Kiedyś mnie chyba już zgwałcono - ale tego nie pamiętam - Netkobiety.pl

Gwałt i wasze przeżycia z nim związane stały się tematem tabu?
Nic dziwnego, że atmosfera jest lekko zatęchła, ze śmierdzi niedopowiedzeniami i podejrzeniami.

Rozumiem, że temat jest trudny, ale milczenie na jego temat jest skrajną (wybacz) głupotą. To tak, jak z brudną raną na ręce: trzeba ją, mimo bólu, oczyścić. Oczyścić po to, by mogła się zabliźnić, inaczej będzie się jątrzyć, wda się zakażenie i konieczna będzie amputacja ręki. Ktoś tę ranę musi zacząć czyścić.

Naprawdę nie wiesz, co mu masz do powiedzenia?
Choćby to, że martwisz się jego zachowaniem, jego milczeniem. Że przeszkadza Ci udawanie, że nic się nie stało. Że podejrzewasz, że ma do Ciebie żal. Że chcesz znać (jeśli jest to prawdą) jego plany dotyczące brata i kontaktów z rodziną.

Ktoś z was musi rozbroić tę bombę z opóźnionym zapłonem, inaczej nastąpi niekontrolowany wybuch.

wiem, że powinniśmy rozmawiac.ale maż jest osoba zamknietą w sobie, mało mówiącą o swoich uczuciach. zazwyczaj jest to bardziej monolog niz rozmowa z prawdziwego zdarzenia. widze że zle się dzieje.nie zbliża się do mnie.chyba boi się mnie przestraszyc. nie wiem. a moze po prostu nie chce mnie przytulac.
może czyta to jakis facet.niech sie wypowie jak on to widzi, może zrozumiem męża. może ja coś zle robie?

moze tak faktycznie jest Klarek. Najbardziej jednak boje sie, że może on nie chce mnie już, bo sie brzydzi. bo ja się sobą brzydzę.

hej Jennifer.chciałam e-maila wysłac do ciebie ale widze ze nie ma takiej mozliwosci.szkoda.
co u mnie?trudno powiedziec.jestem po pierwszej wizycie u psychologa.to była porażka.prawie żadnej rozmowy.w domu, ró,żnie.raz lepiej raz gorzej.skomplikowane to troszke.ogólnie dużo sie dzieje.

Witaj Kinga - dobrze,że się odezwałaś     czasami myśle o Tobie - jak leci dalej ????
piszesz,że u psycholog porażka !!  a masz następną wizytę??? - na drugiej powinno być lepiej ... bo Ty pewnie inaczej wyobrażałaś sobie tą wizytę ...

a jak zachowuje się sprawca ???
jakie są relacje między braćmi ????
jaki jest Twój małżonek ?? - w Waszych relacjach  ??? 

faktycznie ! wątek Twój zmienił tytuł !!! pewnie moderatorki zmieniły ... bo innego wytłumaczenia nie ma !
po Twoim Nicku - weszłam tu
tytuł wątku - trochę nie teges     pozdrawiam ....

Dzięki temu, że powiedziałaś o gwałcie swemu mężowi, jego brat nie bywa u was w domu. Rozumiem, że jest to duża ulga dla Ciebie.

Marzysz o zapomnieniu całej tej sprawy.
Nie wiem, czy spełnienie tego marzenia jest możliwe, przecież to bardzo ważne (co z tego, że traumatyczne) wydarzenie w Twym życiu.

chcialabym zapomniec, bardzo.ale nadal pamietam wszystko
jakby to bylo wczoraj.obrzydliwe to dla mnie.pamietac zapach i wszystko inne

staram sie.wiem, że kiedys powinno byc lepiej.ale wiesz, juz chciałabym zapomniec.nie spie, albo mało spie.schudłam 9 kg.meczy mnie to strasznie

Witaj Kinga niestety tego nie zapomnisz !!

a nie pisałam wcześniej -że Sprawca - odwróci kota ogonem !! ????
z treści wynika - że to TY !! chciałaś

skoro małżonek wie - najlepszym sposobem - jest pokazanie mu tego sms !  pozdrawiam ....

na następnej wizycie u psycholog - powinno być lepiej ....

