Ciezkie Rozstanie- jak zyc dalej?

No niestety z bolem serca musze przyznac racje bagsowi ja mysle ze jak cie maz zostawi to przejrzysz na oczy tylko wtedy moze byc juz za pozno. Ja jestem w stanie na prawde wszystko zrozumiec ale nie rozumiem dlaczego masz w dupie meza i sie interesujesz jakims P ktory nie wiadomo kim dla ciebie jest. Obudz sie dziewczyno bo masz zajebistego meza a nie kazde dziewczyny maja takie szczescie jak ty, chyba brakuje ci adrenaliny ze tak sie zachowujesz.

Nie chce byś złośliwa ale proponuje moi państwo zająć się i kim i pomóc konuś kto na prawde tego chce i potrzebuje bo tutaj juz nic nie wskuramy zrobilismy co moglismu decyzja nalezy teraz do justyny czy skorzysta z naszych rad czy nie

Nie da się ukryc że przecież na to liczysz.
bujać to my, ale nie nas

Nie traktuj życzeń jak "furtki" od postanowienia pt. "zero kontaktu".
Bo przecież ja go nie chcę broń boze, to już postanowione.
No ale jak napisze to przeciez wypada będzie odpisać, głupie dzięki chociaż.
Urodziny to taki "kruczek prawny" i luka w postanowieniu. Mały druczek pod klauzulą

Nie odzywamy się*
*nie dotyczy urodzin i innych okazji

Nie ma tak dobrze ;p
Odciąć się = odciąć się.
Bez wyjątku w żadnej sytuacji nie liczyć na nic.

Wiem wiem, gdyby napisał poczułabyś, że chociaż coś tam znaczyłaś, że pamięta - idealne podłoże do wykiełkowania innym rozmyslaniom, które znowu zawalą i zasyfią ci umysł.

Więc jeśli NAPRAWDĘ WYRZUCIŁAŚ GO ZE SWOJEGO ŻYCIA, permanentnie to lepiej żeby nie pisał, nie rozmyślaj, nie zastanawiaj sie.

A ode mnie - Wszystkiego najlepszego I żebys w końcu spotkała kogoś przy kim będziesz szczęśliwa, kogoś kto będzie Cię szanował. Ogółem dużo szczęscia w każdym aspekcie zycia

Dziękuje Wam za życzenia:)) To nie jest tak ze ja sie czegos od niego domagam wrecz przeciwnie może ziemniaczana masz racje mialam w glebi duszy nadzieje ze napisze chociaz glupie sto lat choc realnie wiedzialam ze to raczej nie mozliwe. Nawet teraz siedzac i piszac tego posta on jest dostepny na gadu i cisza..... tak wiem powinnam juz dawno skasowac jego nr ale nadal nie umiem. Zawsze pamietał o moich urodzinach wiec nie chce mi sie wierzyc ze w tym roku zapomniał. Wiem ze powinnam sie cieszyc dzis jest moj dzien ale chce mi sie plakac teraz wiem ze bylam nikim dla niego zwyklym zerem.

To w tym momencie swoja decyzja zrobilas mi miły prezent na urodziny.. to jednak on ma jakis przyjaciół.. Dobrze zrobiłas jestem z ciebie dumna mam nadzieje ze wytrwasz w swoim postanowieniu.

Witam wszystkich!
Może zacznę od tego, że jest mi jakoś beznadziejnie i tutaj nie chodzi o to, że lubię się użalać nad sobą, po prostu chciałbym się komuś wygadać i chyba padło na "Was". Od kilku dobrych miesięcy jest mi cholernie źle, zdaje sobie sprawę, że gdybym mógł cofnąć czas to nie popełniłbym tych samych błędów i oddałbym wszystko by tylko móc cofnąć czas... chyba tak jak w tej piosence R.KELLY "if i could turn back the time", dostrzegam tak naprawdę  co straciłem....A straciłem miłość swojego życia (jednak człowiek jest głupi, bo faktycznie kolejny raz potwierdza się pewna myśl, że doceniamy jak coś stracimy.....
Nie wiem, jak Wy ale podejrzewam, że każdy z nas przechodzi w różnoraki sposób rozstanie, jeżeli chodzi o mnie to nigdy nie przypuszczałem, że aż tak będzie trudno, mimo że nie wyglądam z zewnątrz na mięczaka to w środku jestem "miękką pipką", bo zza dużo myślę o niej, analizuje, wspominam....chodź minęło już kilka bo aż albo dopiero 8 miesięcy.
Tylko nie mówcie, że powinienem się czymś zająć coś ze sobą zrobić, by jakoś zabić swój wolny czas. Staram się jak mogę w wolnych chwilach ćwiczę, spotykam się ze znajomymi (chodź bardziej na siłę) i mimo wszystko są takie dni kiedy jest ok, kiedy daję radę(mniej wspominam, rzadziej myślę), ale są też takie kiedy zamykam się w sobie (słucham muzyki i w środku płaczę). Mimo, że miała mnóstwo wad, mimo że nie zawsze potrafili się dogadać i mimo że sprawiłą mi nie raz tyle przykrości to BYŁA DLA MNIE WSZYSTKIM - kochałem ją jak głupi - jednak to wszystko spieprzyłem... Wiem, że już tego nie zdołam naprawić, bo ileż można prosić o przemyślenie jeszcze raz, o daciu szansy itd, zresztą ona zaraz po rozstaniu bardzo szybko z kimś się związała, co mnie bardzo zabolało, jeszcze ten durny facebook - ich wspólne zdjęcia, pocałunki, uściski powodują że gorzej już chyba nie może być. Ja jakoś nie umiem się z kimś związać(przynajmniej nie teraz) chodź nie narzekam na brak powodzenia to nie umiem złapać kogoś za rękę, przytulić pocałować, powiedzieć skarbie,a próbowałem w jakiś tam sposób się zaangażować (jednak to jest bez sensu nie umiem siebie i kogoś okłamywać, bez sensu.....
Czasem mam wrażenie że w życiu można kochać, prawdziwie kochać tylko raz....i ja już swój limit wyczerpałem. Jak sobie poradzić z samotnością? jak uwierzyć w lepsze jutro>? w nową miłość? i czy kiedyś będę mógł zapomnieć? Pogodzić się że naprawdę ją straciłem....

Nie wiem czasem co mam ze sobą zrobić...

