Miłość trwa

Jakis czas nie pisałam , bo jak wspominałam wcześniej jestem na wakacjach i  żdko korzystam z internetu.
Musiałam wrocić do domu na 2 dni. Do dzieci przyjechała ciocia.
Chole.. jak ja tesknię. Brakuje mi małego, żeby go przytulić. Jest taaaki mięciutki, słodziutki...
Za córcia też tesknię.
Miła niedawdno urodziny, przywiozę jej torcik i może jakieś przezenty.
Za starszymi chłopcami, niestety juz aż tak nie tęsknię. Ale fajnie byc trochę razem.

Ubi Lex, dobrze przyczytać jak komuś kto swoje przeszedł sie układa.
My tu chyba wszystkie zasługujemy na "uśmiech losu".
Tylko my juz wiemy , że trzeb an ato pracować.
U mnie raz lepiej raz gorzej.
A... Ubi Lex to chyb adobrze, ze Twój mąż taki przygaszony. I popatrz, wspomina o sumieniu.
Może sie zrobił uduchowiony.

Mnie isę czasem wydaje, że ludzie popelniją rozne w życiu rzeczy, a najczesciej o sumieniu nie pamiętają, albo odzwywa się w nich na "stare lata".
Ja tez chyba czasem jestem troche "zołza", ale tak sobie myslę że za mało.
Cóż, jest we mnie właśnie jakiś lęk, że nie żyję dobrze.
Z jednej strony wiem, ze poiwnnam byc twarda, nie miec wobec męża skrupułów, a z drugiej chcę być sobą.
A lubie wyrzucic z siebie to co mnie denerwuje, może lubię nawet ta swoja naiwność.
W kontaktach z ludżmi nie lubie grać.
Tak bardzo zależy mi , żeby dobrze zyć, chciałabym byc dobra...
Niestety ni ewszystko mi wychodzi.
Tak sobie czasem myslę, że jestem do niczego, do kitu.
Ani dobra matka, ani żona ( w końcu odszedł do innej), ani dobry człowiek.
Ale moze jestem dla sibie za surowa, może odbrze, że patrzę tez na siebie krytycznie.
Tak się jakos miotam.
Moja mama ma czesto racje w tym co mówi.
Przestrezga mnie, żebym nigdy już nie wierzyła mężowi.
Czuje, że ma rację, zreszta sama to wiem.
Ale tak cięzko jest mi sie przestawić.
Źle chyb atrafiłam, nieodpowiednio wybrałam. Zakochałam sięchyb akiedyś w niewłaściwym człowieku.
Tak sobie myslę, jak to się stało , że tak go pokochałam.
Chyba nie był dobrym mężem. Może gdyby ni eto jego wyznanie, naciski ojca.
Ale on sam był tym przesiąkniety.
Kobieta do usługiwania mężczyźnie, ta gorsza kategoria.
To nie moja bajka.
Powinnam chyb apodziekowac za to kochance, ze w jakiś sposób mni ez tego wytwała.
Nie mam juz tcyh rózowych okularów. Ale nie chce patrzec na to co mi sie ukazało.
Ta cała jego rodzina - szkoda pisać.
Działaja w biłaych rekawiczkach. Tk adałam się owinąc, że właściwie nie mam drogi ucieczki.
Nie jest jednak tak źle. Całe szczęscie mam rodzinę. Nie jestem sama.

Jakie zreszta oni ploty roznoszą.
podobno urządzłam mu wciąz awantury, on był biedactwem, no i próbowałam ratować małżeństow dzieckiem, ale nie wyszło.

Cóz. Przed kim mam sie tłumaczyć. Pred fałszywymi ludźmi.
Miałam z facetem trojkę dzieci, w tym jedno maleńkie i co... , jeśli to ni ewystarczy to czwarte pomoże.
On chciał sie bawić. Wiedziłam o tym. Stało sie, jakbym miała ratowac małżeństwo to musiałabym zrobic tak jak chciał, usunąc ciążę.
Nie wyobrazam sobi ejak miłabym żyć bez mojego synusia.
Dla jakiego małżeństwa, zabić własne dziecko.
On daje mi szczęscie, uśmiech na twarzy. Jest tak kochany, jakby chciał mi wynagrodzic to, że walczyłam aby sie urodził. Jakby był wdziwczny za to, ze dałam mu życie.
Wiem, ze piszę troche patetycznie, może dlatego że mi go teraz brakuje.
W sumie to jestem mężowi wdzieczna. Dzieki niemu mam swoj ecztery szczescia, swoją miłośc.
Może nie jestem dobra matką, ale bardzo chiałabym taka być.
Tak sobie tez myslę, że moj mąż jest głupcem.
Ma takie fajne dzieci. Miałżone ktora go kochała, niezle mu sie pwopdziło, był szanowany, miał dzieci ktore go kochały. Rodzine w ktorej miał oparcie. Jakby trzeba było, to podcierałabym mu tyłek do śmierci...

Ma facet taka super córeczkę, jest kochana. Cztery latka to cudowny wiek u dziecka.
Mozn aby ja zchrupać, m ataki urok.
Ten maly, samo szczęscie. Jakim strasznym glupcem trzeba być, żeby z tego zrezygnować.
Ale ja jestem kobietą, może innaczej n ato patrze.
Tylko pamietam jak razem czesto rozpływalismy sie nad tymi dziećmi.
To mi tak nie pasuje, że on umie z tym żyć.

Ubi Lex piszesz chyb ao moim małżeństwie. Ja też byłam uspiona. Taka stagnacja.
Teraz jest nerwowo, ale przez wszystki elat amałżeństwa dosyc często chorowałam.
Nie wiem, może to nie mam związku, a może o czyms śwuadczy.
Wciąz miałam jakieś anginy, bóle głowy, gardła, stany podgorączkowe. Często brałam antybiotyki.
Jak odkryłam , że jest inna kobieta. Miłam prawie bez przerwy zapalenie oskrzeli, z którego ni eumiałam sie wygrzebać.
Kiedy dowiedziłam sie, że jestem w ciązy, odkąd mąż oznajmił że odchodzi i że " mam cos z tym zrobić" ( z ciążą)
przestałam chorować. Prawie wale nie boli mnie głowa, nie biorę żdnych lekarstw.
Mam siłe jak nigdy. Potrafie wyciskac przez półtora godziny n arolkach i to tak fest.
Potem jechac z jeszcze z dzięcmi nad wode i pływac prawie pół godziny, a wieczorem kiedy dzieci maluchy juz śpią biegac pół godziny.
Oprócz zniszczonego niestety karmieniami biustu ( ponad 5,5 roku karmień) wchodzę w rozmiar 34/32, nie mam brzuszka, mam 88cm w biodrach, 63 w talii. Fizycznie oprócz czasem zmęczenia i niedospania czuję sie teraz świetnie.
Czuje sie silna i wytrzymała. Lubie dac sobie w kośc fizycznie, mam wtedy ochote do życia.
Mąz mnie przydusza, ale ma pecha, bo trafił na kobietę jak skała. Dostaję i się zbieram.
Nie chce przesadzić , że jestem niezniszczalna, ale musi uważać. Chciał mnie zniszczyć, przy okazji może zniszczyć siebie.
Taka drobna kobieta potrafi mieć siłę, energię.
Jako mała dziewczynk auprawiałam sport. on pozwała mi radzic sobie ze stresem. Może jestem ambitna.
Pora żyć, zawsze probowałam o siebie wlaczyć. Mam chwile slabości, że się pddaje. Popłaczę i sie zbieram.
Kotłuje sie we mnie wiele uczuc.
Właśnie widziałam kalendarz przygotowany n azlecenie mojego męża ze zdjeciami jego kochanki n akażdy misiąc.
Juz dzwoniłam do tescia, powiadomic go o tupecie syna.
Mam jeszcze dzisiaj sporo do załatwienia więc zmykam.

