Czujesz się samotna ? Napisz do mnie.

HEJ MISSNOWEGOYORKU

Kiedys gdzies chyba na forum przeczytalam takie zdanie : Sztuka zycia polega na smianiu sie z samego siebie, przynajmniej wtedy zycie nie jest nudne" chyba cos w tym stylu, pewnie je zdeformowalam, ale juz nie wazne, nie chce mi sie teraz szukac tego zdania, ale mam wrazenie, ze to troche pasuje do ciebie!
Wlasciwie, ty tak naprawde nie jestes z samotnych, roztkliwiajcych sie nad soba ludzi.... umiesz opisac z humorem to co cie boli, a nie kazdy to potrafi... sztuka smiania sie z samego siebie? Niezle z tymi malpami i krowami!

No a mnie sie ostatnio tez dostalo! I tez smialam sie z siebie samej, chociaz tak naprawde bylam w srosdku stlumiona przez stres....
TYdzien temu podjelam nowa prace, dosc powazna w ubezpieczeniu dla studentow... To moja branza, ale! nigdy jakos nie mialam szczescia kontraktu na czas nieokreslony, bo o to bardzo ciezko nawet we Francji, gdzie jest moje zycie. No i wyobraz sobie, trzy dni pracy, gdzie trzeba wszystko dobrze zapamietac w sensie takim bardzo praktycznym, na przyklad gdzie sa drzwi wyjsciowe ( pracujemy w duzej sali w systemie amerykanskim, czyli sa biura ale nie odzielone zadnymi drzwiami, to wszystko jest w ciaglosci szyb i przestrzeni ), no i juz wychodze po skonczeniu i nagle obok mnie wyskakuje dyrektor, ja tam go nawet nie zauwazylam, ale lece do drzwi wyjsciowych, ale widze trzy zamiast jednych! No i oczywiscie jak to ja, zawsze musze strzelic gafe! Mowie wszystkim grzecznie "do jutra!" no i otwieram drzwi, ktore sa skladem elektrycznosci!!!!! Oczywiscie, wszyscy w smiech, ja sie patrze i co? Kurcze, zaczelam sie z siebie smiac mowiac : " Sory, to normalne ze mna!" No i az dyrektor wkroczyl w moja obrone mowiac, "No juz przestancie sie nasmiewac z nowej kolezanki!! ma prawo sie pomylic"... ale do dzisiaj jak mnie widzi to sam sie fajnie ze mnie smieje...

Szczerze mowiac, nie lubie stawac sie klaunem, ale to silniejsze ode mnie.... i zawsze mam jakies dziwne smieszne sytuacje...

Tak na boku, tez czuje sie samotna, ale nie rozkliwiam sie nad soba, mysle, ze czasami samotnosc ma dobre strony, i rozumiem rowniez ze ona dotyka wszystkich, tych fajnych zadbanych kobiet, ktore sa oczytane, elegancke, po 4O tce!

CIEPLO POZDRAWIAM
LESZCZYNEK

MISSENOWEGOYORKU

Bo tak naprawde, to kim my jestesmy, by kierowac zyciem innym obarczajac ich jakas tam krytyka lub kategorycznym zdaniem?
Wydaje mi sie, ze takiego prawa nie ma nikt.

Jedynie nasze ucho jest tutaj wglebione i nasza wrazliwosc...

Chyba dzisiaj nic mnie juz nie moze zaskoczyc... a historie ludzkie sa takie skomplikowane jak nasza ludzk anatura, wiec spoko!
Placzesz a ja ci podam chusteczke, smiejesz sie posmieje sie  ztoba a najwazniejsze, zeby jutro bylo lepsze...

Leszczynek

missnowegojorku- wiesz, relacje z innymi fajnie uwidaczniają się na terapiach grupowych..Tam możesz swoje myślenie i przekonania zweryfikować na podstawie tego jak odbierają Cię inni..Pewnie jest tak, że masz jakiś pogląd na tą sprawę, wydaje Ci się, że doskonale wiesz jak inni Cię postrzegają  i taka konfrontacja  w grupie może być dla Ciebie bardzo rozwojowa i ważna.
I może pokazać Tobie, że nie jest tak jak myślisz.
Mówię to na własnym przykładzie- widzę siebie jako osobę pewną siebie, nie mającą problemów interpersonalnych, a dowiaduję się, że np. buduję dystans i nie każdy ma odwagę do mnie podejść...
A jeśli nie terapia to szczera (!) rozmowa z kimś bliskim. Trochę dziwi mnie, że terapeutka nie ma żadnych myśli, spostrzeżeń na ten temat..
Leszczynek- historia z drzwiami super

W ogóle w moim przypadku, jak to  postrzegam z perspektywy czasu, terapia grupowa dała niewiele. Fajnie czułam się z ludżmi z terapii, a potem znów była jedynie codzien na samotność. Próbowałam kontynuować niektore relacje z niej, po zakończeniu. ale nie udało się nawiązać dłyużej trwających znajomości.

