tracę męża..... on pije

makarena,
gratuluję odwagi potrzebnej do myślenia o własnych uczuciach, ich zauważania i opisywania.

Pozwól, że dopowiem coś, możesz zbagatelizować.
Miłość do drugiego człowieka to skomplikowane uczucie. Czasami mija, czasami powraca, zmienia się jej natężenie.
Nikt nikogo nie kocha 24 godziny na dobę niezależnie od wydarzeń.

być może jest jak piszecie... mam nadzieję, że tak jest, bo wciąż mi na nim zależy, ale serce jakby słabiej biło na jego widok....
śpimy razem..... ale te sprawy jakoś słabo wychodziły i zeszły na razie na drugi plan

jakis dzisiaj cięzki dzień miałam, może za długo jest w domu, bo nie pracuje na razie, dzieciaki mają ferie, cała rodzina w komplecie a mama nieszczęśliwa

HI, hi,  te sprawy....

te sprawy zaczęły u nas bardzo kuleć jak przestał pić, praktycznie tych spraw teraz nie ma, dlaczego? przyznam, że nie wiem, czasem coś tam jest ale to nic w porównaniu z dawnymi czasami. Ani ja nie dążę ani on i tak jest nam narazie ok, dogadujemy się we wszystkich sprawach, jak będzie kiedyś-narazie nie myślę. Ja na jego widok nie czuję pożądania, sądzę, że on na mój widok również. Ale jest pomoc, zainteresowanie sobą nawzajem, rozmowy, śmiech, żarty, śmieszne listy do siebie, wsparcie, spokój...
A motylki z brzucha na jego widok uleciały i nie sądzę aby  znów zawitały. I to chyba o to chodzi.

Oby Twój mąż nie przedobrzył w drugą stronę.

Odreagowanie pokładów złości i innych uczuć starannie gromadzonych przez Ciebie przez lata nie jest dobrym pomysłem. Nie jest dobrym nawet wówczas, gdy Twój mąż zachowa się niezgodnie z Twoimi oczekiwaniami. Są inne sposoby pozbywania się złości. Czemu z nich nie skorzystasz?

1. Uświadom sobie swoje uczucia. To może potrwać, nie przejmuj się.

2. Jeśli na wierzchu będzie złość (a ona ma mnóstwo energii), to wybierz jeden ze sposobów, albo wszystkie wypróbuj kolejno: bardzo szybki marsz w ustronne miejsce i wrzeszczenie z całej siły (wulgaryzmy są jak najbardziej na miejscu), trzepanie dywanu (w myślach dywanem jest konkretna osoba), zamiast dywanu można walić pustą zakręcona butelką w miękki tapczan (podłożyć można wilgotny ręcznik - nie będzie się kurzyło), walić w worek treningowy, pływać w basenie do utraty sił, albo znaleźć swój własny sposób, ale taki, dzięki któremu upuścisz złości.

3. Jeśli pod tą złością pojawi się smutek, rozpacz, to wypłacz się porządnie, zadbawszy wcześniej o stosowna ilość chusteczek i warunki (by nikt nie pytał, co się stało i nie usiłował pocieszać, czyli zatamować łzy).

4. zadbać o siebie i zrobić coś DLA SIEBIE przyjemnego.

nie ma we mnie jakiegoś ogromnego gniewu, ale brakuje mi naszych kłótni,

w sumie to nigdy nie darliśmy sie jakoś okropnie, nic nie fruwało, czasem gary w zlewie głośniej zmywałam i tyle...

a teraz: on robi wszystko tak przykładnie, że aż mnie to irytuje

jest taki "słodkopierdzący" że aż mnie mdli, boję się, że zagłaszcze mnie na śmierć

i tak już trochę odpuścił, bo rano budziłam się cała połamana po nocy spędzonej w jego objęciach

ach..... sama już nie wiem czego chcę, niby zawsze marzyłam, żeby taki był, a teraz .....

