Kiedyś mnie chyba już zgwałcono - ale tego nie pamiętam - Netkobiety.pl

Napisz dokładniej co się stało.

przez cały czas miałam wrazenie że w moim życiu stało sie cos złego.nie wiedziłam co.myslałam ze moze sobie cos uroiłam.a niedawno przezyłam gwałt i wszystko wróciło.jestem pewna ze to sie juz kiedys zdarzyło.nie wiem tylko kto to zrobił.wiem ze to dziwne.nawet zastanawiałam sie czy nie isc do kogos na hipnoze, moze wtedy bym sobie przypomniała.nie wiem.jestem w rozsypce.brzydze sie soba.mam mętlik w głowie.

Gwałt w swojej definicji jest formą przemocy, czegoś co się odbywa wbrew woli, dlatego nie myśl, że brzydzisz się sobą, nie zrobiłaś nic złego, jesteś ofiarą!
Czasem się tak zdarza, że ofiary, które przeżyły coś strasznego wypierają to z siebie, a potem wystarczy jeden impuls, by z całą siłą te strasze zdarzenia wróciły do świadomości. Porozmawiaj z psychologiem, może hipnotyzerem, może z mężem - poszukaj kogoś, kto mógłby Ci pomóc.

nie znam takiego

bardzo dziękuje za rade ale nie moge o tym rozmawiac, nie potrafie.juz samo to że jestem na forum mnie samą zaskakuje.może łatwiej tak?

Jeżeli jestes pewna że ktoś zrobil Ci taką okrutną rzecz to powinnaś zgłosić to także na policję. Człowiek który Ci to zrobił powinnien iść do więzienia. I n ajlepiej skorzystaj jak najszybciej z jakieś konsultacji psychiatrycznej. Spróbuj także porozmawiać z mężem. Ty nie zrobiłaś nic złego. On na pewno zrozumie, przecież jesteście małżeństwem. Powinnaś mieć przy sobie bliską Ci osobę z którą będziesz mogła porozmawiać , wyżalić się czy wyplakać a przecież mąż ci jest chyba teraz najbliższy.

nie mogę powiedziec mężowi bo zrobiła to bliska mu osoba.u nas w domu.boję sie że zrobi to znowu kiedy i jesli  komukolwiek powiem o tym

tylko jak o tym mówić?teraz mam odwage bo was nie widzę.rozmawiamy prze komputer, nie twarza w twarz.

to wszystko prosto wygląda z pozycji osoby doradzajacej.a mnie przeraża samam myśl że miałabym o tym z kims rozmawiac.i jeszcze te wspomnienia z przeszłości.nie rozumiem tego.nie ogarniam sytuacji.czuję sie jak zawieszona w jakiejs prózni.brzydze sie soba.jest we mnie tyle sprzecznych uczuc, że nawet nie do konca umiem je nazwac.

nie oczekuje litosci.ma pani racje,powinnam sie spotkac ze specjalistą.tylko że ja naprawde nie wiem czy się zdobędę na to.

boję się że nawet nie będę umiała zacząć mówić.samo słowo gwałt jest dla mnie...ohydne.boję się pytań, swoich odczuć, reakcji.boję się że puści zapora która mnie pozwala mi jakoś funkcjonowac.wiem że to brzmi chaotycznie.taki jest stan moich uczuc teraz

To na początek pomilczysz. Cisza też niesie sporo informacji.
Rozumiem, że ta zapora potrzebna jest Ci teraz, byś sprawnie funkcjonowała. W czasie spotkania możesz te zaporę trochę zwolnić, a terapeuta nie pozwoli na to, byś wyszła od niego "nie pozbierana".

Wbrew Twym obawom nie jesteś chaotyczna. Rozumiem Cię doskonale. Jasno i klarownie opisujesz swe obawy.

najsmieszniejsze w tym wszystkim jest to że zawsze radziłam sobie w trudnych sytuacjach.pomagałam innym rozwiązywac problemy.stres mnie mobilizował.a teraz?boję się gdy słysze kroki na schodach, albo pukanie do dzrzwi.boje sie ze on przyjdzie znów do nas.

Ten Twój lęk jest naturalną konsekwencją wydarzeń.
Myślę, że Twój mąż, znając prawdę, nie zgodziłby się ani nie pozwolił na jakąkolwiek obecność tego człowieka w waszym domu.

