Jestem żoną wojskowego...

wlasnie tez wspomnialas troche o tym ze twoj maz lubi sie napic. imprezowac. dokladnie tak jak Klaudyna59 mowie ci gdzie mundur i alko tam same problemy. Mpoj maz chyba tez nie bylby tak dobrym czlowiekiem gdyby kiedys pewnego pieknego dnia ponad 10 lat temu nie powiedzial dosc. I przestal pic. I wcale nie jest zlym partnerem na imprezkach kiedy inni pija. Zebys widziala mine kolegow z wojska kiedy oni wyciagaja rakije na stol (balkanska wodka) a moj maz pyta mnie czy zrobie mu zielona herbate.
To jest dodatkowy powod, dla ktorego zostawilabym meza takiego jak twoj. Gdzie alkohol tam smutek i bol calej rodziny.

__________________________________________________________________________________________

Wieczne Miasto BG

rozmawialm z nim ostatnio dlaczego tak sie dzieje ze nie mozemy sie dogadac to mi odpowiedzial przestan siedziec na tym durnym forum to bedzie dobrze, on siedzi do 3  w nocy na grach komputerowych i nigdy uwagi mu nie zwrocilam. Sama sobie wcozraj odpowiedzialm dlaczego sie klocimy bo ja sie stawiam on tego nienawidzi, mowi ze mam byc grzeczna i posluszna pierwsza zona sie postawila to sie rozwiodl ja teraz sie stawiamto jest walka.

Najgorsze jest to ze, boje sie ze kiedys moze zaczac grac na pieniadze a tam sie traci wszystko lubi te gry niehc gra ale nie na pieniadze. Tak wszytslko musi byc tak jak on chce bardzo nie lubi jak mam odmienne zdanie wtedy sie wscieka i dlatego sa klotnie, nie wie co to kompromis ja mu czasem przystaje daje sobie po prostu pas niech gada ale on nigdy nie zrobi tak jak ja bym chciala, juz brak mi lez naprawde a tak ciezko z tego wyjsc.

Przykre to co napisalas nie siedze przy niim na swoim watku tylko czytam sobie inne watki nie zawsze te tragiczne tylko zyciowe po prostu, wiesz co ze mna to jest tak ze co mi lezy an sercu musze sie wyzali i dlatego o tym napisalam ale nie spodziewalam sie ze nazwiesz mnie kims infantylnym moze juz przesadzam i czas zakonczyc te rozmowy bo za duzo powiem pozdrawiam Cie aggy

Tu jest klucz do zrozumienia Ciebie.

Jasno określiłaś, chwała Ci za to, swoje potrzeby i oczekiwania.

Potrzebujesz się wyżalić.

Nic ponadto.

To jest ciekawe, Wy się oburzacie pt. "no jak można być z takim @!#%$^%^!...", a brzanka26 ciągle dolewa oliwy do ognia kolejnymi opisami swoich relacji z panem żołnierzem. Wtedy oburzacie się jeszcze bardziej, bo brzanka26 zamiast stosować się do Waszych rad, wrzuca tylko te opisy, tak jakby była nieczuła na wszelkie jakże racjonalne i oczywiste rady.

