Kiedyś mnie chyba już zgwałcono - ale tego nie pamiętam - Netkobiety.pl

dokładnie tak to zrób! !!!
jeżeli TY tego nie powiesz mężowi  pierwsza ... wcześniej czy później ON ! np. przy wódce ... się pochwali zdobyczą !!!.... oczywiście opowiadając swoją wersje ! .....   potem tego nie odkręcisz !   mąż uwierzy bratu ... !

Kingo, 28 to Twoj wiek? Chcesz przez 30 lat albo i wiecej bać się?
Rozumiem, że jesteś z człowiekiem którego rodzina Cię nie akceptuje, że żyjesz w klatce małego miasta.
Dlaczego zamiast siebie chronisz swojego oprawce, brata Twojego męża?
Czy Ty myślisz, że mąż przestanie Cię kochać? Że to poróżni waszą dalszą rodzinę (czy rodzina Twojego meża jest dla Ciebie ważniejsza od tej którą z nim zalożyłaś?!)?
Wybrał Ciebie, daj sobie pomóc- przyrzekał Ci to.
Nie wyobrażam sobie dalej żyć i ukrywać to zdarzenie. Bać się o siebie, o dzieci, o to że dowie się od wszystkich tylko nie od osoby która jest żoną.
Proszę, walcz o siebie!!!

jest pewny, bo widział w jakim stanie byłam gdy wychodził.byłam przerażona, zapłakana a jednoczesnie jakos tak odretwiała

Kinga co do rozmowy z terapeutą może po prostu napisz w domu na spokojnie na kartce to co przeszłaś. Może być chaotycznie, nieskładnie itd. dobry terapeuta będzie wiedział, że jest to dla Ciebie bardzo trudne i bynajmniej nie będzie Cię za to ganił. Strach jest ludzki. Zgadzam się że brat Twojego męża najprawdopodobniej będzie nadal probował Cię zgwałcić. dlatego naprawdę wybierz się do specjalisty. on/ona pomoże Ci podjąć decyzję, przygotuje do rozmowy z mężem, pomoże, być może zorganizuje wspolne spotkanie na którym będziesz się czuła pewniej i pomoże Ci powiadomić męża o gwałcie. Pomyśl o dzieciach. chyba nie chcesz by się do nich kiedyś dobierał. szczerze to jesli Twój mąż stanie po stronie sprawcy to jaki to mąż? pomyśl czy (jeśli faktycznie Ci nie uwierzy) chcesz dalej być z człowiekiem który Ci nie ufa, nie broni Cię. Wiem to wszystko brzmi tak prosto i ładnie. ale życie jest naprawdę brutalne. Wiem jakie są skutki molestowania bo sama je przeszłam więc domyślam się jak się czujesz. Mi też jest trudno mówić o tym co przeszłam, nie mam w nikim oparcia, ale Ty masz szansę dostać oparcie w mężu. Pomyśl, tego się nie zapomina, a skutki takich przejść są naprawde poważne. terapia może Ci pomóc żyć normalnie, cieszyć się z życia, odzyskać wiarę w siebie, szacunek do siebie, który został Ci odebrany. Seks też nie musi być straszny. Uwież że naprawdę dobrze zrobisz jeśli zgłosisz sie do psychologa/ psychoterapeuty. Nie musiesz przecież na wstępie z dokładnością co do sekundy opowiadać co Ci się przydarzyło. Ludzie naprawdę różnie sobie z tym radzą. polecam również inne forum, które zajmuje się stricte tematyką nadużyć seksualnych : survivors.pl może tu znajdziesz więcej informacji, wsparcia. Nie wiem, trzymam za Ciebie mocno kciuki, nie pozwól by ktoś zniszczył Ci życie

Witaj Kinga.   
Też namawiam, abyś o gwałcie powiedziała mężowi!
Niestety, musisz wszystko postawić na jedną kartę, licząc na to, że mąż Ci uwierzy.

Pomyśl, skoro jak piszesz bracia są zżyci, są w dobrych stosunkach, to gwałciciel liczy na to, jest wręcz pewny, że nie powiesz mężowi. W miarę upływu czasu, jeśli sprawa nie ujrzy światła dziennego, będzie to sygnał dla niego, że nadal bezkarnie może "to robić". A okazja zawsze się trafi, skoro bywa w waszym domu. Będziesz żyła w ciągłym w strachu i w stanie ciągłego z jego strony zagrożenia.

