Jestem żoną wojskowego...

Brzanko26, bardzo proszę, abyś zamiast zasypywać nas kolejnymi raportami dotyczącymi tego wątku, po prostu odebrała pocztę. Tam jedna z moderatorek przedstawiła Ci wspólne stanowisko redakcji forum i propozcyję rozwiązania problemu. Jeśli się z nami tą drogą nie skontaktujesz, to niestety nie będziemy mogły pomóc.
Pozdrawiam, Mod. Olinka

Doszlem tylko do polowy tego twórczego postu i muszę przyznać, że podziwiam wyobraznie autora

Wracając do tematu. Jeżeli byly sygnaly jeszcze przed zawarciem ślubu cywilnego nie bardzo rozumiem autorkę tematu na co liczyla po ślubie, że się zmieni na lepsze???  Czyżby decyzja nie byla do końca przemyślana??? Co tak naprawdę kierowalo autorką tematu wiążąc się z tym facetem??? Moim zdaniem jeżeli są jakiekolwiek wątpliwości powinno się wstrzymać od ślubu kościelnego, który wiąże na cale życie, a nie widzę sensu, aby świadomie się pakować w tą "instytucję"  Mundurowi z racji wykonywanego zawodu są ludzmi na ogól trudnymi, dominującymi, twardymi, ciężko okazującymi uczucia ludzmi, bardzo często przynoszą pracę do domu, muszą odreagować najczęściej nadużywając alkoholu, a to ma bardzo niekorzystne skutki dla związku. O ile kadrę oficerów starszych dotyka to w mniejszym stopniu, o tyle u mlodszej kadry dochodzi jeszcze szereg innych czynników które mają wplyw na ich zachowanie, ale to nie jest regulą i nie wszystkich to dotyczy!! Wspólczuję autorce tematu, sytuacja nie ciekawa i to na samym początku wspólnej drogi życia. Mam nadzieję, że podejmie dla siebie wlaściwą decyzję i będzie szczęśliwa,tego serdecznie Jej życzę.

Kim jesteś ? Tak sobie tylko zmyślasz czy ją wyszpiegowałeś i przeglądałeś prywatną korespondencję? Za długo siedziała przy komputerze zamiast sprzątać ?
A wątek dotyczy wrednego męża więc co mają do tego i kogo interesują jakieś przygody przedmałżeńskie Brzanki. Widać nie miały one żadnego znaczenia skoro ludzie się pobrali.

Witajcie dziewczyny,
podzielę się z Wami moją znajomością z pewnym wojskowym sił specjalnych, ojcem 12-letniej dziewczynki, przyszłym rozwodnikiem i świeżo upieczonym ojcem miesięcznej drugiej już córeczki (z panią, z którą podobno ma się rozwieść). Generalnie nasza znajomość jest bardzo skomplikowana, pełna po 6 miesiącach zazdrości, wzajemnych pretensji i podejrzeń. Jak sam oświadczył- każdy w TYM wieku i po TAKICH przejściach (ja mam 30, on 36 lat) musi myśleć o tym, żeby jemu było wygodnie i komfortowo. Ta znajomość to ciągłe wyjazdy mojego Kolegi, rzadkie komplementy, skupianie się na sobie i egocentryzm. Każda próba wyjaśnienia czegoś lub domagania się wytłumaczenia jakiejś błahej kwestii kończy się stwierdzeniem, że "generuję problemy"."stwarzam" i moje zachowanie staje się męczące. Wszystko było piękne tylko na początku, K. jest osobą niewątpliwie po przejściach ale dla mnie, jako kobiety potrzebującej uczucia to za mało..skońcyzły się "Skarby", Słoneczka" i "Kochanie". jest wymawiane sucho imię, bezosobowa forma, ewentualnie, gdy czegoś chce miły epitet...Jak sam stwierdził- taką ma specyfikę pracy, nigdy ie był wylewny i na pewno się nie zmieni. Najgorsze jest to, że ja mam już męża- osobę najukochańszą na świecie, można powiedzieć, że ideał (nie żartuję, mój Mąż taki właśnie jest). Mimo wszystko ciągnie mnie do tego drugiego..wiele razy płakałam już przez niego, fakt o 2-giej córce taił przede mną 5 miesięcy! To ciągłe gonienie za kimś, kto stanowi wyzwanie, dla kogo staram się być najlepsza, choć nie zasługuje bo wiem, że prędzej czy później ta znajomość się skońćzy. ..Poznaliśmy się 4 lata temu, potem on wyjechał, ja wyszłam za mąż, on się ożenił, z panią porucznik, a teraz rozwód jego. Spotkaliśmy się po tych 4 latach i zaiskrzyło. Wiem, że to okropne co robię ale nie potrafię przestać. Czy jest jakieś wytłumaczenie dążenia do autodestrukcji? Jestem osobą niezależną, ładną, mam dobrą pracę. Gdzi epopełniam błąd? Pomocy:(

