Miłość trwa

Zagubiona, przez lata małżeństwa nikt nie mógł do mnie przyjść. Mężowi przeszkadzało nawet jak rozmawiałam przez telefon.
Ale pewne rzeczy szybko się zapomina. Za szybko zapominam to co było złe w naszym związku.
Też w domu nie czuję się do końca swobodnie. Mieszkam w kiepskich warunkach. Ściany aż sie prosza o pomalowanie, nie mam piekarnika itd...
Da się tak żyć, tylko jest to wkurzajace, bo możliwości są...

Podobnie jak Ty, uważam że nie zawsze związek wychodzi. Jeśli sie zakochał to jego sprawa.
Nie moge tego oceniac, bo nigdy nie kochałam żadnego innego faceta oprócz męża, więc nie mogę się wypowiadać.
Tak samo mam jednak żal o konsekwencje i o to jak zachowuje się w stosunku do mnie i do dzieci.
Uważam, że żadna miłość tego nie usprawiedliwia.

Nie zawsze, przy rodzicach czujemy sie swobodnie. Ja przy rodzinie jestem skrepowana.
Nie wiem, jakie masz relacje z ojcem, czy możesz mu wprost powiedziec, ze chcesz sobie pogadać ze znajomymi.
Może on czuje się samotny.
No niestety to są twoje sprawy, twoi znajomi.

Prawie cały dzień dzisiaj sprzątałam, gotowałam. Do tego opieka nad maluchami, chyba 5 pran, prasowanie.
Przed chwilą skończyłam robic frytki z ponad 2 kilo ziemniaków i była kłótnia bo za mało ( ja nie zjadłam ani jednej).
Zaraz zmywanie, potem kapiel maluchów, znowu jedzenie i tak w kółko.
Maluchy kładę spac o podobnej porze, po 21.
Najczesciej chodzę spać koło 22. Często wczesniej, zasypiam chyba jeszcze przed dziećmi, bo jestem taka padnięta.
Innaczej nie dałabym rady. Po prostu jestem zmęczona. Żadko gdzieś wychodzę. Mam tyle spraw do pozałatwiania, że jak do tego dorzuciłabym jeszcze swoje przyjemnoeści to dzieci chyba nie wiedziałyby jak mama wygląda.
Staram się wolny czas spędzac z maluchami, ywchodzic z nimi.
Boję się, że za chwilę mogę go meć jeszcze mniej.
No i zresztą robię za mamę i tatę

Przecież to jest jakieś wariactwo. Dzień za dniem. Ja żyję jak grzeczne dziecko. Alkoholu zero, żadnych używek nawet typu kawa. Staram sie zarabiać, staram sie znosić humory chłopaków, być do dyspozycji maluchów.
Stram się prowadzić dom, utrzymywać znajomości itd...

Ale ja jestem tylko człowiekiem, ja nie jestem ideałem. Czasem mam ochotę normalnie stąd uciec.
Ale nie, znowu ten rozsądek, odpowiedzialność.
Cholerka, ja jestem jakieś grzeczne dziecko.
Właściwie to moją najwiekszą słabością jest teraz to pisanie na forum.

"Usłyszałam na początku małżeństwa, że ktoś musi ze studiów zrezygnować. Mąż studiował na miejscu.
Jak byłam na macierzyńskim zmienili mi prgram, w sumie doszło ponad 20 różnic.
Zabrakło mi jednego semstru.
Potem było drugie dziecko. Miał brak ciał odpornościowych. Z pierwszym też od urodzenia miałam problemy, urodził się z dystrofią wewnątzmaciczną. Bardzo się starałam być dobrą mamą.
Drugi non stop był chory, miał być na kropłowkach z immunoglobulinami. Udało się, że dostał tylko raz.
Wszystko rzuciłam, zajmowałam sie nim. Wyjeżdżałam ile się dało.
Zawsze wychodziłam z założenia, że sport hartuje.
Przeniosłam się na uczelnię, która była bliżej i gdzie miałam mniej różnic programowych.
Jak pisałam pracę to wyrzucił mi materiały przez okno, z trzeciego piętra, bo był bałagan.
Przeszkadzał ile sie dało. Namawiał, żebym zrezygnowała, bo po co mi studia, kiedy jestem żoną szefa.
Potem chodziłam jeszcze do szkoły językowej, kiedy urodziła sie córeczka nie dałam rady. Zrezygnowałam."

"Zagubiona, przez lata małżeństwa nikt nie mógł do mnie przyjść. Mężowi przeszkadzało nawet jak rozmawiałam przez telefon.
Ale pewne rzeczy szybko się zapomina. Za szybko zapominam to co było złe w naszym związku."

"Nie wiem gdzie mieszka. Zmienił miejsce zamieszkania. Wynajeli pewnie cos lepszego i możliwe też, że po to, abym go nie znalazła.
Chciałam mu kiedys zawieźć chłopców, jak nie zostawił mi pieniędzy."

Bet skopiowałam dla mnie ważne fragmenty Twoich wypowiedzi.
Moim zdaniem Twój mąż od początku małżeństwa stosował przemoc. Stopniowo pozbawiajac Cię możliwości rozwoju, odcinając od rodziny znajomych. To typowe zachowania a ich eskalację opisałaś w innych postach. pobicie kobiety w ciąży to dla mnie szczyt bestialstwa.
Czuje się bezkarny bo nie poniósł żadnych konsekwencji. I do dziś nie ponosi: pieniądze da albo  nie. Nie założyłaś sprawy a ni o znęcanie, ani o alimenty. Jeżeli obecny psycholog nie jest w stanie Ci pomóc to go zmień, poszukaj grupy wsparcia dla ofiar przemocy.

I jeszcze jedno, moje dzieci jak są w domu zmywają naczynia. Same też robią frytki ,naleśniki  dla mnie jest to zbyt pracochłonne.
Prasuję tylko rzeczy swoje i 10-letniej córki, starszym wystarcza to że piorę.

Zagubiona, mój mąż prawie przed dziećmi ucieka.
Jak nie chaciał zostawic pieniędzy to go pstraszyłam ze chlopcy jada z nim.
No i się znalazly.

Zastanawiam się właśnie co sie dzieje, bo mnie sie wydawało, ze on te dzieci bardzo kocha.

Napisze wprost, mnie to nie przeszkadza, ze on dzieci nie zabiera.
Nawet wydaje mi sie, ze tak jest lepiej, oby tylko na dzieci płacił.

Zagubiona, wyobraź sobie, ze pakujesz swoje dzieci i teraz jakas inna kobieta będzie sie z nimi bawiać.
Bo oni na takich widzeniach nie mają normalnego życia , tylko chwilową przyjemność.
Pobawią sie, porozpieszczaja, a na co dzień to ty sie zajmujesz, wychowujesz i martwisz o byt.

Wiec w moim przypadku, babaskie wczasy jak najbardziej, ale chyba  z dziećmi. Przynajmniej tymi najmłodszymi:)

Ja bym mu tego najmniejszego nie dała!!!
Jeszcze by cos mu zrobił. We wtorek maluszek skończy pół roku, trzeba go bardzo pilnowac, bo zaczyna raczkować.
Mąż przecież powiedział " zrób cos z tym". Nie miał dla mnie litości jak byłam w ciąży. Myslę, że chciał abym poroniła.
Nie zostawie małego sam na sam z takim człowiekiem. Mały to mój skarb, a mężowi nie już nie ufam.
Zreszta on do niego nie zagłada.
Matka widzi miłość. Ja widzę, że u niego tej miłośći nie ma wcale. Tego nie da się ukryć.
Zagubiona, może to się kiedys zmieni, bo mały jest serio kochaniutki, ale on tego dziecka nie kocha. To widać...

To bardzo miłe mieć taka Ciocię.
Dzięki:)

O tym przygotowywaniu dla innej kobiety to pisałam bardziej w swoim kontekście.
Tobie mam nadzieję to nie grozi.
Ta dziewczyna mojego męża dziećmi nie jest zainteresowana. Co najwyżej córeczką. Nie wiem, ale tak mi się wydaje. Bo to taka słodka żywa laleczka. Chwilke możnaby sie nia pobawić...
Na mała muszę bardzo uważać, ze wzgledu na jej chorobę. Ona nie jest zabaweczką.

Wczoraj rozmawiałam z najstarszym synem do późna w nocy.
On sie nawet popłakał.
Chłopak nie widzi sensu życia. Nie widzi sensu, żeby sie uczyć.
Może nawet nie zdac do nasteonej klasy. Nie ma sytuacji tragicznej, ale musi cos tam jeszcze poprawic.
A on sie poddaje!!!!!
Tak nigdy nie było. On walczył do końca. W całej podstawówce i gimnazjum tylko dwa razy nie miał świadectwa z paskiem.
Chodziliśmy z mężem do tego samego liceum, jest strasznie dołujące.
Niewiele sie tam zmieniło od naszych czasów.

