasem korci zeby sie odezwac? Zwyczajnie z tesknoty. Bo mi go brakuje. Tego kim byl dla mnie kiedys. Ale wiem ze to bez sensu wiec tego nie robie. I tyle. Czuje sie rowniez samotna. Niby mam znajomych ale.. ale tez nie chce sie narzucac. Brakuje mi kogos kto byl zawsze obok. Ale chyba pora nauczyc sie zyc samem i jakos sobie radzic. Zycie to nie bajka jak mawiaja.

Okropna sytuacja, ci znajomi to chyba nie są wiele warci, skoro tak łatwo przychodzi im obgadywanie ciebie. Pamiętaj, że nie da się dogodzić wszystkim, zawsze coś komuś będzie przeszkadzało. Najważniejsze, żeby tobie było dobrze, bo nikt o ciebie nie zadba lepiej niż ty sama. Szczególnie po rozstaniu.

gratuluję decyzji ominięcia imprezy. Lepszy wieczór w domu niż patrzenie na zadowolonych, bawiących się ludzi i na niego, jak świętuje, ciągła niepewność co myśli, czy podejdzie, bez sensu, tylko przysporzyłabyś sobie bólu, i byłoby ryzyko, że po paru drinkach go zaczepisz, on cię oleje, będzie scena, na oczach wszystkich wyjdziesz na idiotkę. Dopiero byś żałowała.

Ech, nie mogę sobie miejsca znaleźć. Mój były znowu pisał SMS, że szkoda, że mnie nie ma na wyjezdzie. Od zerwania sie kontaktuje, zawsze pierwszy. Ja mu się nie podlizuję bugs, nie szukam sposobu, żeby go zainteresować sobą. A jednak się odzywa. To ma znaczyć, że tęskni? To głupie, ale mi go szkoda.

też się pod tym podpisuję.

"To głupie, ale mi go szkoda"

Cherry tak Ci zazdroszczę:D

Wszyscy tu macie racje, a szczególnie Ty, bugs, jak zawsze
Dlaczego mi to tak cięzko zrozumiec? Trudno bedzie okazac obojętnosc, ale coś wymysle.

Cherry_Berry: Też jestem zdania ze nie jestes mu obojętna i żaluje swojej decyzji. Na Twoim miejscu spróbowałabym przestać odpisywać i poczekała na jego reakcje, skoro to on pierwszy zawsze nawiązuje kontakt. Niech sie zdecyduje. No chyba ze Tobie odpowiada taki uklad ze po zerwaniu zostajecie "przyjaciółmi".
Ja juz wole calkowicie zerwać kontakt niz udawać ze wszystko jest ok podczas zwyklej rozmowy z nim jaby do mnie pisał.
Chcialbys zeby do Ciebie wrócił?

Dzięki za słowa otuchy, bags, dziewczyny, ale nie czuję, żeby było mi czego zazdrościć

Sporo myślałam o tym związku. Nie, nie chciałabym żeby wrócił, żebyśmy znowu byli parą. Chyba przestałam go kochać. Nie wiem, czy on przestał mnie, bo nic na ten temat nie powiedział, a jednak on zerwał, on zadecydował. Szkoda mi i smutno. Miałam jeszcze nadzieję, że to się da uratować, próbowałam rozmawiać. Cóż, klamka zapadła.

Sęk w tym, że nadal bardzo go lubię i nie umiem sobie wyobrazić, że zupełnie zniknie z mojego życia. To byłoby straszne. W sumie (poza zepsutym wyjazdem) nie zrobił mi świństwa, za które z czystym sumieniem mogłabym go skreślić. Żadnych wyzwisk przy rozstaniu, zdrad itp. ani z jego ani z mojej strony. Jakiś czas temu powiedział, że jeśli z nim zerwę to się nie zabije. Trochę mnie tym zaskoczył. Mam wrażenie, że to co robi ostatnio jest na pokaz, żebym się nie bała, że się załamie, ale może się mylę. Z żadnym eks nie utrzymuję kontaktu, więc to będzie pierwsze takie "zostańmy przyjaciółmi" ;p i chyba się boję czy to się uda, czy zdołam utrzymać dystans, czy odruchowo nie powiem "kochanie", nie wiem jak to poukładać, żeby było dobrze. Na pewno nie będę zadrosna o inne dziewczyny, które się pojawią.