Nie nie to moja wina, czuję się strasznie,zawiodłem Ją - jej rodzinę bliskich już nie mówiąc o swojej i to chyba mnie TAK BOLI.....
Gdy jeszcze nie byliśmy razem, chodziłem na tzw. masaże ..... począwszy od relaksacyjnych po te bardziej pikantne, będąc z nią 4 lata zdarzało mi się być (do dziś nie wiem dlaczego na tych właśnie rzeczach) ok 3 razy ;/ nie mogłem z tym żyć, jakoś nie dawało mi spokoju myśl, że ją skrzywdziłem, po czym przyznałem się, bo myślałem że POWINNA O TYM WIEDZIEĆ i chyba źle zrobiłem..... wiem, że ona z tym walczyła próbowała mi wybaczyć ale się nie udało, były same kłótnie, wyrzuty i tak do roku....wiem że w między czasie spotykała się z tym kolegą z którym teraz jest..... dopiero po roku czasu podjęła decyzję, że nie poradzi sobie z tym i CHCĘ ZAKOŃCZYĆ to wszystko...

Wczoraj zebrałam się w sobie i usunęłam jego nr gadu po czym sie rozpłakałam, ale dobrze zrobilam. mozecie zaczac mi gratulowac:DDD

I dobrze zrobiłaś ;p
Fajnie że nabierasz do wszystkigo dystansu i potrafisz się z tego smiać:D

Justynas - czyżbyś dostała odpowiedź na swoje wątpliwości?
Przykro mi ze dla niego najwidoczniej byłaś głównie ... źródłem pomocy. Trafiłaś na kogoś kto potrafi jedynie oczekiwać dla siebie. Nigdy w kierunku odwrotnym.

A tęsknisz? Nie, nie za nim. Generalnie podczas rozstań nie tęsknimy za kimś z kim sie rozstajemy tylko za własnym wyobrażeniem danej osoby. Za tym co być mogło, wyimaginowanym przez nasze głowy. Pora otworzyc oczy na to CO JEST, a nie gonić za czymś czego NIE MA i być może nigdy nie było.

debby musimy być dzielne to dla naszego dobra. codziennie powtarzam sobie ze dam rade ze się nie ugne. płacze ale swój płacz traktuje jako zrzucenie żalu i oczyszczenie duszy. kazda łza to wyzdrowienie duszy. Trzymaj  się:)

To nie rozumiem. Nie rozmawialiście ze sobą od rozstania?

;/ chyba nei potrafiłbym z nią rozmawiać, zza bardzo mnie to boli... może kiedyś będę mógł, jednak jak narazie nie umiem i CHYBA nie chce jej przeszkadzać, bo po co....

mnie już nie ma tak jak w tym filmie "jestem legendą" ;/

Tak to prawda, on już był dużo wcześniej i zawsze powtarzała mi, że może być z każdym i może każdego mieć,więc wiesz..... Powiedziała, mi też że nigdy nie powiedział by mi gdyby do czegoś doszło stąd może też nasze rozstanie? po prostu napisała do mnie i powiedziała nara chłopaku? A ja natomiast nie umiałem kłamać... stąd moja szczerość...za która pokutuje...Zresztą gdy było między nami źle przez około dwóch miesięcy czułem że oddalamy się i wiem, że ona spotykała się z nim....może potrzebowała po prostu przyjaciela? albo sam już nie wiem.... nie ważne,

Bardzo dziękuję za odpowiedzi ...:)

Oj dajcie mu spokój spieprzył no coz zycie ma nauczke czasu nie cofnie jak bedziecie na niego jechac. Ja nie dawno wrocilam ze spotkania z jego kumpelem i sie dowiedzialam bardzo ciekawych rzeczy a mianowicie ze podobno wypytuje o mnie naszych wspolnych znajomych czy sie przypadkiem nie odzywalam.. no sory jak chce to niech sam sie odezwie a nie ludzi pyta dla mnie to dziwne a dla was?? podobno kumpel nic mu nie odpowiedzial bo nie chcial z nim dyskutowac na ten temat.. jestem góra przynajmniej tak mi sie wydaje..

Witajcie,

Postanowiłam napisać, ponieważ sobie nie radzę z moją sytuacją. Może uzyskam jakąś ciekawą radę, a jednocześnie pisząc się oczyszczę?

Zdublowałam wątek, przepraszam, ale widzę, że tutaj dyskusja się toczy i może obejmie nawet mnie.

Ziemniaczana, czytałam Twoje pierwsze i ostatnie posty. Nie wiem jak wygląda teraz Twoja sytuacja (środek pominęłam) ale jesteś niesamowita!Widać jak się zmieniłaś przez ten rok(?). Ile masz w sobie siły.