Jest mi go tak okropnie szkoda, od razu wezbrała we mnie znowu taka niesamowieta złośc na męża.
Mam zamiar dzisiaj z mężem porozmawiać.
Przecież my musimy tym dzieciom pomóc.
Boję się, że dzieci sie zmarnują.
Uważam, ze mąż powinien wiedziec co się dzieje. To jest jego pierworodny. Olewa go, źle traktuje.
Przecież to jest chłopak, który sobie nie radzi. Jemu sie zawalił świat.
Mnie jest cięzko, a jestem dorosła, a to dopiero 17 latek.
W tym wieku jest najwięcej samobójstw. Przynajmniej ja pamiętam jaki to był dla mnie trudny okres, a nie miłam aż takich jak on spraw wokól siebie.

Tego sie obawiałam. Przez lata bardzo dzieci chroniłam. Dom to była taka ostoja.
Wiedzieli, że mają kochających rodziców. Mieli dużo szczęścia.
Teraz coś sie posypało. Do tego moja mama wciaz kracze, że sobie nie poradzimy, że ja wyląduje na cmentarzu, a ojciec ich nie weźmie itd.

Bardzo, ale to bardzo próbuję syna wesprzeć. Jak mojemu dziecku jest źle, to serce mi krwawi, to i ja wtedy nie widze sensu życia...
Pocieszam go, ze możemy sobie poradzić, że tacie nie wiadomo co strzeli mu do głowy i czy kiedyś nie będzie o nich dbał, czy nie będzie miał wyrzutów sumienia.
Z takimi wariatami jak mój mąż to nigdy nic nie wiadomo.
Zresztą ja bardzo się staram, aby stabilizacja była ( żeby tak jeszcze zrozumiał to ich ojciec - a prosze go o to nadal).
W zeszłym tygodniu, chyba tam mu sie coś z dziewczyną nie układało to nawet do mnie zadzwonił....
O pieniądzach zapomniał, ale jak mu przypomniałam to zostawił 200 zl wiecej!!!!
Cykor, jak tam ma jakiś problem to od razu szuka innego wyjścia.

Jak tam się układa to chrzani wszystko dookoła.

Nie rozmawiałam z mężęm. Jakos mi sie odechciało.
Faktycznie nie sądzę aby był zainteresowany. Kiedyś juz mu coś tam wspominałam, ale sie nie przejął.

Alonka, nie wiem od czego mam byc współuzależniona...
Mąż juz podobno nie pije, przemocowcem tez podobno nie jest. No , po prostu grzeczny chłopczyk.

Mnie martwią teraz inne sprawy.
Martwi mnie brak stabilizacji, co czuja dzieci i jak zaistniała sytuacja odbija sie na ich życiu.
Martwię sie o siebie, o to czy się nie poddam. Będę spokojna, nie strace sensu życia, radości, luzu.
Pragnę byc osobą uśmiechnietą, pogodną, życzliwą - nie na pokaz. Zależy mi na wewnętrznym spokoju i spełnieniu.
Wiem, ze bardzo dużo zależy ode mnie. To ja muszę im dac to poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji.
Teraz tylko ja za to odpowiadam.

Ale sobie tych życzeń wypisałam.
Coś się ostatnio zapuściłam i chyba troszkę przytyłam. Jestem ciągle głodna i podjadam.

O pieniądzach wole nie mysleć, bo zaraz sie denerwuję. Najgoprzej jak obudzę sie rano. Czuję wtedy lęk.
Mam juz na to pewien sposób. Mało oryginalny, ale mnie pomaga.
W ogóle to jak zaczynaja mi się jakieś dialogi wewnętrzne - to tym sposobem sie stopuję.
Czy jak dopadnie mnie jakaś myśl o mężu.
Strasznie się cieszę, że tak sie torchę zdyscyplinowałam i sama wypracowałam sobie sposób na pozbycie się chyba niepotrzebnych myśli.

Alonka, co do miłośći to mysle, ze w jakis tam sposób jednak mąz mnie kochał.
Może w taki swój chory sposób, ale jednak.
Zresztą sam mi niedawno coś tam wspominał jak to batdzo mnie kochał.
To jest zwyczajnie już bez znaczenia......

Przeczytałam cały wątek i przeraża mnie to- tylko kasa, kasa, kasa,kasa!!!!!!!Ty chcesz KASĘ.Mąż nie chce dać KASY. Teściowi zależy tylko na KASIE........Okropna pustka, nic dziwnego , że taki jest finał.......

A co się dziwisz?

Skoro PAN poszedł sobie do młodej dupy to żona ma wspierać go  mówić: wszystko ok, nie chcę kasy bo tobie jest potrzebna na młódkę?

Jeżeli poszedł do cudzego ogródka należy jak najwięcej wydzierać od niego na dzieci, przyszłość. Dlaczego młode ciele mele ma czerpać z tego, na co pracowaliśmy z mężem przez długie lata? Dlaczego moje dzieci mają mieć obniżony standard życia przez kochankę męża? Moje dziecko ma siedzieć w domu w wakacje bo mężuś z kochanicą chcą pojechać na miesiąc w egzotyczne kraje? Ok, niech jadą ale dzieci też!!!
Niech weźmie się do roboty, zakasa rękawy i pracuje od podstaw na wycieczki, ciuchy, kosmetyki, super auto, restauracje.
Ja wydzierałam jak tylko się dawało wszelkimi sposobami a teraz ponad dwóch latach walczę jeszcze z dziwka mojego męża bo ten typ nie potrafi zamknąć jej mordy a przeszłość wraca jak bumerang.
Nie mam litości dla takich flam.

Kociamama, pisałam chyba kilkanascie minut i przyszła moja córeczka i wyłąćzyła mi komputer:)
Chyba tak miała być, bo bardzo sie rozpisałam.

Tak, zgadzam sie z Toba, że jest pustka. Mnie ona duzo kosztowała.
Kiedy w małażeństwo wkrada się zdrada, kiedy po wspólnych 20 latach on nie ma do Ciebie za grosz szacunku, kiedy potrafi wykorzystac żonę jak pierwszą lepszą i dowiedziawszy sie ze ona jest w ciązy z jeszcze ciepłego łożka wskoczyć pod kołdre kochance. Kiedy ten mężczyzna porzuca dzieci - zsotaje pustka.

Ale żeby była ta pustka, najpierw trzeba wylać morze łez. Cierpieć, łkać...
Nie pisałam na tym forum kiedy byłam w ciąży. Nawet nie wiem czy chcę wracać wspomnieniami do tego co było.
Nie wyobrażałam sobie, że można tak cierpieć.

A jednak sygnała , ze tak moze byc miałam. Miałam ostrzeżenie. Nie zbagatelizowałam tego, ale wówczas nie wiedziałam co to znaczy.

Może kiedys odważe się o tym napisać. Powiedziłam wówczas o tym męzowi i keszcze kilku osobom.
Potem zapomniałam.
Znowu odbiegam od tego co chciałam napisać...

Wiecie ja mocno kochalam męża.
Aż wstydze się tej miłosci, bo to takie upokarzające jak sie kogos tak mocno kocha, a okazuje sie że on Ciebie jednak nie.
Przez lata wierzyłam, ze on tez mnie bardzo kocha. Moze czesem watpiłam, ale to raczej on zapewniał, ze jestem kobietą jego życia. Nawet jego ojciec mi taraz mówi, że jeszcze niedawno powtarzal, ze gdyby miał jeszcze raz wybierac to na pewno byłabym to ja. Juz jak z nią sypiał, pisał jeszcze, że nie wie co sie z nim dzieje, ze jestem ta najwazniejszą, że mnie kocha.
Ale teraz juz trudno, stało się.

Nie wiem dlaczego akurat jego tak pokochałam. Był taki troche wariat. Moze brakowało mi troche szaleństwa, bo szybko starciłam dzieciństwo.
Byłam zakochana w tym jak maluje. Widziałam w nim artystę.
Namalował mi obraz. Podpisany był dla najwaspanialszej kobiety na świecie.
To był rok 1993... i był przez niego podpisany.
W zeszłym roku jak sie to zaczęło, rozciełam go nozem.
Dedykacja została nietknieta, jego imie i nazwisko zostalo przeciete.

Miałam 16 lat jak go poznałam. To były egzaminy wstępne. Ja do tej pory pamietam w co był ubrany, pamiętam wszystko.
Tak, od razu wpadł mi w oko. on tez dokładnie pamietał jaka miłam aspódniczke. Dokłądnie jak wygladałam.
To znaczy pamietał. Bo odkad poznał ta dziwczyne, a włąściwie zaczał z nia sypiać to nie pamieta właściwie nic. Ma wymazane wspomnienia.

Kiedy juz zaczelismy sie spotykac, nie wyobrażałam sobie abym mogla byc z kimś innym. Bylam bardzo szczęśliwa, a on był wspaniały.
Zresztą to było niewinne. Dopiero po dwoch latach, bardzo intensywnych sie to zmienio.
Ale nadal było super.
Wady zaczęłam dostrzegać dopiero jak byłam w ciazy, chociaż jeszcze o tym nie wiedziałam.
Jednak nadal go bardzo kochałam.
Potem kiedy zostałam juz żoną i matką, zmieniłam się. Traktowałam rodzinę bardzo poważnie.
Mąz też sie zmienił i to na korzyść. Z lekkoducha stał się facetem dbającym o zapewnienie bytu.
Piękne było też patrzeć jak kocha syna. Widziałam, że był szczęśliwy.