No i przyjaźni się z jedną byłą, więc są chyba jakieś nadzieje, że wyjdzie. Jak myślicie?

Czaroownica...
Spróbuj się wyciszyć, patrzysz na to co się teraz dzieje jak kazdy oczami emocji...
Emocji -jakie drzemia w człowieku w wyniku kryzysu w związku.
Te emocje nie dają zazwyczaj rozsądnego myslenia -bo wówczas go nie ma!
Kryzys to jak karuzela... kreci sie wszystko i zazwyczaj wokół nas, ważne w tym kołowrotku tylko co nasze...
A jedyny efek tej karuzeli to wymioty

Cherry pomyśl też nad tym...

To zabawne jak duzo wiem/rozumiem a mimo to nie potrafie tego wdrożyć. Dzis ciagle sie zadreczalam ta imprezą i moim nagminnym "a co jesli?". Jakby tego bylo malo jestem nerwicowcem, wlasciwie moje nerwica w duzym stopniu przyczynila sie do rozpadu mojego zwiazku, a bynajmniej do tego ze nam sie nie ukladalo.
Moj problem polega na tym ze non stop mysle, analizuje.  I dzis jadac do znajomych zaczelam myslec :  caly moj zwiazek to bylo jedno myslenie o nim, co pomysli, czy ja dobrze robie, czy ja dobrze czuje. Po zerwaniu-mysle o nim. A do cholery czy on mysli teraz o mnie? Nie. On znajac zycie skupia sie na tym by jak najmilej spedzic czas. I tak mi to jakos dzisiaj kopa dalo ze wlasciwie olalam temat. W koncu zaczelam myslec- po co mam sie zadreczac nim, jade do znajomych, musze skupic sie na tym by spedzic fajnie czas. I zadzialalo Rzeczywiscie skupienie sie na sobie jest dobre. Nie myslec  "kurcze ale mi beznadziejnie bez niego" tylko "kurcze jakby tu spedzic czas zeby bylo milo". Moze znowu znajde motywacje by wytrwac w tym dluzej.

Czarownica:tutaj chyba kazdy przechodzil placz i nieprzespane noce. Ze mna chyba juz o tyle lepiej ze mniej placze, czasem zdarzy sie sporadyczne bum ale potem z reguly jest lepiej. U ciebie wszystko jest jeszcze swiezo, nie minelo az tak wiele czasu. Jesli tego potrzebujesz placz, w koncu sama zobaczysz ze to do niczego nie prowadzi i zwyczajnie zaczniesz stawac na nogi.

Tak mialam tak ze najchetniej bym sie rozplakala ale nie moglam. I byly dni gdy wzielam wszystko na siebie i poczulam sie jeszcze gorzej bo pomyslalam ze skoro tyle naodwalalam to nie ma co sie dziwic ze doslownie uciekl ode mnie. Ale potem wmiare uplywu czasu nabralam dystansu do tej sytuacji. Widzialam zarowno swoje bledy jak i jego. Nauczylam sie patrzec z boku na to wszystko. Pozniej przyszedl okres gdy zaczelam sie odbijac - starcilam nadzieje totalnie (bo on sobie znalazl dziewczyne) - placz, spazm, glowa w poduszke i brak checi na to by w ogole istniec. Na drugi dzien zebralam sie w sobie i powiedzialam dosc - to ze kogos znalazl dalo mi cholernego kopa. Zaczelam wowczas myslec o sobie i tylko o sobie. Koncentrowalam sie na tym zeby spedzic milo czas a nie na tym ze "jesli mi zle bo jego nie ma". Poczulam jakas taka silna potrzebe by sobie poukladac zycie na nowo, bawić się, cieszyc zyciem i tym co mam, znalesc kogos. Skoro on umial to ja tez! Nawet jak czasem robilo mi sie przykro i lzy naplywalydo oczu nie pozwalalam sobie na placz. Wyrzucilam go ze swoich mysli, unikalam nawet glupiego fb zeby nie widziec jego statusow, zdjec itd. Naprawde to byl okres gdy czulam sie relatywnie szczesliwa, docenialam uroki wolnosci. No a potem znowu dołek A ostatnio siedzac sama  w ogrodku i sluchajac smutnychpiosenek nagle pomyslalam " kurrcze, nie chce mi sie dolowac" Doslownie tak jakbym chciala sie dolowac na sile i zwyczajnie mi sie odechcialo:D