Byłam z moim mężczyzną trzy lata, dwa lata mieszkaliśmy razem. 25.02 br wrócił do domu i oznajmił, że chce się rozstać, tak po prostu wyprowadza się. Powód?Jest mnie za dużo, intensywność związku i odpowiedzialność go przerosły. Teraz wiem, że mógł się tak czuć. Przez ostatni rok miałam bardzo ciężką sytuację w rodzinie - śmiertelna choroba bliskiej osoby. Przytłoczyłam go tym, bo sobie nie radziłam - chciałam ciągle o tym mówić, nie cieszyłam się, żyłam jak w marazmie.
Pierwsze emocje, szok, niedowierzanie. Naładawna jakąś energią i siłą spakowałam jego rzeczy. Następnego dnia to do mnie dotarło. Prosiłam o spotkanie, chciałam rozmawiać. Niechętnie ale się zgodził. Zapytałam się czy da nam jeszcze jakąś szansę. Ustaliliśmy, że spotkamy się po dwóch tygodniach, nie utrzymując przez ten czas konatktu. Jakoś się trzymałam, perspektywa spotkania i nadzieja dawały mi siłę. Spotkaliśmy się, zwykła rozmowa, bez poruszenia tematu rozstania, zapronoponował kolejne spotkanie. I tak to się jakoś toczyło. Coraz więcej spotkać, nie tylko przyjacielskich. Coraz więcej zbliżeń. Nie inicjowałam tych spotkań, godziłam się jak odzywał się co dwa trzy, dni. Przez ten czas przeżywałam autentyczny koszmar, schudłam 7 kilo, nie spałam, nie jadłam, cały czas płakałam. Podczas spotkań, oczywiście wielka twardzielka z dystansem, to on pierwszy się przytulał, trzymał za rękę itd. Później wynajął mieszkanie z kolegą. Kolejny cios - nie chce ze mną mieszkać ale i nadzieja, bo może zaproponuje, żebym się doprowadziła. I tak kolejny miesiąc. Jego sms, moja euforia, spotkanie, ulga, spokój, później nie odzywał się jeden, dwa dni- moja histeria, panika, później sms i koło się zamykało. W maju nie wytrzymałam. Powiedziałam, że już dłużej tak nie mogę, nie umiem być zabawką za zawołanie, nie może jeść ciasteczka i mieć ciasteczka, nie może mieć związku bez związku. Oczywiście mówiłam to spokojnie, delikatnie, komunikaty typu "ja się czuję..." a nie "Ty robisz tak czy tak". Nie oczekiwałam deklaracji, chciałam wiedzieć jak wygląda sytuacja i co on planuje. Czekałam tak długo bo bałam się go przytłoczyć, stawiać pod murem. Podczas rozmowy ustaliliśmy, że próbujemy, że on nie rozumie mojej i ludzkiej potrzeby określania wszystkiego, nie wie, że ja mogę się tak czuć. Nie umie mi powiedzieć, że to koniec, ale
też
boi się, że wrócimy do punktu wyjścia, boi się znowu tej intensywności. Bo on uwielbia te spotkania i boi się, że ja będę chciała coraz więcej. Zapewniłam, że tak nie jest. Ja nie muszę mieć go cały czas, tylko muszę wiedzieć, że nie bawimy się sobą. Zaczeliśmy ustalać nowe zasady. Zapytałam się co z mieszkaniem. Czy widzi możliwość zamieszkania razem. Tak - porozmawiamy o tym w lipcu. Tak naprawdę niewiele się zmieniło. Owszem częściej dzwonił, spotykaliśmy się już prawie codziennie, więcej smsów, maili. Zwykłych, bez jakichkolwiek wyznań. Mi ciągle czegoś brakowało, tak naprawdę nikt nie wiedział, że się spotykamy, bałam się, że jestem otwartą furtką, ale nie mówiłam o swoich obawach. Płakałam jak byłam sama. Przy nim radosna, szczęśliwa, bez wyrzutów, potrzeby deklaracji itd. Zmieniłam fryzurę, nie mówiąc mu o tym, zaczęłam chodzić na rower, na siłownię. Kilka spotkań odmówiłam, żeby nie miał mnie w garsći, mówiąc, że jestem umówiona. Nieprawda, leżałam w domu płakałam i tęskniłam za tym jak było dawniej. Obiecałam sobie, że prztrwam, nie będę naciskać. Czym jest kilka miesięcy niepewności(może w pewnym sensie też mojej urojonej) w obliczu całej przyszłości?I tak trwałam, niby-twradzielka, ciągle z paniką, że to może być koniec. Prosił nawet, żebym to ja się odzywała, bo ciągle tylko on pisze, on dzwoni. Tak zrobiłam, zadzwoniłam, chwilkę pogadaliśmy. Coraz więcej nadziei na to, że wszystko wróci do normy. Podczas spotkań był taki cudowny, jedzonko, herbatka, film który lubię, przytulanie, pytał się czy czuję się bezpieczna. Wszystko idelanie. Przedwczoraj ja zaproponowałam spotkanie (chciałam sprawdzić, czy to nie jest tak, że nia ma miejsca na moje potrzeby), wszystko super. Następnego dnia wysłał mi maila z piosenką, później się nie odzywał. Wczoraj napisał mi "wybacz, że się nie odzywam, ale potrzebuję teraz trochę czasu". Napisałam rozumiem. Chociaż wcale nie rozumiem.

I chyba najważniejsze jak ja się czuję...tragicznie, nigdy tak się nie czułam, nawet nie umiem tego opisać. Byłam u psychologa, powiedziała, że mam depresję i muszę szybko coś z tym zrobić.

Nie sądziłam, że człowiek może tak cieprpieć. Nie skłamię mówiąc, że nia ma minuty, żebym o nim nie myślała. Autentycznie nie spodziewałam się po sobie takiej reakcji, nie wiem co się ze mną dzieje. To nie jest płacz, to jest rozpacz, coś mnie rozrywa od środka. To są takie uczucia, których nie da się kontrolować. Boję się tego co się dzieje, panicznie boję się przyszłości. Widzę czarną otchłań, jakby wszystko straciło sens. Myśl, że już nigdy więcej go nie zobaczę, nie przytulę, nie porozmawiam z nim, napawa mnie taką paniką, że nie mogę złapać oddechu, na jakiś czas tracę świadomość.
Nie umiem zaakceptować faktu, że on zniknie, tak po prostu. Był i nie ma...przecież on był ze mną, ja byłam z nim!
Tak samo myśl, że mogłabym spotykać się z kimś innym. Patrzę na różnych mężczyzn, ale nikt nie jest nim. To była moja miłość, byłam taka szczęśliwa, miałam wszystko. Teraz nie mam nic.  Nie wiem jak sobie pomóc, nie mam z kim o tym porozmawiać. Moja mama mnie nie rozumie, bardzo się kłócimy, to też mnie boli. Przecież jestem taka młoda, całe życie przede mną. No właśnie tyle przede mną, ale bez niego. On jest moją przeszłością i miał być moją przyszłością. Nie wiem co robić. Przecież czas leczy rany, ale czy ten czas nie musi być przepracowany, czy rana nie musi być zdezynfekowana?

Wiem, że wszyscy ze złamanym sercem przechodzą to samo, to się rządzi swoimi prawami, pewne etapy są schematyczne, ale ja...ja przeżywam to za bardzo. Nie tylko psychicznie ale i fizycznie.
Czytam tyle porad jak sobie poradzić, nic nie pomaga. I ja nie chcę natychmiastowego rozwiązania, będę tęsknić, będę cierpieć, ale ja straciłam sens życia. Nic mnie nie cieszy, bo nie ma jego, co to za szczęście, którgo nie można dzielić?A dzieliłam je zawsze z nim. Przyszłość mnie przeraża, absurdem jest dla mnie przyszłość bez niego, jakby to się nie mogło stać (zaprzeczenie?). W dodatku tyle wspomnień, mi się naprawdę wszystko kojarzy!Wszystko, nie wiem jak sobie z tym pomóc. Śpię około godziny dziennie, nie jem, bo wymiotuję. To jest dramat. Jestem zła na siebie, nigdy nie chciałam stać się taką osobą. Nie rozumiem co się ze mną dzieje. Nie wiem jak sobie pomóc. Wychodzenie ze znajomymi?Nie mam ich, każdy ma swoje życie, nikt nie ma dla mnie dużo czasu. A poza tym wychdzę gzdzieś i opd razu myślę o tym, że chciałabym, żeby tu był, że chciałabym mu o tym miejscu/spotkaniu opowiedzieć. Cokolwieik robię, płaczę bo z nim o tym nie porozmawiam. Wkacje bez niego, święta, urodziny?Nie dam rady....

W pracy wszyscy mają mnie dość a ja ich. To irracjonalne ale ja jestem zła na to, że wszyscy żyją jakby nic się nie stało i wymagają ode mnie powrotu do normalności. Przecież o kimś takim nie da się zapomnieć, był taką ważną osobą, tak się cieszyłam, że go mam, przy nim wszystko było łatwiejsze. Problemy?Nie ważne, ważne, że mam jego, że mam to co w życiu jest najważniejsze. Przez trzy lata nigdy nie myślałam, o tym, żeby go zostawić, nigdy nie myślałam o kimś innym. A mężczyźn w okół było wiele. Jak on może stać się moją przeszłością?Kimś kto był, a kogo nie ma?