Co słychać ? Jak tam wizyta u psychologa ? Pokazałaś mężowi sms od tego drania ?

Kinga  witaj
musisz normalnie funkcjonować .....  
czy byłaś już na 2 wizycie ???  ....  pozdrawiam ...buziolki ....

Hej, dopiero dziś przeczytałam ten wątek, nawet nie wiesz, jak bardzo Ci współczuję. Myślę, że bardzo dobrze zrobiłaś, że powiedziałaś mężowi i zaczęłaś chodzić do terapeuty. Wierzę głęboko, że niedługo odzyskasz spokój i wszystko Wam się dobrze ułoży

Ta rozmowa była potrzebna wam obojgu; obydwoje nosiliście ten ciężar. Obydwoje unikaliście tej trudnej (?) rozmowy.
Gratuluję przełamania kolejnych strachów i niezmiennie trzymam kciuki.

Szczegóły?
Niepotrzebne, zupełnie. Ważnym, że wie o fakcie, o zachowaniu swego brata.

To, że nie ukrywasz swych uczuć, też jest zdrowym objawem, to pozwala na szybsze poradzenie sobie z traumą.

Nie rezygnuj z terapii, w żadnym razie; dzięki niej szybciej poradzisz sobie z tymi wszystkimi przeżyciami.

Nie mam żadnych wątpliwości, że się z tym wszystkim nie uporasz; pamiętam Twe pierwsze posty, gdy słyszeć nie chciałaś ani o rozmowie z mężem, ani o spotkaniu z terapeutą. Zobacz, jak długa droga za Tobą, ile podjętych decyzji.

Brawo Super że się coś między wami przełamało. Tylko nie za dużo tego alkoholu bo jeszcze zaszalejecie Cieszę się. Kontynuacja terapii jak najbardziej wskazana.

  Kinga - co tam u Ciebie ?????  jak??? lepiej ?????

"Średnia" to wynik dla większości populacji, więc mam nadzieję że nie jest źle. Dobrze, że chodzisz do psycho......
A co małżonek na to że tamten się odzywa ? Jak nie wie, to powiedz mu o tym. Niech pogada z łobuzem konkretnie. Wiesz, przestajesz reagować, ale w pewnym momencie możesz odpalić.
No i nie nadużywajcie alkoholu

Wszedł tak sobie ? Mówił coś, próbował robić ?
Kinga, nie oglądaj się. Zgłaszaj najście i ile nie coś gorszego na policję. Inaczej się nie uwolnisz.

To zgłoś to do prokuratury, a dodatkowo skargę na tych milicjantów. Zgłoś na Błękitną Linię. Nie zostawiaj tego tak sobie. Skoro ma gdzieś twoje męża a swojego brata (zabronił mu przecież kontaktów ? ), to zaczyna to już świadczyć nie tylko o tym, że jest p... gnojem, ale i o być może obsesji.

Cz ja dobrze zrozumiałam: on znów Cię zgwałcił?

on nie miał prawa! to nie Twoja wina!
a kiedy wraca mąż?

Tylko mu powiedz i ty upieraj się przy zgłoszeniu przestępstwa. Żadnych rodzin i wstydu. Twój mąż musi zrozumieć że nie ma brata tylko bydlaka. Chyba że podejmiecie decyzję o wyprowadzce z tej miejscowości. Ale co z tym gnojem ? Znajdzie sobie kogoś innego ? Naprawdę namawiam do zgłoszenia tego.

tak, wiem.tylko chyba wolałabym, zeby był ze mna.chociaz poszedł do gabinetu.najpierw muszę mu powiedziec.jest jeszcze gorzej niz za pierwszym razem.nadal nie moge dodzwonic sie do terapeutki.moge chyba isc prywatnie do lekarza?bi nie chce isc na pogotowie.wiecie jak tam jest...i nie wiadomo kto by mnie przyjal...
nie pójde tu na policje.to nie miałoby sensu.pojade do sasiedniego miasta

musze zorganizowac opieke dla dzieci...i tak bede musiała zaczekac do poniedziałku, bo przecież w wekend nikt mnie nie przyjmie prywatnie.tak sądzę.

rozumiem.dziekuję za informację.jak tak obdukcja wyglada?wiem, że ginekolog musi zbadac,ale coś jeszcze?
nie chce isc do szpitala tutaj bo wiem że wiekszosc lekarzy to męzczyzni, a pani doktor (moja) nie pracuje tu w szpitalu.dzwoniłam do jej przychodni ale jest nieosiagalna. zadzwonie na kom i zobacze jak bedzie.trzeba powiedziec w jakiej sprawie chce przyjsc pewnie...
no i umówiłam sie.az zaskoczona jstem, i mam potężnego stracha...

