Ciezkie Rozstanie- jak zyc dalej?

No wiesz jakoś kolejki facetow pod moim oknem jeszcze nie widze wiec nie sadze... i ja licze na to że mi wkłądasz do głowy może jak mi się to łopatologicznie do głowy wbije to mi się przestawi..

Dlaczego sie nie odzywasz? Trzeba bylo odpowiedzieć mniej wiecej tak : "bo nie mam ochoty i nie zalezy mi na kontakcie z Tobą". Zresztą czyż nie chcial zerwac z Tobą kontaktow?

Jest mnostwo, mnostwo facetow - z pewnością znajdzie się taki który pokaże Ci jak sie powinno traktować kobitę.
Taki przy którym będziesz szczęsliwa.

Boisz się ze zostaniesz sama? A teraz jak niby jest? Masz w nim jakiekolwiek wsparcie? Nie. To na cholere Ci ktoś taki. Tylko się meczysz przy nim psychicznie. Trudno skonczylo sie. Mial swoje 5 minut, ale nie skorzystał. Jego strata.

Zreszta sama zobacz - nie odzywasz się i podzialalo. Zaczal sie zastanawiac co sie dzieje. Nie pozwol wpedzic się w poczucie winy. Myslisz o sobie i  wlasnym szczesciu, masz do tego prawo - więc zrywasz kontakt i i tyle. Nie podoba Ci się charakter waszych relacji więc nie zamierzasz w nich tkwić dalej. Proste.

To co przed chwila mialo miejsce przeszlo moje najsmielsze oczekiwania... Napisał na gadu znowu czemu sie nie odzywam , pisalismy i wyszlam z twarza z tej rozmowy. Zaczal miec do mnie pretensje czemu ja nie pisze, ze mam go gdzies i ze mam na niego wy..... , ze napewno chce z nim urwac kontakt i ze nie spodziewal sie ze po 3 latach tak to sie zkaonczy i ze bedzie mu przykro!!! jemu przykro?? no prosze was najpierw mnie obraza zgrywa na poczatku wielkiego macho mowi mi ze nie ma uczuc a teraz mu nagle bedzie przykro, przeciez on wyraznie chce mnie teraz wpedzic w poczucie winy. Odpiywalam zdawkowo napisalam mu ze narazie mozemy miec kontakt jezeli nie bedzie mnie obrazał i mial do mnie szacunek.. a on ze ja mu stawiam wymagania no to dory koels nara. Posty dearly i ziemniaczanej dały mi duzo do myslenia i bede je czytala do znudzenia az zrozumiem ze ma mnie gdzes. Jestem z siebie dumna:)

dzis
Dziękuje ci bardzo za wsparcie i wiare:)) Ja wiem że to jestz agranie na mojej psychice w tym momencie bo najpierw ma mnie tatalnie gdzies wmawia mi ze jestes beznadziejna brzydka i najgorsza a teraz mi tu gada ze bedzie mu przykr jak zerwe z nim kontakt a co ja mam powiedziec mi tez było przykro jak mnie obrazał. Wiem ze najgorsze przede mna ze to ze dzis jest dobrze nie oznacza ze jutro nie bedzie zle ale zrobilam pierwszy krok w walce o siebie nie pozwole sie juz tak traktowac i albo to zrozumie i zmieni albo nie bedziemy mieli o czym gadac.

Może to będzie głupie co napisze, ale wzruszyłam się czytając twojego posta nie wiem czemu.. Bardzo Ci dziękuje za wsparcie za te potywujace posty dzieki nim wczorajsza rozmowa przebiegła tak jak ja chce nie on. Dziś czuje się silniejsza nie wiem na jak długo bo wkoncu dzis weekend i pewnie cos zaproponuje ale ja nie chce nigdzie z nim wychodzic mam zaraz gosci i nie bede miala czasu, nie pojade nawet gdyby to mialo oznaczac ze bede lezała cały wieczor z winem i płakała nie dam soba pomiatac i pokazac mu ze bede na kazde skinienie palcem. Ja mam wrazenie ze on teraz zaczyna do mnie pisac jakby mu zalezalo tylko dlatego ze jego była znalazla chloapaka i nie bedzie mial z kim na imprezki chodzic ale nie ze mna te numery.. Ja mam dosc . Jeszcze raz ci kochana bardzo dziekuje i mam nadzieje ze takich budujacych postow z twoijej strony bedzie wiecej:))

Trzymajcie za mnie kciuki jutro, boje sie tego dnia i tych godzin oby było dobrze...

Najwzyższa pora aby on zrozumiał bardzo ważną życiową lekcję : jeśli się czegoś nie docenia, to z reguły się to traci.

Żyj swoim życiem, rób swoje, a nie gdy jaśnie paniczowi się przypomni masz nagle biec i rzucać wszystko? Bo on nie ma z kim pójść? Och na pewno sobie bidulek poradzi.