Witam wszystkie Panie,

czytam z niedowierzaniem - jakie Wy mądre Panie jesteście. Chciałabym mieć Waszą mądrość życiową. Ja w swoim Życiu jestem 100 lat za murzynami, biorąc pod uwagę partnerstwa, małżeństwa, rozstania. Ja właśnie dojrzewam do złożenia wniosku alimentacyjnego. Głupie to jest, ale boję się go złożyć. Nie lubię już swojego męża, ale wiąże mi się pozytywnie.

Bet, cieszę się, że odżyłaś, że umiesz już doznawać życie od nowa, poznałaś się, zaakceptowałaś. Ja niestety tego jeszcze nie umiem. Czekam na tą chwilę z wytęsknieniem. Chcę czuć, że żyję. Ponownie być Panią swojego życia.

Napisałaś:
"Przejęłam pałeczkę w wyścigu o kontrolę, o władzę:)"

Ale po co?
Ścigasz się z nim kto wyga? Czy Ty czy on? Czyje będzie na wierzchu? Kto bardziej komu dokopie?

To nie tak, złożyłaś wniosek o alimenty bo on tez jest zobowiązany do utrzymywania dzieci, bo tak zezwala prawo.
Ty walcz o siebie, nie z nim, walcz o swoją samodzielność, odrębność, bezpieczeństwo swoje i dzieci.
Jego pozostaw sobie samemu.

Bet, z remontem coś ruszyło?

Zagubiona, zycze ci aby uzyskane na dzieci alimenty byly satysfakcjonujace.
Pamieta, jak pisalas, ze zaczal sie dziecmi interesowac, przynoscic slodycze itp. Szkoda,ze nie dalo sie innaczej.
Szkoda, ze ja ze swojej strony mam wrazenei, ze jedkak w sadach bardzo dbaja o sytuacje mezczyzny a juz troche mniej o jakosc zycia dzieci.
Moze to zalezy od sedziego.
Daj znac Zagubiona jak poszlo.
Ja wciaz zwlekam.
Oczywiscie maz mnie oszukal. Dzieci na obiecane wakacje nie wyjechaly. Ma jeszcze kilka dni.
Postanowilam sobei,z e to bedzi eostatnie oszustwo, po prostu wiecej nie dam mu szansy.
Nie uwierze, nawet gdyby wyciagnal przede mna serce.

Właściwie, to chyba nie jemu dałam szanse, tylko sobie. Uzyskalam pewność.

Zagubiona, jak maja sie inne sprawy. Czy interesuje sie dziećmi, czy nadal mieszkacie oddzielnie?
Bardzo skupiam sie na swoich sprawach, wiadomo sa dla mnie najwazniejsze, ale kązdy ma swoje problemy które sa dla niego istotne.

Jestem jeszcze w gorach. Zostało mi parę dni. Prowadzę to normalne życie. Nie udało mi sie oderwać tak jak chciałam od problemów.

Stres, rezygnacja, n aprzemian z gniewem i lekeim narastają.

Usłyszałam od męża, że: ciagnę na dzieci.

Jestem sama, on juz o nie nei dba. Jesli kros uzywa takiego sformulowania to znaczy ,ze ciązy mu cala zlotówka.
To chyba dobrze, ze ciagne na dzieci, a nie na siebei, czy siebie i kochanka.

Czasem nie chce misie już żyć.
Liczyłam , że jednak będzie o dzieciach pamietał.
Nietsety toprawda, wraz z miłościa do mnie uleciała miłość do dzieci.

Trafił na mój czuły punkt. Rodzina , dzieci - były i sa dla mnie najwążniejsze.
Mój świat sie zmienił kiedy zmarł mój ojciec.
Odiczałam lata, aby moje dzieci miały juz powyżej 8 lat, zeby nie przezywały tego samego.

Nie umiem mu tego darować. Zniszczył to co było dla mnei najcenniejsze. Zniszczył rodzinę.
Noszę w sobei olbrzymi smutek, zawód i lęk przed przyszłością.
Po prostu czuję , że nie podołam. Boje się , ze zniszczą mnie calkowicie.
Tak sie bronię, ale czuję że chyb amam już nerwicę, może nawet depresję.

Jestem już inną osobą. Stoję jak nad przepaścią i chyba zaraz w nia spadnę.
Jeszcze rozpaczliwe trzymam się krawędzi, ale nie jestem dośc silna.
Nie dam rady tego udzwignać. Nie widże przyszłosci, wyjścia z tego. Mam coraz częsciej brak sił i chęci do działania.
Boje się, ze się już poddaję. Tak łatwo mu poszło zniszczenie i mnie i rodziny.
Pieknej rodziny.

Bet? Witaj.
.................Jestem już inną osobą. Stoję jak nad przepaścią i chyba zaraz w nia spadnę.
Jeszcze rozpaczliwe trzymam się krawędzi, ale nie jestem dośc silna.
Nie dam rady tego udzwignać. Nie widże przyszłosci, wyjścia z tego. Mam coraz częsciej brak sił i chęci do działania.
Boje się, ze się już poddaję. Tak łatwo mu poszło zniszczenie i mnie i rodziny.
Pieknej rodziny.....................
Wiesz Bet, czasami warto puścić krawędź nad przepaścią, nad którą jesteś. Po to, aby spaść ale nie po to, by się zabić, a po to, by móc odrodzić się na nowo. Każda z nas, która przeżyła podobną do Twojej historię, była na podobnej krawędzi. I na pewno miała dylematy: czy cofąc się krok do tyłu do tego co w danym momencie było znane i w miarę bezpieczne, czy  zrobić krok do przydu: w niewiadomą. Tylko, że z reguły, to kurczowe trzymanie się krawędzi oprócz rzeczy znanych przynosi także ogromne cierpienie. Nowe jest nieznane i napawa przerażeniem. Ale to tylko strach....nic więcej. Wcześniej czy później los wymusi od ciebie podjęcia decyzji.
I nie żałuj. Nie pisz, że zniszczył piękną rodzinę. Przecież Ty i dzieci tworzycie tę piękną rodzinę. Dbaj o siebie i relacje z dziećmi a otrzymasz w zamian to co najpiękniejsze i najwartościowszy: swoją rodzinę, bo to głównie Ty  z dziećmi ją tworzysz. A sił Ci nie zabraknie:) - tego jestem pewna. 
Pozdrawiam.

Ubi Lex, tak on zniszczył piekną rodzinę. Tamtej już nie ma. Jest inna.
Ja widzę, jak cała sytuacja odbija się na strarszych chłopcach. W tym wieku oni potrzebują męskiego autorytetu.
Syn ten trzynastoletni, kiedyś piesałw szkole wypracowanie o osobie którą podziwia.
Napisał o tacie. Podziwiał w nim zdolności plastyczne, to żę ma firmę. Odkryłam to wypracowanie i pokazałam męzowi, był strasznie szczęsliwy.
Od tego czasu minęły ponad trzy lata.
Chłopak pięknie rysował, od 7 lat chodził n azajęcia plastyczne.
W zeszłym roku zrezygnował z zajęć. W tym roku też nei chce ich kontynuować.
To samo z tenisem. Nie pojechał  na obóz tenisowy, nie chce dalej tersnować. Kiedyś trenował 4 razy w tygodniu po 2 godziny lub więcej.
Mówi, że chce tylk jeździć na nartach.
Tak się składa, że ja nei gram w tenisa. To jest ulubiony sport męża. Moim są narty.
Wygłada to tak jakby nie chciał być podobny do ojca. Na siłe wypierał podobieństwa.