Wspomniałaś, że miałaś ślady/sińce na twarzy i mąż to zauważył. Przypomnij mu o tym, jest to jakieś potwierdzenie tego, że się broniłaś przed napastnikiem/jego bratem.

Również popieram radę forumowiczów, pójścia do psychologa.
Masz w podświadomości zakodowany wcześniejszy gwałt, jako mała dziewczynka, bezbronna istotka, która nie potrafiła się obronić- może nawet nie usiłowała, bo nie rozumiała tego zagrożenia.
Teraz też, już jako kobieta nie potrafiłaś się skutecznie obronić, pomimo prób.

Jeżeli nie podejmiesz terapii, to Twoja psychika na tym ucierpi, co odbije się na rodzinie, bo już przedkłada się na współżycie z mężem.

Serdecznie Cię pozdrawiam.   

Wczoraj nie chciałaś słyszeć o spotkaniu z terapeutą. Dziś już to spotkanie planujesz.

Życzę odwagi.

to świetnie, że chcesz się umówić z terapeutą. Na męża przyjdzie czas. Dasz radę. Terapeuta pomoże Ci przygotować się do rozmowy z mężem na ten temat. I nie wątp w słuszność swojej sprawy. Tylko Ty możesz sobie pomóc, pamiętaj o tym

Strach ma wielkie oczy.
NIC ZŁEGO nie stanie się Tobie w trakcie tego spotkania. W jego wyniku także nie.

Weź swój strach pod rękę i idźcie oboje na to spotkanie.

***
Spotkania/terapia pomoże Ci uporać się z tymi wszystkimi uczuciami.

***
Tutaj, na forum, tez jest sporo wątków zgwałconych kobiet. Poszukaj, poczytaj.

widzisz mnie na survivors Upadły Aniele?
dziękuję za tekst o pójsciu ze strachem pod rękę.fajny

no tak.nie do konca wiem jak obsługiwac te fora, by od razu czytac odpowiedzi.jakos to wolno idzie.i jak wogóle wyłączyc te głupie opisy?bo dzisiaj wyswietla mi sie "do zakochania jeden krok" a miłosc to ostatnia rzecz o której chciałabym myslec

moja sytuacja jest zupełnie inna, jestem młodsza i wgl
tu na forum opisałam moją historię możesz poczytać dowiesz się więcej, ja rozmawiam z psychologiem, i pomaga mi to choć nie powiedziałam mu wprost o molestowaniu, jedynie przez książki i wgl

Boże...Upadły Aniele...to straszne co przeczytałam....opisałam wszystko, jak radziłas,trudne to strasznie...tyle emocji.
jak już to opisałam poczułam troche ulge.w koncu to nazwałam.wklejam opis.może wtedy lepiej zrozumiecie, bo ja mam czasem problem z wyrażeniem siebie.
brat mojego męża mnie zgwałacił.przyszedł któregos wieczora do nas i powiedział ze zaczeka na niego(mąż często ma nocki albo delegacje).na początku rozmawiał ze mna normalnie.nigdy za nim nie przepadałam, ale przecież wypada pogadac ze szwagrem.usiadł koło mnie i zaczął mówic o dziwnych rzeczach, nawiązywać do seksu.powiedziałam mu że nie interesują mnie jego zainteresowania w tej sferze,zacząła mówić jak wygladam, że jego brat ma szczęście i tak dalej.zareagowałam.powiedziłam mu że nie życze sobie takich słów.połozył mi dłoń na piersi i powiedział bym nie przesadzała, to tylko takie żarty.próbował pocałowac.kiedy chciałam sie wyrwac, uderzył mnie w twarz.zrobił to tak szybko, że byłam totalnie zaskoczona i zszokowana.upadłam.keidy chciałam wstać uderzył poraz kolejny, w brzuch.zabolało tak, że brakło tchu.uderzył kilka razy,nie mogłam sie ruszyc.wziął pasek (mój pasek od bluzki-lezał w pobliżu, wyjęłam go wczesniej jak sie przebierałam) i związał mi ręce.potem zgwałcił.nie raz.nie krzyczałam.bałam sie ze synek sie obudzi (mam dwójke dzieci), wejdzie i sie przestraszy.próbowałam sie tylko wyrwac,ale za kazdym razem obrywałam.nie wiem ile to trwało.wiem tylko ze strasznie bolało.bałam sie cały czas ze synek sie obudzi.po wszystkim rozwiazał ręce i powiedział przed wysjciem "nikt nie dowie sie o naszej przygodzie prawda?" czuje sie brudna,brzydze siensoba.nie moge powiedziec mężowi.boje sie