Nie zdziwiłabym się jakby teraz nagle zaczął pisać o byle pierdołę Ale ty już wiesz co masz robić i jak na to reagować

Cieszę się że w jakikolwiek sposób mogę Ci pomóc, milo widzieć Cię inną, bardziej zdecydowaną. Znasz doskonale swoją slabosc wzgledem niego ale walczysz z nią i nie dajesz nią sobą kierować Powodzenia kochana. A nawet jeśli dopadnie Cie dolek, to on i tak kiedyś minie, nie martw się. Z czasem te wahania staną się coraz rzadsze

Szkoda ze nie mialam tego rozumu co teraz wtedy, gdy sama bylam w dolku. A moze i mialam tylko nijak sama sie do tego zastosować nie umiałam

Wczoraj znowu napisal z pretensjami jak zwykle ten sam tekst "dlaczego się nie odzywasz" znowu sie pokłóciliśmy i zrobiłam coś czego pewnie będe zalowala do konca życia.. napisałam mu że nie ma sensu zebyśmy się dłuzej kontaktowali skoro on mnie nie kocha a ja jego tak, skoro jemu na mnie nie zalezy a mi tak i skoro zachowuje sie wobec mnie tak jak się zachowuje i nie ma zamiaru tego zmieniac. Był zły, zwalał wine na mnie że ja robiłam sceny zazdrosci i takie tam wiec nie powinnam jego oskarzac ze że nasze relacje wygladaja tak a nie inaczej.. napsiałam mu dobranoc i poszłam.. Wiem że zrobiłam dobrze bo tak to by sie nigdy nie skonczyło więc dlaczego czuje się tak źle? Dlaczego tęsknie?. Dziś rano jak na ironię zadzwoniła właścicielka biura w ktorym ubiega się o staż że mój wniosek został pozytywnie rozpatrzony i 20 maja zaczynam prace..Dziwne że zadzwoniła akurat w tym momencie kiedy będzie mi źle. przypadek? zrządzenie losu? Ciesze się ze pójde do pracy i zajme się tym czym kocham może to pozwoli mi zapomnieć? Wiem że pewnie patrzycie na godzine zamieszczenia tego postu i zastanawiacie się jak rano zadzwonił skoro jest 2 w nocy ale postanowiłam edytowac moj post z dzisiaj w  nocy i bardziej go rozwinąć:))

Jak to go kochasz a mąż jego nie kochasz?? Dzięki za wsparcie jakoś staram się trzymać znowu wyjeżdżam w weekend do kuzynki  na rodzinnego grilla wiec weekend będe miała zajęty nie bede musiala sie przejmowac że zawsze weekendy spędzaliśmy razem bo nie będe sama. Tęsknie za nim ale wiem że tak dłużej nie mogłam zyc nie dałabym rady psychicznie. Są momenty kiedy płacze codziennie płacze choc wiem że nic mi to nie da ale potem jakos czuje się lepiej.

Może to będzie brutalne to co teraz napisze ale nie wydaje ci się że ten P najzwyczajniej w świecie teraz też cię oszukuje? Z twoich postów wynika że nie ma nikogo że zostałas mu ty i zapewne liczy na Twoją pomoc a jeżeli wyjdzie z więzienia i cię odrzuci albo co gorsze zacznie cie znowu oszukiwać? Może nie warto poświęcać małżeństwa?

Doskonale wiem jak sie czujesz ale musisz załoyc taka ewentualnosc że jezeli mu pomozesz nie bedziesz mu juz potrzebna... zostaniesz i bez P i bez męża oczywiscie nie zycze ci tego ale chcialabym bys byla ostrozna. Koles sam sie wpakowal w bagno wiec powinien sobie sam poradzic.

Dziewczyny między mną a męzem zaczęło się psuć rok po śłubie. zmieszkalismy u jego rodziców i gdy mówiłam mu że mi źle że proponuje wyprowadzke do moich to mnie zwodził i mówił damy rade i tak przez 1,5 roku. czułam się samotna mały pokoik moj maz wraca do domu siada przed komputerem albo przed telewizorem... a nasz rozmowa to tylko jak było w pracy. nie chciałąm siedziec w pokoiku 7m2 sama. i tak się stało że poznałam P. rozmawiał ze mna pomógł wyjść z nerwicy. a potem mnie okłamywał i powodował że czułam się winna. winna tego że nie mam kasy ze nie jezdze... i awantury o wszystko i pisanie sms odchodze przeraszam. i tak srednio raz w miesiacu. wymyślił też dziewczynę która za nim chodziła nawet była u niego w pracy (a już wtedy nie pracował) a ja byłam zazdrosna i on o tym wiedział. pewnego dnia mnie pocałował aż mi się nogi ugięły, motylki w brzuchu... wtedy poczułam się kochana i ważna dla kogoś... tyle czasu mnie zna i powinien doskonale wiedziec ze nie pomysle o nim źłe i nie ocenie źle. a jednak na widzeniu powiedział że myslał iż ja nie bede chciała go znać. odkąd znam prawde o tej dziewczynie ze jej nie było ze nie pracował i że miał takie problemy o któych wiedziałam częsciowo to wybaczyłam. przeprosił i prosił abym go teraz nie zostawiała bo trzyma go tam to że ma do kogo wyjsc ze ja jestem... wiem gdzie go teraz przeniesli ale chchiałabym aby on sie do mnie odezwał. tylko czy ja wytrzymam do tego czasu, wiem ze na widzenie moge jechac i moge jechac 21.05 ale ... chce aby to on sie do mnie odezwał aby dał znać. wiem ze on jest taki ze nie bedzie chciał robic nikomu problemu i odezwie sie za pol roku jak wyjdzie. a mnie tu serce peka bo tesknie za nim. tesknie za ta miłościa która widziałąm w oczach, może i mnie okłąmywał ale jestem pewna ze gdy mówił kocham cie to mówił prawde. tego jestem pewna.. nie wiem juz co robic mam taki metlik w głowie...