Moja rodzina jest pokiereszowana. To nie jest sielanka.
Mała okropnie płakała, że nie chce wracać do domu ( przyjechaliśmy dzisiaj w nocy).
Tma ma spokoj. Jestesmy trochę odcięci. Mówiła, że tu będziemy słyszeć jak przyjężdża tata.
Dziecko słyszy tatay samochód, widzi go przez okno, ale z nim nie jest.
Tata nie wchodzi na górę do domu.

Pewnie ja też coś źle w tej sytuacjo robię, ale mieszkanie tu nad firmą jest koszmarem.
Chyba dla mnie i dzieci jest męczarnią.
Kiedy latem mam pootwierane okna i teść i pracownicy i mąż - słyszą dokładnie co sie w domu mówi i dzieje.
Mąż niei uważa żeby odciął się od dzieci, bo widzi je kiedy wychodza na spacer, wracaja ze szkoły.
On słyszy jak rozrabiają, smieja się itd.

Nidawno po jakimś tam moim mailu powiedział, zebym zostawiła mu klucze to zorganizuje pomalowanie mieszkania.
Jest w fatalnym stanie. Kochanka miła wyjechać na 4 dni i miła mieć czas.
Nic nei zostało zrobione. Prawdopodobnie tylko mieszkanie zostało przeszukane.
Każdy mógł wejść. Znowu będę wymieniac zamki.

Wracałam z gór. Prosiłam żeby wyłać kierowcę po rzeczy.
Mam maleńki samochód. Do niego pakuję czworo dzieci. Dwa foteliki a miedzy nimi trzynastoletni chłopak (nie jest kruszyną). Do zabrania łożeczko, rowery, wózek, zabawki i mnóstwo bagaży. Jak przeprowadzka.
Nic nei załatwił. W końcu załatwiłam z teściem.
Bo w firmie jest kierowca a my mamy samochód dostwaczy którym on jeździ.
Mąż miał zostawić pieniadze. Nic z tego.
Napisze jeszcze. Muszę kończyć

U mnie racz`ej nie miało co zginąć. Kosztowności nie mam, a dokumenty i laptopa zabrałam ze sobą.
Tak, on sie panoszy.
Twardgłowa, jak coś zadziałam dam Ci znać.
Teraz sie martwię. Mała ma gorączkę, biegunkę. Boje sie, żeby znowu nie trafiła do szpitala.

End_aluzja, dzięki...
to niesamowite uczucie, kiedy się wie, że gdzieś tam są osoby, króre wspierają, że nie jest sie samemu z problemami, można się wyżalic , wypłakać, wyrzucić złość. Napisać o drobnych sukcesach czy też potknięciach.
Sory, spałam dzisiaj około godziny.
Boli mnie głowa, jetem półprzytomna. Od rana siedzę na szkoleniach, ale też dobrze, bo robie coś dla siebie.
Wciąż te dzieci, dom, obowiązki, troski.

Mąż zadzwonił do mnie w nocy z informacją, że " z nią skończył".
Nie ma co za dużo pisać. Był pijany, więc trochę się nie kontrolował i napaisałam mu, że to ona odeszła.
Zaprzeczył, ale przecież nie przyzna mi sie jeśli jest innaczej.
Powiedziałam, że mam juz tego dosyć. Nie liczy sie z moimi uczuciami. Nie chce juz tego słuchać.
A... opowiadał jak bardzo kocha dzieci , jak bardzo mu ich brakuje, że bardzo chciałby byc ze mną.

Oczywiście, że mnie kocha, że takiej drugiej milości jak nasza nie ma na świecie, ze musi sie udać.
Upewniałam sie, czy wie do kogo mówi:)

Nie, no miłość kiedyś była.... , ale pięknie udało mu się zniszczyć to co było najpiękniejsze.
Bo ta cała reszt anie była dla mnie już taka fajna. 
Kurcze, jak facet chce to potrafi nawet wydusić z siebie komplementy.
Jak to on mnie podziwa, jaka jestem silna itd. Jak sobie radzę, jaka jestem kobieca 

Jestem wsciekła. Opowiada mi bajery, jak pierszej lepszej, całkowicie zalany i chyba jeszcze na skrętach.

Może i gdzieś tam jeszcze mnie kocha, ale to za mało.
Blagał mnie o pomoc, że on ma juz tego dosyć, ,że to jest dla niego szansa, że to zależy ode mnie.

A za 3 dni będzie po wszystkim. Znowu to co było...
Na razie staram sie ni etraktowac tego powaznie. Żyje tak jak wcześniej. Dla mnie nic się nie zmieniło

Przede wszystkim chce zbudowac swoja niezależność.
To jest dla mnie najwazniejsze. To co zrobi mąż to jego sprawa. Nie mam na to wpływu.
Mam wpływ na swoje życie i wiem, że za nic nie chce wracac do tego co było.
Napiszę wprost. Zmiana w życiu, niezależność, stawianie swoich warunków i osiąganie przez mnie założonych cełow jest dla nie teraz priorytetem.
Chcę zarabiać pieniądze, własne pieniądze i to takie , żebym zapewniła godziwe życie sobie i dzieciom.
Pragnę być jak najlepszą mamą dla swoich dzieci, fbać o nie jak najlepiej potrafię, ale dawac im też przykłąd.
Człowiek czesm robi coś głupiego, czasem poniosą mnie nerwy. Nawet nakrzycze na dzieci.
Wiem nad czym powinnam w sobie popracować
Spokuj, stanowczość...

Rozmawiałam ostatnio z koleżanką, właściwie może nawet przyjaciółką.
Jest rozwiedziona. Ma dwóch synów.
Powiedziałam jej, że dla mnei każda złotówka, którą mąż wydaje na życie z inną jest jak ukradziona dzieciom.
Uważa, że on ma do tego prawo. Może i ma. Ja po prostu czuje innaczej.

Czasem chłopaków troche porozstawiam. Ten trzynastoletni zachowuje sie paskudnie. Njastarszy jest chyba egoistą.
Nie ma sie co oszukiwac. Moi chłopcy (ci starsi) to nie aniołki.

Odnośnie męża to cos czuję, że jakos ją ubłagał, żeby do niego wróciła.
Idę spać, bo ze zmęczenia boli mnie głowa. Obudziłam sie o 3 rano i cały czas jestem na nogach.
Jak wtedy w nocy ze mna rozmawiał, to mówił, że pali marihuane przywiezioną z Malty.
Nie wierze, może sie przesłyszałam. Przecież jakby go nakryli to miałby problemy.

Zresztą po cos ją przywiózł. Po piwko mozna sobie skoczyc do sklepu, ale trawkę nie kupuje się w Żabce.
Właściwie to jego sprawa czy pali trawkę czy pije, czy jest uzalezniony od seksu.
Mogłby sobie tylko już darować z tym oszukiwaniem mnie.

Nie znoszę jak facet jest słaby, jak jest tchórzem.
To wkurza, że dzwoni do mnie z takimi informacjami.

Sam przyznał, że chyb ajest jak takie nastoletnie dziecko.
Jego mama zmarła kiedy miał 14 lat. Podobno strasznie to przeżył.
Ja zbudowałam sobie teorię ( sory, improwizuję, bo jednak nie jestem psychologiem), żę przez to traumatyczne przyżycie zatrzymał sie pod pewnym względem n aetapie 14 letniego chłopca.
Mamy śmierc odebrał może jak odejście kobiety i może dlatego tak bardzo boi sie żeby nie zostałl sam.
Żeby kobieta go nie zostawiła.

Błagał mnie, żebym mu pomogła, że on potrzebuje pomocy. Tak jakby potrzebował matki.
To matka zazwyczaj daje oparcie , wspiera. Dzieki niej czujemy sie silni.

To są takie moje domysły.
Mąci mi w głowie.