napisanie tego nastreczyło mi wiele trudnosci, ale jak juz zaczęłam pisac to nie mogłam przestac.jakby ktos mnie prowadził.dziwne.
jak teraz to czytam mam jeszcze wieksze watpliwosci.maż (sama siebie pytam o to)mógłby mnie zapytac dlaczego nie walczyłam.najbardziej boje sie, ze bedzie sie mnie brzydził.tak jak ja sie brzydze soba.

musze isc do lekarza.nie tylko do terapeuty,ale tez do ginekologa.juz nie krwawie,ale mam wrazenie ze cos jest nie tak.tylko nie wyobrazam sobie żeby ktokolwiek mnie tam dotykał.nawet kobieta ginekolog.to wszystko jest jak zły sen
wogóle nie wyobrazam sobie jaiegokolwiek dotyku.

Jeśli pójdziesz do ginekologa, to od razu powiedz o tym, że jesteś ofiarą gwałtu. Myślę, że to pomoże i Tobie, i lekarzowi w podjęciu decyzji o ewentualnym badaniu.

tak bede musiała zrobic.nie mam najmniejszej ochoty na badanie ale nie mam wyjscia.

cały czas mysle o tym.prawda w niczym mu nie pomoze.zawali sie jego swiat.w koncu to jego brat.nie wyobrazam sobie tej rozmowy.bo niby jak mam mu to powiedziec?że jego brat zrobił cos, co zarezerwowane było tylko dla nas?przeciez wielu męzczyzn odsuwa sie w taiej sytuacji od kobiety, bo juz nie jest "jego".miał ja ktos inny

nie wiem!przeciez taka prawda strasznie boli.czasem lepiej nie wiedzieco pewnych rzeczach

wiesz, nie wiem co mam ci odpowiedziec.bo rozum mówi mi jedno, a serce i emocje-drugie.nie chce nikogo skrzywdzic.

Skrzywdzić? Ty?
Zostałaś zgwałcona przez szwagra, do którego jego brat (a Twój mąż) ma pełne zaufanie. A Ty nie chcesz powiedzieć o tym wszystkim mężowi, by kogoś nie skrzywdzić?

Jedyną osobą, która wyrządziła krzywdę i Tobie, i Twemu mężowi, jest Twój szwagier. Ty, mówiąc o gwałcie mężowi, otwierasz mu oczy na prawdziwe oblicze jego brata.

"Prawda mu w niczym nie pomoże, zawali się jego świat" - na Boga dziewczyno czy Ty się słyszysz ?
Tobie milczenie też w niczym nie pomoże. I czy przypadkiem Twój świat właśnie się nie zawalił ?

Widać, słychać i czuć, że masz mętlik.
Ty sobie wyobrażasz (nie wiem tylko po co), Ty myślisz, że krzywdzisz. Nie można czuć, że kogoś się krzywdzi. Można za to czuć się skrzywdzonym.

I nieprawdą jest to, że nic na to swoje myślenie nie możesz poradzić.
Jeśli wiesz, że Twoje myślenie jest błędne, to możesz to myślenie zmienić. Myślenie jest zależne od Ciebie. Masz na nie wpływ.