Wiem że twoj temat bardziej dotyczy relacji z P. jednakze wciaz zastanawia mnie jedna rzecz:
Co Cie trzyma przy mężu?
Bo logicznie rzecz biorąc jeśli człowiek nie czuje się szczęśliwy w związku to ma dwie możliwości - albo próbować to naprawiać, lub jeśli brak mu chęci bądź zwyczajnie sie nie da - zakończyć.

A co sie tyczy pana P. - nie wiem jakim jest człowiekiem. Ogolnie cięzko cos jednoznacznie stwierdzić bo nigdy nie wiadomo co siedzi w głowie drugiemu człowiekowi. Ale z tego co piszesz to wyglada troche tak jakby grał na emocjach. Poznał twoje potrzeby - twoje słabości i nauczył sie sprawnie nimi manipulować. Tak jak powiedziała debby - wie co chcesz uslyszec.
"a potem mnie okłamywał i powodował że czułam się winna"
Jeśli wzbudzał w Tobie poczucie winy to za dobrze to o waszej relacji nie świadczy. A raczej o nim - nauczyl sie Tobą manipulować. Wie co powiedzieć, żebyś została. Wie, że jestes od niego zbyt bardzo uzalezniona by odejść i zostawić to tak jak jest. Tak to na moje oko wygląda - aczkolwiek jak wspomnialam, moge się mylić.

Jesli ktos klamie to sie raczej nie zmieni, nigdy. Klamią tylko ludzie niepewni siebie, tacy ktorzy sie boją. Po co klamal z pracą, z tą dziewczyną? Dlaczego udawal? Potrafisz zaufac? Skoro klamal o sobie rownie dobrze moze klamac i o uczuciach. O wszystkim. 

"chce aby to on sie do mnie odezwał aby dał znać. wiem ze on jest taki ze nie bedzie chciał robic nikomu problemu i odezwie sie za pol roku jak wyjdzie" -  wcześniej pisałaś że robił awantury, o to że do niego nie przyjeżdzasz. Czuję tu malą sprzecznosc....

Nie znam tego człowieka więc nie mi oceniac jaki jest naprawdę - ale zachowalabym ostrożność w stosunku do niego. Bo istnieje ryzyko, że jestes nim zaślepiona - i widzisz to co chcesz widzieć.

Wiem jak to jest być zaślepioną przez faceta więc dobrze cię rozumiem ale musisz się zastanowić czy warto się starać, czy P to doceni i na to zasługuje i czy jest możliwa przyszłośc z tym człowiekiem skoro juz nie kochasz męża, czego tak naprawdę oczekujesz po znajomości z P? Pomyśl nad tym ja ci z całego serca kibicuje i mam nadzieję że wybierzesz dobrze:)

Nie musisz dziękować:) U mnie w sumie chyba dobrze zalatwiam ostatnie formalności związane ze stażem by móc za 2 tygodnie go zacząć , na weekend jade do rodziny także jest ok:) Wczoraj widziałam się z jego kolegą ktory jest rowniez moim kolega i bardzo mi pomogła rozmowa z nim , staram się nie myslec i zając soba bo ja jestem najważniejsza:) Mam nadzieje że on się do mnie nie będzie odzywał bo tak jest lepiej, łatwiej a jakby napisał to wszystko by wrocilo. Trzymam sama za siebie kciuki zeby udalo mi sie z niego wyleczyc.

Rownież trzymam za Was kciuki

Pamiętajcie - nikt nie jest wart tego, żebyscie tracily dla niego siebie same:) Znajcie własną wartośść i bądźcie jej świadome a i inni będą Was bardziej szanować.