Wiem, że popełniłam błąd uzależniając się emocjonalnie od niego. Ale to już się stało, co zrobić, żeby to odkręcić?

No i przede szystkim co zrobić, żeby to naprawić?Boję się spotkania (o ile do takowego dojdzie) boję się, że te przemyślenia wyjdą na moją niekorzyść, że on teraz dojdzie do wniosku, że nic z tego. A z drugiej strony, może to dobry sposób?dać sobie czas, przemyśleć to osobno?Na pewno się do niego nie odezwę, chyba, że jego milczenie będzie trwało miesiąc. na pewno nie napiszę, może zatęskni, zrozumie?Tak to podobno działa. A jeśli się odezwie czy odpisać, odebrać? Nie wiem, co robić, jestem tak zagubiona. Tęsknota, samotność i lęk przed przyszłością. Wszystko w jednym. Nie umiem się zająć sobą, nie mam na nic siły. Nie funkcjonuję już, tak się nie da żyć. Próbuję wszystkiego, ale nic nie pomaga...

Będę wdzięczna za jakąś odpowiedź.

Te 3 lata to chyba jakaś przeklęta liczba z tego co widzę;p

Moje pierwsze posty? Wierz mi najchętniej bym je usunęła gdybym mogła , tzn... głupio mi za nie i wymazałabym ze swojego życia ten etap. Kiedy teraz na to patrze wstyd mi wręcz za samą siebie - że tak przezywalam, ze "stracilam" siebie. To nie bylam ja

Teraz? Nareszcie czuję się sobą. Teraz czuję się "wolna" w każdym tego słowa znaczeniu. Ale nie powiem, dochodzenie do siebie zajelo mi sporo czasu. Stanowczo ZA DUŻO.

Każdy musi swoje "odcierpieć", od każdego zależy ile to będzie trwało. Ale myślę, że jest też szereg innych czynników : tak jak pisałaś - jeśli nie ma się nikogo to jest o wiele, wiele trudniej. Ciężko jest się przestawić na normalne życie. A tu wszyscy wymagają zachowywania jakby nic się nie stało. Czujesz że twoje życie sie rozpada na miliony kawałeczków a tu praca, studia, obowiązki. Człowiek nie zawsze ma czas na "reset" na to by w spokoju dojść do siebie. Z jednej strony dla jednych jest to zbawienne - rzucaja się w wir obowiązkow i zapominają. Ale nie wszyscy. Ja chyba nalezę do tej drugiej grupy, bo nie umiałam się na niczym skupić kiedy przyszedł dół. Ale pracuję nad tym nadal.

Czy w Twoim przypadku depresja była wywołana rozstaniem? Nadal bywasz u psychologa?

I nieco inna kwestia. Mówisz że udajesz "twardą". A robisz to po to ... by go odzyskać. Mimo to psychicznie jesteś wrakiem. Czy to ma sens? Czy naprawdę uważasz że odzyskanie Go jest warte tego co teraz przechodzisz?
A on albo ma gdzieś to, że ta cala sytuacja cię niszczy albo nawet nie jest tego swiadomy. "ooo jej tak odpowiada, nie przejmuje się wiec po co się decydować na cokolwiek". On nie potrzebuje deklaracji, ty tak.
Ale zacznij myśleć o swoich oczekiwaniach, potrzebach. Dlaczego masz robić coś wbrew sobie. Dałaś mu dużo czasu na zastanowienie. Naprawdę chcesz kogos kto sam nie wie czego chce od zycia? Myślisz ze to się zmieni?
Jemu najwidoczniej tak pasuje. Ale ty na tym cierpisz.
Dlatego spytam jeszcze raz : CZY NAPRAWDĘ UWAZASZ ZE TO CO SIĘ TERAZ Z TOBĄ DZIEJE JEST WARTE TEGO ZEBY GO ODZYSKAC?

EDIT
Wez pod uwagę swoje potrzeby i naucz się o nich mówic. zycie to ryzyko - jeśli odpuści - nie jest Ciebie wart. Ja wiem, że najchętniej zrobiłabyś wsyzstko byle go zatrzymać - ale naprawdę sprawdza się zasada, że jesli kocha to nie odpusci. A jeśli nie to im szybciej o nim zapomnisz tym lepiej. Nie mówię, że nie warto walczyc. Ale walczyć muszą DWIE OSOBY, i nie może to polegać na tym, że ta walka Cię niszczy.

Nie mozesz też utożsamiać SWOJEGO SZCZĘSCIA z jego osoba. Możesz być tak samo szczęsliwa bez niego, tylko nie chcesz w to uwierzyć. Niesłusznie. Ponadto - czy to nie jest tak, ze po prostu boisz się samotności? Czy gdyby w twoim zyciu pojawił się ktoś, kto by cię zainteresował - nie sądzisz, że zupełnie inaczej byś na to patrzyła? A ty karmisz się iskierkami nadzieji i nią żyjesz, i dopóki bedziesz ją miała - nie odetniesz się.

Myslę, że najlepiej dla Ciebie by było dać mu odczuć, jak to jest bez Ciebie. Jeśli kontakt z nim Cię rani - zaprzestań go. Nie nastawiaj się na nic i postaraj przestawić na myslenie - będzie co ma byc. Postaraj się oprócz wyobrażenia przyszłości z nim u boku, wyobrazić sobie SWOJE życie bez niego. Jak mogłoby wyglądać. Spróbuj wyobrazić sobie siebie - szczęśliwą, spełnioną bez niego. Co mogłabyś zrobić, co osiągnąć, co przyniosłoby ci satysfakcję?

Wiem że jest ciężko zerwać z dotychczasowym życiem, planami, marzeniami. Wszystko od nowa budować. Ale .. da się. Boimy się zmian - bo jesteśmy przyzwyczajeni do obecnego życia. Ale nowe nie musi znaczyć gorsze.
Są rzeczy na które nie mamy wpływu. Ale od nas zależy co z nimi zrobimy.

Pozdrawiam, trzymaj się

Niewiem1104 wiem jak sie czujesz bo przezyeam to samo. UzaleNilam sie emocjonalnie od P. I gdy trafil do zkaladu karnego nasze kontakty zostalu ograniczone. Mirsiac temu jak Ty cierpialam. U nas bylo podobnie jak u iebie. Czekalam w strachu na sms typy odchodze.ptzepraszam. srednio raz na miesiac taka akcja byla awantura i zrywanie a potem powrot. Jakis czas dobtze a potem bylo to samo. Widzisz jrst ciezko gdy go nie ma ale wyjdz do ludzi pisz tutaj co czujesz. Nie jrstes sama gdybys chciala sie wygadac to dawaj do nas jak w dym. Pamieyaj jrstes wartosciowa dziewczyna i nie mozesz pozwolic na yakie traktowanie. Gdyby kochal cie naprawde to nigdy by cie tak nie traktowal. Walka z uzaleznieniem jest zawsze ciezka ale dasz rade. U mnieminal miesiac i jest dobtze oczywiscie sa dni kiedy tesknie i placze ale mam ptawo do tych emocji. One przejda iw to wierze. Na pewnp masz wokol siebie ludI ptzyjaznych tobie i do nich wyjdz nie siedz samaw domu i nie rozmyslaj o tym. Nie rozbudzaj uczuc emocji ktore juz niech odchodza w ciemny kat. Daj sobie czas na detox i daj sobie cAs na szczescie. Walcz o siebie. Jestem z Toba

Ta nadzieja jest zabójcza.
Pomyśl sobie, że jeśli kiedykolwiek macie jeszcze być razem - to bedziecie.

