Boję się powiedzieć mężowi że jestem w ciąży... - Netkobiety.pl

zagubiona,  ale mnie tu wieje  brakiem więzi z nim.... takie sytuacje w zdrowych relacjach nie powinny mieć miejsca.

no w telegraficznym skrócie...możnaby to własnie tak podsumowac.

jak to czytam jestem w szoku,
jest jedno rozwiazanie urodzisz i oddaj to dziecko do domu dziecka albo do okienka nadzieji bo z Toba bedzie mialo nie za wesolo.
wiadomo wpadki sie zdarzaja.

"Regulacje prawne w innych krajach

O tym, że sterylizacja jest legalną metodą antykoncepcyjną, wyraźnie mówi prawo m.in. następujących krajów:

Austrii, Danii, Finlandii, Norwegii, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Japonii, Panamy, Singapuru oraz niektórych stanów USA (w pozostałych stanach sterylizacja jest legalna, ponieważ nie jest zakazana)."

Proszę, stworzyłam A sterylizacja mężczyzn w Polsce jest legalna więc jak nie Ty to Twój mąż mógł się jej poddać. Aborcja jest legalna w Anglii.

"nienawiść" to mocne słowo i jest ogromna różnica między "nielubieniem", a "nienawiścią" więc ja się słówek nie czepiam, sama je piszesz.

Tak dla mnie całym światem jestem ja sama. Nigdy nie pozwoliłabym, aby drugi człowiek stał się dla mnie całym światem.

No i proszę. "Nagle" się tyle krajów narobiło z których usług mogłaby skorzystać Autorka... wystarczy chcieć.

Zagubiona, zastanawia mnie ,skąd Ty masz w sobie takie ciężkie podejście do życia.
Idziesz przez to życie z zimną krwią. Dajesz obraz siebie, jako takiej twardej, bezuczuciowej ,pozbawionej emocji kobietę.
Nie wierzę ,że taka po prostu się urodziłaś.
Każdy rodzi się i pragnie kochac i byc kochanym.
Jak to jest ,czy Ciebie ktoś skrzywdził ? Czy mama Cię nie kochała?
Co sprawiło,że masz takie podejście do życia?

Tak, ale tu nie ma mowy o zaspokajaniu czyjejś potrzeby solidarności, bo Twoja ciąża już stała się faktem. Nie sądzisz, że teraz jest trochę za późno na tego rodzaju rozważania? Teraz musisz po prostu wybrać mniejsze zło.

No dziś zamierzam mu powiedzieć. Wrócę z pracy i z nim porozmawiam. On do pojutrza jest w domu więc będzie miał czas na przemyślenie sobie tego wszystkiego....

Zagubiona

czekamy na Twoją relację po rozmowie z mężem. Mam nadzieję, że wspólnie dojdziecie do porozumienia i podejmiecie najlepszą z możliwych decyzję

Pamiętaj,ze nigdy nie ma tak żle,zeby gorzej byc nie mogło..
Trzymam kciuki... Daj znać

strzala daruj sobie te psychologiczne wycieczki bo nie masz racji. Nie kazdy chce rodzic. Nie kazdy kto nie chce dzieci byl skrzywdzony. Nie kazda kobieta ktora woli rozwijac kariere byla niekochana przez matke. Tak to juz bywa ze nie kazdy jest stworzony na to samo kopyto.
Rozumiem podejscie ze sie nie chce miec dziecka. Psycholodzy twierdza nawet ze osoby ktore ich nie chca sa bardziej odpowiedzialne niz ci ktorzy dzieci chca.

Sadie ,nie chodziło mi głównie o to, że  autorka wątku nie chce  tego dziecka.
To jestem w stanie zrozumiec.Lepiej żeby taka osoba nie miała dzieci,niż miałaby je krzywdzic.
Nie rozumiem tylko takiego zimnego podejścia do cudzych dzieci. Nie rozumiem tego, że można bic czyjeś dzieci za wrzaski ,za hałas.
Nie rozumiem, jak można pokochac kogoś ,kto ucieka gdy dowiaduje się o urodzeniu dziecka.
Nie rozumiem,że można udawac ,że nic się nie stało.
I po tym wszystkim uważam autorkę wątku za pozbawioną uczuc,zimną kobietę.