Mimo tych złych momentów, niepotrafiłam go nie kochać.
Kochałam go tak bardzo, że nawt martwiłam się, że kiedyś po smierci możemy już nie byc razem. A ja bardzo chciałam byc znim na zawsze. Ni etylko tu i teraz, ale po rostu zawsze.

Aż mi wstyd...
Codziennie sie o niego modliłam, zeby nic mu się nie stało.
Modliłąm się żebysmy się kochali, żeby w naszym domu była miłość i dobroć, aby tego nigdy nie zabrakło.
Bo to było dla mnie najważniejsze, bo taki chcialam dom, bo takie chciałam małzęństwo, bo kiedy ludzie sie kochają to cokolwiek się wydarzy oni z tego wyjdą.
Dbalismy o dobra materialne, ale one wtedy nie były dla mnie najważniejsze. One były jakby przy okazji.
I tak jakos dobrze nam sie powodziło. Może bez przesady, ale ja nie narzekam.
Ja sobie zawsze bardz ceniłam to co mam. I chodzi mi tu przede wszystkim o rodzinę. Ona  jest jak świętość. Ona jest bezcenna.

Tak bardzo męża kochałam, że gdyby wtedy cos mu się stało, nie przeżyłabym tego.
Wiem co piszę, to było bardzo silne uczucie.
Miłam taki moment, właściwie chyba w wtedy kiedy ja poznał, że on przestał mi imponować.
Zwierzyłam sie wtedy siostrze, ze ja juz go chyba nie kocham.
Nie wiem co sie wtedy stało. Zobaczyłam jakby innego człowieka.

Może to moja wina. Może gdybym wtedy na moment nie przstala go kcochac nie poznalby innej.
Trudno, nic na to nie poradze. Tak się stało.
Poźniej to uczucie chyb aznowu wróciło, ale było juz całkiem innaczej.

Kiedy odkryłam, ze mailuje z inną, wpadłam w szał.
Wtedy poczułam , ze to koniec.
Nasz związek przez tyle lat był czysty. Realacj między nami były głebokie.
Był mi najbliższą na świecie osobą, przyjacielem.
Ja nigdy go nie sprawdziłam. Wyjeżdżalam na wakacje z dziećmi i nigdy sie nie martwiłam że mnie zdradzi.
Nigdy nie zajrzałam do maila, do telefonu.

Po prostu cos mi mówilo, że to koniec. On sie przyznał, że sięcałowali. Wmawial mi, że to było nic nie znaczace "lizanie się" - przepraszam, ale to jego słowa.

A ja wiedziłam, że to co było już nie wróci, czułam, że nie ma już dla nas przyszłości.

Njsmieszniejsze jest to, że zaszłam w ciążę prawdopodobnie kiedy mnie przepraszal ze łązami w oczach, kiedy ?lakał że mnie kocha, że z nią koniec, ze kcohc atylko mnie. Czemu uległam.
Powiedział potem " chodz sie byzkać" i ja sie zgodziłam. Chociaż cos mi mówiło, że to nie o to chodzi.
A potem, ze to nie jest dziecko miłosci.
Ze to był tylko sport.

A ja z tego sportu mam dzidziusia. Mam dziecko, które jest dla mnie darem. Jest prezentem na koniec małżeństwa.
Teraz jestem szczęsliwa, że wtedy tak postąpiłam.
Wiem, ze zrobiłam dobrze. Nie żaluje tego.

Dla mnie to dar od losu, od Boga. W to wierzę.

Dużo sie złego w moim życiu ostatnio wydarzyło, nie dzieje się dobrze.
A ja jednak oprócz leku który sie pojawia, mam przeczucia, ze jest to dla mnie sprawdzian.
Czuje jakbym była poddawana próbie. Mam takie wrazenie, ze najpierw mój mąz został tej próbie poddany, a teraz kolej na mnie.
Mnie jest łatwiej pisac o tych pieniądzach, mnie jest łatwiej zyć wypierając z siebie, zagłuszając ten ból po rozstaniu, uczucia.
Napisze kiedys jak nad tym pracowałam. Może niesłusznie, ale na jakis czas mi to pomogło.

Prawda jest taka, ze nawet jak ktos kogo sie kochało nas skrzywdzi, nawet jak zdradza i nie chce - to nasza miłosc sie nie zmienia.
Nikną tylko złudzenia, juz wiemy ze nie będziemy razem i że tego nie chcemy.
Jednak sam amiłośc nie ginie, ją trzeba pobrzebać, pchować.
A tego nie da się czasem zrobić.
Ja wiem, ze we mnie ona wciąż jest. Byc może nigdy sie jej nie pozbędę.
Bo ja go ni ekochalam za to jaki on jest, czy za to jaki jest dla mnie. Ja go kochalam tak po prostu, za nic i za wszystko.
I tego nie da sie zmienić. I teraz jest tylko smutek, jest pustka. Bo zostałam z tym uczuciem które mi ciązy, ktore mi dokucza, bo jednak miło jest jak ktoś je odwzajemnia.
Bo jest mi przykro, że ja kocham w ten sposób, a on jednak nie czuł tego samego.
Może to kiedys minie.
Wiecie, po tym wszystkim co on mi robi, ja nie umiem sie na niego długo gniewać.
Ja z nim normalnie rozmawiam. Jak jestem zła to mu to mówię.
Mam nawet czasem ochotę go objąc i powiedzieć, że ja mu to kiedyś wybacze, może nawet już to robię, chociaż jest to dla mnie bardzo trudne, chociaż bolało jak nic dotąd.
Nie umiem wybaczyc ja dotąd tego co robi dzieciom. Na to potrzbuje czasu, albo kiedyś spojrze na to z innej strony i dostrzegne pozytywy.
Wybaczam zdradę, wybaczam to że mnie opuścił. Wybaczam to jak mnie potraktował. Z trudem wybaczam te sińce, ten ułamany ząb.
Nie chcę tego pamietać, ale tez wiem, ze ja czasem tęsknie za kims kogo sobie wymysliłam, a ten prawdziwy nie jest taki atrakcyjny i nie warto z nim być.
Może tęsknię za miłościa z wzajemnością

Przegięłam z tym pisaniem, sory...

Bet, w tym wszystkim co napisałaś to zdanie wg mnie jest najważniejsze:
"ale tez wiem, ze ja czasem tęsknie za kims kogo sobie wymysliłam,"

to o czym piszesz jest mi bliskie, bo to po części także moje życie, tylko w moim małżeństwie kochanką jest butelka.
a mąż całe 22 lata mówił mi jak bardzo mnie kocha, tylko za słowami nie szły czyny. On był całym moim światem.
Wiem, że byłam/jestem  kobieta kochającą za bardzo. Uświadomiłam sobie to czytając to forum.
Ze wszystkich ważnych przykazań zapomniałam o najważniejszym: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego"

Bet, nie przegięłaś z tym pisaniem:)

Uważam, że właśnie teraz pokazałaś swoje prawdziwe ja, przestałaś się doszukiwać czegoś, nie żyjesz w iluzji.
Po raz pierwszy napisałaś co w Tobie siedzi.

Teraz będziesz już miała z górki. Widzę, że przechodząc przez piekło nie zatrzymałaś się, poszłaś do przodu. GRATULUJĘ, BRAWO.

Przykrą masz historię, ale jak widać szczęście nie było Ci pisane z nim. Trzeba znaleźć inną drogę. Trzymam kciuki.

Zagubiona, Twoje slowa, ze szczęście nie było mi z nim pisane jakoś mnie smucą. Wywołuja u mnie poczucie straty i nie do końca sie z nimi zgadzam.
Najwyraźniej nie jest mi dane z nim szczęscie, ale kiedyś chyba byłam z nim szczęśliwa, albo przynajmniej tak mi sie wydawało.
Żyję jeszcze w zawieszeniu, nie wyobrażam sobie życia swojego ani dzeieci.
Staram się, ale to chyba jest zbyt bolesne. Ja chyba zwyczajnie nie chce wyobrazić sobie, jak mój syn ten najmłodszy żyje bez ojca.
Moja ukochana córeczka, nie dostanie w posagu na cale życie pewności siebie od ojca, nie słyszy takich słow jak ja słyszalam, że jestem,, mądra, wartościowa, ładna"
Nie chce o tym mysleć...
Niech to zycie sie toczy... nie ma co za duzo planowac do przodu.
Tylko w sprawach zawodowych, na reszte nie mam siły.

Alonka, tak mój mąż potrafi roztaczać wokół siebie urok. Dla mnie jego czar prysnął, ale wiele lat patrzyłam na niego przez różowe okulary. Nawet dzisiaj jak rozmawiałam z nim przez telefon.
Taki niewinny, tak sie stara.
Bzdury.
Zreszta ja jak się ma doczynienia to jakby się było pod wpływem hipnozy.
Njastarszy syn potrafi mnie ocucić.
Mówi, mama ty jesteś za miękka, a jak czy on taki był jak zrzucal Cię ze schodów jak byłaś w ciąży?