Justynas - wbrew pozorom nie czekaj. Żyj swoim zyciem czas i tak uplynie i pokaze jak on umie o Ciebie walczyc. Nie może być tak że wiecznie ty się za niego martwisz. On musi być swiadomy tego ze jesli nie bedzie umial Cie doceninc to Cie straci. Tego ze znasz wlasna wartość i że jesteś gotowa odejść z relacji jeśli ta będzie Cię niszczyła. A wydaje mi sie że on swojego czasu poczul zbytnią pewność siebie. I mysle ze nawet jesli nie wpisal cie nza tą liste to wiedzial ze go znajdziesz, ze przyjdziesz. Takie mam przeczucie.

Ach jak łatwo jest dawać rady innym. Gdybym sama o tym pamietala rok temu
Ale co tam. Niczego nie mozna w zyciu zalowac:) Naprawdę życze wam powodzenia i szczęścia

KZiemniaczana dzieki za wsparcie. P.wpisal mnie na liste i w sumie to o n nie wie ze ja wiem gdzie.go przeniesli. Masz racje niech zawalczy narzedzia do tego mu dalam. Karta telefoniczna  koperta znaczki pocztowe koperte i kartki. Masz racje to On stracic moze prawdziwa przyjaciolke i nie thlko. Gdzie sie znajdzie taka osobka ktora pomimo tylu klamstw dalej jest przy nim i mu pomaga. Moze na widzeniumrudzilam troche ze mnie oklamal ale nie moge ukrywac tego co czuje. Poczekam. Bo znam swoja wartosc nie moge byc przgaszona przez niego

witam dziewczyny... mnie tez dzisiaj jakos ciezko... moja historia jest w osobnym watku wiec nie bede zasmiecac... kazde rozstanie jest trudne.... ja juz sie godze powoli, ze mojego malzenstwa juz nie ma... a bylo naprawde piekne. ale to nie zmienia faktu ze to tak bardzo boli....

wiem, wiem ze nie warto... wiem ze musze myslec o sobie - i to robie. na tyle ile potrafie... naprawde duzo robie dla siebie. i na pewno to mi pomoglo jakos przetrwac ostatni miesiac, ze w miare normalnie funkcjonuje... ale tak jak pisalam - to nie zmienia faktow, ze tak ciezko to zorzumiec i sie z tym pogodzic nie, ja juz nie chce i nie walcze, bo w tej chwili nie ma o co. Ale trudno, zwlaszcza ze wciaz mieszkamy razem.

normalnie w rozstanie, zdrada, rozwod temat to 'mlode, dobre malzenstwo z milosci...' ale ostrzegam ze duzo czytania....nie umiem jakos krotko, zwiezle i do tego sensownie pisac

Witam,jestem tutaj nowa...I chyba wiadomo, co mnie tutaj sprowadza...

Z góry przepraszam, jeżeli pojawia sie jakies błędy w pisaniu itedeee itepeee, ale jestem roztrzęsiona i na lekach uspakajających...
Otóż od dłuższego czasu mój związek się sypał...Dla mojego faceta każdy był ważny, tylko nie ja...Imprezy, koledzy..."koleżanki"...Niestety jestem człowiekiem małej wiary w siebie, strasznie boje się samotności...A mam dopiero 23 lata...Jednak po ciągłym jego olewaniu mnie, obiecankach, że się poprawi w swoim zachowaniu, postanowiłam dzisiaj, W KOŃCU (?) zakończyć swój 3 letni związek...Jest mi bardzo ciężko...Nie sądziłam, że będzie mnie na to stać...Nawet gdzieś tam w środku mam wyrzuty sumienia...:( Ale co zrobić...