Twoja babcia ma rację. Stuprocentową.

On Cię wykorzystuje. Ma seks,ma czułość - a nie krępują go żadne zobowiązania wobec Ciebie.
Ja myślę, że Ty doskonale wiesz, że źle robisz. Czujesz to tylko boisz się temu dać wiarę. Boisz się poczuć i przyznać przed samą sobą że możesz być po prostu wykorzystywana. Taki mechanizm oszukiwania samej siebie. Po czym dalej brniesz w ten destrukcyjny schemat z każdym kolejnym spotkaniem. I znow wypieranie ze świadomości faktów, tych bolesnych, tych których nie chcesz, by były prawdziwe.

Najgorsza jest ta manipulacja. "Ja cię nie wykorzystuję". Przywiązał Cię tym do siebie. Gdybyś bowiem, uznała że tak jest - pewnie powiedziałabyś dość. A w momencie gdy ty zaczynasz tak mysleć uruchamia się mechanizm samoobwiniania się "jak ja mogę tak o nim myśleć" więc zostajesz i tadam ... zamkniety krąg.

Wiem że jest ciężko ale nie możesz tak trwać. Pod żadnym pozorem nie można dopuścić do sytuacji która miała miejsce przez ostatnie 4 miesiące. Jeśli jedna strona czuje się skrzywdzona rozstaniem to należy się totalnie odciąć, zapomnieć, nie kontaktować. To jak ciągłe drapanie niezagojonej rany - im dłużej bedziesz to robić tym dłużej będzie się goić.

Kiedyś pisałam że to tak jak z narkomanem. Po rozstaniu, zwłaszcza tym gwałtownym pozostają pewne potrzeby - bliskości, czułosci, bycia dla kogoś ważnym. I człowiek próbuje desperacko je zaspokoić, niczym narkoman żebrzący o działkę. A prawda jest taka że to co dostajesz to marne ochłapy tego za czym tęsknisz i czego Ci brakuje.

Jak na mój gust powinniście zerwać kontakt.
Ty odcinasz się całkowicie i bierzesz za odzyskiwanie siebie
Nie zdecydowałaś się na to wcześniej bo boisz sie go stracic. Nie możesz tak mysleć. Ty już go straciłaś. Twoja babcia ma absolutną rację - nie możesz ślepo podążać za jego warunkami. Gdzie w tym wszystkim jesteś TY do cholery?
Wiem, że cieżko będzie Ci zrezygnować ale musisz. Dla siebie samej. To naprawdę da się przeżyć, da się przejść. Ale musisz zawalczyć o siebie samą. On czuje, że jesteś od niego uzależniona. Wie, że nie musi podejmować żadnych decyzji bo po co - skoro i tak Cie ma. Pozwoliłaś mu to odczuć. Pokaż mu że się w tej kwestii myli. Że ty stawiasz własne warunki.

"Rani mnie kontakt z Tobą - więc go zrywam. Nie satysfakcjonuje mnie to co jest teraz."

Daj mu odczuć, że Cię stracił.

Naprawdę z całego serca Ci współczuję. Zyczę Ci dużo siły i motywacji byś potrafiła uporządkować swoje zycie.  A w razie potrzeby pisz - tutaj bądż PW. Trzymaj się.

Oj Dziewczyny...

Ziemniaczana, ja przez całe te 4 miesiące bałam się tego wykorzystania, ale jak można zrobić coś takiego osobie z którą się było tyle lat i było się tak blisko?Tym bardziej, że mówiłam, że tak nie można.

Był ze mną na pogrzebie, wiedział jakie to ciężkie *tym bardziej, że rok temu miałam z tego powodu depresję), był u mojej rodziny, wspierał mnie. Ja się ciagle bałam, ale myślałam, że to moje paranoje. Że jest inaczej, jest mniej intensywnie, ale na to potrzeba czasu....to tylko mój brak poczucia bezpieczeństwa. Dlatego pomimo lęku brnęłam w to. I był taki wspaniały, ustaliliśmy sobie nowe rzeczy, których chcemy w związku itd.

A teraz?Macie rację ta nadzieja jest najgorsza, ale jednocześnie najlepsza. Ona daje ukojenie. Nie umiem dopuścić do siebie tej myśli, że nie ma nas, nie ma jego i nie będzie. Jak zaczynam o tym myśleć to wpadam w taki dziwny stan, jakby miała przekroczyć jakąś granicę w swojej psychice i się załamać. Dojść do jakiegoś punktu i nie wrócić.
Przecież on nie może zniknąć tak po prostu...

Ciągle mam w głowie jak on mi kiedyś mówił, że mężczyźni później rozumieją rozstanie, dlatego myślę, że on jeszcze zatęskni, przecież nie zapomni tego co było.

Dziewczyny, nic nie ma sensu, tak to czuję.

Niewiem... czytając Ciebie wiem doskonale jak się czujesz. Ja przechodziłam przez to już 4 razy w zyciu..teraz jest ten czwarty raz, z czego trzeci z jednym i tym samym facetem... 9 lat związku.  w sumie przetrwałam to tylko raz (za pierwszym razem). Ból kolejnych dwóch razów skończyl się dopiero wraz z decyzją o powrocie do związku...

Wiem jak bardzo można przeżywać rozstanie... z perspektywy czasu mogę powiedzieć Ci tylko jedno .. nadzieja pomaga przetrwać kolejne dni ale wiem, że w sumie przedłuża tylko cierpienie. W moim przypadku dwa razy nadzieja się spełniła ... Mój ukochany do mnie wrócił mimo ze nie dawał mi żadnych nadzieji i nie chciał utrzymywać żadnych kontaktów. Po kilku latach jednak sytuacja się powtórzyła i potem za chwilę znowu... Dziś przeżywam wszystko od nowa a mogłam już kilka lat temu zacząć nowe zycie..  kto wie może miałabym dziś rodzinę o której tak marzyłam (mam 33 lata).

Wiem, że rady innych osób prawdopodobnie nie zmienią Twojej decyzji o ewentualnym powrocie (mojej nic nie mogło zmienić kilka lat temu) . Dziś swiadomośc tego że czas leczy rany nie jest ani trochę pocieszające.