Witam Cię droga Bet oraz inne Forumowiczki:

Cieszę się bardzo, że odżyłaś. Zaczęłaś znowu wierzyć w siebie. Brawo dla Ciebie, dla twojej przemiany. Zobaczysz będzie lepiej. Z dnia na dzień stajesz się coraz bardziej niezależna. Widać to po twoich wpisach.

Wiem co czujesz, co się dzieje w twojej głowie, gdy brakuje Ci pieniędzy na dzieci. I nie chodzi tu o rozpuszczanie dzieciaków, ale zapewnienie im bytu. Myślę, że nie ma to większego znaczenie czy on wydaje na panienkę, czy na siebie, czy na cokolwiek innego. Mój mąż nie daje mi pieniędzy tłumacząc, że ich nie ma - powiem szczerze nawet mu w to wierzę, ale nie zmienia to faktu, że mnie to bardzo boli. Boli mnie jako matkę, że nie mogę dać więcej dzieciom. Oczywiście złościło by mnie to bardziej, gdybym dowiedziała się, że sponsoruje wakacje jakiejś fiździe. Mi pomogło w tej kwestii uświadomienie sobie, że nie mam już na to wpływu. Oddałam sprawę do sądu i czekam co będzie dalej. Nie tracę już zbędnie energii na zastawianie się nad tym. Muszę sobie poradzić i już. Odnaleźć się w sytuacji. Ale powiem Wam jedno, że sądy w naszym kraju działają bardzo sprawnie. Wciągu tygodnia od złożenia papierów odbyła się zaocznie rozprawa w sprawie zabezpieczenia powództwa. Na faktyczną sprawę czekać będę 5 tygodni, to niedługo. Zaznaczę, że mieszkam w dużym mieście.

Od dnia złożenia pozwu czuję się na prawdę coraz bardziej szczęśliwa. Dzień w dzień rośnie we mnie jakaś siła. Pojawiły się jej nowe pokłady.   Oczywiście czasem płaczę, złoszczę się. Ale wiem, że w tym wszystkim wygrałam. To ja mam dzieci. To ja widzę jak się zmieniają. Doświadczam ich czystej miłości.

Na końcu chciałam jeszcze dodać, że jestem naprawdę wdzięczna swojemu mężowi, że ode mnie odszedł. Nie tkwię w "chorym" związku. Może kiedyś z nim jeszcze będę, ale związek będzie już inny. Teraz widzę, że biorąc ślub byłam na to niegotowa, nie dojrzała emocjonalnie. Nie znałam siebie, swoich potrzeb. Trzeba czasem dotknąć dna, aby być szczęśliwym. Przez ostatnie kilka miesięcy zmieniły się moje priorytety życiowe. W moim mniemaniu stałam się lepszym człowiekiem - choć do ideału dużo mi jeszcze brakuje. Jednak nie stało by się to, gdyby on był wciąż przy mnie. Nie zmieniłam by, się z poczwarki w motyla:)

Zagubiona, ja wiem jakie to są trudne decyzje. Nie potrafiłam ich podjąć.
A może raczej gdzieś czułam, że to jeszcze nie ta chwila.
Te decyzje trzeba poczuć. Kiedy wyczerpałaś już wszystkei możliwości i nie masz innego wyboru to trudno. Czasem nie można się dogadać.
Zagubiona nei mieści mi się w głowie, dlaczego facet który ma dzieci nie robi co tylko się da żeby jego dziec były szczęsliwe, żeby zapewnic im jak najlepsze warunki.
Dbanie o dzieci to jak dbanie o siebie.

Poznałam kobietę która zajmuje się różnymi fundacjami. Mam wielką ochotę prozmawiac z nią o sytuacji kobiet. Jak wygładaja sprawy finansowe po rozstaniu kiedy mamy na utrzymaniu dzieci.

W moim przypadku stanęła między nami inna kobieta. Młoda i apetyczna, dzieci zeszły na dalszy plan, bo pieniadze były męzowi potrzebne żeby sie pokazać. Chciał jak najlepiej wypaść.

Kiedy słucham niektórych kobiet, to nasuwa mi się, że facet ograniczając płatności na dzieci chce kobiete w pewien sposób ukarać. Nie może się pogodzić, że on ajuż tak na niego nie czeka.
Że chce poukładać sobie życie. Nie jest z toba a jest o ciebie zazdrosny. Zazdrosny, że sobie radzisz, że normalnie żyjesz.
My jesteśmy chyba odporniejsze, silniejsze psychicznie. Skąd wiesz co przeżywa twój mąż, jak sobie radzi z emocjami. Może zaklada maskę, pancerz.
To wszystko to jakaś gra. Ludzi esa czasem kilka lat po rozwodzie a facet dalej kombinuje ( chociaz jest z inną) jak najmniej wydać na dzieci.

Nie chcesz tkwić w miejcu. Ale bądź pewna swojej decyzji. Nie podejmuj jej tylko po to aby coś zrobić.
Rozumiem jednak , że wszelkie inne możliwości są już wyczerpane.
Wniosek o alimenty to nie rozwód tylko pierwszy krok.
Przede wszystkim masz zagwarantowane  "jakieś" pieniądze na dzieci.
Jeszcze raz podkreslę, zazdroszcze ci odwagi

Twardogłowa, nie przejmuj sie ta kobietą. Osmiesza się. Może nie dociera do niej że jest juz w waszym związku przeszłościa, epizodem, który zmienił wasze małżeństwo. odstawiona kochanka.

Minie jej, jak znajdzie nastepnego, chyba że ma z tym problem...

Jesli chodzi o alimenty to uważam, że kierowanie sprawy do sądu jest ostatecznością.
Jak wyliczą Ci kwote to już sie raczej nie wycofasz.
Nie zapomne, jak prawnik uświadomił mnie, że rozwód jest dla faceta prezentem.

Sama mam czasem taką ochotę pobiec złożyc wniosek w podskokach.
Tylko, że to jest decyzja życiowa. Muszę byc jej absolutnie pewna, a czuje że wypływa on ateż z impulsu.
Mam takie wrazenie, ze jakbym to zrobiła to poczułabym sie lepiej. Może wydaje mi sie, ze to byłaby jakas kara.
Ale ostatecznej decyzji jeszcze nie podjęłam. Czekam nie wiem na co.
Mąż też powiedział, ze nie umie sie zdecydować, a kochanka nalega.

Mnie sie jakos tak wydaje, że jak ma byc rozwód to będzie.
Jesli miałabym kogos poznać i to nie potrzebuję do tego rozwodu.
Mnie wystarczy, że mąż ze mną nie mieszka.
Póki co nie czuje sie gotowa. Mam jakies tam moralne zahamowania. Nie będę o tym pisać.
Alimenty to inna sprawa. Ale tak jak napisała Twardogłowa, warto spróbowac innych sposobów. Jesli nie pomogą to droga sadowa.
Jak nalicza grosze, to już nic nie zdziałasz. Nie zależy mi czy sie mężowi podobam czy nie.
Nie werzę w sprawiedliwość naszych sądów. Za dużo się nasłuchałam.
Śmiało napisze, że nasze prawo niewystarczająco dba o dobro dzieci. 
Koleżanka dostała na dzieci ( nastolatki) po 300 zł.

Zagubiona, życzę Ci powodzenia. Ty podejmujesz decyzję. Nie jestem an twoim miejscu.
Nie wiem, dokładnie jaka jest sytuacja.
Nie napiszę, że próbowałabym innaczej.
Uważam, tez że jeśli facet ma dzieci n awyciągnięcie reki obojetne czy płaci czy nie to łatwo wybrac łatwiejszą opcję.
W jego mniemaniu jest pwenie super ojcem.