Witam
Jestem żoną żołnierza. Mój niedługo wyjeżdża na szkółkę podoficerską. Wiem, że jest to konieczne żeby utrzymał się w pracy ale ja mam milion obaw. Mąż niestety nie jest osobą zupełnie godną zaufania. Nie będę wdawać się w szczegóły co dokladnie na to wpłynęło. Tak czy siak on niedługo wyjedzie a ja boję się, że wtedy wydarzy się coś złego. Nie wiem co się dzieje na takich szkółkach, jak wygląda tam życie, daleko od domu gdzie można robić co dusza zapragnie a żona i tak się nie dowie. Boję się że mąż popłynie i po prostu znajdzie sobie tam kogos, na raz albo na dłużej. Wiadomo jak jest poza domem,wystarczy troche swobody, alkoholu i tyle... Nie wiem jak sobie z tym poradzić, kocham go ale wiem,że w pełni ufać nie mogę... Czy mąż której z Was przeszedł taką szkółkę i wie jak to tam wygląda? Pozdrawiam

Aha i jeszcze jedno
z wojska zrezygnowałem z myślą o niej ale ale to i tak nic nie dało

Majka, też się uśmiałam, gdy przeczytałam to, co napisał były wojskowy, który za dwa tygodnie uwolni się od żony psychopatki. Czyli że za jakies dwa tygodnie on ruszy na łowy- dziewczyny, proponuję więc uważać na byłych wojskowych.

To chyba dobrze że pan wojskowy zdecydował się na rozwód, robi dziewczynie przysługę, jej na to nie było stać. Ale przynajmniej Brzanka 26 uwolni się od "mężusia".

Właśnie. ..nic nie jest ani czarne ani białe. Poznalismy jedna strone (czesto sie na to
zwraca na uwagę na forum)
Tutaj mamy moze okazję sie przekonać jak wyglada (ło)? to z drugiej strony
To może być ciekawie. ..

"ale w każdej grupie
społecznej znajdzie się jakaś czarna owca czyż nie? a że wojsko jest
największą dlatego najbardziej to widać"

jakbym słyszała swojego męża ..... jestem pewna, że odezwał się mąż autorki! Jestem w związku z wojskowym 13 lat, po ślubie 8. Wiele czynników wskazywało przed ślubem, że to nie jest dobry kandydat na męża, jednak on skutecznie mnie urabial, uzaleznial od siebie i dawał do zrozumienia, że bez niego sobie nie poradzę ....

chętnie opowiem Wam swoją historię, jednak nie wiem czy jeszcze tu ktoś zagląda.

Zaczęłam przeczeshwac net i szukać podobnych przypadków do mojego, poszłam po rozum do głowy i od jakiegoś czasu przestałam się winić, uważać, że wszystkie kłótnie to tylko i wyłącznie moja wina, bo jestem beznadziejna ...

Niby tak, ale mam dużo koleżanek, które mają mężów wojskowych i aż nóż się w kieszeni otwiera jak opowiadają co to za lajzy sama osobiście kilku znam .... wiem jak do siebie odnoszą się, nie mają szacunku. To specyficzna grupa społeczna i żeby się w niej znaleźć, zrozumieć to trzeba takim się stać ....

To od początku zacznę ....