Beznadziejność każdego dnia i niesamowite cierpienie (też fizyczne) nie pozwala Ci na razie spojrzeć na swoje emocje z boku a tylko to pozwoli Ci iść dalej.

Mogę Ci powiedzieć co mi pomaga...
Skoro i tak już spędzam każdą sekundę na cierpieniu i rozpamiętywaniu mojego byłego postanowiłam to wykorzystać ... zakupiłam sporo książek o zwiakach i rozstaniach. To jest jedyny temat na którym mogę się skupic więc czytam te książki starając się wyciągnąć wnioski na przyszłość.. i zrozumieć siebie, swój bol, swoje zachowania...
Oczywiście nie zapominaj o tym, aby wychodzić do ludzi najczęściej jak się da...nawet jeśli czujesz ze idziesz tam a duchem nie jesteś obecna....bo ciągle myślisz o czymś innym. Wbrew pozorom chwile te pozwalają Ci chociażby na rozmyślanie bez łez....i na zmuszaniu siebie do czegoś innego niż tylko cierpienie...

pozdrawiam...

Debby,
Wręcz przeciwnie... może niedostatecznie jasno opisałam sytuację.
Chodziło mi o to, że dziś ta nadzieja pozwala Niewiem przetrwać każdy dzień (przynosi to chwilową ulgę) ale tak naprawdę trzymanie w sobie nadzieji powoduje , że cierpi się  dłużej...
Dodatkowo chciałam też pokazać, że nawet jak się nadzieje ziszczą (będzie szansa powrotu) to jest baaardzo duże prawdopodobieństwo że sytuacja się kiedyś powtórzy.

Jakkolwiek życie się nie potoczy, czy chłopak ten będzie chciał wrócic, czy nie oraz czy Niewiem będzie chciała go z powrotem czy nie, to dopóki nie wyleczy się z chorobliwego uzależnienia i tak nigdy nic dobrego z tego ani kolejnego związku nie będzie.

Polecam książkę Pia Mellody "Toksyczna miłość"

pozdrawiam

No to widocznie rzeczywiscie cos zle zrozumialam

Niewiem....
Zacznij Ty rozdawać karty.
Ja wiem, że całe Twoje ja w tej chwili chce mu jak najszybciej odpisać....
Wytrzymaj i jeśli naprawdę chcesz się z nim spotkać odpisz dopiero jutro.

Nie wiem jak to się skończy u Ciebie, ale on musi poczuć, że nie może tylko kiwnąć palcem a Ty już jesteś gotowa przyjąć go z powrotem.
Jeśli będzie mu na Tobie zależało nie zrezygnuje ....

A na spotkaniu ... Nie pytaj dlaczego.... Pokaż że jesteś silna i że możesz bez niego żyć..

pozdrawiam

Kochamzabardzo,

Wiesz Twoja histroia jest smutna ale tak naprawdę piękna....wiesz chodzi o to, że ja na samym początku jak mnie zostawił, poprosiłam dwa razy o spotkanie, pytałam się co chce z tym zrobić, jak to widzi - wszelkie odpowiedzi "nie wiem", "nie umiem Ci powiedzieć nie, ale boję się, że znowu się nie uda i tylko będziemy sobie przedłużać czas" itd. Przestałam pytać, spotykaliśmy się 3 miesiące (zawsze z jego inicjatywy, nawet żadnego kontaktu ja nie zainicjowałam) bez pytań co dalej. Naczytałam się głupot, że mężczyźni nie lubia takich pytań, deklaracji itp. Serce mi pękało ale trzymałam się tego. I tak to trwało. Później deklaracja, że próbujemy. Ok, wszystko szło znowu dalej nawet troszkę lepiej. Cudownie, jak w bajce, oczywiście moje ciągłe poczucie, że nie jest tak jak dawniej, nie jest codziennie. Kilka razy nawet odmówiłam sptkania, więc on zaczął mówić "Ty się nie odzywasz, napisz do mnie albo zadzwoń czasem a nie tylko ja"

I później nagle ten sms....a teraz kolejny. Intucyjnie czuję, że on się naprawdę nie wie czego chce, nie chodzi o inną kobietę, nie chodzi o zabawienie się mną, tylko po prostu nie wie czego chce. To swoją drogą też nie jest dobre ale....może jest do załatwienia, może jeszcze nie wszystko stracone...

Z drugiej strony boję się tego spotkania...ale do niego i tak musi dojść i tak.

Co Wy byście zrobiły?

To już zależy od Ciebie - albo ignorujesz ten sms i zaczynasz żyć bez niego albo opcja nr 2, na moje oko chyba jakaś przystępniejsza. Mianowicie - spotkaj się z nim i przedstaw mu "nowe zasady".

Przede wszystkim intensywność spotkania - skoro nie jestescie parą - to znaczy że nie zachowujecie się jak para.
Żadnych przytulań, pocałunków - o innych rzeczach już nie wspomne.

Wytycz SWOJE granice.
Jeśli on nie chce związku - to niech zapomni o wyżej wspomnianych rzeczach.

Pokaż mu że taka relacja cię nie satysfkacjonuje, że dla Ciebie to marne ochłapy i w takim razie wolisz żyć bez niego. Że jesteś świadoma swojej wartości i stać Cię na ułożenie sobie takie życia jakiego pragniesz, takiego o którym ty decydujesz.

Tylko pytanie - jeśli macie być tylko kolegami - czy chcesz takiej relacji w ogóle?

Problem istnieje również w tym  ze jeśli zaczniesz stawać na nogi a jemu się nagle znowu przypomni, że chce się spotkać - tobie znowu wszystko się wywróci do góry nogami.

Dlatego jeśli nie chcesz być kaprysem jaśnie panicza - odetnij się totalnie. Pomyśl o tym jak byłoby Ci łatwiej.
Utrzymywać kontakt dalej (będziesz ciągle przyblokowana emocjonalnie i żyłą nadzieją) czy zrezygnować z kontaktu i zacząć w końcu żyć normalnie.

Niech zobaczy na czym naprawdę polega rozstanie. On musi to poczuć.
I jeśli miałoby dojść do ponownego zejścia się - to zawalczy. Nie możesz walczyć za niego.

Jeśli jemu zależy na Tobie to taki zimny prysznic, sprawi że zacznie się nagle zastanawiać co sie stało z jego "zabaweczką". Niech poczuje brak Ciebie. Wybrał rozstanie - to niech pozna wszystkie jego aspekty.

I nie skupiaj się wtedy na tym że jemu przykro że tak się zachowujesz (a takie słowa mogą paść). Czy jego obchodziło to że Tobie będzie smutno po rozstaniu? Że Tobie jest ciężej w takiej relacji i się męczysz?
On tego nie bierze pod uwagę - więc czemu ty miałabyś brać do siebie to co on pomyśli.

