Odnoszę dziwne wrażenie, że rozmawiają tutaj daltoniści o kolorach. Alkohol nie działa zero-jedynkowo. To nie jest tak, że albo wiesz dokładnie i wszystko co robisz, albo jesteś urżnięty jak świnia i rzygasz pod siebie. Procenty działają różnie. Czasem wystarczy niewiele, aby być naprawdę zalanym w trupa. A czasem można pić i pic i jakoś nie specjalnie to czujemy.
Pomiędzy anielską trzeźwością, a diabelskim upojeniem jest cała masa stanów pośrednich. Są różne i zależne zarówno od człowieka, tego co się jadło, jaki się ma nastrój, co się robi itp. Mówi się, że alkohol to eliksir prawdy. Gówno prawda. To substancja o działaniu toksycznym, uzależniającym i działającym na układ nerwowy. Nie raz takie farmazony się pierniczy, że to aż głowa boli. Jak zawsze w przypadku środków psychoaktywnych, aby nie zaliczyć 'bad tripa' to potrzebne jest dobre towarzystwo i odpowiedni nastrój. Popularne zapijanie smuta prowadzi tylko i wyłącznie do pogorszenia stanu: apatii, histerii/paniki, agresji. Idąc na imprezkę większość idzie z takim samym nastawieniem - dobrej zabawy. Po niewielkiej ilości alkoholu większość bawi się lepiej. Po prostu jesteśmy ukierunkowani na jeden cel, a reszta ulega przytępieniu. Wszystko zatem kryje się w jednym: żeby pić - to trzeba umieć, bo alkohol jest dla mądrych ludzi.
Najistotniejsze jest to, że alkohol potrafi uderzyć znienacka. Jego działanie niekiedy bywa zjadliwe, bo granicę można łatwo i niezauważenie przekroczyć. Zwłaszcza jeśli ktoś nie pije regularnie...