Ciesze sie ze wczoraj zamiast na ta glupia impreze zwyczajnie poszlam ze znajomymi. Ciesze sie zewczoraj myslalam o sobie. Rzeczyiscie jak czlowiek sie glebiej nad wsyztskim zastanowi to zaczyna dostrzegac bezsens ciaglego zamartwiania sie. Skoro wyszlojak wyszloto trzeba zrobic tak, zeby bylo mi jak najlepiej w sytuacji w ktorej sie znalazlam. I najwazniejsze pytanie : czy to ze siedzei doluje sie przez niego ma jakikolwiek sens? Do czego tym dążę?
Czy to sprawi ze jakies sily wyzsze sie nade mna zlitują i sprawią ze on sie ocknie i znow bedzie mnie chcial? NIE
Czy bedzie mi od tego lepiej? NIE.
Czy mogę jakos fajniej spędzić czas? TAK.

Oczywiscie wiem ze latwo sie mowi, bo sama mam z tym problem. Doskonale znam teorie, wiem co powinnam robic jak sie zachowywac ale.. No wlasnie czasem jest ciezko. Zwlaszcza gdy przychodzą dni gdy nie mam co ze sobą zrobic, bo znajomi np są zajęci a ja siedze w domu. Wiadomo czasem fajnie jest posiedziec samemu, niestety mnie samotnosc na dzien dzisiejszy strasznie przytłacza i szukam kazdej okazji byle sie gdzies z domu wyrwac. Zwlaszcza gdy jest taka piekna pogoda.

Ponadto rozwazam powrot do sportu. Kiedys trenowalam przez prawie 4 lata i bardzo dobrze mi to wychodzilo, ba nawet pare sukcesow odnioslam. Sport byl dla mnie wsyztskim, kiedy wszystkie moje kolezankilataly za chlopakami ja.. ja szlam na trening. Moja najwieksza pasja,zatracilam sie w tym i trenowalam po5x w tygodniu.Ale nadeszla przerwa wakacyjna, klub zamkniety i.. i wtedy poznalam jego.. Co prawda nie zabronil mi trenowac, ani nie szantazowal ale przy moich treningach 5x w tygodniu nie wiem czy to wszystko mialoby sens. W dodatku widzialam ze ja jestem dla niego najwazniejsza a ja wciaz wybieralam miedzy treningiem a spotkaniem z nim, widzialam jak go ranie za kazdym razem gdy wybieram jednak sport i w koncu porzucilam swoją największą pasję. Zreszta nie powiem mi tez jakos zniknela motywacja do trenowania gdy moglam spotkac sie z nim. Wielokrotnie tesknilam za tym ale powtarzalam sobie ze przeciez mam teraz wspanialego chlopaka, ze warto bylo. Teraz wiem na przyszlosc - nie wolno rezygnowac se swoich pasji. Nawet jesli wydaje sie ze cos bedzie trwalo wiecznie to nigdy nie ma takiej pewnosci. Ale nie zaluje niczego w swoim zyciu. Mam takie glupie motto. Wierze w przyczynowosc wszystkiego, ze kazda rzecz, nawet kazdy popelniony blad ma jakis sens. Wiadomo na bledach sie uczymy a szczesliwych chwil tym bardziej nie ma co zalowac. Nie zaluje nawet tego ze latalam za bylym, co wowczas oznaczalo dla mnie walkę o niego i ten zwiazek. Nie wstydze sie tego ze ten zwiazek tyle dla mnie znaczyl, przynajmniej wiem ze robilam co moglam, ze nie zarzuce sobie : a moze gdybym to i to zrobila on by wrocil. Wierzylam ze "walcze" w slusznej sprawie. Zle to robilam? Byc moze. Nauczka na przyszlosc. Teraz podejmuje wciaz najtrudniejsza walke ze wszytskich - nie odzywam sie, nie reaguje na jego zachowaniai staram skupic na sobie. I przyznam szczerze -chyba latwiej bylo za nim latać