Piszesz, że  "fajnie czułaś się z ludźmi w grupie", a jak oni czuli się z Tobą ?? Czy tym osobom mówiłaś szczerze o tym, że relacje z innymi nie dają Ci satysfakcji ? że jest to dla Ciebie duży problem ?

Tęczowa,
gdzie jesteś?W końcu to Ty założyłaś te wątek w jakimś osobistym/tak mniemam /celu? Nic nie mam przeciwko ostatniej dyskusji ,ale uważam ,że zaszła ona już tak daleko i ograniczyła się do niewielu osób,że nie starcza miejsca dla innych.Co Ty na to?

Dobry wieczor,
Mysle, ze trzeba podziekowac Teczowej, bo skupila fajne osoby!!!

No jak tam po tygodniu ? Moja kochana missenowegoyorku,
no bo ja juz za toba tesknie!

Powiedz jak sie czujesz, czy cos fajnego sie wydarzylo?

LESZCZYNEK

Szkoda, ze jestesmy daleko, bo chetnie bym podzielila sie moja adrenalina, by pogadac o wszystkim...
Co planujesz na week end?

leszczynek

Kuku,
Moj tydzien byl na wysokich obrotach!

5 ta wstawanie, 6 ta wychodzenie, 8 ma praca! 18 ta powrot i szczescie bo widze mojego malego aniolka diabelka, synka 2 i pol roczku, ktory ma na imie Julian! Jak z Czerwonego i czarnego  u Sthendala!

Przeczytalam wszystkie jego romansidla i w toku moich studiow zakochalam sie w jego literaturze, stad to imie!

A jak mialam w koncu blogoslawienstwo wyzsze, bo po kilku poronieniach, lekarze juz mi nie dawali szansy, pojawilo sie to wymarzone! Bardzo sie  balam, bo wiadomo, juz sie zblizalam do 4O tki!
No i tak sobie zorganizowalam ciaze, pomiedzy badaniami zwyklymi i niezwyklymi, bo bylam okazem srogiego zagrozenia ciazy, z profesorami, roznymi tam lekarzami, no to doszlo w koncu do tego, ze go zobaczylam, a byl taki sliczny!!!

A dzis to moje male jest jak blyskawica, jak maly wampirek i juz taki madry, smieszny, non stop cos tam sobie robi obok z tymi jego zrecznymi raczkami i czasami tak sie zastanawiam : no bo jak musialam lezec pierwsze trzy miesiace i mialam zastrzyki w brzuch, to byla dla mnie ogolna klapa, nie moglam pracowac, nic dzialac no to non stop czytalam, ja po prostu jadlam ksiazki!!!!

Gadalam sobie do niego sama, glaskalam brzuch i tylko zamawialam przez internet nowe dziela!!!
Dzis moj maly synek mowi : A gdzie jest mama? mama czyta????
no i juz tak zostalam dla mnie ta czytajaca mama!

pozdrowienia

Leszczynek

Leszczynku, pieknie piszesz o swoim macierzyństwie... Literacko... Poetycko...
Ach, te małe urwisy, ja pracuję jako opiekunka do dziecko u mojej młodszej siostry (młodszej o 8 roków !!!). Tak się złozyło, że mnie Los poskąpił pociechy, ale prawie mam aż dwie... 4-latka siostrzeńca, który zwiedza ze mną świat kultury i niespełna dwuletkę moją Papi, którą zajmuję się codziennie od 7 do 15... Hłe, hłe, dziwne ale tak jak Ty wstaję o 5, no na szczęście kończę szybciej...

Tak oczywiście, oglądałam Melancholię...

Ponoć można nie być samotnym,a czuć się osamotnionym... Trudne są te sprawy związane z samotnością... Moja siostra zalozyła naprawdę szczesliwą rodzinę, ma męża, z którym obydwoje są domatorami i lubią razem spędzać czas, dwójkę fajnych dzieci, które kocha bez reszty i mam wrażenie, że nie jest samotna, nie tęskni do koleżanek, być może kiedyś to się stanie...
Ja, jestem od niej o 8 lta starsza i zostałam "starą panną" - jak mówiła moja babcia, w życiu "robiłam karierę", znam mnóstwo ludzi (podkreslam "znam" co nie oznacza, że znaczą coś w moim codziennym życiu), lecz nie mam bliskich koleżanek, czynię próby zaprzyjaźnienia się, lecz mam wrażenie, że nikt nie pragnie tego poza mną, może cos ludzi odpycha ode mnie, nie wiem...Chyba jestem za poważna, nie lubię błahych rozmów i sztucznych uprzejmości...Czuję się osamotniona...chociaż teoretycznie jestem blisko z mamą, opiekuję się dziecmi siostry, ale nie mam przyjaciół...