A wszystko zaczęło się od...Jego jakże wspaniałomyślnych kolegów...
Nie miał dla mnie czasu...Rozumiałam-praca. Ale gdy przychodził piątek on wpadał do mnie na kolacyjki i...nagle mi oznajmiał że musi już iść bo...idzie z kolegami na impreze...I powtarzało się to przez hmmm...3 miesiące, praktycznie co tydzień. Czułam się przez to jak zbity pies. Byłam potrzebna jak on coś ode mnie chciał...Później zaczęło się wyłączanie telefonów gdy ze mną przebywał BO A NÓŻ ktoś zadzwoni z pracy i bedzie musiał zasuwac w weekend. Akurat. W końcu coś mi nie spasowało i pewnego razu kazałam mu go włączyc. I się nie myliłam. Odebrałam telefon od jego ekhmmm KOLEZANKI. Była afera...oczywiście i tak postawił na to, żeby wpoić mi że kłótnia to tylko i wyłącznie moja wina...Tak, potrafił mną manipulować...Bo bałam się go stracić...I Oczywiście to ja latałam za nim z przeprosinami, mimo ze to on miał duzo na sumieniu...I niestety po tym czasie co chwilę były miedzy nami spięcia...Ale najgorsze pokazał w świeta Bozego Narodzenia...Wypił za dużo...Znów była lekka sprzeczka i...popchnał mnie...Czułam jakby coś we mnię pękło...Przeraziłam się...Ta agresja w jego oczach...I niestety potem bylo juz coraz gorzej...Okazalo sie, ze ma problem z alkoholem...nie panował nad tym...wiele osob mowiło mu, ze ma z tym skonczyc...to nie był juz ten sam człowiek, ktorego poznałam...Zamknął się przede mną, przed rodziną...Zamiast dorastac, zaczął się zachowywac jak rozchwiany emocjonalnie gówniarz, ktory zamiast planowac swoje zycie jakos na powaznie, wolał iść i sie napic...Ale najbardziej zabolało mnie gdy ostatnio przyszedł do mnie, niby po jednym piwie spozniony o 2 godziny...oczywiscie musiałam posprzatac pol mieszkania po tym jego "jednym" browarku...Chciałam go wyrzucic z domu, ale stwierdziłam  ze lepiej jak go w tym stanie nie beda ogladac...I kiedy tak lezał powiedział "Proszę,pomóż mi" serce mi pękało...I pomagałam...pilnowałam...ale kiedy w koncu znow chciał sie napic usłyszałam ze NIE MAM PRAWA MU MOWIC CO I ILE BEDZIE PIŁ...Zabolało...Znów widziałam jak bardzo jest fałszywy...Zaczął mnie traktowac jak zdzire...Tak...tak się własnie czułam...I w końcu pomyślałam, że nie mogę już tak dalej żyć...To nie ten sam człowiek...Nie ma do mnie szacunku...Nie mogę pozwolić na to, żeby dalej mnie wykańczał psychicznie...Chociaż i tak czuje się pod tym względem na dnie...Nawet nie mam do kogo się odezwać...Ale mam nadzieje, że będę trwać dalej w swojej decyzji...że jakoś to przetrwam...Tylko szkoda, że to tak cholernie boli ;( Oczywiście historia nie jest dość spójna, bo wiele rzeczy się przykrych wydarzyło, a dużo już umknęło...a pisać musiałabym chyba do samego rana.

Ale czytając Wasze posty czuję gdzieś tą iskierkę nadziei, że kiedyś może faktycznie się jeszcze usmiechnę, jakoś pozbieram, że dam rade...I że w końcu znajdę swoje szczęście, miłość i szacunek na jaki zasługuje...

Ona19.... podjelas sluszna decyzje. Ten facet ponizal Cie. Dopoki on sam nie zrozumie ze ma problem to nikt mu nie pomoze. Agresja w stosunku do Ciebie pokazuje ze on juz nie panuje nad zyciem to alkohol nim rzadzi. Chcesz miec taka przyszlosc z tym czlowiekiem? Wracajac z pracy chcesz sie zastanawiac w jakim jest stanie i co sie dzis wydarzy?! Raczej nie. Jestes dobra dziewczyna ale niwe mozesz mu wiecznie pomagac. Ja tak samo jak Ty przepraszalam chodz nie zawsze to byla moja wina. Jezdzialam i godzilam sie ponizalam sie i dopiero teraz to rozumiem. Po co Tobie facet ktory powoduje ze czujesz sie jak szmata. Jestem z Ciebie dumna ze uwolnilas sie. Podejrzewam ze jak on otrzezwieje to wroci jak zbity pies ale ty wtedy bedziesz silna i powiesz ze za duzo krzywd i ze jest juz za pozno na powrot. I wtedy bedziesz bardziej dumna z siebie ze dalas rade. Zrozum milosc to tez dawanie od siebie a zarowno twoj jak i moj P. Tylko brali od nas. Nie potrzebujesz faceta ktorego bedziesz pilnowac i nianczyc jak dziecko. Potrzebujesz kogos kto chwyci cie w ramiona i schowa przed swiatem takiego faceta ktory powie ze jestes dla niego calym swiatem. Zobaczysz ze za jakis czas powiesz ze mialam racje. Wiem jak to teraz boli i jaka walka jest w Tobie. Dasz rade mamy siebie i mozemy tutaj sie wspierac. Duzo daje wsparcie. Zrob cos dla siebie cos co chcialas zrobic dawno ale nie mialas na to czasu czy odwagi. Zadbaj o siebie wyjdz do ludzi nie pozwol aby te zle emocje dbyly gora. Jestem z Toba..

Ja dokłądnie wiem co czujesz... Sama przez 3 lata bylam traktowana jak piate koło u wozu, byłam krytykowana na kazdym kroku i traktowana jak szmata Robiłam dokładnie to co ty przepraszałam choc nic nie zrobiłam żeby tylko było dobrze i po rozmowie z przyjaciółmi własnie rowniez  z tego forum nastąpił przełom i zerwałam z tym człowiekiem wszelkie kontakty, oczywiście próbował grac mi na emocjach ze bedzie mu niby przykro choc dobrze wiem jaki jest nie dałam się. Dziś mija tydzień odkąd się do siebie nie odzywamy i wiesz co jest lepiej, owszem płąkałam ale postanowilam juz nigdy tego nie robic. Za 2 tyg zaczynam nowa prace takze wszystko sie układa. Tobie też się ułoży uwiesz mi ja tez sadziłam ze juz nigdy nic mi sie nie bedzie dobrze ukladało, że ja sobie bez niego nie poradze a tu prosze i zaznacze ze tez znalismy sie  3 lata jak ty ze swoim. Uwierz bo kazdej burzy wychodzi słońce:))

Witajcie.
Przeczytałam już sporo historii na tym forum... naprawdę nie spodziewałam się, że jest tyle osób, które przeżywa bądź przeżyło to samo co ja.