Szafirek nerwica, a w moim przypadku natręctwo myslowe (bo z tym glownie sie męczylam) to naprawde parszywa przypadlosc. Do glowy potrafia przychodzic na prawde przerazajace mysli zupelnie niepasujące do twoich przekonan, charakteru, a najgorsze jestto ze im bardziej probuje sie je odgonic tym czesciej przychodzą one do glowy. Czlowiek zaczyna sie zastanawiac kim naprawde jestskoro takie rzeczy roją mu sie w umysle. To odbiera radosc zycia, nawet gdy ma sie wszystko i jest sie "szczesliwym". Wszystko analizowalam kazdą chwilę zamiast poprostusie nią cieszyc. Teraz chyba troche ze mna lepiej, z drugiej strony potrafi mi sie załączyć obsesyjne myslenie o bylym i analizowanie doslownie kazdego jego kroku. Kazde jego dzialanie potrafie analizowac i doszukiwac sie 10 tysiecy przyczyn. Tyle ze nie wiem czy to juz nerwica czy zwyczajnie reakcja na rozstanie. W kazdym razie osoba z nerwicą chyba silniej to wszystko przezywa.

To nie nerwica to zwyczajna umiejętność kobiet do rozkładania wszystkiego na czynniki pierwsze.

Widziałaś kiedyś to? Zobacz:

http://www.youtube.com/watch?v=aZBhyPiyeOs

Wstałam niedawno. Umówiłam się wczoraj z tym kolegą,
siedzieliśmy do 4.oo.
I ok. 1.oo dzwoni mój ex(?). Jaja.

Któraś z Was pisała, że jest na etapie spadku własnej wartości. A  u mnie odwrotnie, poczucie wartości wzrasta o, dziwo.
Nie jestem grubasem, ale schudlam 3kg, czuje sie jakas lżejsza i piekniejsza;-)
Wychodzę do znajomych, ze znajomymi, myślę też, że własnie ten kolega tez mi duzo pomaga, mimo wszystko.
Nie oszukujmy się, każda kobieta lubi słyszeć komplementy. Poza tym bardzo sympatyczny człowiek.
I czuję się taka... wolna. Brakuje mi wielu rzeczy oczywiscie, samej obecności ex-a mi brakuje, bo to największa miłość mego życia, denerwuje mnie też ta niepewność co będzie gdy wróci,
ale przez ten czas gdy bylismy razem nie moglam nigdzie wyjsc sama, z nikim sie spotkac. Bo praktycznie mieszkaliśmy razem od początku, on miał teorię, że jak masz chłopaka to z chłopakiem albo nigdzie. Jak już od święta gdzieś wyszłam wszystko było kontrolowane sms-ami i telefonami. Przykład: wyszlam do znajomych- zadzwonil, powiedzialam, że bede za mniej wiecej godzine. Wróciłam za dwie. I była awantura, dosłownie:D

Także teraz odnawiam stare kontakty, by jakos przetrwac ten miesiac.

nie siedź cicho jeśli o córkę chodzi !!! walcz o dziecko bo one jest niczemu niewinne i ma prawo mieć i ojca i matkę. Za kilka lat będzie miała do Ciebie córka wielki uraz jak o nią nie zawalczysz a dziecko kocha bezgranicznie z kobietą może się nie ułożyć, ale nie z dzieckiem walczysz nawet jak Cię odpycha.