I moim zdaniem syn ma rację.
Można wybaczyc, ale należy pamiętać. To nie był jednorazowy incydent.
Człowiek może się zagubić, tak myślałam o nim. Teraz myślę, że on się nie zagubił. On wybrał taką drogę świadomie.

Ja sie czasem gubię, ale mam tego śiwadomośc. Przed tym się bronię.
Mąż kiedys powiedział, że ludzie się aż tak nie zmieniają.
Chyba ma rację, widocznie był taki wczesniej, tylko ja tego nie zauważałam.
Dzieciom żyło się dobrze, bo ja o to dbałam. Jemu zależało chyba jeszcze wtedy na mnie wiec byłam w stanie o nich zawalczyć.

Wiele osób uważa mnie za osobe z kłasą. Nie wiem byc może sa w błedzie, a być może jesli ma sie do czynienia z ekstremalnym chamstwem, takim o ktorym nie mieliśmy pojęcia to może sie nam zdarzyć potaplać w tym szambie i tez ubrudzić.
Czuję ten zapach, to zepsucie.

Z pewnościa najlepszym wyjściem jest unikanie takich osób.
Dlatego tez nigdy nie chciałam z kochanka męża rozmawiać. Stało sie, tarfiłysmy na siebie.
Tylko, że ja jej ani razu nie obraziłam. Ona mnie też.
Męża chyba to boli, bo mówił że chciała mi " przypierdolić".
Ale dlaczego, za co miałaby mi " przypierdolić - a i przepraszam za to słowo, ale to jest cytat z męża.
Przecież ja jej nic nie zrobiłam.

Właśnie to chyba męża boli, że ja się na nią nie rzuciłam z pazurami, nie zrobiłam sceny zazdrości.
Jestm glupiutka, bo na koniec powiedziłam jej " Pa, trzymaj sie"

Tak jestem głupia, bo nie powinnam z nia rozmawiać, nie powinnam byc dla niej miła. Bo ona sie mna ani dziećmi nie przejmuje.

Muszę juz kończyć:)

Dzisiaj mój mąż ma urodziny, czterdziestkę. Wyleciał juz chyba w piatek. Pracownica przyznała, ze nie będzie go do chyba do końca przyszłego tygodnia.
Wspomnę troche, że znowu niegodze się z niesprawiedliwością. Na dzieci brakuje, dopiero co kilka dni temu utrwierdzał mnie w przekonaniu, że robi co może.
No tak, na dzieci - nie ma, nie ma, nie ma, nie ma.
Na siebie i na nia znajdzie.

Coż..., ale wiecie co mnie jeszcze denerwuje, że my kobiety sie na to godzimy.
Tak, to jest nasza wina.
My jesteśmy takie honorowe, nie daje - to sama zarobię.
Nie faceci tacy nie są. Oskubali by taka babkę do odtatniego grosza, a jeszcze inni poparli by ich murem.

A my kobietki, jak wspomne o kasie - to jestem ta fe, materialistka.
A w ogóle to mam sie cieszyc, że cokolwiek mi zostawia bo inni maja jeszcze gorzej.
No zaraz sama uwierze w jakąś paranoję.
Przecież on jest super gościu, mnie sie prawie przelewa. Inni dostaja dużo mniej.
To jest absurd.
My kobiety się za mało bronimy, za łatwo godzimy z sytuacja, że musimy zapierniczać jak głupie, żeby samotnie utrzymac dzieci.
W którym miejscu nasze prawo mówi, że tak ma być.
Dlaczego u nas bardziej martwia się, za co ten biedny facecik sie utrzyma niż jak będzie wygładało życie zdradzonej zony i dzieci.
Czy znacie kobiete po rozwodzie, której nie pogorszyło sie materialnie.
Oczywiście nie chodzi mi o sytuację kiedy kobieta sama świetnie zarabia.
I to mnie własnie dokucza.
Nasza babaska ambicja.
A może pora zrobic wokól tego trochę szumu, albo nie trochę.
Takie nasze państwo troskliwe w obronie jeszcze nienarodzonych dzieci - i dobrze, ale może warto też zadbać o te z rozbitych rodzin.

Kobiety, co to za absurd!!!
Dlaczego my sie na to godzimy. Dlaczego alimenty sa zawsze przyznawane niższe niż stawki o jakie wnosimy?
Znam kobiety, wiem że żądna z nas nie poda kwoty z kosmosu. My umiemy sobie wszystko dobrze przeliczyć...

Jka to możliwe, że godzimy sie na zawożenie dzieci do byłych mężów i ich nowych bab. Jeszcze mamy je na te wizyty ładnie ubierać.

Kobitki zróbmy coś z tym.
Ja ise nie godzę na to, żeby mim dzieciom żyło się gorzej, bo mężus się zakochał w innej.
Niech se te kochanki zmienia jak chce, ale dzieci mają mieć stabilną sytuację.
Co to do ma znaczyć.
Jak mi ostatnio jedna babka powiedziała, że jej syn sie rozwodzi i ?laci na córeczkę 400 zł miesięcznie - to ledwo sie powstrzymałam, żeby się ją nie zapytać czy ona chodzi po sklepach i robi zakupy.

Ludzie, jak można wyżyc za 400 zł. Jak można płacić na wlasne dziecko takie kwoty.
Toż to chyba dla kogos kto ewentualnie zarabia 900 zł miesięćznie. A zresztą jak nie zajmuje sie dzieckiem to niech znajdzie sobie jeszcze inna pracę.
Ok, każda sytuacja jest inna. Dla mnie to sa zwykli dranie. Którzy nie powinni miec nawet psa, a juz na pewno nie dzieci.
I nie ważne jak te dzieci kochają. dzieci trzeba kochać, wychowywać i utrzymywać.
Zebym, wyraziła się jasno, rozumiem kiedy jest choroba lub jakas inna przjściowa okoliczność, ale u nas to jest jakas norma.
Kto zasiada wtych sądach. Faceci, albo baby, które niejednokrotnie miały same cięzko w życiu.
Tak, baby sa jedna o drugą zazdrosne. Mnie jest cięzko, musiałam sobie poradzić, to ty też sobie radź.
Tak , uogólniam, bo wiadomo inni ludzie tez sie zadrzają, to samo dotyczy ojców.

Ale patrzcie, jak kobieta bedzie walczyc o kązdy grosz - to okrzyknie sie ja materialistką. No niestety nie znajdzie zrozumienia.
To takie nieeleganckie. Lepeij zakasac rękawki i zapierniczać. Usmiechac sie uroczo do otoczenia i brac leki na uspokojenie.
Bo w domu nie ma czasu dla dzieci, bo sen z powiek zabieraja nam rachunki do popłacenia itd.
No jak się uda, to do psychologa. I tak twarde kobitki, godzimy sie na to żeby to nasze dzieci na tym tracily.

A co zrobiby facet na naszym miejscu, ach kochane - on by walczył. Ani razu nie spotkaby sie z krytyką.
Teraz koleżanka opowiadała mi o zanajomej, która zdradziła męża i ma z innym bliźniaki.
Mąż zarządał rozwodu i chyba 700 tys zł. Bo on czuje sie skrzywdzony.
A ile jest warta nasza krzywda i naszych dzieci - 400 zł!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

A może mi ktos napisze, ze taki los kobiet.
Nie , nie kochane - to my jestesmy takie sieroty i sie na to godzimy.
Moze warto zrobic wokól tego szum. Do mediów, do rzecznika praw kobiet, do rzecznika praw dziecka, porównac z sytuacja z zagranicy.
Może juz czas, żeby prawo nie było interpretowane na korzyśc mężczyzn.
I to samo dotyczy się opieki nad dziecmi. Jka ktoś jest dobrym ojcem, to czemu jemu nie powierzyc dziecka.
Moze takim dzieciom lepiej byłoby z ojcem, niz z matka która ma innego i one chcac nie chcąc maja nowego tatusia. Przeciez one maja juz ojca. Zresztą nie musi byc w tym wszystkim osoby trzeciej.

Czasy sie zmieniają, a u nas. Jka ida zmiany.
Może jakby były inne konsekwencje rozwodu to nie byłby on taką plagą.
Jaka cenę za rozwód płącą kobiety i ich dzieci?!

Tyle tu mądrych kobiet pisze na forum, może zastanówmy się co możemy zrobić.
Każda z nas jest skupiona na włąsnych problemach. Nie jednoczymy sie, nie działamy wspólnie.
Może przynajmniej tym które czekaja po nas w kolejce bedzie lepiej.
Może kto wie czy nie naszym córkom.
Kiedys kobiety nie miały prawa głosu, teraz wmawiaja nam, ze taka jest sprawiedliwość, że tak mam być.
A niech ten facet zyje za te 400 zl miesięcznie, a dziecko za 2 tyś. Kto powiedział,ze tak nie ma byc.
Jesli wczesniej takei kwoty szły na jego utrzymanie, jesli facet jest winny - dlaczego, dla czego tak ma nie być.

Czy ktos się martwi za co my będziemy żyć. Ja tej troski nie widzę...
Ja moge zakasac rekawy, ale niech ta druga winna strona tez je zakasa, a nie pozbedzie sie wydatku.