najważniejsze, że szczerze chce być trzeźwy, teraz zaczynam dostrzegać jego pijacką manipulację z przeszłości

nie ufam mu wciąż, obawiam się, że nieprędko zaufam

dobrze że mam gdzie się wypisać

o tak będę uważać

wygląda na to, ze mąż jest na własciwej drodze do trzeźwienia

zdaję relację zainteresowanym:
u mnie ok
mąż trzeźwy,
uparcie jeździ na mityngi
jest co dzień w kościele
uwierzył w moc siły wyższej,
widzę obiektywnym okiem, że będzie wszystko ok
ja zaczynam wierzyć, że znów będziemy szczęśliwi
motylewemgle- te sprawy- pierwsza klasa- Bog oprócz trzeźwości dał mu jeszcze wiele innych darów

oczywiście muszę zaznaczyć, że bacznie Go obserwuję

swoją drogą SadCryingWoman się nie odzywa- martwię się o nią

Szkoda że po tym co razem przeszliscie musiało to się tak skończyć.  Życzę Ci powodzenia w dalszym życiu. Oby Cię tak boleśnie nie doswiadczylo. Zresztą teraz posiadsz taka wiedzę, że na pewno byś sobie na to nie pozwoliła. Kto jak kto, ale nie ty.

Witam was dziewczyny,
życzę Wesołych Świąt

Długo mnie nie było tutaj, nie dlatego ze mi coś mój tyran zrobił, zwyczajnie nie miałam czasu zaglądnąć
U mnie jakoś leci, nie pił do tej pory nic od tamtego czasu. Wczoraj się z nim pokłóciłam, i nie wiem czy się nie napił, jest w drugim mieszkaniu, dzwoniłam nie odebrał, mam podejrzenia, ze się napił i dlatego nie odbiera. Nie jest za ciekawie między nami, od tamtego pijaństwa mam do niego jakiś wstręt, dystans, nie potrafię jakoś się do niego przekonać, wczoraj nie wytrzymałam jego osoby i kazałam mu się wynieść. No i poszedł sobie, tak zwyczajnie jakby wyszedł do sklepu. No cóż trochę jest mi smutno bo jednak byliśmy trochę lat ze sobą, ale dusiłam się już w tym związku. Wszystko mnie denerwowało, przypominałam sobie ciągle jego zachowanie jak pił po sylwestrze i to co mi zrobił. Uciekałam od jego osoby, spędzałam sama czas w innym pokoju, brzydziłam się nim i nie wytrzymałam tego Nie wiem tez czy to już definitywny koniec czy nie, ale raczej tak. Taki mam charakter, nie potrafię zapomnieć tego wszystkiego, tego jak mnie traktował jak pił. I tak to wygląda
Postaram się za jakiś czas znowu zajrzeć tutaj, to wam napiszę jak to się potoczyło.
Za miesiąc mój synuś idzie do I Komunii Świętej wiec teraz będę jeszcze bardziej zalatana, spotkania w kościele, próby, ustawki itp.

Jakoś to będzie

Dodam jeszcze, że bardzo przeżywam śmierć malutkiej Madzi z Sosnowca, trochę mnie też ta historia pochłonęła...
Myślę, że dojdą do tego co się tam wydarzyło i winny za to odpowie!