Ale kazdy sam wybiera.
Mój mąz nei przyjechał na urodziny córeczki. Wysłał jej paczkę ijeszcze był z tego dumny.
Dla mnie to żenujące. Prezent kupił będąc na wczsach z kochanką. Płakał mi do telefonu jak go to wiele kosztowało, jak wkładał w to serce.
Powiedziałam , że kazda rzecz kupiona z tą" ku..." wyląduje na aukcji na allegro albo w koszu.
Tak mu powiedzialm : to cytat.
Nie mam obowiązku godzic się na namiastke troski wobec dziecka.
Nie ma sprawy w sądzie. To co kupował rozmawiając ze mna córka dostała. Reszte nie. Powiedziałm, ze czuję na tych rzeczach łapska tej " ku...".
Zapowiedziałam mu juz w zimie, ze każda rzecz kupiona dzieciom bez nich , razem z " ku..." wyląduje w koszu.
Nie będzi esie raz na rok bawił w dobrego tatuska i szałał po sklepach z kochanką.
Teraz kupił pare sportowych ciuszków synowi, ale wiem ze kupował je sam.
Z ta laską, chciałby kupowac tylko rzeczy dla lalki , czyli córeczki.
Mniejsza o to.
Pewnie dbasz, zeby dzieci mialy jak najlepszy kontakt z ojcem.

Mój mąż teraz płacze jak bardz na tych wyjazdach brakowało mu dzieci. Jak patrzył na małe dziewczynki , n arodziny.
Bo nie ma kontaktu z dziecmi. Njapierw go olał. Dzieci tęskniły. Miały łzy w oczach.
Juz nie płaczą,, a on płacze za rodzina którą miał.
Wspomina jakie cudowne były wspólne nasze wyjazdy.
Bo tego nie ma. Teraz sam zabieg a o dzieci.
Dzisaj mnei zaczepił, zeby chłopcy kupili sobie rzczy sportowe. żeby syn jeżdził na treningi tenisowe, był w klubie sportowym.

Co prawda, chyba znowu jest z ta dziewczyna, bo nie miał już takich wyłupiastych oczu, ale po krótkiej rozmowie pwiedziałam mu dosyć ostro, żeby sam sobie ustalał sprawy z synem i wyszłam.

Zagubiona, w jaki sposób pokazałas mężowi że facet który żałuje na dzieci to raczej nie ojciec.
Moze czuć się bezkarny.

Zagubiona, po pierwsze to witaj w klubie.
Oczywiście typowy przypadek. Wszystko sie zgadza. Pieniędz na dzieci nie ma, kiedy pojawia się kochanka.
Czy oni na prawdę nie umieja innaczej.

Zagubiona, mnie od razu zmartwiło jedno. Zabiera czasem wasza córeczkę. Ja bym na to nie pozwoliła.
Jakim prawem przyzwyczaja wasze dziecko do obcej kobiety.
To Twoja sprawa, ale to ważne.
Tym sposobem ma wszystko.
Nie musi płacić ( tzn. typowe kombinuje), ma kochankę i kiedy ma na to ochote może pobawic się w tatusia słodkiej trzylatki.
P co mu to dziecko dajesz, bo powinno miec kontakt z ojcem.
To niech tatuś zadba o utrzymanie córeczki, niech spotyka sie z nia bez kochanki.
Masz nan to wpływ. Zanim sąd ustali widzenia, zanim ustali alimenty to sa sprawy między wami.
Mój mąż w fazie wzrostu zauroczenia chciał zabrac córeczke na weekend.
Udawał jeszcze wtedy , że wyjechałby sam, że to chodzi o moja ciążę.
Oczywiscie sie nie zgodziłam. Dla mnie to byłoby najwiekszym upodleniem.
Dobrowolnie nie oddam swojego dziecka kochance.
Ty będziesz wlaczyć o godziwy byt, pracowac , zajmowac sie dziećmi, a oni od czasu do czasu zabietać słodziutką laleczkę ze sobą. Wezmą ją n aplac zabaw, cos jej kupią i dziecko może byc za jakiś czas zachwycone. Jeszcze ci powie, jaka tamta Pani jest fajna i że ją lubi.

Zagubiona uważąj!!!
A teściowa, to tak podobnie jak mój teść.
Nie licz na sprawiedliwość. Nie licz na nią. Ceni sie tylko twardych.
Nie udawałam przed mężem. Jesli jestes wsciekła to mu to pokaż.
Przecież nie jest ci obojetne, że zabiera dziecko i jest z kochanką.

Raczej nie lubie komuś doradzać, ale teraz nie mogę. Normalnie jestem wściekła.
To jest wasze dziecko, a nie jakis pluszak do zabawy z kochanką. Żeby sie popisał jaka ma śliczną córeczkę.

Te srajdy lubią właśnie takie dziewczynki, bo są słodkie.

Zagubiona, emocje przepływaja przez Ciebie i dobrze. Ja to rozumiem.
Z tym jak dzieci będą go kiedyś taraktować to byc może masz rację.
Doskonale wiem co to za stan, jak sie to przechodzi. Dl amnie to było jak sen. Zresztą dalej jest.
Taki szok. Nie byłam sobą i chyba do tej pory nie jestem.
Kiedy się tak dobrze zna druga osobę za dużo sie widzi.

Kżdy jest inny. Mnie po prostu najbardzij zabolalo jak kiedy raz rozmawiałm z kochanką powiedziała, że chciała dla mojego syna upiec ciasto jak wracał z obozu.
Napisze za chwile.

he, he

kochanka mojego męża na wakacjach w Tajlandii kupiła dla mnie prezent gwiazdkowy - balsam czy coś takiego.

  Przyszedł 2 dni przed świętami pięknie ubrany z tym balsamem w pięknej torebce i listem, który ona napisała o on tylko przepisał, dał mi prezent z życzeniami zdrowia i powodzenia w życiu
   Głupia ździra myślała, że jestem tak naiwna i łyknę, że to on napisał tak wzruszający list, w którym pisał o zgodnym rozstaniu ze względu na dziecko, o kasie na dziecko(ponoć zbyt dużo darłam), że jak za dużo będę chciała to wogóle nie dostanę i o wspólnej winie za rozpad. O jego melanżu ani słowa, jeszcze inne bzdury, słowotok nie niosący merytorycznej treści. Podobny list z bablaniną słowną wysłała do niego jak ujawnił się jej mąż a ona nie mogła mu w oczy spojrzeć. Przecież obiecali sobie szczerość.
   Balsam odesłałam do jego dziupli z siarczystym komentarzem, nie znałam wtedy jej adresu, odesłałabym jej mężowi w prezencie gwiazdkowym z komentarzem kto go kupił i gdzie.
   Wszystkie zabawki i ciuchy, które on kupował podczas związku z nią lądowały albo w śmietniku albo u biednych dzieci.
Złoty łańcuszek, który jemu podarowała(złożony z kilku starych) sprzedałam u jubilera a kasę przepiłam. Szarą koszulę od niej odesłałam do burdelu.
  Jego ubrania, które miał podczas związku z nią, spakowałam w ogromną walizkę i wyrzuciłam na śmietnik - to były drogie markowe ciuchy, drogie wody po goleniu, balsamy do kąpieli, maszynka do golenia.
   Po kilku dniach widział jak osiedlowi żule wąchacze kleju chadzają w jego granatowym sweterku od Pierre Cardena  za 1000złotych, butach od Gino Rossi, kurtce od Tomiego Hilfingera, ciągają walizkę za 2000 złotych jeszcze z kartą bagażową z lotniska.
    A jak pięknie pachnieli!!! Nie klejem i rozpuszczalnikiem!!! 

Sprawę o alimenty juz założyłam aza 1,5 tygodnia ma sie odbyć. Mam już wyrok zaoczny - zabezpieczenie powództwa.

Zastanawiam się czy wystąpić o ustalenie widzeń - kontaktów ojca z dziećmi.

