ślub za miesiąc, a ja nie chce z nim być!

O to wlasnie mi chodzilo - skąd u niego takie podejscie. To duzo wyjasnia:)

Nilos A to dlaczego? Bo mi zabraniasz? To nie była nasza prywatna rozmowa, co zobowiązywałoby mnie do zachowania tej informacji wyłącznie dla siebie. Pisałeś o tym PUBLICZNIE, tylko w innym wątku. Jeśli masz z tym problem, to nie moja wina. A uważam, że naprawdę jest to istotna informacja, która tłumaczy twoje nastawienie do tematu. Skoro się tego nie wstydzisz, to z co cię tak zabolało?

Jeśli chodzi o emocje i ślub to nie można pisać tutaj o sprawiedliwości w jakiejkolwiek formie. Można jedynie apelować o uczciwość - względem siebie i partnera.

To wbrew pozorom nie ma nic wspólnego z myśleniem o uczuciach. Po prostu staram się spojrzeć na to logicznie.

Emocje często bywają zwodnicze, często potrafią się zmieniać, często przemawia przez nas strach czy stres lub miłość. Chodzi mi oczywiście o ten okres przedślubny, kiedy to data wyznaczona a przygotowania trwają. Jedni angażują się emocjonalnie, drudzy finansowo. W zawiązku z tym nie da się tutaj mówić o sprawiedliwości. Bo jak to sprawiedliwie podzielić emocje, stracony czas, czy finanse (oprócz wartości bezwzględnych przecież jeszcze liczy się poświęcony czas, a więc potrzeba by była forma zadośćuczynienia itp).

Aby zatem móc wyjść z sytuacji to trzeba uczciwie popatrzeć na partnera, na siebie. Porozmawiać z nim. Trzeba uczciwie i zgodnie z własnym sumieniem podjąć decyzję słuchając przede wszystkim serca i tego co gra w duszy.

Dlatego UCZCIWOŚĆ powinna wieść w tego sytuacjach prym. A nie poczucie sprawiedliwości (często chorej, opartej jedynie na finansach).

Ślub to nie umowa handlowa, w której można wszystko przeliczyć na pieniądze. To doświadczenie przede wszystkim duchowe, metafizyczne. To oficjalne i ostateczne zobowiązanie się przed Stwórcą do bycia przy drugiej osobie na dobre i na złe, aż do śmierci. Jak to przeliczyć na jakiekolwiek pieniądze?! Sama deklaracja, wyrażenie gotowości do takiego przyrzeczenia już jest nieprzeliczalna, bo sam pierścionek to nie wszystko przecież.

To wszystko przeraża i rodzi wątpliwości.

"Czy to na pewno ten?"
"Czy to na pewno ona?"

Często ludzie stają się rozdrażnieni i jest to spowodowane stresem i wątpliwościami. Jedni owo rozdrażnienie odbierają do siebie - wszystko ich drażni, denerwuje, smuci, rodzi kolejne wątpliwości. Inni reagują odwrotnie - złoszczą się na wszystko, łatwo wybuchają, są marudni. Ważne jest wtedy, aby rodziny i przygotowanie do ślubu nie oddaliło od siebie pary ludzi, bo i w rodzinie zawsze jakieś podszepty nieżyczliwe będą. Liczy się kontakt, partnerstwo i dzielenie się wątpliwościami i przemyśleniami. Można wtedy np wspólnie dojść do wniosku, że jednak jeszcze za wcześnie. Albo, że jednak to nie to i trzeba się rozejść. Że za duży stres jest i lepiej coś małego, kameralnego, dosłownie w gronie najbliższych. Ale do tego trzeba właśnie szczerości i uczciwości partnerskiej - można wtedy wypracować jakiś kompromis, albo pokonać wątpliwości, które przecież mogą się narodzić po obu stronach.

Pewnie i ja zaraz zostane oskarzony o "meska sprawiedliwosc", ale czemu nie bierzecie pod uwagi faktu, ze facet zachowuje sie tak jak sie zachowywal, ale autorce opadly tzw. motylki, ekscytacja slubem i dostrzega rzeczy, ktore byly juz wczesniej tyle, ze byla na nie slepa? I z ktorej strony to wina faceta? Wiem, ze nie o finansach jest temat, ale moim zdaniem pieniadze powinny zostac zwrocone.