Jesteśmy parą 13 lat, 8 w małżeństwie. Mamy synka 3 letniego i córkę 6 letnia.
Zacznę o sobie, wychowalam się w normalnej rodzinie, ktora nie wyróżniała się niczym
nadzwyczajnym. Kłótnie były jak w każdej normalnej rodzinie. Oboje rodzice pracowali.
Kasa się nie przelewala, nie byłam z rodzeństwem rozpieszczana. Głowa rodziny był u nas
tata, do niego należało ostatnie zdanie, ale mamie to pasowało, byli raczej zgodnym
małżeństwem, dobrali się.
Mąż pochodzi z rodziny podobnej do mojej. Poziom inteligencji, zwyczaje kulturowe,
zainteresowania.
Więc klasyczny model rodziny.
Jego rodzice też oboje pracujący. Ojciec męża alkoholik, matka była tak na prawdę matka i
ojcem dla swoich dzieci (tu drobna różnica).
Poznaliśmy się na początku jego kariery żołnierskiej.
Był czułym, lubiącym spędzać ze mną czas chłopakiem. Tesknilismy za sobą, bo
mieszkaliśmy w innych miastach, spotykaliśmy się głównie w weekendy. Był dobrze
wychowany, wiedział czego w życiu chce, dążył do swoich celów i wszystko mu się
udawało. Do tego był spokojnym nie szukającym przygód młodym mężczyzną. Bardzo
poukładane miał w głowie. Od zawsze pragnął mieć żonę, dzieci. Do tego dżentelmen,
szanujący innych ludzi. Miał super kontakt z ludźmi w różnym wieku. Był lubianym i
pomocnym człowiekiem. Koleżanki, babcie mówiły, że zlapalam Pana Boga za nogi. Do tego
był wrażliwy i czuły na krzywdę innych. Miał swoje kompleksy, o których potrafił rozmawiać.
No po krotce ideał. Zakochałam się po kilku spotkaniach .... A do tego przystojny i dobrze
zbudowany, wysportowany facet. Koleżanki zazdroscily mi go ale kibicowaly. Koledzy
mówili, że równy gość. Cóż więcej chcieć? Nie istnieją tacy mężczyźni pomyślałam, że
lepiej trafić nie mogłam. I w sumie nadal myślę podobnie gdyby nie drobne zmiany, ale o
tym pisalam.
A ja? ja?? szalona, zabawna lubiąca się bawić dziewczyna. Pomimo masy kompleksów i nie
za duzego poczucia własnej wartości byłam uważana, za spoko babke. Zawsze miałam
dużo znajomych, bo miałam podobne cechy jakie wymienilam powyżej. Każdy mógł na mnie
liczyć, co nie zawsze do mnie wracalo, ale starałam się o tym nie myśleć, bo jakoś nie
umiałam dawać i rzadac tego samego w zamian. Przyjaźń polegała dla mnie na
bezinteresownym oddaniu (co ludzie wykorzystywali).
Mąż ciągle mi to wspominał, że inni mają mnie w dupie a ja każdemu pomagam.
Nie uważałam się za powyżej przeciętna dziewczynę, byłam zawsze jajcarska, wesoła
osoba. Więc w sumie ludzie mnie odbierali jak pewna siebie.
Więc byliśmy strasznie podobni do siebie. Oboje lubilismy sport, spacery, wycieczki,
aktywność ponad wszystko.
Ja szczupłą wysoka, on wysoki postawny, wizualnie też para jak z obrazka
Moi rodzice od razu go polubili, zaakceptowali (pierwszy facet z którym nie robili mi
problemów, od razu uznali, że idealny hehe). Jego rodzina początkowo miała do mnie
dystans. Mama przyjęła do wiadomości, że jesteśmy parą ale ostrzegała syna, że mogę nie
być partia dla niego (nie wiem czemu, bo byłam szczera i wesoła? później przyznała, że nie miała racji po lepszym poznaniu mnie).
Tak sobie żyliśmy w idealnym pielegnujacym związku.
Kłótnie były, wiadomo ale zawsze wszystkie kończyły się tym, że to ja wyciagalam rękę do
zgody, nawet jak nie czułam się winna. Ale on się nie odzywał, ja trajkotalam i jak już podjął
wyzwanie rozmowy, wszystko sprowadzało się do tego, że ja spowodowalam taka a nie
inną sytuacje. Odbijał piłeczkę, że faktycznie ja czułam się winna, choć wcześniej myślałam
zupełnie inaczej. No ale on wydawał mi się mądrzejszy, lepszy i na pewno miał rację. Ja
młodsza, mniej doświadczona, zyjaca w harmonii, no nie znałam życia ...
Ogólnie dobrze nam było że sobą, choć wkurzalo mnie, że dla niego zrezygnowałam ze
swojego życia.Klasyczny model dziewczyny Miłej ...
Ja osoba raczej towarzyska, on domator (co niby zaletą na męża). Wiec czas coraz częściej
spędzaliśmy sam na sam albo z rodzinami. Wyciszal mnie.
Często się obrażał, oczywiscie ja za nim latalam. Czasami potrafił się na mnie wydrzeć, ale
tłumaczyła go tym, że mial powody. Bo zrobiłam coś nietaktownego np.