Nie wierzę, że idąc z dzieckiem na plac zabaw, nie znajdzie się NIKT, abyś mogła zagadać...tak jak nie wierzę, że wszystkie bawiące się w piaskownicy dzieci tworzą zamknięty krąg i Twoje dziecko pozostanie niezauważone..A jeśli nawet, to pójdziesz raz, drugi, kolejny i w końcu jakaś relacja zostanie nawiązana...
Szukałabym w necie dziewczyn w podobnej sytuacji, wiem, że są organizowane spotkania, imprezy, wyjścia właśnie dla osób takich jak Ty. A jeśli takiej grupy nie ma, to ją stwórz..może zacznij od portali dla mam..?
powodzenia

Pozwalam sobie wypowiadać się na temat nawiązywania relacji, samotności z prostego powodu- temat dotyczy również mnie.
W ogóle nie odniosłaś się do moich bardzo konkretnych i myślę, że nie wymagających wielkiego wysiłku propozycji. Próbowałam zwrócić Twoją uwagę na coś, na co może sama byś nie zwróciła, dać jakiś punkt zaczepienia..
Czy jest jakaś granica wieku, do której łatwo nawiązać trwałe relacje, a potem już nie ?? Znasz instytucje Uniwersytetów 3Wieku ?? Wiesz, że wiek tutaj nie ma żadnego znaczenia ?? Przecież to bzdura co piszesz.
Całe Twoje życie daje Ci okazję do poznawania ludzi. Tylko od Ciebie zależy co z tym zrobisz...I myślę też sobie, że jesli ktoś ma pragnienia i potrzeby o których tutaj piszemy, a jednocześnie jest wycofany i nie robi nic co by pomogło w spełnieniu tych potrzeb, to być może wcale nie chce zmian. Może boi się odrzucenia, rozczarowania, więc lepiej wynajdywać usprawiedliwienia pt"jestem za stara, mieszkam w małym mieście" itp. itp.
Powiem Ci co ja robię, by poznawać nowych ludzi. Wykorzystuję KAŻDE miejsce, każdą sposobność. Traktuję to jako mój cel, bo jest moim celem. Jesteś nieśmiała-zacznij od internetu. Mi udało się poznać fajną dziewczynę na stronie z lokalnymi ogłoszeniami. Szukała kogoś do pogadania, wyjścia do kina etc. Skoro jest to dla Ciebie tak istotne, to działaj, rób coś w tym kierunku i zostaw te swoje "za stara, za trudno".
Jak mawiała moja terapeutka" żeby coś zmienić, trzeba coś zmienić"

Witam. Piszę na tym forum po raz kolejny... Może tym razem ktoś ze mną porozmawia?  Dlaczego w dzisiejszych czasach mamy tak dużo młodych samotnych ludzi? Może ktoś pamięta lata 70-te i 80-te ubiegłego wieku? To w końcu nie 100 lat temu!  Czasem cieszę się ze swej zaawansowanej dojrzałości. Z wieku przed emerytalnego! Choć wiek słuszny, to nie chwaląc się, nie wyglądam i nie czuję się na swoje latka...Tylko doświadczenie życiowe spore! Czekam na odpowiedzi i pozdrawiam samotnych!

Witam ,chcialo by sie napisac -jak to to dobrze ze nie jestem sama ,ze tak duzo kobiet jest samotnych,i ja tez.W skrocie moja historia----jeszcze miesiac temu nie zdawalam sobie sprawy jak bardzo jestem samotna ,zaczelo sie od tego ze miesiac temu u meza zdiagnozowano raka ,choroba jest zaawansowana i ma male szanse na dlugie zycie.I tutaj zaczyna sie moj osobisty problem ,mieszkam po za granicami kraju,przyjaciol prawie zadnych,i tylko samotnosc .Zdalam sobie sprawe ze nawet nie mam z kim porozmawiac o wszystkim i o niczym .Moze ktoras z pan zechce i ma ochote porozmawiac,chetnie nawiaze znajomosci a moze i przyjaznie.

Czytam posty  dziwię się , że tyle jest młodych , którzy są samotni . Ja mam 62 lat , jestem wdową i też jestem samotną. Czekam na kogoś z kim bym urozmaiciła swoje życie ale to nie jest takie proste. Jestem przepełniona goryczą i szukam w horoskopach swojego szczęścia , które nie nadchodzi. Czy naprawdę los nie może złączyć dwie połówki z sobą, które są samotne? Może ktoś odezwie się do mnie.Jestem z lubelskiego.