Zaciekawił mnie ten wątek, ponieważ od jakiegoś już czasu obserwuję parę swoich znajomych. Mam nieodparte wrażenie, że mój kolega psychicznie zdominował swoją żonę. Przez cały czas moich obserwacji zastanawiałem się nad tym, czy to w ogóle jest możliwe - zdominowanie kogoś. Nadal nie jestem tego pewien, ale w tym wątku jest to bardzo widoczne, że branka26 została ewidentnie zdominowana przez swojego męża. Jest tak jakby jego podwładnym, dopasowuje się do niego, robi to co on chce, nie potrafi mu się przeciwstawić, nie potrafi postawić na swoim. Choć myśli racjonalnie i widać, że jest w pełni władz umysłowych to dominacja męża nie pozwala jej na podjęcie racjonalnych decyzji w odniesieniu do własnych korzyści np. zastosowania się do jakichś konkretnych rad z tego wątku. Po 4 latach została już tak zdominowana, że nawet godzi się na ślub cywilny, bo taką decyzję podjął przyszły mąż i tak też się stało.
Oczywiście jemu rola dominatora wychodzi dzięki temu, że brzanka26 ma bardzo niskie poczucie własnej wartości. Te z Was, które najbardziej oburza bierna postawa brzanki26 odnośnie Waszych wywodów mają silne JA i zapewne takiemu panu żołnierzowi nie udało by się Was zdominować.
Dominacja, która tu mnie tak razi to jedno, bo do tego dochodzi jeszcze syndrom oprawcy (prześladowcy) i ofiary. Pan żołnierz gra rolę oprawcy, a brzanka26 gra rolę ofiary. Każdy kto da tu jakieś konkretne rady brzance26 zostanie przez nią odebrany jako oprawca - jako osoba bezduszna, który nie chce zrozumieć jak ciężko jej jest itd. Natomiast każdy kto wyraża współczucie, utożsamia się z jej problemami zaczyna odgrywać dla niej rolę obrońcy.
brzanka26 jest tak pogrążona w swoim poczuciu bezsilności, że nie próbuje nawet szukać sposobu wyjścia z beznadziei w jakiej się znajduje (np. wdrażanie w życie racjonalnych porad), skupia się tylko na swoim oprawcy i wyszukiwaniu obrońców, aby nadal grać rolę ofiary. To jest naprawdę paskudne błędne koło, z którego ciężko jest wyjść. Trudno też Ją z tego wyciągnąć, będąc neutralnym, bo aby to zrobić musiałoby się udać uzmysłowić jej, że jest wartościową osobą. Zwiększyć poczucie jej własnej wartości, podbudować samoocenę, pomóc przezwyciężyć lęk przed samotnością. Wyciągnąć ją z pod dominacji pana żołnierza.

Niestety wydaje mi się to niemożliwe i przez to tworzy dość przykrą (dla mnie) wizję przyszłości brzanki26.

Także wyluzujcie dziewczyny, szkoda Waszych nerwów na przypadek brzanki26, zamiast się oburzać powinniście współczuć autorce jej własnych słabości, przez które znalazły się w takim miejscu w jakim się znalazła.

To jest chyba najlepszy przykład zaniku osobowość i ultra niskiego poczucia własnej wartości brzanki26 w tym pseudomałżeństwie. Będąc całkowicie zdominowaną przez męża, poniżaną itd. zastanawia się nad tym, czy gdyby On był z inną, (oczywiście) lepszą to, czy nie byłby wtedy lepszym człowiekiem?

Gdy czytam coś takiego, to przeżywam jeden z tych momentów kiedy jest mi tak bardzo wstyd za cały rodzaj męski. Za takich bydlaków, którzy w swoim życiu trafiają na takie istoty jak brzanka26, które mogą tak zdeptać i zdominować kobietę swoją zniszczoną do cna osobowością i całkowitym brakiem empatii. A żeby tego było mało, to potem forsują poczęcie nowego życia, które przejdzie przez jeszcze gorsze piekło w dzieciństwie i przez to prawdopodobnie stanie się podobnym człowiekiem do swojego ojca i...

Masz dużo racji Mareczku. Jednak niektórym kobietom w podobnej sytuacji ( a nawet gorszej) udaje się wyrwać z tego zaklętego kręgu.