Zamieszkalismy razem od razu po slubie, zupełnie w innym mieście gdzie się
wychowywalismy. On swoich znajomych zostawił dawno temu jak opuścił rodzinne miasto,
więc głównie czas spędzaliśmy z moją paczka.
Ale po ślubie i moja paczka przestała go interesować. Kręcił nosem by nie jeździć na
spotkania, że musimy się sobą nacieszyć etc.
Ja tęskniłam za swoim dotychczasowym życiem on tego nie rozumiał. Powtarzał masz
teraz swoją rodzinę, mnie i nie powinnam potrzebować innych ludzi. Walczyłam z tym
ale wtedy tak się wkurzal, że wojna na całego szybko przestałam się stawiac, chcąc
zachować dobre relacje z mężem podporządkowywalam się .... zajelam się domem i praca,
spotykałam się ze znajomymi tylko gdy byliśmy w moim rodzinnym mieście. No i w pracy
kontakt z ludzmi, mam fajna zaloge.
Wtedy koleżanki się mnie pytały dlaczego nie mam dla nich czasu (większość już też
mężatki), no i ja się wykrecalam, że dom, praca, że odległość.... ale one znaly mnie i czuły,
że to wpływ męża. Twierdziły, że jestem zupełnie inna osoba. Już nie śmiałam się, nie
byłam wesoła jak kiedyś. Pilnowałam się z tym co robię i mówię. Wygladalam na wypalona.
Ale byłam szczęśliwa, miałam to co chciałam. To co razem dla nas najważniejsze.
Urodziła się corka i po kilku tygodniach zaczął się pierwszy dramat, że jestem beznadziejna,
że do niczego się nie nadaje, że nie radzę sobie z dzieckiem etc. Tlumaczylam go, że jest
zmęczony, dziecko daje nam popalić, on pracuje, nie wysypia się, a zawsze pomagał mi we
wszystkim. W wychowywaniu dziecka, prowadzeniu domu, obowiązki po równo zawsze.
Minął zły czas, córka podrosla, było fajnie. Do następnego kryzysu gdzie już słowa z jego ust
to były poniżenia. No ale ja czułam się beznadziejna i tlumaczylam sobie, że ma prawo się
na mnie wsciekac. I ciągle miałam obraz przed oczami tego cudownego faceta, a ja taką
brzydka, niezaradna kobieta w porównaniu z nim ... zawsze brakło mi poczucia, że jestem
silna, że coś znacze. Nie czułam się kimś, on mial pozycję, uznanie, ludzie to szanowali. A
ja co studia, które każdy może mieć, pracę za nieduże pieniądze.....
Zrobiłam się zgorzkniała, smutna, wypluta i obojętna ale wtedy on znów był sobą, pół roku
było znowu fajnie. Chcielismy drugie dziecko, urodził się syn i powtórka z rozrywki. Wieczne
kłótnie, wyzywanie .... ze jestem nikim, że jak będę chciała odejść to mi wszystko zabierze,
bo to co mamy zawdzięczamy jemu i jego pracy, że wroce do rodziców w kapciach i jednej
torbie, że dzieci mi zabierze itp. A wszystko zaczęło się gdy zaczęłam się stawiać. Ze
chciałam robić coś po swojemu.
Ale ja nadal go tłumacze, że ma stresująca pracę, a mimo tego, że jest nerwusem to dobry
człowiek,pomaga w domu, sprząta, gotuje, przynosi wszystko do domu, nie szlaja się,
większość czasu wolnego spędza z nami. Choć wtedy to on w kompie czy komorce a ja z dziećmi albo też coś oglądam. Jak robimy cos razem zaraz go czyms zdenerwuje
Każde nasze spotkania towarzyskie z obecnymi wspólnymi znajomymi to zawsze przy
alkoholu. Jak kiedyś nie wylazil tak teraz ciągnie go, czasami też sam chodzi, przestał i
mnie się czepiac gdy chce wyjść. A wcześniej foch na fochu, no i dzięki temu moje stare
dobre znajomości już nie istnieją. Mówił, że moi znajomi są głupi itp. ciężko tak w skrócie
opisać wszystko. Choć ten post to już esej..... jak streścić tyle lat.
Gdy tylko są kłótnie mam ochotę spakować dzieci i siebie i zwiac, ale nie mam dokąd, na
nikogo liczyć nie mogę. Jak opadną mi emocje i złość znów go tłumacze, że to dobry mąż,
wierny, dba o nas, ale nie panuje nad nerwami. Wyzywa nie tylko mnie, na dzieci też potrafi
się drzec, a co gorsza ja zaczynam zachowywać się podobnie. Krzyczę potrafię użyć słów,
których pozniej żałuję. nie tylko wobec niego ale i dzieci ..... tłumacze go, że miał w życiu
ciężko z ojcem alkoholikiem, że wojsko i przeszłość wpływają na jego psychikę .....
myślałam o terapii ale niestety on nie pójdzie, ja sama też jakoś nie mam odwagi .... A
mimo wszystko często sama stawiam sobie pytanie, że może to ze mną jest coś nie tak