Mam 21 lat. Byłam z moim chłopakiem 2,5 roku w związku - wspaniałym. Oczywiście zdarzyło się kilka głupich sytuacji przez które mieliśmy mniejsze bądź większe kłótnie, ale w którym związku ich nie ma?
Dogadywaliśmy się bardzo dobrze, mieliśmy wspólne zainteresowanie - muzyka. Tyle, że on amatorsko - w zespole metalowo - rockowym. A ja - trochę bardziej zawodowo/naukowo bo w Szkole Muzycznej. Uwielbiał - i nadal uwielbia- śpiewać. Zawsze ze śpiewaniem łączył swoje życie. Mieliśmy dużo pomysłów na życie. Widziałam, że mu zależy. Dostawałam często kwiaty czy czekoladki - tak bez okazji, po prostu. Zabierał mnie w różne miejsca m.in. byliśmy 3 razy na Woodstocku. Wcześniej nie pomyślałabym, że kiedykolwiek się tam znajdę, a jednak... . Nasz związek był szalony - ale w taki pozytywny sposób. Wiele rzeczy dla mnie robił. A najważniejsze było to, że widziałam, że mu zależy... nie chodzi już o kwiatki czy jakieś inne fanty tylko o to, że był troskliwy. Szalony a jednocześnie się troszczył. I po 2 latach nagle coś się zmieniło... zaczął się oddalać. Niby mówił, że kocha, że jest w porządku... spotykaliśmy się, śmialiśmy itd. ale jednak coś było nie tak... a ja? wiadomo, zaczęłam dopytywać, może byłam za bardzo upierdliwa... już sama nic nie wiem. Po prawie 2,5 roku przestał się odzywać... najpierw na tydzień, po jakiejś głupiej kłótni, odezwał się przed moimi urodzinami, zabrał na nocny maraton filmowy do kina, do restauracji... mówił, że będzie dobrze. Na następny dzień zrobiliśmy imprezę urodzinową dla kilku znajomych w domku na jego działce...po 3 dniach po ostrzejszej wymianie zdań znów to samo - brak kontaktu, czegokolwiek. Zrozumiałam, że on po prostu chce, żebym to ja zerwała ... no więc zrobiłam to. Mieliśmy się jeszcze w międzyczasie spotkać, nawet odpisał mi na wiadomości a jak przyszło co do czego to nie napisał mi o której i gdzie, więc do spotkania nie doszło. Czasami miałam wrażenie podczas naszego związku, że on bywa nieodpowiedzialny mimo tego, że jest 3 lata starszy. Niektóre pojedyncze sytuacje również wskazywały, że nie zawsze jest taki idealny. Ale gdzieś w głowie odsuwałam te myśli bo bardzo mi na nim zależało.
Spotkałam się z jego mamą, która stwierdziła, że chociaż bardzo chce się czegoś dowiedzieć to im bardziej go naciska, tym bardziej on się zamyka. Jedyne czego się dowiedziałam, to że chce zrobić karierę muzyczną. I, że zrobiło mu się "zbyt poważnie"
Obydwie płakałyśmy przy herbacie... chyba nigdy nie zapomnę jak się wtedy czułam. Ta niemoc była najgorsza. Nie byłam w stanie iść do żadnego miejsca i sklepu bo każde kojarzyło mi się z nim. Zjedzenie głupich bananów? mowy nie było... bo robił takie pyszne koktajle. Gotowanie? - wycie w kuchni bo przypominało mi się, jak razem gotowaliśmy. Gdziekolwiek się nie spojrzałam, gdziekolwiek nie odwróciłam - on był wszędzie. Wspominałam wspólne oglądanie filmów, śpiewanie karaoke, seks - który był naprawdę wspaniały i bardzo częsty, wyjazdy nad morze, na działkę, jazdę samochodem po mieście, zoo, spacery, robienie zdjęć czy cokolwiek innego... jego śmiech cały czas mam w uszach.
Minęło prawie pół roku. Teraz mam nowego chłopaka od jakiegoś czasu.. ale wciąż tęsknię za tamtym. Przez pierwszy miesiąc było dobrze bo czułam się szczęśliwa... a teraz wszystkie wspomnienia od nowa wróciły. Od miesiąca nie ma dnia, żebym nie płakała. Były się odezwał jakieś 2 miesiące temu - raz się spotkaliśmy na kawie i widziałam w nim innego człowieka. Niby uśmiech ten sam, a jednak wszystko inaczej - przede wszystkim w rozmowie. Zapomniałam dodać że po miesiącu od rozstania on miał już nową dziewczynę, do której się przeprowadził bo miał bliżej do studia jego nowego zespołu. Jak się okazało dziewczyna mu jednak nie odpowiadała, ze studiów na uniwersytecie go wyrzucili a zespół zawiesił działalność. I wtedy się odezwał. Spotkaliśmy się 3 razy od tamtego czasu. Ale na pierwszym spotkaniu zaznaczył, że on nie może mieć teraz dziewczyny bo chce się skupić na nagrywaniu muzyki. Ale na drugim już rzucał dwuznaczne teksty, na trzecim - miałam mu oddać jego płytę i pochwalił się nowym samochodem, ale już był zimny i obojętny. A ja wciąż wspominam... i najgorzej boli świadomość, że chyba już nigdy nikogo tak nie pokocham. Że taka miłość - szalona i pełna pasji, zdarza się tylko raz, nie więcej. Mój nowy chłopak to dobry chłopak - ale zdecydowanie mniej szalony. Znamy się już długo chociaż razem jesteśmy od jakiegoś czasu. Gdzieś w głębi duszy mam dobre przeczucie co do niego, ale to nie może być tak, że jestem z nim a tęsknię za byłym.
Zwłaszcza, że minęło już sporo czasu...
Nie jestem w stanie opisać wszystkich wspaniałych czy gorszych sytuacji ani też sprecyzować wszystkiego jak było bo bym musiała książkę napisać. Wiem, że było dobrze... czułam, że żyłam i on też przecież był ze mną szczęśliwy - widziałam to, czułam. I co się stało?
nie wiem co zrobiłam źle...może za bardzo pod koniec naciskałam? ale ja się po prostu bałam, że go stracę... no i straciłam. Teraz nie mogę się pozbierać a minęło już tyle czasu... czy kiedyś będzie lepiej?