Schematy nie mają nic do tego. To jest biologia. Utartym schematem byłoby np szkoła, ślub, dziecko, dom. I tyle. Pójście do pracy, rozwój kariery - to model nowoczesny. Ale model nowoczesny nie wyklucza chęci posiadania dziecka. Tylko jest to kwestia odkładana na później. Ja mówię o kategorycznym sprzeciwie wobec posiadania dzieci. Niezależnie od sytuacji finansowej czy rozwoju kariery lub jej braku.

Tak naprawdę nie jest to decyzja jak każda inna, choć może się tak wydawać. Niestety jest to bardzo poważny problem w krajach wysoko rozwiniętych. Ale to temat na osobną dyskusję.

yoghurt to jest problem moze dla ciebie ale jakos nie dla mnie. Nawet jesli to zaburzenie to ja go nie odczuwam i nie powoduje ono u mnie problemow.
Poza tym tym sie roznimy od zwierzat ze mamy kontrole nad swoimi czynami. Inaczej bylibysmy tylko kupka instynktow nadal w jaskiniach

Gdyby było jak mówicie, to seks nie sprawiałby takiej frajdy i nie dawał orgazmu, który ma zachęcić do prokreacji.

Owszem dla jednostek nie jest to problem. Jest to problem dla krajów.

cala planeta jest przeludniona ale co tam. Narobmy sobie dzieci zeby problemow kraje wysoko rozwiniete nie mialy
strzala a szarosci dostrzegasz? Nie nie kazda kobieta podejmuje decyzje bo tak trzeba. Te ktore ich nie podejmuja sa nazywane dziwnymi, lub mowi sie ze "maja problemy" Albo mowi sie ze sa egoistkami albo ze sa ozieble uczuciowo

Taaaaaa   widzę ze kolejny człowiek padł ofiarą tłuczenia ideologii rządowo-kościelnej

a ja tak kocham ten kraj, że z tej miłosci zrobię 7 dzieci, by prezydent, premier i reszta wodzów opływało w luksusy...

Akurat jestem wyjątkowym antyklerykałem.....nie trawie czarnych darmozjadów

Polityka prorodzinna była prowadzona bardzo intensywnie ze względu na zimną wojnę. Potrzebne były rezerwy ludzkie w razie ewentualnej wojny - nawet atomowej. Również i stąd wyzwolenie kobiet i równouprawnienie. Wojna i śmierć milionów mężczyzn zmusiły do ich zastąpienia w wielu wypadku kobietami. A że były tańsze w zatrudnieniu, to i się to opłaciło. Ale jak już mówiłem - to temat na osobną dyskusję.

Nikt nie mówi o jakimś posiadaniu dzieci dla zmiany statystyk, ani nic z tych rzeczy. Po prostu chęć rozmnażania się mamy zapisaną w genach....

Uważam ,że każda kobieta ,która nie chce miec dzieci powinna poddac się sterylizacji.
Wtedy nie będzie żadnych wypadkowych "problemów". A jak widac pojawiają się dosyc często, gdyż nieodpowiedzialne "mamusie" nie wiedzą skąd się biorą dzieci...

strzaloa ja uwazam ze osoby nietolerancyjne jak ty powinny byc trzymane osobno zeby nie wszczynaly konfliktow. Na (nie)szczescie nie kazdy moze miec to co chce
Trzymaj sie z dala od moich jajnikow i mojego ukladu rozrodczego, dobrze?