Tylko co to znaczy, ze jest agresywny? Ze nerwowy? A co w tym dziwnego jak za miesiac ma slub? No ludzie, badzmy powazni...

to juz chyba nie ma znaczenia czy ona wczesniej wiedziala jaki jest, czy ukrywał prawdziwe oblicze, czego dotycza fochy i klotnie itd
autorka wyraznie napisała, ze nie chce juz z nim byc... chodzi tylko o forme zakomunikowania tego wszystkim:)
wiec wydaje mi sie ze szczera rozmowa z facetem i odwołanie ślubu... bo tak jak ktos wyzej napisał - on przez miesiac moze naobiecywac cudów i słowa dotrzymac bo to malo czasu, moze poudawac... ale co jesli potem sytuacja znow stanie sie nie do zniesienia?
druga sprawa to rozmowa z rodzicami - oni powinni ja zrozumiec bo jej dobro i szczęscie powinno byc dla nich najwazniejsze...

Nikos jest bezbłędny...nie komentuje.

Poza tym to już nieistotne jaka jest przyczyna chęci odejścia autorki od narzeczonego.
W końcu MA PRAWO decydować o własnym zyciu. Nikt nie powiedział nam, że będzie ono proste i łatwe.
Ma wyjść za mąż żeby po miesiącu szukać atrakcji u innego i zaniedbywać partnera?
No hallo... Przygotowania przygotowaniami...niestety, tak bywa i już.

O czym tu w ogóle dyskutować?
Zrani narzeczonego teraz ale decydując się na ślub zraniłaby go jeszcze bardziej...

Przynajmniej zdążył się pożegnać przed banem strasznie mnie to rozbawiło (prawdziwej głupawki dostałem), bo akurat wyrzucał mnie z założonego przez siebie wątku..... :D:D:D

No właśnie o tym mówiłem - może facet wcale taki nie był/nie jest/nie będzie, a jego obecne zachowanie jest jedynie spowodowane stresem? Dlatego najlepiej usiąść gdzieś na spokojnie i porozmawiać otwarcie.

Midi, czemu zakładasz, że autorka "oślepla" na miesiąc przed ślubem, a jej facet jest w porządku? Jakie masz ku temu przesłanki? Zadnych. Twoje rozumowanie bierzesz z kosmosu...
Sytuacje o której pisze autorka posta poznać możemy tylko i wyłącznie po tym co napisała. Nie ma tutaj innych źródeł opisujących ich sytuacje. Możemy wziąć pod uwagę jedynie zdanie kobiety, bo jej facet się tu nie wypowiedział. I z tego co napisala wynika, że on się po prostu zmienił i źle sie z nim czuje. Czemu doszukujesz się tego, że to ona jest winna? A facet niewinny? Z posta ewidentnie wynika cos zupelnie innego. Ależ owszem, można na siłę odwrócić sytuacje i założyć, że ona sobie coś uroiła. Tylko że widać tutaj brak obiektywizmu i stronniczość. Tak, tak męska solidarność, tyle, że poparta brakiem jakiejkolwiek logiki.
Facet  według posta zachowuje się źle (i to po poście oceniam sytuacje, a nie po jakichś przewidywaniach wziętych nie wiadomo skąd) I za jego zachowanie ona ma mu zwracać kase? Nie rozsmieszajcie mnie... Dobra, to odwrócmy sytuacje. Załóżmy że autorka postu zacznie wszczynać teraz awantury o byle co i ogólnie zmieni się o 180 stopni, tak że facet nie będzie mogł wytrzymać.. Facet odwola ślub. I teraz ma naszej szanownej autorce postu zwrócić za to pieniądze, tak? Można iść jeszcze dalej. Co jak partnerka go zdradzi? On odwola ślub. No skoro odwołuje, to niech płaci, bo przecież ona za niego chciala wyjść, tylko on nie chce i ona zmarnowała pieniądze... Tak wygląda Wasza logika.
Wedlug mnie sprawa jest prosta, jeżeli jedna ze stron (nie ważna jest płeć ) nie chce ślubu z jakiegokolwiek powodu to trzeba go odwołać, nie mozna mieć wątpliwości bo to zbyt ważna decyzja. Owszem można żałowac pieniędzy za zaliczke na sale, ale jeżeli dla kogoś te pieniądze są ważniejsze niż ślub z odpowiednia osobą to nie obrażając nikogo: prosze puknąc się w łeb.

ale cywilnoprawna już tak

Anno Domini 2012 wszystko jest przeliczalne na pieniądze - to tragiczne ale rzeczywiste

jedna z najbardziej hardcorowych sentencji jaką było mi dane przeczytać, ja to muszę być ultra profanem bo nie doświadczyłem czegoś takiego jak wymawiałem przysłowiowe TAK.

Glock - chcesz powiedzieć, że nie czułeś nic specjalnego kiedy się oświadczałeś czy stałeś później przed ołtarzem? Nie czułeś żadnych nerwów, nic, zero? Jakbyś szedł po gazetę do kiosku?

