Leila01 napisał/a:asuska30 napisał/a:Witam ponownie. Dziękuje za wszystkie odpowiedzi, za te wspierające ale za te krytyczne też bo one dały mi wiele do myślenia. Ważne było dla mnie poznanie opinii osób anonimowych i zupełnie neutralnych. Życzę Wam żebyście nigdy nie musiały stać na takim rozdrożu w stanie kompletnego rozwalenia psychicznego.
No dobrze kochana...ale ak wyszło spotkanie?
Wiedziałam, że ktoś w końcu o to zapyta. Zanim po mnie przyszedł, przed samym spotkaniem ułożyłam sobie w głowie dokładny scenariusz rozmowy. Właściwie to układałam go już w nocy, więc to była tylko powtórka. Denerwowałam się od samego początku. Nie wiedziałam gdzie pójdziemy. Miałam nadzieje, że to będzie park bo wydawał mi się najbardziej odpowiedni do przeprowadzenia tej okropnej rozmowy. On jednak mnie ubiegł. Okazało się, że zamówił miejsce w jakieś knajpce. Była ona kilka kilometrów za miastem. Wchodząc tam byłam lekko zszokowana nastrojem jaki w niej panował. Oświetlenie składało się prawie z samych świec, więc panowała tam lekka ciemnica. Pomyślałam nawet, że to miejsce jest znacznie lepsze. Przynajmniej nie będzie widział jak moja twarz zamienia się w cegłę. Wzięłam menu i zaczęłam udawać, że zastanawiam się na wyborem potrawy. Tak naprawdę myślałam jak ja mu to powiem, jak zacznę, jak on zareaguje. No i tak bym siedziała dalej, ale nagle usłyszeliśmy, że dla jakieś pary zabrakło karty menu. No to on bez zastanowienia podleciał i dał im swoją. Taki z niego dobroduszny człowiek. Nagle patrzę a on niespodziewanie się do mnie przysiada pod pretekstem, że niby będziemy przeglądać razem menu. Ja zrobiłam się jeszcze bardziej spięta. Serce waliło mi jak młot gdy jego twarz była tak blisko mojej. On nagle przysunął się jeszcze bliżej. Myślałam, że nie wytrzymam tego napięcia. Ręce zaczęły mi się trząść. On to zauważył i nawet spytał czy mi zimno po czym swoimi dłońmi ujął moje. Wybrałam pierwsze lepsze danie, tylko po to żeby już wrócił na swoje miejsce. Chciałam zachować jak największy dystans przed trudną rozmową, maksymalnie się wyciszyć. Możecie wierzyć lub nie trudno było mi rozpocząć rozmowę na tak krępujący temat. Z natury jestem nieśmiała i wstydliwa. Skończyło się na tym, że ostatecznie nie powiedziałam mu. Nie mogłam. On tak to wszystko ładnie zorganizował. Cały wieczór mnie rozśmieszał. Spędziliśmy miły czas. Było trochę wspomnień. To on jest tą stroną, która przejmuje inicjatywę. Jest pierwszym człowiekiem, który rozumie moją dziwną naturę. Gdy już mnie odwoził, chciałam wykorzystać jeszcze ostatnią szansę i wydusić to z siebie, ale nie dałam rady. Jak staliśmy pod moim domem, przytulił mnie na pożegnanie mocniej niż zwykle. Ja jednak szybko to przerwałam. W domu około północy dostałam od niego smsa. Życzył mi pięknych snów, cokolwiek to miało znaczyć. Nie mogę na siebie patrzeć. Teraz widzę jak daleko to zaszło. Wiem, wiem pamiętam co pisałam. Miałam to zakończyć, przygotowałam się do tego. Niestety, wciąż pływam w tej samej wodzie... Uznacie, że przecież do niczego nie doszło, nic się nie wydarzyło. Dla mnie wydarzyło się zbyt wiele. Świadomość, że za chwilę to wszystko się skończy jest po prostu niszcząca. Tyle, że ja inaczej nie mogę. Odwlekam to w czasie z wygody i ze strachu, że już nie będzie tych wspólnych rozmów, że znowu zostanę sama. Ewentualny związek jest jednak skazany na klęskę. bo ja nie pogodzę się z jego zawodem. Ja się nawet krępuje jak on usiądzie bliżej mnie, nie mówiąc już o całowaniu czy seksie. Na samą taką myśl dostaje dreszczy. Czasem nie rozumiem dlaczego tak reaguje bo on przecież pociąga mnie fizycznie.
Ps: Przepraszam za długość posta, chaotyczne wypowiedzi, skopaną składnie, ewentualne błędy ortograficzne ale pisałam to pod wpływem silnych emocji i wypitej prawie całej butelki wina. To miało być forum a zrobiłam z tego pamiętnik. Jeśli kogoś uraziłam swoimi zbyt osobistymi zwierzeniami to przepraszam. Spodziewam się ostrej krytyki i potępienia mojego zachowania. Napiszecie jaka to jestem nieodpowiedzialna, infantylna itp. Niestety, będziecie miały racje. Naprawdę nie wiem czemu to napisałam. Może oczekuje, że wylejecie na mnie kubeł zimnej wody. Zresztą, zaczynam się przyzwyczajać do tego, że ostatnio wszyscy mnie potępiają. I absolutnie nie mówię tego tylko o Was. Życie czasem podstawia przeszkody nie do pokonania? Pozdrawiam.
Moim zdaniem, chce się upewnić, czy aby na pewno to nie jest idiotyczny powód (JEST!) + wykazała się niedojrzałością, nieważne, czy podejściem do profesji faceta, (a jednak dalej to ciągnie, nie pisze tylko i wyłącznie o tym, ze nie wie jak mu powiedzieć ) czy do "metody" odmawiania
tak więc tak na dobrą sprawę okazji jest wiele... 