Pamiętaj - mi swojego czasu pomogło takie myslenie - jeśli macie być razem to i tak będziecie, i to on sam przyjdzie w łaskę.

Pytanie tylko - czy ty będziesz nadal chciała.
Teraz jesteś w dołku i Twoje zachowanie może znacznie odbiegać od tego prawdziwego, możesz zachowywać się nieracjonalnie zaślepiona jedną myślą. Z czasem zdystansujesz się i spojrzysz "na trzeźwo" na całą sytuację.

Cokolwiek by sie nie działo - wierzę że sobie poradzisz. Ja wiem że teraz to się wydaje niemożliwe - ale uwierz mi - przechodzilam przez to. A dziś minął ponad rok i zyję nadal. I wcale nie narzekam
Trzymaj się cieplutko i pisz w razie czego;)

Mnie chlopak zistawil w piatek, mamy 4 miesiecznego synka i bylismy razem 7 lat, do dzis nie wiem co sie stalo, dlaczego tak z dnia na dzien mozna kogos zostawic skoro jak twuerdzi nadal mnie kocha tylko chce byc singlem. Nic z tego nie rozumiem pytalam czy znalazl sobie kogos ale on twierdzi ze nie, ja mu nie wierze bo przeczytalam jego wiadomosci na fb pisal z inna. Teraz wykasowal mnie ze znajomych zebym nie widzialam jego wpisow. Nie wiem co mam robic jest mi strasznie przykro bo wiazalam z nim przyszlosc i mocno go kocham

Zlociutka...

Bardzo przykra jest Twoja historia. Zadajesz sobie teraz mnóstwo pytan, o to co się dzieje i dlaczego tak zrobił... ale uwierz mi przyjdzie czas że i tak się wszystkiego dowiesz. Na razie minęło kilka dni. Staraj na razie skupić się tylko na sobie i maleństwie, bo ono odczuje bardzo to jak ty będziesz to teraz przeżywać...to chyba tearz najważniejsze.

Co do Twojego partnera... ja nie chcę go oceniać bo w sumie niewiele wiemy o tym co się działo wcześniej. Może to jego niedojrzałość a może coś innego... Minie kilka tygodni na pewno będzie czas o tym porozmawiać z Twoim partnerem. On też dojrzeje do tego, aby Ci wyjaśnić co się stało.

Mam tylko nadzieję że Twój partner nie odszedł również od dziecka i weżmie na siebie odpowiedzialność za pomoc Tobie w opiekowaniu się maleństwiem

Życzę Ci dużo wytrwałości i sily w radzeniu sobie z tą sytuacją! Na pewno dasz radę!

kochamzabardzo pisala juz ile ma lat w ktoryms z poprzedich wpisow tutaj

Ja byłam wrakiem w czarnej d**ie na dnie rowu mariańskiego. Mój pierwszy poważny związek, pierwsza osoba z którą byłam tak naprawdę blisko, 100% pewność co do tego, że to związek na cale zycie.
Do tego najlepszy przyjaciel, powiernik. Wcześniej raczej trzymałam wszystko w sobie.
Zrezygnowałam ze swojej największej pasji, odsunelam na bok znajomych, studia - wybrałam uczelnie która była najblizej. Nikt ode mnie tego nie wymagał, po prostu tak wybrałam.

Wskutek jednej sytuacji utracilam do niego zaufanie, blagal, przepraszal, scenki godne oscara - zdecydowalam się dać szansę - ale chyba nie umialam wybaczyć. Więc niszczylam psychicznie siebie(wciąż wracając do danej sytuacji) i jego ( bo z radosnej dziewczyny stalam się toksykiem). Z czasem chyba miłość przerodzila sie w uzależnienie - nadszedł okres gdy zaczęłam mieć wątpliwości co do własnych uczuć. Dusiłam się w związku i czułam się niczym potwór - wobec niego, tak przeciez "bezgranicznie kochającego". Ale nie potrafiłam odejść. Już wtedy czułam się zmęczona i zniszczona psychicznie zmaganiami z samą soba. A to był przecież dopiero początek

Rozstanie było dla mnie szokiem, choć poniekąd to ja ( totalnie rozchwiana emocjonalnie - ale jednak pewna ze bedziemy razem) je zainicjowałam. A tu niespodzianka, on już jednak (z dnia na dzien) mnie nie chce, on juz jednak nie kocha. Z takiej bliskości - nagle jak gdyby obce osoby. Totalny drastyczny detoks.
Z dnia na dzień zostałam sama. Znajomi, nieliczni i tak przecież mieli swoje życie. A na miejscu w sumie nie miałam nikogo. Teraz wiem, że po prostu uparlam się, że nie dam sobie rady. Ze "bez niego moje zycie nie ma sensu, bo ja tak nie chcę i już." Płacz, apatia, brak ochoty na wstawanie z łózka, hipersomnia. W dupie z sesją, w dupie z czymkolwiek. "Mi sie juz nie chce, nie mam sily na cokolwiek. Ja mam ochotę zdechnać co najwyzej."

Więc poniekąd rozumiem, jak parszywie mozna się czuć
Gdzieś kiedyś zasłyszałam, że rodzice nie przypuszczali, że moge tak sie zalamać. A tu przecież były obowiazki, studia i egzaminy, wszyscy oczekiwali po mnie, że jak gdyby nigdy nic wrócę sobie do normalności. No bo przeciez ja taka fajna, zawsze silna, twarda, mądra i charakterna - on mnie nie wart. . Mialam ochote ich za te gadanie wszystkich pozabiajać, no bo "oni przeciez g.... wiedza, nie rozumieja, ja wiem swoje". No ale coż...rozum na szczescie z czasem wrocil

A czas przecież płynął.
Z czasem odnowiłam niektóre znajomosci, nawiązałam też wiele nowych. Choć nadal byłam święcie przekonana że moje zycie jest parszywe to tak naprawdę po mału wszystko się jakoś układało. Chyba nawet nie zauważyłam kiedy stwierdziłam - cholera mi wcale nie jest tak źle. Nie pamiętam dokładnie kiedy ani ile czasu mi to zajęło.
Nareszcie od baaaaardzo dawna zaczełam czuć sie sobą.