Kinga28,
obdukcja wiąże się z obejrzeniem całego ciała - ewentualnych siniaków, zadrapań, przebarwień, opuchlizny, zaczerwienień i innych obrażeń, śladów użycia siły. W sytuacji zgwałcenia jest to także badanie ginekologiczne - ocena zewnętrznych i wewnętrznych narządów płciowych. Jeśli od zdarzenia nie minęło wiele czasu, możliwe jest pobranie próbek spermy lub innych śladów sprawcy.

Lekarz (który jak rozumiem wykonuje obdukcje prywatnie, nie jest biegłym powołanym przez sąd w sprawie o zgwałcenie) powinien sporządzić notatkę z dnia badania, sprawozdanie z przeprowadzonych czynności i swoją opinię - czy zaobserwowane ślady mogły powstać w wyniku pobicia/ molestowania/ zgwałcenia.

............... a wczoraj myślałam o Tobie - jak tam leci ????

działaj !! - bo czas  - nie działa korzystnie dla Ciebie ....!!

No i jak rozwój sytuacji ?

Powiedziałam mężowi i było strasznie.zrobiłam obdukcje.pojadę na policję ale do sąsiedniego miasta.tutaj nie chce.nie odpuszcze.nie mogę.

Zagubiona w niepamięci, a może niepamięć to tylko wyjście. Myślę, że duża ilość kobiet chce o tym zapomnieć a fakt, że to wydarzyło się dawno temu trochę w tym pomaga a szczególnie okres dzieciństwa.