Tak sobie myślę (teraz ja), że tej myśli (o tym, że skrzywdzisz męża mówiąc mu prawdę) używasz po to, by tej prawdy mu nie powiedzieć.

juz nic nie wiem.chcesz mi pomóc-dziekuje.to dla mnie wazne.ale chyba muszę odpocząc.mam totalny haos w głowie.juz nie wiem co mam czuc i myslec.pogubiłam sie w tym wszystkim.
napisze jutro.jestem wykonczona

Witam - Kinga - a ja czekam na Twoją rozmowę z mężem - im szybciej tym lepiej !
swoim milczeniem - dajesz przyzwolenie szwagrowi ... na powtórkę z "rozrywki " .... 
nie piszę tego złośliwie ......    działaj !  pierwsza !    to rada - z serca ! ............

nadal mam bałagan w głowie.mąż wyjechał.to nawet lepiej.musze pobyc sama ze soba.wczoraj sie przytulił a ja zesztywniałam.straszne uczucie.nieprzespana prawie cała noc i bicie sie z myslami.umówiłam sie na wizyte do terapeuty.termin za...ponad miesiąc.

pomalutku naprzód...

Każdy ma swoje tempo.

Bardzo mi imponujesz.

czytałam na ty forum stare posty.pisał ojciec zgwałconej dziewczyny.opisał zgłoszenie tego na policję.brak dowodów.kłopoty z udowodnieniem winy,nękanie przez rodzinę sprawców.
ja tez nie mam dowodów.żadnych.po wszystkim dowlokłam sie do łazienki i dłuuuugo kapałam.siniaki juz prawie poschodziły.słowo przeciwko słowu.to było dwa tygodnie temu.
niecałe.

Odpowiedzi Kingi na moje pytania:

Przepraszam, że Cię tak indaguję. Rozumiem, że trudno od razu wszystko wyjaśnić/opisać po detalu i to jeszcze pod wpływem emocji, ale po to są przecież pytania...

Ja na ten moment bardziej rozumiem Twoje zachowanie, że wahasz się opowiedzieć wszystko mężowi.
Wcześniej już coś pisałaś o tym, że cała rodzina ucierpi...stąd było moje pytanie, czy brat męża jest żonaty i ma dzieci.
Niestety tak będzie, gdy prawda wyjdzie na jaw. Szok dla jego żony (mąż gwałciciel), z czasem i dzieci mogą się dowiedzieć o ojcu, szok dla jego rodziców (syn gwałciciel), a przede wszystkim szok dla Twojego męża (brat gwałci jego żonę)!!!

My forumowicze i terapeuta możemy pozostać jedynymi Twoimi powiernikami.
Bo to Ty zadecydujesz, czy nadać sprawie dalszy bieg.
Tak, jeśli chodzi o policję, to nie masz namacalnych dowodów.
Może dojść jedynie do "osądzenia" w gronie rodziny.

Sprawca jest jeden, a poszkodowanych będzie wiele osób z rodziny męża. Już są, tylko o tym nie wiedzą.
Ale bezpośrednio poszkodowaną jesteś Ty. Fizyczne i psychiczne urazy, pozostali tylko obocznie.

Pytanie, czy jeśli nie powiesz mężowi, to jak poradzisz sobie przez lata swojego życia z tą rodzinną tajemnicą, przeżytą traumą?
Pytanie, czy gwałciciel dochowa tajemnicy? Ten niezrównoważony psychicznie człowiek, w razie niepowodzenia, co do dalszych Waszych "kontaktów", może z zemsty opowiedzieć bratu jakąś wymyśloną historyjkę, obarczając Ciebie winą. Zresztą, jeśli powiesz mężowi, to też wymyśli coś na swoją obronę.

Bardzo pokrętna historia.
Serdecznie Ci współczuję.

A nie boisz się, że on może zrobic to ponownie?
Skoro Ty do tej pory nic nie powiedziałaś to może się czuć jakby miał"przyzwolenie"...

Poza tym on juz chyba zniszczył pewną relacje rodzinną, a nawet "stanowczo" ja przekroczył.

nie chciałam nikogo uraziec.za chwile wyjasnie
juz jestem
miałam gosci i sie przeciagnęło
chodzi mi o to, ze z jednej strony jestem ja, a z drugiej-ONI.przecież nie uwierza w to, że on, do tej pory porządny człowiek, zrobił cos takiego.stwierdzą że wymyslam by zniszczyc ich rodzine, a mój mąż będzie miał same problemy z nimi.poza tym potwoornie sie wstydze tego co sie stało.
naprawde nie chciałam nikogo urazic.