Wiem, że to się kończy u niego. Nie potrafie powiedzieć, czy potrwa to jeszcze miesiąc, czy 4 miesiące. Ale wiem, że to nie ma racji bytu. Nikt nie lubi byc okłamywany, a on to robi. Kłamie jej w zywe oczy. Nie rozmawiają szczerze o jego zyciu. Ona nie wie o jego faktycznych problemach finansowych. Nie angażują sie nawzajem w swoje życie. Tak jak napisałaś na tą chwile traktują starszą córkę jak misia pluszoego, a z młodszą ona nie ma raczej kontaktu.

Mój mąż się ostsatnio przestraszył, znowu nagle zaczął się starać widywać z dzieciakami - może nie z dwójka naraz (wiem, to jest chore), ale zawsze coś. Powoli przestaje mieć czas dla swej dziuni. On stanął  przed wyborem, albo bawi sie w rodzinkę razem z nią - czyli zabaw  zbytnio nie ma - weekend pieluchy, kąpania, karmienie, a na jesieni nie zbyt dużo miejsc do wyjścia z dziećmi - do kina za małe, do teatru on z nimi nie pójdzie, na basen to wyjście na 1,5h, co później robić w weekend.  ..., albo traci dzieci.  On wie, że do tego doprowadzę. Bo nie pozwolę, aby moje dzieci ceirpiały.

A jak tam sprawy u Ciebie stoją? Mąż nadal "wolny", zaczął cos działać w kierunku powrotu? Bada grunt? Zmienił się?

Miron, mąż Zagubionej jest lekkoduchem i mój też. Właściwie każdy kto rozbija rodzinę jest lekkoduchem.
To jest jak jakaś choroba. Miłośc powinna być piekna, powinnismy się uśmiechać kiedy widzimy ludzi razem.
Tymczasem zdrada, kiedy w małżeństwie " coś" jest wzbudza obrzydzenie.
Nie da sie cieszyć z cudzego szczęscia kiedy krzywdzone są inne osoby. Żona, dzieci.
Mąż mówił jeszcze w lipcu: "nie wiem co mi sie stało. To jest jak jakiś amok, bielmo na oczach.
Miałem wszystko, miałem małżeństwo idealne".
Bo to chyba prawda, czepiał się mnie o jakieś głupoty, krytykował, nei doceniał, ustawiał, tresował.
Jego małżeńswto było idealne, moje już mniej.
Tylko ja nie widziałam już dla siebie w tym małżeństwie szansy. Mnie było coraz gorzej.
Nie chce już wracać do tego co było. Miewał humory, robił awantury.
Kiedy opwiadał mi o Kici to zwróciłam mu uwage, ze chyba mówi o sobie.
Ustawia go, jest wybuchowa, często wstydzi się za nią, nie umie sie zachować.
Mówił: najpierw ty robiłaś mi awanture w firmie o kasę a potem jak wracałem ona.
Sprawdzała mi telefon co godzinę.

Czy tak było na prawde - tylko oni wiedzą.
Docenia jaki ze mna miał luz. Nie pilnowałam go, nie sprawdzałam.
Tak było przez kilkanaście lat. Pierwszy raz sprawdziłam i trafiłam.
Nie da się oszukac osoby bliskiej. A sprawdzanei też nic nie daje. Nie da sie kogos upilnować.
Uważam, że szkoda na to czasu.

Często słyszałam kompelmenty na temat mojego wygladu. Chociaz nie jestem pieknością.
W jakis sposób czuje sie teraz brzydsza, odczuwam ,ze mam 40 lat. A przeciez czuje się młodo.

Ona: Miss erotica, niecałe 22 lata.
Ma takie zdjęcia, ze chyba kazdy facet patrząc na nie by sie ślinił.

Moze powinnam patrzec sie na to z innej strony, że to dobrze, ze zdradził mnie z taka młodą i ponetną. Moze czułabym sie jeszcze gorzej jakby była brzydsza ode mnie i starsza, albo w podobnym wieku.

Jest to płytkie. Sory, ale dla kobiety to tez sie liczy.
Ale wystarczy tego. Koniec juz z nią. Metryki nie cofnę, a tytułu miss erotica nie potrzebuje.

Bet,

Twardogłowa marację, nie masz jej czego zazdrościć. Jesteś piękna kobietą, twoje wpsiy świadczą o twojej urodzie wewnętrzej, a to chyba jest najważniejsze. Zewnętrzna uroda zawsze przemija, tak jak kwiat musi zwiędnąć.

Ty masz doświadczenia życiowe, a to sie liczy. Co ona sobą prezentuje? Idzie na łatwiznę, zamiast zrobić coś z własnym życiem, to woli niszczyć innych. Jednak trzeba pamiętać, że ona może tego nie rozumieć. Twój mąż pewnie ją wielokrotnie zapewniał, że pomiędzy Wami już dawno było skończone. Ona nie znała twojego stanu emocjonalnego, a nawet jak słyszała jak krzyczysz, to mąż ją zapewniał "widzisz, on zawsze taka była, nic dziwnego, że nie wytrzymałem".

Wiesz ile razy od męża po rozstaniu słyszałam: zawsze taka byłaś, zawsze to robiłaś..... . Na początku mnie to bolało, ale z czasem uznałam, że on próbuje mnie zranić. znaleźć we mnie wszystkie rzeczy, które winił za "nieudane" zycie, niepowodzenia życiowe.

Wiem, że jeszcze jest na to zawcześniej, ale co planujesz? Co tak na prawdę chcesz - jego pwrotu czy nie? Chyba teraz masz prawdziwą szansę na to.

Trzymam kciuki za pewność swojej decyzji. Pamiętaj, że jesteś bardzo mądrą i piękna kobietą. Zastanów się dobrze:)

PS. Ja już zaczęłam o siebie dbać, na tyle i mogę - po twoim wcześniejszym poście, nawet poszłam na zakupy, mimo, że z kasą u mnie krucho - lepiej się poczułam

Na piszę Ci coś czego uczył mnie mój serdeczny przyjaciel. To twój mąż ma problem i powiedz mu, to prosto w twarz. Na początku też było mi ciężko używać takich słów. A teraz jak mój mąż próbuje mi się żalić, to tłumaczę, że to już jest jego problem. Jak wspomina mi o pieniądzach, że nie zarabia, zawsze kwituje, to twój problem, jak mi nie płacisz, to moim problemem staje się wyżywienie dzieci i się tym nie przejmujesz, mówisz, że nie masz i po sprawie, a ja muszę mieć.

Jak żalił mi się na terroryzm swojej matki, powiedziałam mu wprost, to twój problem, Musisz go sam rozwiązać. To już nie moja sprawa. W dniu kiedy się rozstaliśmy, podzieliliśmy także problemy na moje i twoje.

Związek z twojego męża z dziunią już się zakończył, albo właśnie wisi na włosku. Satysfakcjonuję mnie to:) Niech teraz on błaga i zabiega i zobaczy, co to znaczy być skazanym na czyjeś humory, chęci, nie chęci:)

Ja wstaję codziennie o 5.20 - muszę ogarnąć dom, przygotować się do pracy, zawieść dziewczyny - żłobek, przedszkole. Ale wiem teraz wiem, że jestem wstanie to wszystko zrobić. Chodzę niewyspana, bywa, że krzyczę na dzieci. Brakuję mi tak na prawdę czasu tylko dla mnie. Mam go 2 x 20 min dziennie, kiedy jadę samochodem. Ale nie poddaję się i nie poddam.

Wierzę w Ciebie. Staniesz się niezależna, bo jesteś już inną osobą - silną. Tego czego się bałaś całe życie, teraz stało się rzeczywistością. Dasz radę.

Ja staram się zmienić pracę, myślę o założeniu własnej działalności, aby do móc się odciąć, a nie prosić o każdy ochłap. Wiem, że to zrealizuję, najpierw ustabilizuję swoje życie na tym poziomie, na którym się znajduję.