Witam wszystkie Panie serdecznie.
Nie wiem czy moja opowieść wam w czymś pomoże, bo mam wrażenie że moja historia to kropla w waszym morzu.
Ja osobiście mam wrażenie, że jestem osobą przyciągającą pedofili i gwałcicieli. Całe zajście pamiętam słabo, gdyż byłam małą dziewczynką. Dopiero po latach uświadomiłam sobie, że to było nie zdrowe. Pamiętam jak kuzyn o jakieś 15 lat starszy ode mnie brał mnie często na kolana na imieninach u wujka, bo tam go tylko spotykałam, było ciepło byłam w spódniczce a on mnie trzymał za udo bym mu się nie sunęła z kolan, gdy mnie za każdym razem poprawiał dodykał mnie niechcąco jak wtedy myślałam mojej części intymnej-teraz myślę, że to już coś znaczyło. Potem zakochałam się w koledze brata ode mnie z 4 lata starszy i już ubzdurałam sobie, że to on będzie moim chłopakiem i potem mężem, miałam około 10 lat. Więc gdy zebraliśmy się w grupce i zaproponowali że idziemy się przeiść to chętnie poszłam z nimi. Byłam napewno ja, moja kuzynka mój brat- tylko już nie jestem pewna który, kuzyn i kuzyn przyszywany i ten chłopak. Doszliśmy do lasku i stwierdzili że się zabawimy w dom. Podzieliliśmy się ja poszłam z tym moim wymarzonym i przyszywanym kuzynem, kuzynka z bratem i kolejnym kuzynem i się rozeszliśmy w części lasku. Mi kazali się położyć i czekać, oni się wysikali obok siebie poczym podszedł ten mój wymarzony, nie wiem jak to wytłumaczyć bo ja myślałam chyba, że się na mnie położy a on zdjął mi majtki i zaczął się we mnie pchać, odsuwałam się ale on mnie przytrzymał, dziś jak próbuje sobie to odtworzyć to myśle, że tylko przebił mi błone i się wycofał. Potem próbował podejść do mnie przyszywany kuzyn ale ja wstałam i uciekłam do innych. Oni szli za mną. Płakałam. Doszłam do reszty, tamci już dawno na nas czekali, nie rozumieli czemu płacze- nie pamiętam czy pytali dlaczego płacze-ale myślę, że napewno się nie przyznałam.
Do domu mieliśmy z 500 metrów, gdy doszłam poszłam zaraz do samochodu taty, zajrzałam w majteczki a tam było kilka kropli krwi. Potem mam obecnie wrażenie, że nie odpuściłam mu-nie zniechęcił mnie tym do kontaktów, nigdy więcej z nim nie współżyłam ale chętnie uczestniczyłam w różne gry" chowanego itp. W szkole podstawowej dochodziły mnie plotki, że sypia z Rafałem, wtedy to powinnam powiedzieć, że nie sypiam tylko mnie zgwałcił-ale wstydziłam się. Zauważyłam, również, że szukałam kontaktów seksualnych z innymi- nie wiem czemu tak postępowałam-może myślałam że tak trzeba....najgorzsze jest to, że nie pamiętam żadnej fizyczności, tylko tyle że gdzieś poszłam schyliłam się i on się ruszał jak by mnie rżnął, ale nie wiem czybył we mnie czy był tylko między udami........
Potem historia sie powtórzyła gdy byłam w I klasie liceum, znów się zakochałam, chłopak przyjeżdżał z Białego stoku do kuj-pom do kolegów, poznaliśmy się na dyskotece, bawiliśmy się, umówiliśmy na kolejne spotkanie, byliśmy parą, pisaliśmy listy i nie mogłam się doczekać spotkania. Gdy przyjechał czekałam na niego na peronie, był z tutejszymi znajomymi, kupili jakieś tanie wino i poszliśmy na poczekalnie, to było przed południem. Wypiłam chyba jeden czy dwa kubki i nic nie pamiętam.....
Mam jakieś przebłyski że jestem w jakimś opuszczonym budynku i jestem schylona i ktoś mnie rżnie, potem mam przebłysk że siedze w kącie na poczekalni i komuś robię loda. Około 18-stej wsiadłam w autobus i wróciłam do domu, bolało mnie krocze. Wstydziłam się siebie, być może ludzi którzy byli na poczekalni-może moi znajomi ze szkoły-nie pamiętam.
A najgorsze jest to, że po tym napisałam że go kocham i że wiem że zrobiłam coś co wcześniej się wyrzekałam, że nigdy tego nie zrobie. A on zakończył ze mną kontakt, a ja zastanawiam się tylko czy tam coś w tym winie nie było przypadkiem....i czy to był mój chłopak czy chłopak z dwoma kolegami we mnie i brzydzę się sobą.
To tyle mojej historii.......
Teraz mam 29 lat i jest mi coraz bardziej z tym źle.....
Obecnie mam męża, któremu wyznałam że byłam zgwałcona-wyznałam w liście, gdyż chyba nie potrafiłam bym się wyrazić słowami. Zrozumiał, to bylo w drugiej klasie liceum i od tej pory jesteśmy razem, mamy dwóch synów-może i dobrze, że nie córkę by jej się nie przydarzyło to co mnie. Nasze życie seksualne nie jest udane, leżę jak kłoda i jak zapomnę co było nawet mam orgazm, lecz zdarza się tak że się kochamy a ja cofam się co było. Jak tak dalej będzie -pewno nasze drogi się rozejdą, gdyż ja czuję sie potwornie.
Wizyta tu jest moim debiutem w walce o lepsze samopoczucie, z nikim o tym nie rozmawiałam, nikt prawie o tym nie wie oprócz mojego męża (chociaż w sumie może nie tak dokładnie jak tu wylałam na forum)i sprawców. Myślę, że kolejnym krokiem będzie psychiatra bądź psycholog, bo sama nie dam sobie z tym rady.

Minęło kilka dni od wpisania postu tej samej treści co tu i czuję się lepiej, więc nawet jeśli ktoś uważa, że to wasza wina, że same oczekiwałałyście by was zgwałcono-to nie bierzcie to do siebie bo wierzcie, że jeśli się otworzycie i nawet to opiszecie na forum, wyrzucicie to z siebie to napewno wasza psychika poczuje się lepiej.