Bet zgadzam się z Tobą w 100%.Jesli tylko czas nam pozwoli chętnie sie przyłącze do tego typu akcji. Podobnie jak Ty, mam 4 dzieci. Mąż sie zakochał. W transie miłosnym tkwi juz 8 miesięcy. W poniedziałek mam pierwszą sprawę rozwodową. Na czworo dzieci dał mi w czerwcu 1.500 i myslał, ze chyba  z tego jeszcze 1000 zaoszczędzę. Niestety samochód musiałam oddstawić do mechanika, bo nie miałabym jak dowozić dzieci do szkoły. Spory wydatek nadprogramowy. Mąz wogóle sie nie zainteresował. Sam odkładał sobie oszczędności. Ja zostałam tylko z moją pensją i ciagle mi tłumaczy, ze przecież dał na dzieci a ja też zarabiam.Dużo by mówić. Jeśli chciałabyś porozmawiać chetnie podam swój telefon. Nikt tak nie zrozumie jak towarzysz niedoli. Mamy bardzo podobna sytuację. Mąz również ma firmę., sporo dochodów a mi wylicza, na wszystko.

Proszę o kontakt na meil. Podam mój telefon a Ty podaj swój. Mój meil:  beti196711@wp.pl

Zagubiona, zdaję sobie sprawe, że są spoko ojcowie i faceci.
Całe szczęście, szczególnie dla ich dzieci.

Mój mąż też może by taki był, gdyby nie ten strach, że kochanka go zostawi.

Dobrze, że sama zarabiasz, bo mimo wszystko trzeba przede wszystkim liczyć na siebie.
Chociażby z tego powodu, że każdemu może się przecież coś stać.

Jednak jest rażąca niesprawiedliwość, bo troskliwa matka zostaje z problemem utrzymania dzieci sama.
Zrobi wszystko, będzie sobie odmawiac, zeby tylko dzieci miały jak najlepiej.
Mnie dobija fakt, że w tym całym bajzlu zapomina się, że przecież dzieci sa obydwojga rodziców i kobiety i tak zazwyczaj zarabiają gorzej.

Wiem, że w naszym kraju cos zmienić jest prawie niemożliwe, że taka sytuacja jest po prostu dla wielu bardzo wygodna.
Każda z nas walczy o swoje, nie mamy czasu angażować sie w sprawy trudne.
Ja nie moge zrozumieć, jak my kobiety przez tyle lat jesteśmy jednak w naszym państwie na marginesie.
Przecież jesteśmy wykorzystywane.
Ciąża to wyzwanie dla organizmu, coraz częściej dla niej trzeba przerwać pracę, potem poród, połóg, opieka nad dzieckiem.
Ilu jest mężczyzn, którzy w równym stopniu jak kobieta sie w to bawią.
Niejednokrotnie wypada się z rynku pracy.
Opiekunka kosztuje, zarobki czasem pokrywają jej pensję.
Potem namawiaja nas, żebyśmy dla dobra dziecka zostały w domu. Ma opiekę mamy itd.

A co kiedy nagle pojawi się "wielka miłość".
Z czym kobieta zostaje - z dzieciakami i jałmużną od bmęża lub państwa.

Może wtedy kobieta powinna tak samo - zakochać się i zostawic adekwatne do swoich zarobków alimenty na dzieci.
Co wtedy z tymi dziećmi?

Gdzie ich ochrona, dlaczego wyrządza się im taką krzywdę i w dodatku w imię prawa.

Od czego zacząć nie wiem.
Jest Centrum Praw Kobiet, Jest rzecznik praw dziecka.

Do tego przydaloby sie poparcie kogoś z polityki, prawnik i cholernie dużo pracy bez gwarancji jakiegokolwiek sukcesu.
Kobiet w takiej sytuacji jest wiele, za wiele.

Czyli co, mamy nie rodzic dzieci, albo odstwić je facetom lub niańkom zabezpieczac się na wypadek jakbysmy zostały same.
Tylko, która z nas kiedy rodzi dziecko lub bierze ślub mysli, że kiedys będzie w takiej sytuacji i zdaje sobie sprawę ile wynoszą alimenty.
Ja nie miałam bladego pojęcia, że moje dzieci sa bez zabezpieczenia. Moja matka mnie nie ostrzegła.
Hm, zaczynam odczuwac, że światem rządzą faceci.
A juz na pewno w Polsce.

Zagubiona, takich jak my sa tysiące. Jestem tego pewna.
Może nawet setki tysięcy.
Nawet dzisiaj na onecie jest o ojcach, o ich równych prawach do opieki nad dziecmi.
Ale my dobrze wiemy, że tacy gorzej nawet czy weekendowi istnieją.
Mój mąż wyleciał gdzieś z kochanką na wakacje.
A ja dowiaduję się, że dla dzieci on nie ma.
OK, tylko jak byliśmy razem też pracował i jakoś było oczywiste, że w pierwszej kolejności wysyłamy dzieci n aobozy, potem jak się uda to jedziemy na wspólne wczasy. I tak zawsze spędzałąm większośc wakacji z dziećmi u nas w kempingu w górach.
A teraz, jakby nadrabiał stracony czas.
W dodatku długi rosną, wydatki na dom ograniczył trzy, czterokrotnie.
Opieke nad dziećmi skrócił do 0 minut dziennie.

Mnie też stac na to żeby sobie gdzies wylecieć np z koleżanką.
Ale zwyczajnie nie umiałabym. Jak mogę leciec na wakacje kiedy dzieci siedzą w domu.
Tak, zwłaszcza teraz przydalby mi sie odpoczynek, ale źle bym się czuła.

Są organizacje kobiece i chyba tam trzeb asię zorientowac co mozna zrobic i czy może ktoś już ma ten problem na uwadze.

Nawet juz myślałam żeby zabrać gdzieś tylko ta moją córeczkę.
Tylko skończył jej się paszport, nie wiem czy umiałabym zostawić najmłodszego i czy miałabym z kim.
No i oczywiści estarsi chłopcy sa delikatnie mówiąc oburzeni na taki pomysł.
A mnie jej tak szkoda.

Kiedyś jak planowaliśmy wyjazdy to z myślą odzieciach. Miejsca specjalnie pod nie.
Tak bardzo sie cieszyliśmy jak chlapała sie szczęsliwa w basenie czy bawiła w piasku.
Po prostu szczęście dzieci chyba nas obydwoje cieszyło.
Teraz szczęscie dzieci nie jest dla niego ważne. Tylko jego szczęście.
Tak sobie myślę, że dobrze że mają jeszcze taką mamę, dla której ich uśmiech jest największą radością.
Owszem trochę egoizmu w życiu to i dobrze, ale bez przesady.

Bet
napisałam bardzo dużo ale wcięło mi posta, może to i dobrze bo niektóre kwestie  nie powinny być tu napisane.

Ale napiszę Ci,  że to schemat, oni działają schematycznie. Twój mąż naprawdę po kolei robi to, co mój robił. Więc mogę Ci napisać co okazało się skuteczne w wyrwaniu pieniędzy od mojego męża ale na priw, tu nie napiszę.
Znam też finał tej historii, pisałam Ci już. Ale powtórzę- skończą się pieniądze, długi mu narosną to i jej miłość się skończy, zobaczysz sama. Zobaczysz, chociaż teraz może w to nie wierzysz ale on zapuka do Twoich drzwi, to pewne jak śmierć i podatki.
Dziś ja jestem samodzielna, zarabiam na siebie i dziecko, on gotuje obiady a ta jego była kurew chce mnie oskarżyć o stalking chociaż nic jej nie zrobiłam poza opisywaniem swojej historii. Z przyjemnością odbiorę wezwanie do sądu. Tu też mnie wyczaiła, lata po internecie jak oszalała wyszukując moich wpisów, boi się ujawnienia swojej tożsamości.

A co do kwestii rzecznika spraw obywatelskich: sprawa wydaje mi się beznadziejna, myślałam o tym dość długo jak sama miałam prawie nóż na gardle, pukałam do wielu drzwi, każdy współczuł ale nie pomógł. W takich sytuacjach prawo nie pomoże, żadne instytucje nie staną po naszej stronie. Do tego trzeba zabrać się inaczej, ale jak się do tego zabrać( a ja to zrobiłam i osiągnęłam cel) to już na priw.
   Potrzeba dużo determinacji, konsekwencji i stalowych nerwów. TYLKO tyle i AŻ tyle.

Twardoglowa, mam do Ciebie maila.
Napisze z prywatnego maila, bo ten na który wysłałaś mi arkusz kalkulacyjny jest na serwerze męża i może czytać wiadomości.
Napisz proszę.

Nie wiem, jaki będzie dalszy ciąg mojej historii. Są dni kiedy jestem spokojna, mam jakis taki nie najgorszy nastrój mimo obłedu wokół mnie.
Facet zgotował rodzinie koszmar. Nie on pierwszy i niestety pewnie nie ostatni.
Własciwie to jest to prosty sposób na pozbycie się obowiązków. Łatwo, przyjemnie i bezkarnie.