Mój mąż w coś gra. Nagłe zbytnie zainteresowanie dziećmi. Jutro jak wróci córka, to się jej podpytam, czy faktycznie tatuś był, czy jak zwykle babcia. Wredna ropucha.

Nie daj sęi. To jest najgorsze rozwiązanie. W ten sposób ani on nie wróci, ani Ty nie staniesz na nogach. Mam wujka, od którego odeszła 10 lat temu. On do tej pory to przeżywa. Jest po prostu w kropce. Starzeje się i nic z życia nie ma. Ja tak nie chcę, Ty chyba też nie.

On z nią nie będzie,. Ona nie będzie mu gotować, prać, sprzątać, bez różnych wycieczek itp. Mój mąż nie będzie ze swoją fizdą, bo stracił już wszystko: żonę, dzieci, firmę, nie zarabia, nawet księgowa mu wymówiła. Dłużej tegio ukrywać się nie da.

Idź zrób rozdzielność majątkową, to koszt koło 500zł ale warto.

Bet (napisałam Ci maila),

nie wiem, czy mam Ci gratulować, czy też nie. Wybierz odpowiednią opcję dla siebie. Przede wszystkim powiedz mężowi, że musi podpisać umowę małżeńską (intercyzę) i mieszkanie musi być kupione tylko na Ciebie (tak w tajemnicy, to go przestraszy, a mieszkanie i tak będzie należało również do niego, bo będzie pochodziło z pieniędzy wspólnie zarobionych). Dzięki temu będziesz wiedzieć na czym stoisz. Oczywiście trzeba to powiedzieć delikatnie. Musisz być twarda w negocjacjach, albo moje warunki albo spadasz.

Przykre jest to, ale właśnie do wrednych suk czuje się szacunek, byłaś miękka, to Cię zdradził, przebalował Wasze pieniądze. Musi poczuć, że Tobie na nim zależy, ale Ty bez niego sobie poradzisz. Trudniej odchodzi się od takiej osoby, niż od panienki, która czeka z otwartymi ramionami, mąż się wyprowadził, po roku zapukał do drzwi, a ona dobrze kochanie, zapomnijmy o wszystkim. Przy tego typu postępowaniu na pewno zrobi to jeszcze raz.  Bezkarność.

Masz rację jak najszybciej skontaktuj się z prawnikiem, może na dzieci warto zapisać takie mieszkanie? Tylko tu też są pułapki. Nie można go łatwo sprzedać, dziecko z czasem może rodziców wygonić itp.

Bądź czujna i rozważ wszystkie możliwości.  Odsuń emocje i przeanalizuj każdą możliwość, scenariusz, nawet ten najbardziej czarny. Nie robiłaś wcześniej tego, to teraz masz babo placek.

Trzymam kciuki, i wierzę, że wybierzesz najlepszą opcje dla SIEBIE - czy będziesz z nim, bądź też nie.

Teraz wspomnę coś o sobie, ostatnio dziwnie się czuję w obecności męża. Głupie to, ale widzę każdą jego emocje. Kiedyś na to nie zwracałam uwagi. W nietypowy sposób cały czas go obserwuje. Widzę kiedy jest zakłopotany, kiedy czuje się jak dziecko we mgle, kiedy się smuci, jest zadowolony. Robię to podświadomie. Czytam takie rzeczy jak z otwartej książki. Nigdy wcześniej tak nie miałam.

U nas było czasem ciężko. Mąż ma tragiczny charakter, jeszcze te różnice wyznania, wtrącanei sie jego ojca. Ale łaczyło nas fajne uczucie. Myślę, że prawdziwa miłość. To trudno wytłumaczyć. Głebokie uczucie.
On zniszczył to co najcennejsze.
Mało jest małżeństw, w których jest chemia po prawie 20 latach znajomości.
Ta chemia była. Czy jest jeszcze jej cień, trudno powiedzieć.
Szczerze mówiąc nie jestem pewna czy nadal go nie kocham. Nie chce z nim mieszkać. Nie brakuje mi tego. Brakuje mi jego. Chyba tak.
Nie wem czy tego chce. Tak trudno przerwac głeboką więź.
Mąż opowiadał, że wierzy że to się da uratować, że to przetrwa. Żałuje tylko, że na zawsze pozostanie rysa.

Właśnie Bet. Witam Cię i wszystkie Panie w tym poście. Czytam od dłuższego czasu całą Twą historię i bardzo chciałabym podzielić się swoim spostrzeżeniem. Dlaczego? Przeżyłam rozstanie z mężem. Oczywiście każdy dramat jest zupełnie odosobniony od wszystkich. Napięcie, przykrości, miłość, która łączyła i nasze osobowości. Możemy dzielić się tu radami, ale nie możemy wzorować się na żadnym przypadku Bet, bo zwyczajnie nie jest zwierciadłem Twojej rodziny. Dla jednych ważna jest zemsta, zazwyczaj gdy nadrzędne są pieniądze, dla innych zdrowe, spokojne rozwiązania, gdy było uczucie i szacunek. Bo tak na prawdę, kiedy jedno chce odejść, nie istotne czy dla "młodej dupy", czy hulaszczego życia z przyjaciółmi, to zatrzymywanie, walka jest bezsensem. Skoro mnie nie chce, to jeśli go zatrzymam nic nie zmieni, nadal mnie nie chce. Mój mąż zauroczył się kobietą, która była zupełnym przeciwieństwem mnie. Przypadkowo odkryłam romans. Odszedł. Zostawił mnie z dzieckiem. Kochałam go na zabój. Byliśmy 10 lat po ślubie. Nie będę opisywać szczegółów. Oczywiste,że tęsknota wyciągnęła ze mnie 15 kilo tłuszczu i 20 litrów łez. Ból i żal odebrał mi odwagę na widywanie się z nim. Dziecko, przekazywaliśmy sobie przez rodziców. Nie chciałam kompletnie wiedzieć, co u niego. Po około roku zaczęłam odzyskiwać siebie. Ale miłość nie wygasła. Nie potrafiłam się pogodzić, że to już koniec na zawsze. Jasne,że nie życzyłam mu szczęścia przy boku innej i miałam nadzieję,że nikt tak go nie pokocha jak ja. Po pewnym czasie, zaczął pisać do mnie listy i podawać przez córę. Zorientowałam się,że od pół roku jest sam i próbuje teraz się do mnie zbliżyć. Pisał,że to co się stało, kobieta, która pojawiła się w jego życiu była niezwykle potrzebna. Utrata ukochanej żony i rodziny uświadomiła mu jak się cofną i ile stracił. Tak, koiły te słowa, ale rana wydawała sie nie do zaszycia. By nie przedłużać. Jesteśmy razem od 7 lat.Nigdy nie wypowiedziałam w domu jej imienia, ani on. Nie było łatwo. Jednak nie żałuję. Oboje się straciliśmy, by zbudować wyjątkową więź. Nie myślimy o rozstaniu przy żadnej awanturze, czy kryzysie. To już mamy za sobą. Wiemy jak jest bez siebie. Jest moim najlepszym przyjacielem. Długo trwa celebracja powrotu, znaczy radości z tego ,że daliśmy sobie szansę. Dlatego nie przekreślaj swojego małżeństwa Bet. Może Twój mąż jest podobnym przypadkiem do mojego. Macie czwórkę dzieci to znaczy miłość x 6. Przyglądaj się, obserwuj, daj sobie czas na to co czujesz, pozwól mu teraz pobyć samemu. Tylko nie szczuj, nie obmyślaj "sprytnych" planów, bądź sobą, łagodna i życzliwa jak teraz. Dzieciaki na Was patrzą. Wbrew wielu tu kobietom ja Wam kibicuję i wierzę, że Twój mąż już żałuje i wstydzi swojej głupoty.