Brzanko26 ja również jestem żoną żołnierza zawodowego.Jeśli chcesz poczytać o moich przeżyciach z mężem to zapraszam do mojego wątku,zaznacze tylko ,że to co tam jest napisane to tylko kropla w morzu jego podłości skierowanej w moim kierunku.Jest coraz gorzej.Nie jestem wyrocznią i osobą nie omylną ,ale mając moje doświadczenia z zawodowym i znając owe środowisko,jego specyfike,szczerze odradzam Ci ten ślub kościelny ,dzieci itd.Wiem ,myśle ,że bardzo dobrze Cię rozumie ,że to strasznie trudne odejść od niego,ale myśle ,że tylko tak możesz siebie ratować -to jedyne wyjście,bo bedzie gorzej,gorzej i gorzej.Wiem to po swoich przeżyciach.Tak jak pisano Ci w wątku,że każdy ma swoje dno ,które musi osiągnąć by zrowumieć,że nie warto być w takim związku.Ja swoje dno osiągnełam,po kilku latach upodlania mnie.Od  kilku tygodni nie mieszkam z mężem.Ale czy piekło które mi zgotował się zakończyło,NIE!!! Posłuchaj,to co opisujesz jak mąż Ciebie traktuje ,pokrywa się z najłagodniejszą formą podłości mojego męza w stosuku do mnie .A to ciąganie za włosy ....też to znam,szkoda gadać,nie dam rady teraz opisywać wszystkiego jak mnie gnoił.Pisze Ci o sobie bo wiedz,że w momencie kiedy pojawi się dziecko,to dopiero będzie KOSZMAR.Znam to z własnej skóry.Po urodzeniu córeczki dopiero się zaczeło,niestety nie urodziłam mu syna o którym ciągle mówił...Gdyby nie to ,że mam z nim córeczke to by mnie już na oczy nie zobaczył,sięgnełam dna pozwalając sobą pomiatać ,w imię czego -zaczełam się zastanawiać .Traktował mnie jak słuzącą,jak zero,jak śmiecia,był pełen pogardy i drwiny do mnie a ja jak Ty latałam za nim jak posłuszna służąca .Co to za związek kiedy mąż traktuje cię jak szmate,wroga.....A gdy mnie zaraził wenerą i śmial mi się w oczy z tego wszystkiego,zresztą poraz milionowy ,wreszcie ,choć bardzo kiedyś go kochałam,powiedziałam DOŚĆ.A on który miał w dupie dziecko i mnie,zaczoł udawać ojca.Jak ? A tak ,że ...już w skrócie opisuje.Powiedziałam mu ,że ja już nie moge dawać tak sobą pomiatać i chce rozwodu,koniec kropka bo jego znęcanie się idzie w strone coraz drastyczniejszą ,a ja próbowałam wszystkiego by coś zrobić by było normalnie.On na to ,że skoro chce rozwodu to mam się wynosić z mieszkania.Nie mógł mnie wyrzucić siłą bo zameldowana jestem,ale tak mnie nękał,że w końcu psychicznie nie dałam rady znosić tego i wyjecchałam z dzieckiem do rodziców.A on teraz zmienił taktyke,bo wie już ,że ja zdania nie zmienie i niebede ofiarą jego,odeszłam na zawsze ,to się mści.Ja kocham córunie jak nikogo w świecie.Zawsze mu tłumaczyłam ,że jak dojdzie do rozwodu to nie bede mu utrudniac kontaktów ,że mimo wszystkiemu co mi zgotował ,bede wspierac go jako ojca ,mówiłam ,że możemy mimo wszystkiemu ,rozstać się grzecznie ,chociarzby dla dobra córci,ale on nie chce grzecznie,na nic moje prośby.Zaczol udawać tatusia,choć mu nie wychodzi.Wyrzucił mnie z domu ,a obwinia,że zabrałam mu dziecko.I to obwinia przed sądem,tak,tak podał mnie do sądu.Chce mnie zniszczyć.Zarzuca kłamstwa i pomawia.Prowokuje ,oczywiście bez rezultatu,ale wierz mi nie moge zaznać spokoju,bo on ciągle coś chce zakombinować by się do mnie przyczepić i to przed sądem.On jest zdolny do wszystkiego.Boże już od dawna widze,że to wszystko co się dzieje ,co on mi robi powoduje,że ja nawet nie umię opisac tego ,próbuje i nie umie.Np .zadzwonił do mnie z pretensjami ,gdzie jest jego dziecko,wiec mu grzecznie powiedziałam gdzie,a on nagle wysyła mi smsa ,że ukrywam dziecko,że mu je ukradłam.Albo pidze ,że chce się zobaczyć z dzieckiem,więc ja do niego oddzwaniam i mu mowie,że oczywiście nie ma problemu ,jest ojcem więc zapraszamy,a on nagle mi wysyła smsa,ze nie mogę mu zabraniać kontktu z dzieckiem.Umówiłam się z nim ,że przyjedzie do dziecka,w dany dzień napisał smsa,że niemoże przyjechać i dodał,że oprócz sprawy o alimenty ,on również wytoczył mmi sprawę.Reasumując jak zawsze gra tak nie czysto,a to co napisałam to znów tylko kropla w morzu tego wszystkiego co mi zgotował.Brzanka26 wierz mi ,gdy pojawi się dziecko już tak łatwo nie bedzie się uwolnić.Mi też znajoma to tłumaczyła,ale niedotaarło do mnie ,teraz już wiem o co jej chodziło,ale jest zapóźno.Mój mąż posunie się do wszystkiego,by mnie zniszczyć i urzywa do tego naszego dziecka.Czy możesz sobie wyobrazić jak to mnie boli?Jak ja cierpie,że on nie ma skrupułów,że nasze dziecko jest dla niego też tylko narzędziem,do upodlania mnie,no ale suka zmądrzała,już nie pozwoliła się gnoić i zarażać wenerą więc trzeba ją zniszczyć.