Czy wielu jest facetów którzy odbijaja innym żony, takie co mają np czwórkę dzieci.
A i jeszcze czują sie lepsi od tego co mu zwinęli żonę i sie tym chwalą.

Ja o takich nie słyszałam...
Natomiast kobiety...

Co z nami jest nie tak. Nam jest gorzej, bo między nami jest wiele zawistnych, prymitywnych... i nie trzymamy sztamy jak faceci.
Oni jeden drugiego kryją, nie robią sobie tak wiele świństw jak jedna baba drugiej.

czy ja wiem, czy pozbycie się problemów. Szczerze nie zgadzam się z tym. Jest to bardzo krótko terminowe myślenie. Daje to efekty tylko doraźnie. Oni i tak nigdy nie będą na prawdę szczęśliwi. Dołożyli sobie dodatkowe obowiązki.

Bet, moją sugestią w stosunku do Ciebie jest: jeśli nie chcesz i nie masz zamiaru bratać się z powrotem z mężem (sama wiesz najlepiej jak to jest). Składaj jak najszybciej sprawę o alimenty. Już tłumaczę czemu tak sadzę: po pierwsze jak dziunia męża zajdzie w ciąże, będą one niższe. po drugie: jeśli nie zarabiasz (nie przekraczasz progu zarobków 725zł na osobę) fundusz alimentacyjny będzie płacił każdą kwotę jaką uzyskasz w sądzie (jak ją przekroczysz, to fundusz nie płaci) - u męża będzie rósł dług wobec państwa, a Ty będziesz miała spokój, chociaż w tej kwestii. Po kolejne: pokażesz mu, że nie jest bezkarny

Możesz mężowi udowodnić rozpad małżeństwa z jego winy (zdrada, opuszczenie, nie płacenie na dzieci i twoje utrzymanie), co za tym idzie, będziesz dostawać alimenty na siebie. A on nigdy nie będzie mógł od Ciebie żądać alimentów).

Zacznij nagrywać Wasze rozmowy, jeżeli nie przelewa Ci pieniędzy na konto, a daje je bez obecności świadków, to ma dodatkowy problem, aby Ci udowodnić, że cokolwiek płaci _ to będzie już na jego głowie. Idź z dziećmi do psychologa, niech on oceni stan dzieci po rozstaniu. Wysyłaj do męża maila, smsy (bez wstawek emocjonalnych), suche fakty, np. że chcesz mediacji dotyczących spraw dzieci - płatności, widzenia..... Zapisuj w pamięci te info, jeśli nie odpisze, to w sądzie wykażesz jego brak zainteresowania z jego strony. Podaj mi maila, a prześle Ci przykładowy mail, który do męża wysłałam. |To on będzie się tłumaczył przed sądem, a nie Ty. Ty wykażesz się dobrą wolą.

Zbieraj rachunki, notuj wydatki. Może jesteś w stanie udowodnić, że teść Cię szykanuje, i jesteś zmuszona się wyprowadzić. Alimenty wtedy rosną. Ty z dziećmi nie możesz przecież mieszkać pod mostem.

Pamiętaj nie rób tego z zemsty, tylko po to aby dzieciom i Tobie wiodło się lepiej. Nie działaj w gniewie i w agresji, a wygrasz życie. Musisz przemyśleć swoją taktykę, niestety w sądzie jest potrzebna. Działania muszą być przemyślane. Nie kłóć się z mężem, tylko stanowczo, asertywnie z nim rozmawiaj.

Dobrze wiedzieć,
to co napisałam wcześniej wynikało z mojej wiedzy pochodzącej od darmowego prawnika. przepraszam za wprowadzenie w błąd.
W takim razie straciłam już zupełnie wiarę w prawo polskiego państwa.

Ostatnio napisałam prośbę do Rzecznika Praw Dzieci z zapytaniem co mogę w swojej sytuacji zrobić. Odpowiedzieli, że jak będzie rozprawa, to mogą zajrzeć do dokumentów, ale bez tego ani rusz. To jakaś porażka.

Zagubiona, możesz napisac do Ela44:beti196711@wp.pl
rozmawiałam z nią poda Ci mojego maila lub jak chcesz nr telefonu.

Dziewczyny, mamy podobne problemy.
Tak sobie myślę, że jednak facec to sa chyba "prości w obsłudze"
Wiecie fajnie byłoby mieć to doświadczenie życiowe, jakie mam teraz i znowu 20 lat.
Chyba innaczej pokierowałabym swoim życiem.
Może warto więc w niektórych kwestiach słuchać osób starszych, bardziej życiowo doświadczonych.

Rozmawiałam dzisiaj z mężem.
Zarzucił mi, że byłam za mało wymagająca, że dawałam mu za dużo luzu, że ta jego kochanka go krótko trzyma.
MNIE!!! zarzucił, że pozwalałam mu pić!!!!!!!!!!!!

Owszem, jestem miękka.
Tylko to jest zrzucanie odpowiedzialności.
Jakbym go krótko trzymała, to by mnie kantował bo byłabym heterą.
Nie godziłam sie na jego picie.
Groziłam mu kiedys, że odejdę, ale zaraz potem urodziła się córeczka ( trzecie dziecko) i znowu zmiękłam.

Nie twierdzi,ze lubi być krótko trzymany, ale że to skutkuje.
Tylko,że mnie przez prawie 20 lat znajomości nie zdradził, traktowałam go jak osobę bliską, miałam zaufanie.
Zarzuca mi, że nie byłam zazdrosna.
No nie byłam. Nie wiem dlaczego, nigdy nie byłam zazdrosna. I wcale tego nie żałuję.

Powiedział, że mogł mnie zdradzać od 15 lat.
Myli się, zdardę sie czuje. Innaczej nie wykryłabym jej.
Kobieta widzi jak zmieniają się relacje, jak partner ją krytykuje, jak widac, ze mu nie zależy.

I myli sie moim zdaniem, że faceci którzy są pilnowani nie zdradzają.
Zawsze byłam za partnerstwem i zaufaniem i że jeśli nie chcesz ze mną być to nie musisz.
Może to i bolesne, ale jak ktos w związku jest uczciwy to jakby automatycznie wymaga tego od tej drugiej osoby.

Znowu mi opowiadał jak to jego związek z tą dziwczyną może w każdej chcwili przestać istnieć, że codziennie się kłócą,że po dwóch dniach urlopu chciał wracać ( nie wrócił i raczej nie wygląda na niewypoczętego - Grecja).

On czuje sie jak w jakby to był jakis sen, z którego nie może sie wybudzić
Nie rozumie czemu to się wydarzyło, dlaczego tak sie stało.

Uklad jest chory. Nietsty przyznał, że mógł sie uzależnić od seksu, że to bardzo prawdopodobne.
Że ma wyrzuty sumienia, ze zostawił dzieci.

Że chciałby z nia zerwać, nie wiązałby sie już z żądną inną. Pomagalby nam , zajmował sie dziećmi, utrzymywał z nimi kontakt.
Że ma dwoch kumpli którzy prawie codziennie do niego dzwonią, czy już to skończył.

Może jestem za szczera, ale powiedzialm że to juz może lepiej żeby z nią był i że to właściwie nie jest juz takie ważne z kim jest.
Wprost poiwedziłam, że z nia nie jest w stanie zrwać ( chyba , że zacząłby sie leczyć) i dlatego , że nie ma do czego wracać.
On ateż go nie zostawi bo drugigo takiego frajera nie znajdzie.
Owszem, tak na seks to może, ale bogaty to sobie może znaleźć i ladniejsza i mądrzejszą.
Ta dziwczyna o tym dobrze wie.
Zdradzać go z jakimś w jej wieku pewnie kiedyś będzie, ale tu ma wygodny uklad.

Tak, wiec i jedno i drugie nie ma motywacji, żeby to zakończyć.
Dziewczyna sie tylko upewnia czy aby na pewno nie wróci do żony, czy ma u mnie jeszcze jakieś szanse.

On sie dziwi czemu tak wyszlo, że wielu przecież zdradza.
A jak on już to zrobił, to ja jeszcze zaszłam w ciąże. Potem jeszcze pobicie w ciąży, policja...
I wszytko wyszło na jaw, nic nie udało sie ukryć.

Skarżył się, że ta dziwczyna nim manipuluje.
Ja mu na to, że ma nad nim przewagę, bo jest ładna a on dla niej posiwęćił rodzinę i trzym asie jej teraz jak tonący brzytwy. No a on ma nad nia przwagę intelektualną. Wolałby jej nie mic, zeby pwenych rzeczy nie zauważać.

Mam sobie wybrać gdzie chcemy pojechac na wakacje.
Roztrzaskałam mu okularki przeciwsłoneczne z D&G.
Był zaskoczony. Swiadków nie było, to tak samo jak on stwierdziłam: jak to co sie stało?

To było na początku rozmowy, dopiero potem były te wszystkie wynurzenia.

A jeszcze podobno nie mógł mi powiedzieć wszystkiego, bo mogłabym to wykorzystać przeciwko niemu albo nagrywać.
Powiedziałam, ze to może lepeij bo i tak bym mu juz nie wierzyła.