Twoja tkliwość jest wyrazem miłości i żalu jej utraty. Czytam Cię i jestem dumna z Ciebie. Z tego, jak mimo wielkiego upokorzenia, kradzieży godności przez "tamtą" dziewczynę, bo tyle możemy jej zarzucić, potrafisz zachować twarz. Podoba mi się Twoja klasa w tej całej dramatycznej sytuacji . Śmiałość oceny dobrych chwil, równowaga w ocenie męża. Twoje emocje nie wzięły góry nad rozsądkiem, co w szczególności przeraża mnie, gdy czytam posunięcia niektórych tu pań, które decydują się na, haniebne czyny. A to tylko przekreśla nasz wizerunek i w oczach męża i dzieci. Szczucie atmosfery wokół wydaje mnie się bardziej upokarzające niż sedno dramatu. Gdy mój mąż odszedł, poczułam jakby zabrał ze sobą cząstkę mnie. Gorycz walki, utrudnianie mu życia, mściwość, pogrzebała by mnie zupełnie. A ja nie chciałam by znienawidził mnie, jak często tu czytamy "taka jesteś materialistka, taka zołza, awanturnica, podstępna żmija". Nie zachęcam do zupełnego wycofania. Bo musi Ci pomóc. Masz dzieciaki, dom. Ale Bet on wie w jakiej sytuacji Cie zostawia. Prawda? A Ty wiesz,że wymuszanie i podstępy mogą skończyć się tylko w sądzie, a pozytywną komunikacją więcej ugrasz. Jesteś fajną babką i tak trzymaj. Taką Cię pokochał. A szybko się zorientuje,że wkoło same młode niunie poszukujące kaski i wrażeń. Bo miłość buduje się latami. Tradycje w domu, tworzył każdy rok waszej rodziny, każde narodziny dziecka, wakacje, pogrzeby i wesela. Przypominać mu będą Twoja uśmiechniętą, szczęśliwą mordysię nie tylko fotografie, ale miejsca, które codziennie mija, ludzie, którymi sie wspólnie otaczaliście, a przede wszystkim zapachy domu, dzieci, chwil których głowa nie jest w stanie wyrzucić, bo mózg ma taką zdolność,że wypiera to co złe, a dobre zostawia na zawsze. A jeśli była prawdziwa miłość, już wiecie o tym oboje w środku,że głupio się stało. Ja jestem za tym by budować nie dzielić. Tylko czas będzie tu najlepszym sędzią...Życzę Ci Bet z całego serca tak wspaniałej niedzieli rodzinnej, jaką mam ja, bo nigdy nie byłabym szczęśliwa z żadnym innym i mój mąż również. Może to naiwnie brzmi, ale utwierdziło nas w tym nasze rozstanie.

Dziewczyny mam do Was pytanie. Może, któraś mi doradzi. Bo jestem w kropce.

Jak już pisałam mój mąż ma kochankę. Moja teściowa mnie nienawidzi. Zresztą jego kochanka także. Bo chyba wiem kto to jest. Dzisiaj dostałam olśnienia. Mój mąż zmienił się bardzo od kiedy popełnił jego kolega samobójstwo, czyli w marcu br. Jego zachowanie łączyłam z tym faktem. Dzisiaj uświadomiłam sobie, że ok 2,3 tygodni po jego śmierci, on stwierdził, że ten kolega uratował mu życie. Myślałam, że chodzi o jego przemyślenie zw. z wydarzeniem. A tu chyba chodzi o to, że zaczął pukać jego żonę. Imię się zgadza, czas przemiany także.
Czy dobrze myślę?

Teraz moje pytanie: czy jest sens na niego czekać. Tam nie może być miłości z jej strony. Znalazła sobie pocieszyciela. Ona bardzo kochała męża. Z resztą mój mąż wielokrotnie to powtarzał jak jeszcze pomiędzy nami było ok. Mój mąż zawsze chciał kupić sobie motor, ja byłam przeciwna, ona jest fanką tego sportu i sama jeździ. On ją okłamuje, tłumacząc, że płaci mi na dzieci. Zwalając na mnie, że ma ograniczony kontakt z dzieciakami. Ja wiem o jego coraz większych zadłużeniach. Jej mąż popełnił samobójstwo między innymi przez kasę, a raczej jej brak.  Mój mąż umie okłamywać ludzi i manipulować nimi. Z czasem ma dostać dość dużo pieniędzy od państwa (kupują ziemię jego ojca pod autostradę). Czy jest sens na niego czekać? Czy Wasza intuicja mówi Wam, że to nie ma racji bytu? Oczywiście z Waszego punktu widzenia. Szczerze mam nadzieję, że się opamięta i wróci do mnie.

Z góry dziękuję za odpowiedzi.

muzykoterapia - włączyłam cher i uśmiech od razu pojawił się mojej buzi

Kochana - Renata Przemyk i Kasia Nosowska

Marchewkowe Pole - Lady Pak

Nie było Ciebie tyle lat... - Krystyna Giżowska

Dlaczego nie - Kasia Kowalska

Strong Enough- Cher

W moim magicznym domu - Hanna Banaszak

Testosteron - Kayah

Żałuje - Ewelina Flinta

Na kolana - Kasia Cerekwicka

Miał być ślub - Monika Brodka

Przytul mnie życie - Krzysztof Krawczyk

Don't Give up - Peter Gabriel

Every breath... - The Police

Niepokonani - Perfect

Nic dwa razy - Maanam

Kocham Cię, kochanie moje - Maanam

Tylko mnie kochaj - Goya

W życiu piękne są tylko chwile...- Dżem

Ważne są tylko te dni...- Marek Grechuta

A jeśli to nieprawda - Farba

co się stało?

bet
jesteś bardzo mądra i bardzo dobra
i to dobrze, że chronisz swoje dzieci
że je szanujesz
dzieci to normalne człowieki
wymagają szacunku

i ja cię za to szanuję
bo chociaż obserwowały związek pełen cierpienia i poniżeń - to teraz pokazujesz im, że godnośc i szacunek to fundamenty

a to da im więcej, niż potrafisz sobie wyobrazić
o tym nie zapomną

a ty, gdy juz podjełas decyzję, odnajdziesz spokój, przestaniesz się miotać - bo miotasz się w niepewności

gdy życie stanie się stabilne - odnajdziesz w nim mase radości i szczęscia

trzymam kciuki bet

"Niestety nie umiem się wyleczyć z miłości do męża. Chciałabym się już obudzić z tego koszmaru. Może ktoś zna eliksir zapomnienia - chętnie go wypiję. Ja już nie mam siły. Co wydaję mi się, że najgorsze mam już za sobą. Przychodzić ponownie nostalgia, smutek, rozgoryczenie. "

Zagubiona no niestety rozstanie to cierpienie psychiczne, coś jak stan chorobowy. A długość rozłąki nie ma nic wspólnego z jej siłą. To Twoje indywidualne uwarunkowania dają Ci teraz do wiwatu:(
Recepty nie mam, mogę tylko zasugerować, że najgorszym rozwiązaniem jest analizowanie jego kroków, i decyzji, bo to takie układanie scenariusza wydarzeń, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć, gdyż nie ma nas w jego głowie. Najlepszym rozwiązaniem byłoby skierowanie uwagi na podbudowanie Twojego ego. I nie uważam że ckliwy masochizm pt. 'piosenki z dawnych lat', jest najlepszym wyjściem, choć nie przekreślam muzykoterapii. Ale myślenie o Nim zastąpić drobnym hedonizmem, tylko "ja". I pooglądać komedię, rozkosznie podjadać smakołyki, a może skupić się nad pielęgnacją skóry jak nigdy dotąd. Zamienić pasję "mój eks" na "tylko ja". Biegać, skakać, latać fruwać..