A jak w ogóle sobie wyobrażasz spotkania z nim w twoim domu. twój mąż w końcu zauważy że coś jest nie tak. Będzie Cię gnębił pytaniami o co chodzi a ty go będziesz oklamywać. Tak w ogóle jak taki bydlak może być przyjacielem domu. Nie boisz się że może coś twoim dzieciom zrobić?!

ja nigdy nie lubiłam tego człowieka.mąż o tym wie.co do moich dzieci, to tak, boję się.własnie dlatego nie krzyczałam wtedy, bo bałam sie ze synek sie obudzi, wejdzie do pokoju i sie przestraszy.

w małym miasteczku, gdzie wszyscy sie znaja.uwierz mi, jak pójde z tym na policję, wszyscy będą o tym wiedziec

To zgłoś to w najbliższym mieśćie. A jesteś może ze śląska?

nie, jestem z wielkopolski.wiem ze ukrywanie gwałtu przed mężem nie jest mądre, ale co ja mam mu powiedzieć?oznajmić mu, że pewnego wieczora jego brat przyszedł i stwierdził że na niego poczeka?a potem mnie skrępował, pobił i zgwałcił?jak to sobie wyobrażacie?

nie potrafie!naprawde nie umiem.za swieze to wszystko.wiecie jak będzie reakcja rodziny?uznaja że wymyslam, bo tak naprawde nigdy mnie nie akceptowali

Oczywiście to bardzo ciężka sprawa ,ale na chwilę obecną Twój mąż pierwszy powinien o tym wiedziec.
Potem oboje zadecydujecie co dalej.

oni sa bardzo zżyci ze soba.zawsze byli.jeden za drugim poszedłby w ogien.od razu wiedziałaby cała rodzina.a ja tego nie chce.moja tez by sie na pewno dowiedziała,

A czy za Tobą mąż nie poszedłby w ogień ?

jakie to wszystko popaprane jest.normalnie tez bym komus poradziła pojscie na policje i powiedzenie o wszystkim mężowi.wiem że to śmieszne, alee boję się.naprawde sie boje tego co by sie działo.tutaj naprawde wszyscy o sobie wszystko wiedza, znaja siebie.nie miałabym tu zycia a nie mozemy sie wyprowadzic

To  na chwilę obecną zgłoś się chociaż na terapie.
Nie zostawaj z tym sama. To jest za ciężkie aby samej sobie pomóc.

i unikac spotkan rodzinnych.

Było dokładnie jak u Ciebie. Oczywiście inna sytuacja która mnie zdołowała kompletnie. I dokładnie ten sam schemat myślenia. A u specjalisty początek był kiepski, bo się wstydziłem mówić. Ale uspokajał mnie, zadawał zupełnie neutralne pytania nie zwiazane z sytuacją ani nawet z moją przeszłością. No i na drugim się otworzyłem. Nie zawsze było przyjemnie ale własnie po to są takie spotkania, żeby ktoś obcy-neutralny uświadomił Tobie co źle, jak być powinno, co się powinno zrobić itd. Oczywiście decyzja należy do ciebie. Więc naprawdę spróbuj.

nie jestem gotowa na to jeszcze.za dobrze wszystko pamiętam.zapach, słowa,oddech, nawet sposób w jaki sie ruszał.obrzydliwe to jest, te wspomnienia.sni mi sie to w nocy, a wdzien nie moge przestac o tym myslec.w jaki sposób pomógł ci terapeuta?

Moja sygnatura bardzo dokładnie obrazuje Twoje postępowanie.

juz zrozumiałam

po czesci wiem co czujesz... w innym watku opisalam, ze ja o malo co nie zostalam zgwalcona... i potrafie zrozumiec Twoje obawy, strach, lek... ja do tej pory boje sie mezczyzn, boje sie wieczorow, poznych powrotow do domu(czego unikam). balam sie zadzwonic na policje, mimo, ze mam tam znajomego. wstydzilam sie, czulam sie temu wszystkiemu winna. ale porozmawialam o tym z mama i poczulam sie o niebo lepiej. ale moja mama jest taka moja ostoja na wszelkie zle rzeczy jakie mnie spotykaja...
ale ja jestem singlem, mieszkam sama, nie mam dzieci wiec u mnie to jest inaczej. Kochana, masz meza, ktory Cie kocha, masz dzieciaczki, ktore pewnie szaleja z milosci do Ciebie. musisz dla nich postarac sie naprawic swoj stan psychiczny, przede wszystkim maz musi o tym wiedziec, czym predzej tym lepiej, pozniej moze on pomoglby Ci isc z tym dalej, do psychiatry, na policje... przebij sie ponad strach, powiedz chociaz jemu o tym, naprawde... ja trzymam za Ciebie Kochana mocno kciuki, zebys byla mimo wszystko silniejsza ode mnie i pomogla zlapac tego gnoja! ja mimo, ze potrafilam z nim zawalczyc, to jednak bylam takim tchorzem, ze nie zglosilam tego szczegolnie...

edit:
a maz nie zauwazyl siniakow czy jakichkolwiek sladow tego zdarzenia?:/

nie zauważył siniaków.większosc była w okoicach intymnych, brzuchu.miałam slady na nadgarstkach ale udało mi sie uniknąc pytan.dobry fluid czyni cuda.pytał o slad na twarzy ale powiedziałam ze synek mnie uderzył podczas zabawy.pytał tez dlaczego inaczej chodze, ale tez miałam odpowiedz.uwierzył