Tak, to prawda.
Ja mu już nie wierzę. Nic na to nie poradzę, obojetne co mówi, to i tak nie wierzę.
Może jeszcze kiedyś jego słowa będą miały dla mnie jakieś znaczenie, ale teraz już nie ufam, nie wierzę.
Po co mi to mówił, nie wiem. Może żebym sie ni ewkurzała o ten jego wyjazd, może żeby sie wybielic bo napisałam do niego dosyc szczerego smsa.

Wysłałam zdjęcie tego najmłodszego, którego chciał żebym usunęła i napisałam, że to ten maluszek dla którego zrezygnował ze swojego życia, z rodziny, któŸego chciał żebym zabiła.

Może to było chamskie, ale czasem wydaje mi się, że trzeba walić w prost. To co nam leży, co nas gryzie.

Powiedziałam mu dzisiaj, że mam wrazenie że się na mnie mści. Wie ,ze zależy mi na dzieciach, to uderza w najczulszy punkt, żeby mnie jeszcze zranić.

W tych smasach napisałam mu jeszcze, że zawsze mu dobrze życzyłam, że chciałam dla niego jak najlepiej co dla mnie znaczyło, żeby żył jak najlepiej , był dobrym człowiekiem.
Że mimo wszystko po tym co mi zrobił jest mi przykro patrzeć na upadek bliskiej osoby.
Na to jak niszczy sobie opinie na ktora pracował przez wiele lat.
Ludzie go szanowali, za to jaką miał rodzinę, za to co osiągnął.
Nie ukrywam, ze ta opinie zawdzięczał chyba w dużej mierze mnie.

Miał szczęscie, dzieci, jako takie pieniądze, żonę która po tylu latach go nadal kochała.

On sam nie rozumie co sie stało, bo jak twierdzi na prawdę mnie kochał.
Chyba jednak za mało, co tez mu powiedziałam.

To jest już bez znaczenia. To jest takie niepotrzebne szukanie wytłumacznia.
Nie ma sensu wracanie do przeszłosci.
Była fajna miłość, nie najlepsze małżeńswo, mąż na zbyt wiele sobie pozwalał. Chyba sie wtym wszystkim za bardzo dusiłam.

Tak Zagubiona, widac szćżęsci enie było nam razem pisane.
Chociaż wiecie jak to pisze to płączę, sama wto nie wierzę. To było silne uczucie, nic na to nie poradzę.
To jest bardzo przykre kiedy oszuka ktos kto był jak nam sie zdawało przyjacielem, nie tylko kochankiem.

Nie wiem co bardziej boli zdrada, czy oszustwo, przemoc, raniące słowa...
Wszystko naraz.
Ludzie popełniją błędy, każdemu może isę przytrafić zrobić coś czego sie wstydzi co chciałby wyrzucić z pamięci.
Ja też boje się co mnie jeszcze spotka, przed jaką próba stanę.
Wolę go nie oceniać, ale jest mi cholernie przykro...

Ech, Twardogłowa ja myslałam, że ty juz wtej Turcji.
Leć, wypoczywaj, ale sie do Ciebie usmiecham
Fajnie sie Ciebie czyta i z toba rozmawia.
Mam takie wrażenie , że ta zdrada wyszła Ci na dobre.
Nie myslę czy dałabym mu szansę czy nie.
Póki co on z nia jest i taki problem nie istnieje.
Ja o tym zerwaniu z nia słyszę od zeszłego roku. Nie mam złudzeń, ze to potwra.
I jemu sie to oplaca i jej.
No przecież nie można, ni eda sie prównać życia z kcohanką, dwudziestką, modelką do zycia z kobitą dojrzałą z czwórką dzieci.
Jakby tu było jedno dziecko lub dwójka - troche odcowana to jeszcze. A tu jest czwórka, w tym dwoje maluchów.
Ja mam zapiernicz. On ma raj.
Do czego tu wracać.
Taki facet ni espojrzy juz na mnie z porządaniem. Moje ciało i jej to przepaść, a sa tacy dl aktórych to jest bardzo ważne.
Ja czuje do niego wstręt. Na prawdę, nawet nie moge o tym myśleć.
Zwyczajnie czuje, że to juz nie mój mężczyzna.

Twardogłowa, on z nia tak szybko nie zerwie.
Musze n arazie kończyc, bo jest burza.

Bet moja droga,

masz prawo do każdego wyrażonego uczucia. dobrze, ze wyzywasz się na nim, jak kto woli spuszczasz z balonika. moim zdaniem oczyści to atmosferę pomiędzy Wami. jest to pierwszy krok do pojednania, bądź do nowego lepszego życia. nie podejmuj decyzji pochopnie, abyś tego nie żałowała. daj sobie czas. zrób rachunek sumienia i wyrachuj sobie, co będzie lepsze dla Ciebie(nie dzieci - pisze to z pełną świadomością).

na wakacje wybierz swoje wymarzone miejsce, niech płaci, tylko to ma być twoje i tylko twoje miejsce, nie takie, o którym myślałaś, ze pojedziesz z nim, kiedyś w przeszłości. odpocznij.

dziękuje za adres @, jutro do drogiej koleżanki naszej niedoli napisze.

bet
Ty z dziećmi to prawdziwa rodzina, kochająca...taka skała co jej nic nie ruszy...oni to piasek
Tylko piach, co się z czasem przez palce przesypie i zniknie. Sam tak wybrał, jak chce spowiednika niech idzie do kościoła ....
Dobrego wspaniałym kobietom z tego wątku

mam dziś tak samo jak Ty , popisałam i jest mi trochę lżej, jesteś mądrą i silną kobietą czytam cały czas Twój wątek

Bet...ściskam Cię mocno !

...ja też się zastanawiam bet na co czekasz...:)
rozumiem, że strasznie boli, wiara, we wszystko co było sensem, legła w gruzach, te uczucia, załamania, brak sił i chęci do życia, porównywanie siebie i jej, przemęczenie przy dzieciach, poczucie kobiecości bliskie zeru...
znam to...
przeżyłam...
...i jeszcze te jego rozmowy, udawanie poprawnych relacji, tworzenie iluzji przyjaźni i bliskości...
On tak bardzo Tobą manipuluje...
Przepraszam, że tak wprost, może nie powinnam, w końcu każdy liczy na jakieś szczęśliwe zakończenie, które się stanie bez naszego działania i starań... że niby przejrzy na oczy..
że niby ona go kopnie...
i on nagle otworzy oczy i zobaczy co stracił
i nagle wszystko się ułoży i będzie lepiej jak przed...
Bet
życzę Ci tego z całego serca...ale...
te jego rozmowy...to pranie mózgu, pięknie potrafi Tobą manipulować, że niby prawnik mu radził i zmienił prawnika..
że niby to czy tamto... i znowu myślisz o tym co powiedział, czyli "o nim" i zajęta dziećmi i codzienną bieganiną wyładowujesz się robiąc złośliwości, które mogą Ci zaszkodzić, a nie bierzesz sytuacji "za rogi".
Pozwalasz mu na to, żeby się z Tobą nie liczył, nie szanował Cię... tą biernością na wszystko przyzwalasz...
pozew o alimenty, pozew rozwodowy, rozwód z jego winy ( teraz jest na to najlepszy czas, bo mieszka z kochanką, nie da się tego ukryć, majątkowo również łatwiej Ci będzie wywalczyć więcej dla dzieci i siebie...jest Wam to winien)...to jest to co pokazało by, że mówisz "dość", "nie zgadzam się na to wszystko", "jestem silną kobietą", "walczę o siebie i dzieci, bo jesteś nam to winien", "bo ....bo.... dopowiedz sobie resztę Bet...
Flirtował z innymi, a Ty uważałaś to za zabawę..że niby taki styl bycia ma...
Teraz kochanka to też styl bycia?
Bet...tak...ja uważam, że jest takim właśnie człowiekiem..
Skupionym na sobie, na swoich przyjemnościach.
Chciałabym Tobą potrząsnąć i chciałabym, żebyś zobaczyła sytuację moimi oczyma....on nie jest Ciebie wart, nie jest wart rodziny, którą opuścił, jest gnojkiem, nie mężczyzną, a szczeniakiem niewartym splunięcia...
Nie porównuj się do niej...ona Ci do pięt nie sięga..
Skoro rozwaliła rodzinę, ma świadomość, że odebrała ojca czwórce dzieci to do kogo przepraszam Bet Ty się chcesz porównywać...
Są nikim...są siebie warci...
Kochaj proszę swoje ciało...dało Ci czworo szczęść ...a jeszcze zobaczysz jak dzieci trochę podrosną i będziesz miała więcej czasu by o siebie zadbać znajdzie się mężczyzna, który Ci udowodni jak bardzo się mylisz w samoocenie...
Sama mam trójkę szczęść
Rozwiodłam się, bo w końcu dotarło do mnie, że dalej tak nie dam rady...
Dopiero teraz, kiedy jestem silną i samodzielną kobietą zaczął mnie szanować... wywalczyłam sobie ten szacunek.
Piszę Ci Bet, bo nie wierzę, że jakoś się samo poukłada....
Skoro nie szanował to nagle zacznie?
Szanuje się kogoś, kto nie jest podporządkowany... tylko niezależny ...
Prawne usankcjonowanie tego wszystkiego dało by Ci stabilność...wiem...namawiam... ale czytam Twoje wpisy, widzę jak się miotasz, ile to wszystko Cię kosztuje i jak sobie pomyślę, że pozwalasz, by uchodziło mu to całe sponiewieranie Was bezkarnie to aż mną trzęsie...