Ja od takiego uciekałabym gdzie pieprz rośnie i póki nie ma więcej dzieci.Bardzo współczuję.Żona miała dziecko i zdecydowała się odejść. Jakieś powody miała. Przemyśl dobrze co zrobić, bo życie mamy tylko jedno, każdy z nas zasługuje na szczęście!

Brzanko, czy porozmawiałaś o swoich rozterkach z rodzicami albo poszukałaś jakiegoś innego wsparcia? Im dłużej tkwisz w tym związku, tym trudniej będzie go zakończyć. Jeśli nadal nie zrobisz nic, to będziesz mogła tylko samą siebie winić za swoją sytuację. Tymczasem ty się przymilasz do faceta, który cię niszczy, grasz rolę przykładnej żony przed gośćmi. Ja już tracę nadzieję, że jesteś w stanie powiedzieć - dość, że potrafisz znaleźć w sobie tę odrobinę siły, aby zawalczyć o swoją godność. Brzanko, przykro mi patrzeć jak świadomie i konsekwentnie niszczysz samą siebie. Twoją przyszłość widzę następująco: ślub kościelny (którego nie odwołasz, bo się boisz, bo to wymaga pokazania, że samodzielnie myślisz, że nie jesteś bezwolną kukłą), potem dziecko, sytuacja się pogarsza, on jest coraz bardziej poirytowany, uważa, że wszystko robisz źle, a twoje rozpaczliwe próby zadowolenia go, jeszcze bardziej go drażnią, zaczynasz wpadać w depresję, ciągle płaczesz, pojawia się przemoc fizyczna, coraz częściej on przychodzi pijany, awantury są na porządku dziennym. Dalej nawet boję się myśleć, ale taki scenariusz jest bardzo prawdopodobny i ty o tym doskonale wiesz, ale nadal z nim jesteś. Martwię się tylko o wasze dziecko, będzie miało ciężkie dzieciństwo pełne przemocy, co na pewno zaważy na jego całym życiu. Już mi go żal. Ciebie coraz mniej, bo świadomie sama sobie robisz krzywdę, tak na prawdę nie chcesz niczego zmienić, nie potrafisz od niego odejść, chciałabyś aby twój mąż nagle zmienił się w kochającego i miłego mężczyznę,  ale odpowiedz sobie szczerze - jaka jest na to szansa.

Jako, że sam byłem żołnierzem zawodowym to mogę ci powiedzieć, że podchodzenie do niego jak do każdego innego faceta nie ma racji bytu.....Niestety, ale człowiek ma ograniczoną odporność psychofizyczną. A służba wojskowa wyniszcza tych słabszych psychicznie, którzy nie potrafią rozróżnić granicy pomiędzy wojskowym absurdem, a cywilną normalnością. To są naprawdę dwa różne światy, wymagające całkowitej zmiany systemu wartości, priorytetów.