Dziękuję Ci justyna za wsparcie ja również trzymam za Ciebie kciuki. Musisz być silna i przetrwać... tak to jest, mężczyzna obiecuje a potem g* z tego wychodzi... niestety z moim ex też tak już pod koniec było. Myślę, że po części każda z nas przebywała w toksycznym związku a przecież nie można dać sobą manipulować czy pozwolić na brak szacunku. Ciężko się otrząsnąć... ale, wierzę że znajdziesz jeszcze swoje szczęście!

Witajcie dziweczyny:)
Widze że podczas mojej nieobecnosci sporo postów się nazbierało

Justynka- musisz być silna pamiętaj co ci radziłyśmy wiem że ciężko bo tesknisz ale przeciez jakby mu zalezało na tobie napisałby list albo znalazł sposob zeby sie odezwac. Musisz sobie to w końcu uświadomić wiem że ciężko mi tez to zajęło i pewnie nadal zajmuje duzo czasu ale wierze ze sobie poradzisz

Zalotka- Wspominanie byłego faceta kiedy masz obecnego mija się z celem powinnaś zająć się swoim nowym związkiem i zapomniec o byłym. Niech ma swoje życie jeżeli tak wybrał. On pewnie nie rozpamiętuje waszego zwiazku tak jak ty wiec daj sobie spokój

A u mnie? właśnie wróciłam z weekendu u rodziny było fajnie spokałam sie z kuzynka której nie widziałam 12 lat ogólnie impreza rodzinna była spoko. Ani razu o nim nie pomyślałam powoli dochodze do siebie.. Wierze że będzie dobrze:)

Dlatego lepiej zebys dała sobie spokoj ztym kolesiem bo tylko cie niszczy psychicznie sama widzisz ze ma cie gdzies wiec ty tez zacznij mimo bólu ktory cie rozrywa od srodka pokaz ze nie moze cie tak traktowac i zacznij zyc swoim zyciem. Mi sie powoli udaje wychodzic z dołka a tez lekko nie było wiec ty tez sobie poradzisz:)

Justynas justynas
Wierz mi jesli jemu zalezy - SAM SIĘ ODEZWIE skoro ma taką mozliwość.
Ty już swoje zrobiłaś. Nie możesz wiecznie za nim latać.

Dobra rada - nie czekaj na niego. Postaraj się, chociaż wierzę że Ci ciezko, zająć sobą, swoim życiem.
Sa czasem chwile gdy czlowiek ma zwyczajnie dość. Gdy wydaje się że wszystko jest nie tak jak powinno. Ale trzeba wtedy zacisnąć zęby i brnąć naprzód. Mimo wszystko.