Oj tak się mówi, że jest zapisane w genach Po prostu biologicznie. Ale normalne jest to, że są ludzie, którzy nie chcą mieć dzieci i mają do tego pełne prawo- moim zdaniem .
Cytuję:
"Ja wychodzę z założenia, że jeśli sytuacja finansowa mi na to pozwoli, to oczywiście chciałbym mieć swoje."
A jak nie pozwoli, to nieswoje?
Hehe, żartuję:)
Oczywiście, że sytuacja finansowa jest ważna, przy czym wiadomo, że nie chodzi o luksusy, tylko by dziecko miało warunki do spania, nauki, by miało co jeść. Ale w końcu tego raczej każdy się dorabia, wystarczy być zaradnym, a czasem ma się to i w wieku 20kilku lat Bo są przecież ludzie, których stać na dziecko, ale nie są gotowi.. a np mówią, że za mało mają kasy .. co jest bezsensem, po prostu na razie wolą takie życie , a nie jest to kwestia tego, że na dziecko ich nie stać, po prostu taka ich "wymówka", ale po co , nie lepiej powiedzieć wprost, żę tak się woli? . Przynajmniej tak widze po róznych przykładach. Ważniejsza jest kwestia psychiczna. Jak ktoś nie będzie gotowy psychicznie, to to że ma forsy jak lodu nie zmieni tego faktu. Nie zmieni tego, że ta osoba np nie chce mieć dzieci albo ewentualnie jeszcze nie teraz. A jeżeli ktoś chce mieć dzieci, jest gotowy, to jak dorobi się po 20tce np i będzie gotowy, to nie będzie się zastanawiał.. czy tam później (bo wiadomo, że nie każdy po 20tce bęzie gotowy do macierzyństwa, niektórzy chcą mieć dzieci, ale potem .. bo będzie tego chciał

Co do sytuacji autorki- oczywiście, zawsze jest możliwość oddania dziecka do adopcji. Ale jeśli chcesz, by dziecko było przy Tobie i wiesz, że zjadłyby Ciebie wyrzuty sumienia, to nie rób tego. Ale oczywiście będziesz musiała przygotować się do roli mamy. Myślę, że facet, jeżeli Ciebie kocha, to zaakceptuje sytuację. Wpadka to wpadka, czasem ludzie się zabezpieczają i wychodzi klops. Ja np zabezpieczam się, ale oboje z partnerem wiemy, że mimo wszystko wpadki się zdarzają, nawet z super zabezpieczeniem. Dlatego, mimo tego, że nie stać nas teraz na dziecko, to wiemy, że jakby wpadka już była, to wychowalibysmy je razem. Mój partner od początku też zna moje zdanie o aborcji i wie, że bym jej nie dokonała..i tu też mnie popiera.. a jakby śmiał zmienić zdanie, to bym go wyśmiała, bo znał moje.i myślę, że o takich rzeczach trzeba rozmawiać:)

Owszem-to było złośliwe.

Rozumiem. W moim 25 chcemy z partnerem maks 25 lat (tzn ja wtedy bym miała 25, on 30) . Oczywiście, nie da się przewidzieć czy na pewno się uda, ale będziemy do tego dążyć. Ogólnie czujemy się gotowi (oprócz finansów), ale i tu działamy w tej kwestii(ja szukam pracy, a on lepszej) no i moje zdrowie też nie pozwoliłoby by czekać zbyt długo. No, ale to kwestia osobista, różne są koleje losu. Mój facet starszy jest 5 lat Zawsze mogę z nim na takie i inne poważne tematy porozmawiać i rozumiemy się.
Ale to oczywiście nie do końca na temat:)
Co do tematu jeszcze, to przestań ukrywać tego przed mężem, co to za związek, gdzie takie sprawy przed sobą się ukrywa.. prędzej czy później na jaw wyjdzie.

Wiek nie świadczy o dojrzałości. A i szczęście w życiu jest potrzebne. Ja je miałem. Nawet duże, bo jednak ciągle żyję, choć ile razy niewiele brakowało, to nawet nie zliczę. Niestety, ale jeśli chodzi o kwestie zawodowe to tutaj szczęścia brakuje....

No ale nie ma się co żalić

Sadie ,w sumie to i racja.
Ciężko mi tylko pojac ,że nie można zadecydowac o czymś, zanim to dziecko zostanie poczęte,żeby potem nie było z tego powodu problemu.
Przepraszam,jeśli Cię uraziłam. To nie było celowe.