Jeśli drogie panie macie problem ze swoimi mężczyznami w mundurze WP polecam dzwonić na telefon zaufania (wojsko-polskie.pl). Wojsko ma swoje sposoby, aby dać możliwość pomocy...i zmuszenia delikwenta, aby tą pomoc przyjął. Jeśli bije, jest przemoc w rodzinie - można zawiadomić ŻW. Jeśli jest znieczulony, ma jakieś lęki, czasem zdarza mu się krzyczeć - można go skierować na badania psychologiczne i leczenie. Ale niestety trzeba z wojskiem twardo - domagać się interwencji i pomocy, bo są dość oporni.

Kiziu mam wspanialych kochanych rodzicow mowie o tym przytuleniu dlatego ze u nas tego nie ma w ogole jestesmy u znajomych oni sie obejma zlapaia za reke my tego nie robimy, znajomi do siebie mowia kotku kochanie rybko itp ja slysze tylko swoje imie, nie wiem byc moze dlatego sie tego az tak domagam przeciez kazda kobieta tego potrzebuje, nie wiem ja rowniez gdzies popelniam bledy i zle postepuje, bo nie chcialabym kiedys uslyszec ze nic nie zrobilas w kierunku zebysmy nadal byli razem, ale z czasem czlowiek juz nawet nie wie jak.

Dziewczyno,przestań obwiniać siebie! widzisz swoją winę więc nie odejdziesz,on dalej jest wredny,Ty obwiniasz siebie i tak w kółko.W ten sposób nic nie poprawisz...A przecież nie chcesz chyba do końca życia analizować jego zachowania?

Brzanko, mam dla Ciebie ogromne słowa współczucia i zbesztania, że jeszcze nie podjęłaś decyzji pozostawienia "Pana". Gdy będziesz z nim zapomnisz o wszystkim co jest piękne w miłości, o dobroci, szacunku i seksie. Będziesz jak badyl dyndała, bo wiecznie będziesz poddana swemu "Panu". Brak rozmów - bo tylko rozkazy - "Pan" wydaje decyzję. W efekcie po kilku latach wmawiania, że tylko "Pana" decyzje są słuuszne, zagubisz swoją osobowośc. Bardzo mi jest Ciebie żal. Przeczytałam wszystkie posty na forum, załkałam nad Twoim losem (jeśli jesteś szczęśliwa napisz do mnie), bo ja tez mam męża "OFICERA WOJSKA POLSKIEGO" i wyobraź sobie, że stwierdzam, że to był mój o g r o m n y   błąd. Ja jestem dla niego bezpłatna sprzątaczka, kucharka i bezwzględnie nieposłuszna, bo mam swoje spojrzenie na problem. Brzanko twój "Pan" jeśli nie będziesz oddana jak BRZANKA zniszczy wszystko, co chcesz zbudowac. Cudowna jesteś.
"Za pieniądze możesz dom kupic, ale nie ciepło domowe"

Witajcie, dobrze rozumiem Brzanke sama jestem zona wojskowego i zycie z nimi nie jest latwe, i nie jest łatwo odejsc bo jezeli sie naprawde kocha to sie walczy o zwiazek tylko szkoda ze to zwykle bywa ze ta walka jest z jednej strony.Tez zastanawiam sie nad odejsciem od swojego meza on nie widzi nic innego tylko czubek wlasnego nosa, nie liczy sie dla niego corka i zona, tylko matka ojciec i rodzenstwo gdzie jest juz rodzina w totalnym rozkladzie .Caly czas jego mysli i dzialania kraza wokol nich a nie wokol mnie i naszej corki.Chociaz nie kazdy zołnierz jest taki sam, bo znam naprawde wielu zołnierzy ktorzy sa przykladnymi mężami i ojcami sznuja wlasne żony i dzieci , no ale ich jest naprawde znikoma liczebnosc. A my naprawde brzanko powinnysmy sie ocknąc bo to prawda co inne pisza ze oni sie nie zmienia , bedzie jeszcze gorzej i gorzej.

przeczytałam kilka postów. mam 1 komentarz, nie ma co się rozpisywać.
UCIEKAJ.