jak rozmawiam z innymi osobami jestem pewna, że to problem tkwi w nim. Jak jestem z nim i coś wmawia żniw jestem niepewna.

Ja sama w tej całej sytuacji jestem beznadziejna, że pozwalam na to wszystko mężowi. Co z tego, że sobie pogadamy

Wojskowa_13, zgodnie z Regulaminem Forum pisanie postów jeden pod drugim jest zabronione. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj funkcji "edytuj". Proszę także, żebyś powstrzymała się od używania słów powszechnie uważanych za sprzeczne z normami. Na dole strony jest link do regulaminu, którego znajomość oraz akceptację potwierdziłaś w chwili rejestracji, proszę zatem o stosowanie się do jego zapisów. 
Pozdrawiam, Olinka

wojskowa_13, jedno jest pewne, nikt, kto kocha, nie traktuje w taki sposób swojego partnera.
Trudno stwierdzić, kiedy jego uczucie do Ciebie ulotniło się, ale wątpię, że jest to efektem pracy, jaką wykonuje.
Od dawna jesteś ofiarą przemocy i raczej zdajesz sobie z tego sprawę.
Wygląda na to, że Twój mąż wypełnia obowiązki domowe, ale tylko tyle. Brak szacunku, miłości i ciepła powoduje, że Wasza rodzina stała się karykaturą, w której Ty i dzieci jesteście nieszczęśliwi. Czy on jest? Nie wiem.
Ktoś, kto spojrzy na Twój problem z boku, bez emocji, doradzi jedno - rozstanie, w ostateczności terapię, na którą, nie wiadomo, czy on się zgodzi.
Nie wiem, co Ci doradzić i jakie kroki podejmiesz (o ile w ogóle jesteś na siłach cokolwiek zrobić), ale nie daj się zastraszyć.
Nie traktuj poważnie jego gróźb, że w razie Twojego odejścia puści Cię w skarpetkach i odbierze dzieci.
To, co macie jest Waszym wspólnym majątkiem, a dzieci (w razie rozstania) nikt Ci nie odbierze, tego się nie obawiaj.
Czy kiedykolwiek postawiłaś mu się, zaprotestowałaś ostro, gdy zaczął swoją tyradę i wyzwiska pod Twoim adresem, czy uświadomiłaś mu jak się zmienił, jak niszczy
Waszą rodzinę  i jak się z tym wszystkim czujesz?

Czy wojaku czy sprzedawca to nie ma różnicy. Wszystko zależy jaki to człowiek.
Znam wieku wojskowych i są normalnymi,  porzadnymi ludźmi.

Dziewczyno, on już dawno przejął kontrolę nad tobą, traktuje cię jak służącą która nie ma prawa głosu, a ty chcesz jeszcze brać z nim slub kolejny? Zastanowiłaś się dlaczego z poprzednią zoną się rozwiódł? Może warto dowiedzieć sie prawdy zanim zrobisz ten poważny ryzykowny krok? Ech to niedowartościowanie, to silne pragnienie miłości przysłania logiczne myslenie, zdrowy rozsądek. Zastanów się czy dojrzałaś do związku ? bo póki co brniesz w coś, o czym nie masz pojęcia i jakie to może przynieść konsekwencje w przyszłości. A to wszystko z pragnienia miłości i uniknięcia chwilowej samotności oraz braku poczucia własnej wartości. PRZECZYTAJ JESZCZE RAZ I JESZCZE AŻ DO MOMENTU GDY DOTRZE DO CIEBIE PRAWDA JAKA NAPISAŁA WIELOKROPEK. Przede wszystkim zacznij od siebie, jak sie cenisz, jak siebie widzisz, czy siebie akceptujesz, czy siebie lubisz itd A potem zastanów się co jest sensem życia, życie u boku przemocowca czy w samotności i wolności, gdzie decydujesz sama za siebie i ty jesteś pania siebie a nie jakiś przemocowiec z problemami. Najpierw popracuj nad sobą, a późn iej decyduj o slubie czy zwiazku z pierwszym lepszym kto ci sie spodobał. Bo jeśli nei zaczniesz poważnie siebie traktować i z szacunkiem to będziesz za każdym razem wybierała tego typu facetów.