Twardogłowa, Takasobiemamuśka - macie w 100% rację.
Wyjechałam na wakacje. Wczoraj musiałam na pare dni wrócić więc piszę.
Chcę założyć firmę, staram się o dofinanaoswanie i miałam obowiązkowe spotkanie.
Ale jak tam byłam w gorach. Miałam chcwilę czasu, żeby sobie tak trochę poukładac myśli.
Doszłam niestety do wniosku , że on jest gnojem.
Sory, ale nie będę się bawić w elokwencję. Jest gnój, lajdak, manipulant to za łagodne określenie.
Zdążyłam się już z nim paskudnie pokłócić. Zwyzaywałam go, klnęłąm, byłam rozwścieczona.
Tak, kochałam go. Może nawet jakaś część mnie nadal go kocha, ale nie tak żeby z nim być, żęby godzić się na takie pomiatanie rodziną, n atraktowanie mnie jak matoła.
To co robi to nie jest za namową prawnika. Ten gnój  - wybaczcie ale musze dać upust złości - obraża mnie non stop. Traktuje mni ejak małą dziewczynkę. I tu nie chodzi o nic innego, jak tylko o to , żeby miał jak najwięcej kasy na swoje przyjemności z kicią ( tak do niej pisał).
Robi mi wodę z mózgu. To mnie wpieprza najbardziej.
Nie mam złudzeń, że on do mnie nie ma żądnych pozytywnych uczuć.
Co mni eboli, to że to była fajna miłość. Fajna, na prawdę. Z mojej strony taka cholernie głeboka.
Tolerowałam te inne jego zachowania, właśnie z powodu tego uczucia.
A mam świadomośc, że on nie czuł tego co ja. Twirdzi, że to nie prawda, że bardzo mnie kochał.
Nie wierzę, on ni ewie co to miłość. Kocha tylko siebie. Miłam pecha , że się w nim zakochałam. W kimś takim.
Ten facet nie ma najmniejszego pojęcia, jak potwornie mnie skrzywdził.
Co mnie boli, toże ja go nie obchodze, moja krzywda go nie obchodzi. To, że krzywdzi dzieci wypiera, wypiera z siebie jakiekolwiek inne uczucia.

Wiecie, jest mi tam cięzko. W tamtym miejscu, spędziłam z nim jedne z najlepszych chwil małażeństwa.
Byliśmy względnie sami. Było mi z nim tam dobrze. Było siedzenie w nocy na tarasie, była zażyłość, plany na przyszłość - tam też ostatni raz byliśmy razem, tam powiedziła mi , że odchodzi kiedy okazało się że jestem w ciąży.
Bardzo dużo kojarzy mi się tam z tym co przeżyliśmy wspólnie. Na prawdę, jak dla mni enajpiękniejsze chwile.
Ciężko mi przejśc do etapu , że to już historia. Że nie ma i nie będzie już tych bliskich chwil razem.
Jeżdzę tam na wakacje z dziećmi od 17 lat. Przyjeżdzał do nas co tydzień. Czekałaliśmy wszyscy.
Czekałam ja, czekały dzieci, czasem nawet prawie do pólnocy. Zawsze była radość, oczekiwanie.
Przyjeżdżał tez w dobrym nastroju.
To była rodzina. Nie idealna, ale tam było jakoś tak innaczej. Wiadomo wakacje, więcej wspólnego czasu.
Te noce w trakcie burzy, albo przy kominku...
Smutno mi...

Mam okaleczone serce, okaleczyl mnie całą.
Jakby mi kiedys ktos powiedział, ze doznam do niego tyle zła, tyle krzywdy - ja i dzieci - bo je niestety też krzywdzi - chyba bym nie uwierzyła.
Może jestem glupia, może ma rację, ale niestety nie jestem na tyle głupia , żeby nie widzieć jak fatalnie mnie traktuje.
Ja dla niego nie jestem człowiekiem, nie istnieję.
To nieciekawe uczucie, ni eistnieć, być traktowanym jak śmieć. Nie raczej darmowa opiekunka do czwórki dzieci i jeszcze ma zarobić na siebie i na nie.

Nie wiem , czy jestem do rozwodu gotowa czy nie. Ni echce o tym teraz mysleć.
Myślę o swoich sprawach, potrzebuję na nie czasu i nie mam gwarancji, ze mi sie uda. Jeśli nawet, to mini eniestety trochę czasu.
Nie wiem jak to jest z pozbawieniem praw do dzieci, ale jeśli jego stosunek do dzieci się ni ezmieni, to prawdopodobnie w przyszłości będę chciała go ich pozbawić w stosunku do córeczki ( 4 latka) i najmłodszego syna ( 7 miesięcy).
Dla starszych chłopców, kiedyś był ojcem, ale dla tych maluchów nie jest.
Nie wiem, jakie są możliwości, jak to wygląda w praktyce, ale moim zdaniem to byłoby sprawiedliwe a i jemu chyba nie zależy. Od poczatku tego małego nie chciał. A dzieciak jest na serio słodki. Takiego pogodnego, radosnego dziecka jeszcze nie miałam:)
W piątek będę wracać w góry. Oczywiscie jeśli chodzi o kwestie finanasowe, to juz mąż słowa ni edotrzymuje.
Oj, kłamie, kręci i korzysta z życia.
Jak bardzo rózni sie nasze życie. Ja maltretowana przez niego psychicznie, wycieńczina opieką nad cała rodziną, w tym niemowlakiem. On jakby niekończące sie wakacje.
Fakt czasem coś poracuje, no bo wiadomo lubi dostatnie zycie i na kochanke potrzbuje.
Ale w poniedziłek w pracy nie był, we wtorek pojawił się na chwilę, dzisiaj go nie było wcale.
To jest życie. Komórkę właczył po 15 tej ( dostałam powiadomienie).
Czy sytuacja sie kiedyś odmieni. Oby.
Jestem paskudnie zmęczona, jestem smutna, ale w moim życiu widze jakiś sens.
Wczoraj pływałam sobie w zalewie, jeździłam na rolkach. Wtedy chociaz na chwilę łapie oddech, nabieram sił.
Kiedy tak na tych rolkach zasuwam, nawet w upał, kiedy jestem cała mokra ze zmęczenia - to czuję że żyję.
Chce mi sie żyć, nie poddać się. Wtedy sobie myślę, że jestem zbyt silna, żeby taki facet mnie złamał, że on na mnie nie zasługuje. Nie taki, nie taki jak jest teraz.
Cudownie jest potem pobyc z dziećmi.
Nie układa się wszystko wspaniale, bywa ciężko. Ale ja musze nabrać sił, spojrzeć z boku.
A teraz uciekam spać, bo ze zmęczenia nie widzę już co piszę.

witaj Bet, podpisuję się obiema rekami pod tym co napisały dziewczyny.
ja też prawie rok temu przejrzałam na oczy, bolało bardzo, no bo jak można było tak długo sie oszukiwać.
I jeszcze pół roku minęło zanim złożyłam pozew o separację.
I wtedy stało się dla mnie coś bardzo waznego, poczułam ogromną ulgę, zaczęłam się oddzielać psychicznie,
emocjonalnie.
Żyję tak jakbym tę separację już miała, jest mi dużo łatwiej już niczego od niego nie oczekuję, nie robię sobie nadziei.
Żałuję tylko, że nie wystąpiłam wcześniej o same alimenty, bo to wszystko trwa.
i proszę Cię o jedno abyś korzystała ze wsparcia psychologa.

Brawo, popieram w 100%

  Kiedyś nie zależało mi na kasie, miałam w nosie czy on ma pieniądze czy nie, liczyła się miłość, zaufanie, ja zarabiałam na swoje potrzeby.
  Mnie mój mąż nauczył cynizmu, dwulicowości, negatywnych zachowań.
Mimo, że jestem z nim to mam swoje plany. Myślę przede wszystkim o sobie i dziecku.
Pozwoliłam mu wrócić bo  wolę gdy on też głowi się nad tym co włożyć do garnka, on wyprowadza psa, odkurza, naprawia mi rower, przynosi ciepłe bułeczki rano, podaje mi kawę do łóżka.
  Ja mimo, że nie znoszę, nie cierpię  jego siostry(zaprzyjaźniła się z jego kochanką a mnie zmieszała z błotem) uśmiecham się do niej i nakazuję córce utrzymywać z nią kontakty bo ONA MA 3 mieszkania w wielkim mieście, lokaty a nie ma dzieci. Tak brzmi to okrutnie, cynicznie, ale tego nauczył mnie mąż.
Dlatego ciągnę z nich ile się da uśmiechając się słodko sama jednocześnie prowadząc swoją firmę a powodzi mi się nie najgorzej.
Żadnych skrupułów!