Mysle, że sie nie mylisz.... Niestety.

Każdy sobie buduje jego własne przeznaczenie...

A za parę lat: "jak uzyskać unieważnienie kościelnego małżeństwa?" .

Nikt mi nie pojechal aggy, nie zakladalam nowego watku, nie mam nowego nicku jak juz to nadal jestem na starym, slubu koscielnego nie mialam, jak jeszcze kogos to interesuje pozdrawiam dziewczyny. Jeszcze jedno myslisz aggy ze tego aby sie spakowac i po prostu odejsc mozna sie wyuczyc?? bo ja myslalam ze na to trzeba byc zwyczajnie gotowym i co najwazniejsze nie bac sie odejsc...

ze co przepraszam? zwyczajnie gotowym? wyuczyc sie? o czym ty mowisz. facet gnoi cie a ty czekasz az bedziesz gotowa? z podbitymi oczami, zlamanymi zebrami czy jak cie wyrzuci na mroz w bieliznie?

no to jak to nie bylo slubu koscielnego? przeciez juz masz kupiona sukienke, ktora nota bene wspomnialas, ze twoj facet nie zaakceptuje. napisalas w lutym ze slub za 3 mce. to odwolaliscie?

Brzanka ja cie rozumiem, ze sie boisz odejsc. A nie boisz sie, ze jak cie ciagnie za wlosy to kiedys pociagnie na podloge i przystawi kolano do gardla? Dziewczyno ja nie jestem tobie przeciwna. Mi sie noz w kieszeni otwiera jak czytam co twoj facet z toba wyprawia.
Moj jest bylym wojskowym, ale jego zachowanie jest kompletnie inne. Nigdy w zaden sposob mnie nie urazil, nie uderzyl, nie obrazil. Jestem w ciazy i facet szaleje z radosci, ze w koncu bedzie ojcem. Owszem ma swoje wojskowe przyzwyczajenia. idealny porzadek w domu, punktualnosc, niestety tez nadopiekunczosc czym czasem utrudnia mi zycie. Nie wybielam go ale tez wiem, ze sytuacja jaka ty masz to jakis koszmar. Ja tez nie mam gwarancji, ze nie zmieni sie zachowanie mojego meza w stosunku do mnie. nikt nie ma takich gwarancji. kazdemu moze odbic palma. Barzanko jak mam ci tlumaczyc ze sobie krzywde na wlasne zyczenie robisz?
Naprawde bardzo chcialabym cie jakos wesprzec, zebys nie byla sama. nakrzyczalysmy tutaj na ciebie zebys cos zrobila. Co robisz???
Pomoz sobie prosze cie. Uciekaj od takiego czlowieka.

________________________________________________

Wieczne Miasto BG

Współczuje ... Traktuje Cie jak sprzątaczke; jak swoja własność .
Narazie pozostałabym przy ślubie cywilnym...Zobacz czy sie zmieni .wg mnie nie ,bo widocznie on taki jest ,a człowieka ciężko zmienić.

Brzanka 26 - czemu się nie odzywasz?
Nie bądź urażona. Każda z nas dobrze Ci życzy, a wiesz dlaczego? bo każda z nas ma swoje "piekiełko". Nie myśl, że tylko Ty masz źle. Ale jak się czyta o cudzych problemach, tak obiektywnie, z daleka, z dystansem - to wszystko jest widoczne jak na dłoni - zło, niegodziwość, i co najważniejsze wyjście z problemów -takie czasem proste. I to forumowiczki chciały Ci przekazać, jak to widzą. Nie powinnaś się obrażać, tylko przemyśleć. Na cudze problemy ma się czasem nawet kilka rozwiązań - na pocieszenie dodam, że na własne -czasem  żadnego.
Wszystkie rady jakie otrzymałaś, nawet te z krytyką, służyły tylko po to, żeby było Ci lepiej. Doceń to.
Pozdrawiam