Głowa do góry patrz ile tu zranionych kobiet czekających na normalnego faceta więc kobietę znajdziesz ale dziecka nie odpuszczaj sobie

no właśnie, zrobiłam błąd, też zrezygnowałam z wielu swoich zainteresowań, prawie wszystko co robiłam, robiłam z nim, kiedy z nim byłam zaniedbałam swoich znajomych, tak często się spotykaliśmy, że na inne spotkania nie było już czasu, praktycznie pozrywałam kontakty i teraz nie mam się nawet komu wyżalić spotykaliśmy się zwykle z jego znajomymi, którzy stali się naszymi wspólnymi, ale niedawno były różne nieporozumienia i kontakt się urwał. zrobiło się nieciekawie a strasznie chcę sobie ułożyć życie, dla samej siebie i trochę po złości żeby zobaczył jaka jestem fajna, jak sobie ze wszystkim potrafię poradzić, że nie jest dla mnie powietrzem

na szczęście w moim związku to spotykaliśmy się tylko z moimi znajomymi.
w zasadzie nie znam nikogo z jego znajomych
chyba ma jednego kumpla, ktory jest zonaty.

ale, minely 4 tyg, a jeszcze 4 przede mna i zobaczymy co bedzie dalej.
ale ciezko.

jak dzis u Was?

nie ty jedna szafirek masz takie odczucia. Tez wbrew pozorom uwazam ze chlopak z ktorym bylam ( nie ten ktorym stal sie potem) byl swietny jako chlopak. Wiem ze to w polowie moja wina przynajmniej. Wczoraj bylo ok, dzis wstalam  w jakims takim nerwowym nastroju jakby cos mialo sie stac. Nie wiem co tylko. Poza tym mialam sen jak zwykle z nim. To irytujace ze tak czesto mi sie sni;/

Cherry_berry u mnie to samo. Jego znajomi, izolacja od swoich, zostalam na lodzie, gdyby nie paczka starych znajomych ktorych olalam dla niego.

Mam teraz postanowienie ze nikomu o nim nie mowie, ani o tym co siedzi mi w glowie oprocz was na forum, rodzicow (no babcia ewentualnie ) i jednego kolegi, tego ktory chcial wrocic do dziewczyny a ona go juz nie chce:P. Reszcie nawet najblizszym znajomym mowie ze juz sobie odpuscilam itd.

W sercu pustka. Zabawne, gdy bylam jeszcze z moim bylym najmilej wspominalam nasze poczatki,pierwsze spotkania, pocalunki, motylki w brzuchu. A teraz wrecz przeciwnie - brakuje mi tej rutyny, zaufania budowanego przez dlugi czas, bliskosci emocjonalnej. Nie chce mi sie zaczynac od nowa, nie chce motylkow w brzuchu i euforii wywolanej zauroczeniem. Chce wlasnie poczucia stabilnosci ale to przeciez nie powstaje z dnia na dzien, ba nawet w miesiac czy dluzej. Na to trzeba duzoczasu. Nie chce mi sie znow zaczynac od nowa Mozekiedys bede gotowa. Ale to jeszcze chyba nie ten moment. Boje sie jesieni. Wiadomo teraz lato, piekna pogoda.. A mnie na jesien zawsze jakis dol doapada, wiec az sie boje pomyslec co bedzie teraz....

Witajcie dziewczyny tej "związkowej" niedoli,

Moje - a raczej małżeństwa - święto mam dzisiaj, dolina jak z cholera aleeee.... browarek w lodówce i seria dobrych filmów ( jak choćby przez śmiech do lepszego małżeństwa - dobre seminarium na poprawę humoru) czeka w kolejce.

