Ile mozna czekac na kogos???

nastaly czasy gdzie to kobieta bije po glowie maczuga ( faceta ) i ciagnie go za wlosy do jaskini

hejka wszystkim jakis czas temu poznałam faceta to on do mnie pierwszy napisał potem podal nr tel i zadzwonil  i tak gadalismy az do pierwszego spotkania gdy dopadly mnie watpliwosci czy tego naprawde szukam ale one potem szybko minely i zaczelam sie zakochiwac z czasem coraz mocniej ...nasza znajomosc trwala kilka tygodni na poczatku mu chyba zalezalo skoro z wielka ochota chcial sie spotykac ja tez bo liczylam na zwiazek choc nie od razu a on ciagle powtarzal ze do zwiazku jeszcze daleka droga bo  to tylko ból sprawia gdy sie nie uda..ok, rozumiem...chcialam i chce nadal malymi kroczkami nie tak odrazu.....potem to ja najwiecej pisalam smsow on odp kiedy chcial i dzwonil jak mu sie przypomnialo twierdzac ze czasu nie ma bo zajety praca dom rodzina kumple i alko.......mial przyjechac w pewna sobote jak obiecal ale wykrecil sie rodzina i wypicem kilku piw....wkurzylam sie i zasypywalam go dlugimi wiadomosciami jak wazny dla mnie sie staje i ze mialam mu duzo powiedziec ale nie przyjechal wiec to pisalam.....on traktowal mnie jak kolezanke a ja chcialam wiecej....stworzyc zwiazek.....potem gdy mi nie odpisywal przez tydzien i nie dzwonil ...napisalam do jego brata by z nim pogadal ale wiem ze to byl blad tymbardziej ze nie bylam trzezwa gdy to pisalam .....teraz wiem ze zachowywalam sie jak zdesperowana nachalna idiotka, idiotka ktora sie zakochala kolejny raz i kolejny zawiodla na milosci....przeprosilam ich oboje.....czy ja w ten sposob swoim zachowaniem go do siebie zrazilam???? tymbardziej jak w koncu raczyl zadzwonic i powiedzial ze traktuje mnie jak kolezanke a ja takie rzeczy pisze ..co ja wogole robie???......to mu napisalam koniec znajomosci a on odwzajemnil.... kilka dni pozniej zaczelam tesknic ...i pisac ale napisalam ostatnia wiadomosc i niewiem co dalej...wiem tylko ze zalezy mi na nim jak nigdy wczesniej....czy warto czekac dac czas jemu sobie czy zapomniec odpuscic.....on jest niepoprawny sam to przyznal przez tel ....bo nie przyjmuje za bardzo uczuc to dziwny typ....ale ja go chce tylko jego........on sie nie odzywa.....jakbym nie istniala a ja wariuje i nwm co robi. blagam pomozcie nie chce go stracic........:(((((((((((

Witam jestem nowa na forum.
Mam taki problem. Czy jest warto czekać na kogoś kto jest w innym związku...
Kilka miesięcy temu zbliżyłam się z kolegą z pracy. Wspólna praca dużo czasu spędzonego razem no i stało się. Piszemy ze sobą i zapytał czy poczekam na niego rok żeby mógł poukładać swoje życie. Jest w związku z inną kobietą. Są ze sobą 3 lata i krótko przed tym co się wydarzyło między nami kupili dom na kredyt. Może powinnam odpuścić i nie wchodzić nikomu w życie z butami...
Kocham go bardzo ale mam straszny mętlik...
Z jednej strony wyrzuty sumienia że pojawiłam się w czyimś życiu i mogę zniszczyć komuś życie a z drugiej strony chciałabym z nim być...
Poradźcie kobietki co zrobić. Jak widzicie to wy jako kobiety...

Gwoli wyjaśnienia, już zniszczyłaś życie partnerki swego "kolegi", już weszłaś z butami w jej życie.

Co zrobić?
Używać rozumu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Tak to prawda dostałam zaproszenie...
Wiedziałam że jest w związku ale niestety zakochałam się w kimś kto mnie też pokochał. A jeżeli chodzi o czekanie to on potrzebuje czasu na to żeby teraz ogarnąć sprawy z rozstaniem i kredytem który wzięli na dom

Dom jest nieruchomością. Sam sobie nigdzie nie pójdzie.
Można to wystawić na sprzedaż i czekać.
A rozstanie ogarnia się szybko, jeśli nie ma dzieci.
Więc..

Dom z kredytem hipotecznym nie tak łatwo i szybko sprzedać, chyba że i dom, i jego cena jest bardzo atrakcyjna, dodatkowym utrudnieniem jest dogadanie się z współwłaścicielką domu i kredytu, bo bez jej zgody nic z domem i kredytem zrobić nie może. Skoro zaś oboje musieli posiłkować się kredytem, to żadne z nich nie jest na tyle bogate, by udziały drugiej osoby odkupić.
Skąd jednak on wie, że "załatwianie" spraw trwać będzie rok?
Rozumiem, że od dawna w jego (byłym już) związku nastąpił rozdział od stołu i łoża.

