Najgorsze co mozna zrobić to się nakręcać - bo potem człowiek brnie we własne fantazje zamiast widzieć to co jest naprawdę.
Uzależniona - wszelkie zmiany nie mogą być "dla kogoś" tylko dla siebie samej. Jak chcesz mu udowodnić że się zmieniłaś skoro wcale tak nie jest? Nadal skupiasz się NA NIM, zamiast na sobie, owładnięta, nawet podświadomie myslą i nadzieją że do Ciebie wróci.
Czasem, czytając historie tutaj zastanawiam się czy ci faceci zwyczajnie (może i nawet nie będać tego świadomym) nie szantażują was emocjonalnie. "Jak będziesz cos ode mnie oczekiwać - ucieknę". I udajcie twarde, silne, byle tylko nie uciekał, a w głebi, pod tą maską jesteście wrakiem.
Jeśli czujecie potrzebę się spotkać to i tak to zrobicie. Ok, ale pod warunkiem że to będzie ten jeden ostatni raz, słuzący wyrzuceniu wszystkiego z siebie i pozbyciu złudzeń, bez bezpodstawnych nadzieji na to że "a może tym razem...". Po prostu definitywne zakończenie pewnego etapu.
Prawda jest naprawdę banalna - zdrowa normalna relacja polega na tym, że druga osoba nas szanuje i sama również o nią zabiega.
Każda oparta na jednostronnej inicjatywie, której towarzyszą stres, niepokój jest chora i należy ją albo zmodyfikować (uwzględnić swoje oczekiwania i potrzeby) albo jak najszybciej z niej uciekac.
Zastanówcie się czego oczekujecie od danej relacji i czy te potrzeby są w niej na chwile obecna zaspokojone.
Nie bójcie się stracić, czegoś czego tak naprawdę nawet nie macie.
Jeśli komuś zależy - nie pozwoli Wam odejść.
nic nie musisz, naprawde. poczekaj troszke a czas wiele rzeczy sam rozwiaze.
Był chłodny, odległy, ale sam zaczął rozmowę o tym, że on ma w sobie mnóstwo strachu że to znów nie wyjdzie i do tego jesteśmy daleko od siebie, co utrudniłoby ewentualną tak potrzebną pracę. Powiedział, że znów byłoby nierówno - on czuje mniej niż ja. Nie tyle, żeby się tu przeprowadzić ani żeby pozwolić mi na poświęcenie, jakim byłaby przeprowadzka do jego miasta. Mówi, że mu ciężko... a układa sobie spokojnie życie. Moze dlatego, że wie, że ja jestem? Dużo wyjaśniliśmy i zrozumieliśmy, że umiemy patrzeć na pewne rzeczy tak samo. No i... Zdobyłam się na ogromny trud i zapytałam po tych wszystkich wyjaśnieniach i dochodzeniu do porozumienia jeszcze raz, tylko raz - czy jest PEWIEN, że nigdy już nic z tego nie wyjdzie, że już do siebie nie wrócimy, że tego nie czuje, że nas już nie będzie. Musiałam zapytać, żeby pomogło... Nie pomogło 
Jeszcze nie teraz, może potem. Nie chciał odpowiedzieć na początku, mówił żebym nie wyobrażała sobie że on po rozstaniu poczuł ulgę, bo to nie było tak. Kłóciliśmy się, on miał depresję, ale nie było mu lekko z jego decyzją i wciąż zmaga się z uczuciem odpowiedzialnosci i porażki. Naciskałam (źle?), żeby powiedział jasno, że nic już z tego nie będzie, że mam nie czekać. Tyle przecierpiałam, jego depresję, rozstania, powroty, niepewność... Wciąż czekałam, chciałam to w sobie zabić. No i nacisnełam - zirytował się i potwierdził, że nie wrócimy do siebie i mam nie czekać. Nie chciał mnie przytulić. Pożegnałam się o odeszłam, przyjechał po mnie przyjaciel, całą noc robił mi okłady na głowę, bo dostałam gorączki i drgawek, trzymał mnie za rękę, robił herbatę, wczoraj zorganizował mi cały dzień, bo nie miałam siły podnieść się z łóżka, zjeść, umyć się. Znów umarłam i do teraz czuję, że po raz kolejny połamałam sobie serce. Dziś lecę na wymarzony urlop... Nie mam na to siły, chęci, energii, chcę zasnąć i obudzić się za rok. Myślałam, że wyduszenie takich słów będzie mi pomocne... Następnego dnia, czyli wczoraj, dostałam od niego smsa - że on rozumie, dlaczego naciskałam (on kiedyś sam tak zrobił, na samym początku, jak nie wiedziałam czy chcę z nim być, byłam świeżo po rozstaniu, też naciskał bo się męczył, więc rozumie ten stan). Że rozumie, dlaczego tak naciskałam, a ja rozumiem, dlaczego się zareagował zniecierpliwieniem. I dodal, że piękna pogoda dzisiaj... Ja umieram po raz kolejny, a on mi mówi, że się rozumiemy wzajemnie i że piękne słonko. Nie wiem, czy wolałabym, żeby już później nie pisał... Czy dobrze mi z tym, że jednak się odezwał. Potem życzył jeszcze dobrej nocy wieczorem. Pomóżcie mi, powiedzcie, czy zrobiłam dobrze? Bo na razie cierpię trzy razy bardziej, niż wcześniej.
Naprawdę na dzień dzisiejszy nie żałuję niczego, a wręcz uważam, że nawet dobrze wyszło 
Na razie ciągnę bez, ale dziewczyny, ja mam cudowną pracę którą ZAWALAM. Ja nie śpię całymi dniami, nie płaczę, nie wpadam w czarną rozpacz. Ja non stop jestem w nerwach, głowa gdzie indziej, od 4 miesięcy sypiam po 2-3 godziny na dobę. I jest coraz gorzej, już tyle czasu. Nie mogę stracić pracy, chwytam się ostatniej deski ratunku, zwłaszcza że juz kiedyś cierpiałam na depresję i wygrzebywałam się z niej dwa lata. Koszmarny czas... i teraz mam powtórkę.