Zabawka? Udowodnij mu że nią nie jesteś. Że nie będziesz wiecznie czekać.
Nie potrafi o Ciebie zawalczyć? Więc niech liczy się z tym, że Cię straci. Szans dostawał i tak sporo.
Na Twoim miejscu nie robiłabym nic, skoro ustaliliście że sam sie odezwie. Mniemam, ze sklerozy nie ma.
Pojedziesz do niego i co? Znow obieca ze się odezwie, Ty będziesz czekala i wariowała gdy tego jednak nie zrobi.

Myślę, że jest Ci tak ciężko, bo dawał Ci namiastki ciepła i bliskości, których Ci na codzień brakowało. Niekoniecznie to w nim jest coś wyjątkowego - on po prostu się trafił, stał się źródłem zaspokojenia tych potrzeb. Mowil i robil dokladnie to czego potrzebowałaś. I nawet jeśli były to tylko namiastki, to wystarczylo by Cie do niego przywiązać. Byś się od niego uzależniła.

Dziwne, że często będąc świadomym destrukcyjnego charakteru pewnych relacji,tak ciężko jest się z nich uwolnić. A myślę, że to wszystko, bo ludzie boją się samotności i wolą zaspokojać się ochlapami milosci, ciepla. Bo to zawsze cos. Ale czy warto?
Ważne żeby w pore zrozumieć, i albo próbować coś zmienić, a jeśli się nie da - odciąć, uciec. Lepsza samotność niż układ ktory niszczy psychicznie. Trzeba nauczyć się walczyć o swoje potrzeby, stawać własne warunki.

Walczcie o własne szczęście i pamiętajcie o swojej godności. 
Nie warto blagać i skamleć o milosc. Bo ta prawdziwa powstaje sama z siebie:) I takiej właśnie prawdziwej Wam zyczę

Macie rację ... jestem opcją. Tyle kłamstw a ja nadal trwałam nawet pomimo tego że teraz wiem jak wtedy te kłamstwa zadały mi ból. Byłam zazdrosna i cierpiałam przez wymyśloną dziewczynę. a teraz cierpię bo znowu mnie okłamał. to jest destrukcyjna znajomość ale cięzko go wymazać, zaczynam żałować że go poznałam i pozwoliłam wejsc do swojego życia. Tym bardziej że dałam z siebie wszystko dobro ciepło i miłość. teraz mam zapłatę i widze jak ważna byłąm w jego życiu. Czyny bardziej pokazują jak mu zależy. Chciałabym być silna w momencie gdy sie odezwie i powiedziec mu że jest juz za pozno miałeś szanse straciłeś ja odepchnąłes mnie wiec teraz nie wymagaj ode mnie abym była przy Tobie. Zegnam tak na to chce mieć siłę. dzis jednak jest mi ciężko i boje się że pojade w sobote na widzenie ze nie wytrzymam a on znowu bedzie mi mówił że kocha i tęskni i prosił abym została abym go teraz nie zostawiała i pomogła mu po wyjsciu. ... może kiedyś bedzie lepiej?

Ale nawet przy zalozeniu ze koleś nie jest skrajnie zly, ze ma po prostu problemy ze sobą i nawet nie do konca jest swiadomy tego jak psychicznie cie niszczy - to z jakiej racji TY MASZ TO ZNOSIĆ. Zdarza się przecież że komuś może naprawdę zależeć ale druga osoba przy nim cierpi. I to bodajże rownież klasyfikuje się pod toksyka. A ztoksykow nalezy czym predzej uciekac, bo im dluzej w tym trwasz tym gorzej sie potem urwać.

Podziwiam "ona19901990" bo potrafila pomyslec o sobie i odejść. Chociaż ciężko - ale jednak zebrała się w sobie i powiedziała dość.

P. Wzbudza w Tobie litość. Ale nie jesteś Matką Teresą, dlaczego TY MASZ PONOSIĆ jakąkolwiek odpowiedzialność za to, co zrobił ze swoim życiem? NIE JESTES W ZADEN, ale to absolutnie ŻADEN sposob za niego odpowiedzialna.
Jesteś natomiast odpowiedzialna za siebie, za własne życie i za wlasne szczescie. Pomysl w koncu o sobie.
Skoro ta relacja Cie niszczy to nie ma sensu w niej trwać.

Masz skłonności do nerwicy, więc tym bardziej sytuacja w której ciągle sie denerwujesz i zamartwiasz nie sluzy twojemu zdrowiu.

Odpowiedz sobie na pytanie : co teraz Ci daje znajomość z nim?
Co ci da to że pojedziesz? Kolejne obietnice. I tu poprę bagsa - jesteś na glodzie niczym narkoman. Wiesz ze nie powinnas, ale jednoczesnie jesteś w stanie zrobić wszystko byle tylko dostać "działkę", paproch tego co ludzie nazywają uczuciem. Przez jakis czas, po rozstaniach myślę ze to normalne. Ale tu nawet nie ma mowy o związku. Tu jest blizej nieokreślona, niezdefiniowana "przyjaźń" z wampirem emocjonalnym.

Bags co u Ciebie tak w ogole?