Midi..najpierw się MYŚLI,a potem się mówi...

Oświadczyny to zupełnie inna bajka i pewne emocje są, choć w naszym przypadku było to postawienie przysłowiowej kropki nad "I" bo wiedzieliśmy jak się skończą
Sorry ale Ślub/Wesele to jest impreza dla gawiedzi, którą trzeba zarządzać i prawda jest taka że Nowożeńcy muszą "być dla" gości. Sam pobyt w kościele ja wspominam miło bo księżulo akurat był w trakcie Misji i opowiadał o swojej trzódce gdzieś tam w Amazonii. Mnie się podobało, Milfetka była zaaferowana suknią, fryzurą i całą resztą a publika była raczej znudzona i oczekująca na "część główną".
Napięcie związane z całym tym majdanem tak aby wszystko było tip top bardzo skutecznie zabija wszelką metafizykę uroczystości. Ale musi coś być w tym co napisałeś bo obydwoje od jakiegoś czasu planujemy malutką, skromniutką uroczystość w jakimś zapomnianym kościółku gdzieś w Polsce - tylko my dwoje i pleban. Może wtedy coś mnie trzaśnie

Ależ się temat rozwinął...

Jakby nie chciało się autorce czytać wszystkiego, to ja bym radził przeczytać chociaż te dwa wpisy z pierwszej strony wątku:

walcząca z wilkami
http://www.netkobiety.pl/t40838.html#p1115755

kluszczanka
http://www.netkobiety.pl/t40838.html#p1115856

Tak, wciskam Ci, że Ty twierdzisz, ze to jej wina.... Sam sobie to przeczytaj.
"czemu nie bierzecie pod uwagę faktu.." od kiedy fakt jest możliwościa? Jeżeli nie precyzujesz dokładnie o co Ci chodzi to już Twój problem.

Tak właściwie to nadal nie rozumiem te dyskusji pod tytułem  "czyja to wina". I tak się nie dowiemy na podstawie opisu sytuacji jednej osoby... Mieliśmy jej poradzić, czy powinna brac ślub czy nie. No i odpowiedz jest jasna, jeżeli się ma wątpliwości to oczywiście, że nie.

Dobra, fakt - zlych slow uzylem, mea culpa ;p

Dzień Twojego ślubu powinien być najpiękniejszym dniem w Twoim życiu, powinnaś z niecierpliwością oczekiwać jego nadejścia, jeśli tak nie jest i masz wątpliwości odwołaj go... Nie patrz na nic, w końcu chcesz być w życiu szczęśliwa Powołam się na swoje doświadczenia życiowe, pamiętam też miałam duże wątpliwości przed moim ślubem, a czym bliżej tym więcej się bałam i płakałam, nie miałam odwagi odwołać tego, było mi wstyd przed wszystkimi w efekcie moje małżeństwo i tak się rozpadło, zbyt długo czekałam na podjęcie decyzji o rozstaniu i rozwodzie, unieszczęśliwiłam nie tylko samą siebie ale i własne dziecko, które miało niby skleić rozpadające się małżeństwo. Proszę brnij w małżeństwo jeśli masz wątpliwości!!! Każdy zasługuje na miłość i szczęście, a jeśli tego nie czujesz to zapewniam, że z czasem ona nie nadejdzie.

ludzie zawsze beda cos gadac ;/ nie patrz co beda mowic inni, tylko mysl o sobie! latwiej jest to teraz zakonczyc niz potem.. a skoro juz teraz sie nie uklada to potem raczej lepiej nie bedzie..

Wy tu gadu gadu, a dziewczyna pewnie się uspokoiła, porozmawiała z narzeczonym i ślubu nie ma zamiaru odwoływać, bo pewnie udana z nich para tylko przez stres i nerwy więcej się kłócą i jak to bywa przed ślubem dopadła ją niepewność :Czy to na pewno ten?"

Ja bym odwołała. Na tym etapie jest o wiele łatwiej. Potem będziesz cierpieć bardziej.
Ja byłam z facetem kilka lat. 2 miesiące przed ślubem zerwałam z nim. Był dokłądnie taki jak twój. Nie mogliśmy się dogadać. Było mi smutno, tym bardziej, że kochałam go. Po kilku miesiacach zeszlismy się i wzieliśmy błyskawiczny ślub. Obiecywał mi, że wszystko przemyślał, że się zmieni, że kocha, że nie umie żyć beze mnie... i co? Nasze małżeństwo przetrwało 1,5 roku. Załuję każdego dnia. Z każdym dniem było coraz gorzej.