A tu macie coś na pocieszenie z innego wątku:

Rozstanie, ból po nim, wspomnienia, nadzieje... Wszystko to sprawia, że człowiek zapomina o tych wszystkich pozytywnych rzeczach jakie robił podczas trwania związku lub przed nim. A które dawały mu tyle satysfakcji. Wiem, że myśli oscylują jedynie wokół ukochanej ex osoby, jednak ta droga jest bez wyjścia, bez przyszłości. Powinniśmy na nowo zacząć skupiać Naszą własna uwagę na sobie, na rzeczach które sprawiały Nam mniejszą lub większą przyjemność, zacznijmy się udoskonalać. Jest to proces długotrwały, dlatego tak ważny jest czas...

Ja sam na odzyskanie swojej ex kobiety "straciłem" pół roku. To doświadczenie nauczyło mnie, że jeśli podczas trwania związku ex partner/ka podjęła decyzje o rozstaniu, z mniej lub bardziej poważnego/ych powodów to proszeniem niczego nie wskóramy!
Jedyne co możemy to wspominać bo to wywołuje w Nas pozytywne emocje, spoglądajmy pozytywnie w przyszłość, wyobrażajmy sobie siebie samego jako szczęśliwą, spełnioną i lepszą osobę, która przyciąga swoją aparycją wielu pozytywnych ludzi łącznie z Naszym/ą ex...

Kiedy będziemy mieli pewność, że czas który poświęciliśmy na zmianę, sprawił, że jesteśmy lepsi i silniejsi, a wszystkie złe wspomnienia i emocje odeszły w niepamięć po jednej jak i po drugiej stronie, będzie to doskonały moment aby podjąć próbę kontaktu... NIE czekajmy na ruch drugiej strony, bo już w tej chwili możemy zyskać dużo więcej niż stracić :-)
Nawet gdyby się nie udało, to będziemy na tyle "uleczeni", że nie załamiemy się jak w dniu odejścia Naszej drugiej połówki...
Oczywiście będzie Nam przykro, że się nie udało, jednak mając odpowiedź ze spokojem zamkniemy ten rozdział swojego życia, a w 100% będziemy gotowi na kolejny!! I tego wszystkim Nam cierpiącym życzę.

Chylę czoła przed autorem, bo ma rację w tym co pisze...

Po sobie widzę, że działa. Nie odzyskałem co prawda jeszcze partnerki na tej podstawie - choć w takim toksycznym układzie jak mój małżeński nie jest to łatwe, Wy macie z pewnością łatwiej.
Nie ryczę jak nawet oglądam nagrania czy zdjęcia ze swojej uroczystości, pracuję nad sobą - bo o to w tym całym PP głównie chodzi, nie o eksa i optymistycznie patrzę w przyszłość.To nie ja mam kogoś uszczęśliwiać swoją osobą, ale być samemu w sobie szczęśliwym z kimś. Być sobą a a nie ideałem czyjegoś widzimisię.
Jeśli faktycznie dojdzie do rozpadu, przejdę koło tego niewzruszony. Zrobiłem dotychczas co mogłem robiąc z siebie "błazna", by to ratować.

Los bywa przewrotny i w każdym takim wypadku druga strona będzie kiedyś żałować swojej "uniesionej dumy" i tego co straciła przez SWOJĄ a nie naszą jako 2 osób w związku głupotę.

a alinkaaa może baluje w najlepsze ze swoim exem;-)

ziemniaczana- nie podejdziesz, się nie dowiesz.
ja bym na Twoim miejscu się w końcu zdobyła na odwagę-
nic nie tracisz- w ostateczności możesz pozbyć się złudzeń.

Oj ziemniaczana, nie wiem co Ci poradzic.
wychodzi na to, ze moze lepiej byloby gdybyscie sie w ogole nie widywali?

Moja sytuacja jest nadal skomplikowana, chociaż cieszę się ,że zadzwonił w sob. w nocy-
po prostu lzej mi na sercu. Jeszcze niespełna 4tyg. i bede wiedziała.

Ps. Swoją drogą masz super nick:)