A ja nie rozumiem dlaczego autorka tematu boi się powiedzieć mężowi. Raz oboje mieli takie samo zdanie na ten temat i maja nadal. Dwa to nie zrobiła tego specjalnie, mało tego dowiedziała się że jest w ciąży nie podejrzewając jej ...
Ja to widzę tak : siadają i zadają sobie pytanie co teraz ? Nikt tu nikomu nie zrobił nic złego, po prostu stało się (szczerze mówiąc mąż mógł poddać się zabiegowi, chyba jest mniej kosztowny niż zabieg u kobiety, a wtedy po każdym seksie 100% pewności, że dziecka mieć nie będziecie). Jesteś w ciąży zatem albo dziecko oddacie do adopcji albo sami go wychowacie. Skoro oboje dziecka nie chcecie proponuje adopcję, na pewno znajdzie się rodzina, która doceni możliwość posiadania dziecka i obdarzy go miłością. A Wy nadal będziecie tylko we dwoje, bez kłopotu.
Może trochę z sarkazmem piszę ale pomyślcie o zabiegu żeby sytuacja się nie powtórzyła. Szkoda mi dziecka, które już jest niechciane. Bo jeśli wiem, że dzieci mieć nie chcę i to nie tylko teraz ale i w ogóle, bądź skoro tak bardzo chcę być z nim, że wyrzeknę się macierzyństwa to poddaje się zabiegowi, chociaż tak na wszelki wypadek namawiałabym partnera, bo wydaje mi się, że to jednak on ma najwięcej do powiedzenia w waszym związku, a Ty zrobisz tak by go nie stracić. Ale czasem może warto furtkę sobie zostawić więc niech on się podda zabiegowi. Skoro taki mądry i dzieci mieć nie chce ... chyba że ma misje opuszczać każdą kobietę, z która będzie w ciąży i najlepiej nie płacić na dziecko bo : ja mówiłem że nie chce mieć dzieci niedorosły facet

Ja bym jeszcze radzila Autorce, jeżeli zdecyduje się na adopcję, szukać już teraz rodziny zastępczej. Wiemy jak działa u nas system adopcyjny i takie pozostawione w szpitalu dziecko wcale nie musi trafić do kochającej rodziny tylko do domu dziecka, a tam już nie jest dobrze. Dlatego uważam, że zawczasu trzeba pomyśleć o takich rzeczach i mieć pewność oraz czyste sumienie, że dziecko rzeczywiście trafi do rodziców, którzy go pragną, a nie do domu dziecka.

Wiele osób pisze oddaj do adopcji, niektóre wprost lub "na około" że autorka to wyrodna matka - ja napiszę tak. Co do faceta????? raczej namiastki faceta to nie jest on wart garści kłaków - ja nawet bym na niego nie splunęła bo w obecnych czasach ja nie uznaję stwierdzenia "wpadka" jeśli dorośli ludzie decydują się na seks to powinni wiedzieć z tego mogą pojawić się dzieci nawet przy zabezpieczeniu koniec i kropka, więc jak sie bzykał to powinien wiedzieć że jest możliwość że zostanie ojcem. Więc twój strach przed powiedzeniem mu o ciąży jak dla mnie jest przesadny bo czego się boisz ????? że odejdzie ????? Jeśli tak to powinnaś dać na mszę dziękczynną że zrobi to teraz a nie za jakiś czas bo w tym czasie zatruje życie tobie i dziecku które wyczuje niechęć "tatusia"
A co do twojego instynktu macierzyńskiego lub jego braku to mam wrażenie że ty  sama go zagłuszasz nie pozwalasz sobie na uczucie do nienarodzonego dziecka dlatego że boisz się że gdy on każe ci wybierać on albo dziecko to wybierzesz faceta. Myślę że powinnaś powiedzieć mu o dziecku i nie pozwól żeby namiastka mężczyzny podejmowała za ciebie decyzję która odbije się na całym twoim życiu. Bo jeśli przez jego naleganie oddasz dziecko to do końca życia będziesz cierpieć i czuć się jakby umarła połowa ciebie samej , a nie masz pewności że za jakiś czas znowu nie zajdziesz w ciąże i co znowu oddasz maluszka?????

Luminita zgłoś się do Autorki może zaadoptujesz jej dziecko??

Teo dziękuje Ci za rade , ale jak będę chciałą adoptowac dziecko to wiem gdzie mam się udac , nie potrzebuje ani autorki postu ani Twojej cennej rady.

ja bym ak nie przesadzał.Moze kiedys nie dojrzał do dziecka i dał noge ale teraz moze byc całkiem inaczej
sam kiedys nie chciałem miec dzieci,ale jak juz sie ttrafiło pierwsze to sie zakochałe w dzieciach i bym chciał jeszcze i jeszcze.....
niesety choroba zony wyklucza taka mozliwosc ,ale ludzie sie zmieniaja,dojrzewaja do pewnych rzeczy i moze tak jest z jej chłopem?
powodzenia