Tak Ciebie już kocha ,a kredyt ważniejszy jest - "piorytety"
Gdzie Ci szaleni, szlachetni, romantyczni kochankowie ,
czasy księgowych nastały, i liczykrup ehhh
cóż proza życia ,dialektyka praktycznie - pragmatyczna
przez rok co będziesz robić Autorko ? ,myślisz że po tym roku będzie happy end
Wasza wielka wszechogarniająca "miłość" uświęci krzywdę i otrze łzy tamtej kobiety - trzymanej również dla kredytu i oszukiwanej.
przez miłość nikt nie płacze,płacze się z braku miłości i ze złudzeń o niej.
Piniądz się kręci, nie miłość Autorko ,a Ty dajesz sobie wciskać manianę po prostu i już czekasz wyrozumiała ,otumaniona ,zachwycona odurzona ,dajesz zgodę na kłamstwo z niby zrozumieniem ,
bo kredyt i jakaś przeszkoda no dramat i taki facet rozsądny przecież jest,ogarnięty ,zaradny i przwidujący ,pełnia bezpieczeństwa z nim w przyszłości
Nagroda może być wielka za to czekanie (może nawet z Tobą weźmie kredyt następny)
tak dba o Ciebie i tamtą kobietę,ludzki pan ,
a Ty chcesz w to wszystko wierzyć ,nie możesz niczego sprawdzić, zweryfikować ,
bo już jesteś w pułapce ,musisz wierzyć i ufać ,nie masz wyjścia.
Kredyt - wszystko jasne ,wszyscy przecież zrozumieją Twoje czekanie i poświęcenie wasze.
Skrycie ,sekretnie w tajemnicy ,to też  daje radochę do czasu i emocje,intymność.

Tak, tak, zdecydowanie tu przyda się myślenie
:-D

Facet który jest pewny swoich uczuć sam naprowadza rozmowę, to wychodzi zazwyczaj od niego. Więc gdyby kochał cię to byś to wiedziała i poprostu czuła, nie miałabyś wątpliwości bo on okazywałby ci to na każdym kroku. To że mu zależy na kontaktach z tobą nie oznacza, że kocha. Może bardzo cie lubi, coś go ciągnie do ciebie ale za mało, czuje że czegoś brak i dlatego zaproponował przyjaźń, unika tematu związku itd. Być może jest jeszcze ktoś i się zastanawia, a może gdzieś tam w środku myśli o jakiejś byłej? Trudno stwierdzić co siedzi mu w glowie. Jednak wszyscy wiemy i kobiety i mężczyźni, że gdy jesteśmy pewni że kochamy daną osobę to napewno nie unikamy tych tematów ani tymbardziej nie proponujemy tylko przyjaźni ale wchodzimy w związek.

Generalnie jestem zwolennikiem realizmu, który ludzie w swoich pierwotnych mechanizmach psychologicznych redukcji dysonansu poznawczego, racjonalizują poprzez antagonizację. W ramach tego zabiegu, mój realizm jest brany za pesymizm.
Będę całkowicie szczery z Tobą: nie warto. Nauczcie się, że jeśli druga osoba chce stworzyć z wami relację, to pomimo swojej introwersji czy nieśmiałości, da sygnały wskazujące, że może i z braku odwagi nie umie zrobić pierwszego kroku, ale bardzo chce przenieść to na wyższy poziom. Zmuszanie samej siebie, autorko, czy kogoś do uczuć to droga do poważnych ran psychicznych. Z niewolnika nie ma pracownika - zapewne słyszałaś to powiedzenie. Moje doświadczenie mówi, że jeśli na samym początku nie ma tej iskry, jaka zaskakuje na świecy zapłonowej w silniku (obrazowe porównanie) to nie warto brnąć w znajomość zbyt mocno. Nie mówię też o sytuacji, gdy czekacie na uderzenie pioruna, nagłe olśnienie czy tego jedynego (precyzuje, bo są tutaj takie indywidua, które nie umieją czytać dokładnie gdy coś wyjaśniam, a potem rzucają się na mnie z widłami w ręku, wyłącznie z własnej głupoty oraz błazenady), bo to ułuda oraz droga donikąd.

Ufajcie też temu wewnętrznemu głosu, jakim jest podświadomość czy intuicja (zależy jak nazwiecie), bo bywa, że wyczuwa sygnały ulotne dla percepcji naszej świadomości. Gdy osoba co do której pokładacie nadzieje i tworzycie relacje, stawiam wam przed nosem jedną czerwoną flagę za drugą, a mimo tego ignorujecie to wszystko, to cóż.. jesteście sami sobie winni.