Poznałam się dzieki temu wszystkiemu lepiej. I niczego w życiu nie żałuję Traktuję to jako lekcję.
Teraz mam swoje życie. Jestem taka jak kiedyś i inna zarazem. Robie to co chcę, kiedy chcę. Śmieję się, żartuje i tryskam humorem Wiadomo są gorsze dni, ale to normalne, że każdemu zdarza się raz na jakiś czas dolek, gdy cos tam pojdzie nie po mysli. Ale generalnie - nie narzekam

Dlatego - głowa do góry. Naprawde nie warto niczego żałować Wszystko ma swój cel.
Dlatego dajcie sobie czas. On i tak kiedyś upłynie Nawet nie zauważycie kiedy staniecie na nogi

A co do Cb niewiem : myśle że oboje potrzebujecie odpoczynku od siebie.
Oboje powiniscie popracować nad soba, pobyć sami by zastanowić się czego tak naprawdę w życiu chcecie.
Ostudzić emocje, ochłonąć, nie kontaktować się przez jakiś czas w ogóle.
A ty sama z kolei musisz odzyskać równowagę emocjonalną, uspokoić się. Zacząć wierzyć w siebie. Powinnaś przyjrzeć się swojemu zachowaniu i popracować nad swoim "uzależnieniem".

Wczoraj zaczełam trochę czytać na temat "kobiet kochających za bardzo". Temat dość ciekawy i dopiero się w niego zagłębiam. Polecam

Złociutka - mysle że twoj partner może po prostu nie umiał się znaleźć w nowej sytuacji. Przerazila go odpowiedzialność i ... wziął nogi za pas. A jeśli nie wiadomo o co chodzi to chodzi o osobę trzecią ;]

Przede wsyzstkim masz się teraz o kogo troszczyć. Masz maleństwo i to na nim powinnaś się skupic. Jako ojciec jest za dziecko równie odpowiedzialny, przynajmniej finansowo - rozmawialiście o tym? Macie jakis kontakt?

No baaa, autorytetów Ci u Nas dostatek

Ziemniaczana,

Obym kiedyś doszła do tego etapu co Ty bez względu jak moja sprawa się potoczy i tak będę musiała nad sobą popracować. Nie wyjdę ze tego bez szwanku. Jeśli uda nam się wyjść z tej kwarantannym będę musiała zacząć się uniezależniać.

Co do mojego spotkania....wczoraj po 5 godzinach odpisałam, że mam czas dzisiaj. A więc za 11 godzin wszystko się wyjaśni.

Wczoraj już byłam taka spokojna, kupiłam najwyższe szpilki jakie były w sklepie, czerwony lakier pojawił się na paznokciach. Odżyłam!Czytałam ukochaną książkę. A dzisiaj?Strach, ale taki strach, który nie pozwala mi jakoś zebrać myśli. Tak się boję tego spotkania...

Staram się sobie pewne rzeczy racjonalizować: perspektywa jest gorsza niż sam fakt, czegoś się boimy a jak to się wydarzy to wcale nie jest takie złe itp. Ale to są krótkie momenty.

Wiem, że jeśli dzisiaj powie mi, że to koniec to pewnie na chwilę poczuję ulgę, powiem sobie OK już wiem jak jest, stało się, nic nie zmienię, ale po jakimś czasie uświadomię sobie, że to było ostatnie spotkanie, już nigdy więcej go nie zobaczę, nie usłyszę, nie przytulę on ZNIKNIE.

Witaj wczesna

"[...]Choć nałóg miłości występuje także u mężczyzn, zdecydowanie częściej wpadają w niego kobiety ? wynika to zarówno z odmienności psychiki obu płci, jak i uwarunkowań kulturowych. Ktoś, kto wpadł w miłosną obsesję, nie potrafi zerwać związku i odejść od partnera, nawet gdy ten wyraźnie ucieka przed zaangażowaniem się w budowanie relacji, jest fizycznie lub emocjonalnie niedostępny, niestabilny uczuciowo, jest totalnym egocentrykiem, notorycznie zdradza czy stosuje przemoc. Z miłosną obsesją mamy do czynienia również wtedy, gdy partner podjął decyzję o rozstaniu, a druga strona związku nie potrafi się z tym pogodzić. Błaga o powrót, usiłuje znów nawiązać kontakt, szantażuje i grozi, czasem nawet mści się. Miłosna obsesja powoduje utratę kontaktu z rzeczywistością. Niemożliwa staje się racjonalna ocena faktów. Sens życia widzi się w związku z ukochaną osobą. Natarczywe myśli o obiekcie swojej obsesji utrudniają skoncentrowanie się na własnych sprawach ? rozwoju osobistym, karierze, potrzebach. Tych, którzy na trzeźwo negatywnie oceniają związek, uważa się za wrogów [...]."

Dla niektórych wygląda znajomo prawda?

Gdyby ktos chciał trochę więcej poczytać, odsyłam tu
http://www.kobieceserca.pl/Uzaleznienie_spis_tresci.html

Wiem, że ma dziś zadzwonić, mamy porozmawiać, jutro też mamy poważnie porozmawiać,w  sobotę się spotkać. Byłam po rozstaniu silna i pewna siebie, urwałam kontakt, potem bylam chlodna i opanowana. Im bliżej jesteśmy, im częściej rozmawiamy, słabnę. Teraz siedzę i się trzęsę, chociaż wiem, ze zadzwoni za 3 godziny. Ale siedzę i się po prostu trzęsę. Straciłam całą siłę i boję się, że zacznę go naciskać, chcoiaż widzę, ze nie ma po co. Wiem, że piszę chaotycznie i przepraszam za literówki, ale trzęsą mi się ręce... Uzależniłam się od niego, chociaż jest egocentrykiem, narcyzem i osobą w depresji, co nie pozostało bez wpływu na mnie. On się oczyszcza kontaktem ze mną, bo rozmawiamy o tym co było, analizujemy, on pokazuje co sprawiało mu ból a mi głowa pęka od analizy tego. Na początku byliśmy na równi, teraz czuję, że on jest tym, który jest ważniejszy, większy, nabiera siły. Mnie to osłabia. Nie umiem tego jednak przerwać. Jutro powiem mu, że nie chcę wiecej analiz związku, żeby je skończyć, skoro i związek się skończył. Jak o tym, myślę, to mnie to przeraża, bo czasem pisał coś miłego, wracał do miłych wspomnień i dawało mi to siłę na kilka dni. Teraz sama się tego pozbawię i wiem, że będę bardzo cierpiała. Nie chcę tego, ale czytam wszędzie, że tak trzeba, że teraz nie myślę tylko czuję, więc trzeba zdać się na opinie z zewnątrz i dać sobą pokierować w rozsądny sposób. Ale czuję, że z każdym dniem bardziej się rozpadam. Ziemniaczana tu chyba tak miała, że odnowiła kontakt i potem znów było coraz gorzej, prawda?... Poczytam to raz jeszcze... jestem teraz w tym momencie przerażonym, maleńkim kłębkiem nerwów, czekającym aż pan się odezwie, chociaż ja wiem, że on mi świadomie nie chce zrobić krzywdy... Sama ją sobie robię, sama się od niego uzależniam, nie mogę zwalić tego na niego. Pomóżcie mi, błagam, napiszcie jakieś doraźne słowa, które ukoją to ciepienie...