On sie nie zmieni! Napewno

Czesc dziewczyny dawno mnie nie bylo wiem ale to dlatego ze nie mam internetu nie dlatego ze nie chce ,mi sie odpisywac czy was olewam, u mnie nic sie nie zmienilo, oprocz tego ze kupilismy mieszkanie i mamy wspolny kredyt na nie, teraz nawet jak chcialabym pojsc do przodu to musialabym to jakos rozwiazac kto zostaje na mieszkaniu kto sie wyprowadza itd. nie wiem juz co mam robic, naprawde jestem bezradna trzymajcie sie dziewczyny jak tylko bede mogla odwiedze netkobiety

Nie chcę otwierać kolejnego wątku, ale chcę wam pokazać z czym się może wiązać związek z żołnierzem. Historia miłości w 22 zdjęciach: http://www.buzzfeed.com/txblacklabel/true-love-in-pictures-only-28m7

Jest to bardzo realny scenariusz. A po drugie obciążenie psychofizyczne, jakiemu są poddani żołnierze w czasie swojej służby (szkolenia, poligony, misje) odciska swoje piętno również na psychice.

Witam!A ja powiem że nie można każdego mierzyć tą samą miarą. Ja też byłam zoną żołnierza który zginął śmiercią tragiczną. To był przecudowny człowiek- ciepły, czuły i kochany, byliśmy dwiema przysłowiowymi połówkami. Nigdy nie krzyczał, zawsze mnie wspierał i pomagał we wszystkim, a wypił tylko wtedy gdy była okazja. Też miał za sobą misję i nic mu nie odwaliło.Może własnie dlatego że był tak cudowny tak strasznie mi go brakuje bo mija dopiero miesiąc jak go nie ma, a ja nie umiem sobie z tym poradzić. Także wszystko zależy od człowieka...

Ale ze mnie gapa dopiero teraz zwróciłam uwagę na datę stworzenia postu.... Jednakże mam nadzieję że mimo to jeśli dalej Ciebie tak traktuje odejdziesz. Owszem kredyt to problem ale dzielisz po połowie wszystko.

Droga Brzanko, bardzo mi przykro, że przytrafiło Ci się coś takiego. Jesteś wrażliwą osobą, która daje z siebie dużo i ma prawo oczekiwać miłości, odwzajemnionych i szczerych uczuć. Małżeństwo to nie tylko wychowywanie dzieci i prowadzenie domu, ale przede wszystkim obowiązek wzajemnego pielęgnowania uczuć, ubogacania relacji, wzajemnego wzrastania w poczuciu odpowiedzialności za drugą osobę, obowiązek darzenia szacunkiem. Wydaje mi się, że w Twoim związku tego nie ma. Wyobrażam sobie, jak trudno jest żyć z osobą, która nie potrafi okazać uczuć, a ma jedynie bezpodstawne pretensje. To jest niemożliwe. Czy szczera rozmowa z mężem na temat tego, co czujesz nie pomaga? Jeśli nie przynosi rezultatu i nie ma poprawy...niestety odradzam wiązanie się na stałe. Życie z takim człowiekiem jest zbyt wyczerpujące psychicznie, to za duże obciążenie...

brzanko26,
przecież Ty już wiesz wszystko o waszym związku, o Twoim mężu, o sobie.

Wiesz i podjęłaś określoną decyzję: trwania w tym związku.

Otóż to.

Brzanko, doskonale wiesz, że co byś nie zrobiła, nie wiem jak się starała to i tak nie zadowolisz swego męża. Zawsze czegoś się uczepi, i nie ma znaczenia, czy będziesz się buntować czy potulnie wypełniać jego polecenia. A to twoja fryzura będzie nie taka jak się jemu podoba, a to obiad niesmaczny, a to podłoga nie dość czysta. Z pełną świadomością  zdecydowałaś się żyć dalej z tym człowiekiem, więc nie pozostaje ci nic innego, jak pogodzić się z tym, że traktuje cię jak służącą i pomiata tobą, oraz modlić się, żeby nie było gorzej.