Tymczasem pozdrawiam was i życzę szczęścia      
 
                                         makarena cieszę się, że u Ciebie jest wszystko ok

Przeczytałam rozmowę, i nie mogę powstrzymać się od komentarza. Oczywiście życzę osobom będących z alkoholikami aby udało im się przejść przez to i stworzyć normalną rodzinę. Jestem może mało doświadczona i młoda jeszcze ale chcę opisać tu moją styczność z alkoholizmem, być może ku przestrodze dla innych. Kiedy byłam w liceum zaczęłam się spotykać z pewnym chłopakiem J. Już na początku znajomości poznałam jego tatę który mimo operacji trzustki i zaleceń lekarza a także wbrew woli rodziny i bez ich wiedzy chodził sobie na piwko jedno lub dwa od czas do czasu. Początkowo nie wzbudzało to wielkich podejrzeń. Jednak po pewnym czasie zaczęłam czuć że coś się dzieje, gdy szłam z J do jego domu było otwarte okno mimo mrozu a gdy weszliśmy do mieszkania mój chłopak nagle się strasznie wkurzył a ja to zauważyłam, sprzeczał się ze swoim tatą. Jednak wtedy myślałam że pewnie jakieś tam swoje powody ma i sie nie wtrącałam. Aż któregoś dnia opowiedział mi o tym że u niego była policja, że jego tata się awanturował, że on wezwał policję bo bał się o swoją mamę, nie wierzyłam własnym uszom, bo bardzo lubiłam jego tate. Od tego czasu zaczeło się miedzy nami psuć, zaczął się robić tajemniczy, zamknięty w sobie, zauważyłam że zamiast na spotkanie ze mną woli iść napić się piwa z kolegami bo oni nie wyczują że coś znów się dzieje. Wiadomo na początku było to dosyć rzadko ale w czasem wszystko się nasilało u jego taty. Oczywiście były podejmowane próby leczenia miesiące trzeźwości ale zazwyczaj wszystko się kręciło w koło. W  miedzyczasie operacje bo trzustka tego nie wytrzmywała, wtedy on obiecywał że nie będzie pił ale po kilku miesiącach już nie potrafił sie opanować. Mojego J mama zaczeła jego tate wyrzucać z domu ale po jakimś czasie i tak miękła, pozwalała mu wracać. Ponieważ ja byłam juz w klasie maturalnej a on miał jeszcze rok przed soba w domu bo był w technikum zaczełam się bardoz martwić o niego, bo bardzo go to wszystko bolało. Bałam sie że zawali mature, że odsuwa sie ode mnie bo czułam to. Coraz częściej przychodził do mnie i nic nie mówił zaczynał płakać a ja jak chciałam mu powiedzieć żeby poszedł do psychologa bo sam sobie nie poradzi to nie chciał mnie słuchać. Pamiętam doskonale słowa jego mamy do mnie podczas któregoś z odpływów jego taty: " Zastanów się dokładnie czy chcesz być z J, bo później będziesz miała tak jak ja" nie zapomne nigdy tych słów... Pamietam też byliśmy na weselu, jego tata pił, jego mama udawała że wszystko jest ok, bawiła się. W pewnym monencie on zrobił awanture a mojego chłopaka mama tak się wkurzyła że powiedziała że wracają. Ja wtedy tańczyłam z moim chłopakiem i nawet on nie był w stanie mnie powstrzymać przed pójściem do jego ojca, bo byłam tak wściekła. Rozmawiałam z nim początkowo nie chciał słuchać ale potem się otworzył przedemna, powiedział że wie że to już alkoholizm. Pamiętam jak prosił mnie abym go nie przekreślała za to, powiedziałam mu wtedy że to że jest alkoholikiem go nie skreśla, tylko musi byc trzeźwy i walczyć ze sobą, ale jeśli będzie pił to niech nie liczy na mój szacunek. Mój chłopak był w szoku że potrafiłam z nim tak rozmawiać, ja miałam nadzieje że coś zrozumiał, J jednak nie chcił w to wierzyć.
Były wakacje chyba sierpień więc za miesiąc wyjeżdżałam na studia. Znów była awantura w ich domu mój J mi wszystko powiedział. Ja byłam tak strasznie wściekła na jego ojca. Pamiętam jechałam wtedy do sklepu gdzie byli moi rodzice bo dzwonili do mnie. Wysiadłam z auta i zobaczyłam jego ojca- pijanego... Nie potrafiłam się powstrzymać od tego aby na niego krzyknać i powiedziałam mu że ma tam nie iść bo tam są moi rodzice a ja nie chce żeby się dowiedzieli, bo wiem jak moj chłopak się tego wstydził. To nic nie dało i tak tam się pojawił za chwile a ja za chwile odebrałam telefon od mojego chłopaka z zapytaniem co się stało bo jego tata do niego dzwonił i na nim się wyrzył. Oczywiście mój chłopak pomimo iż starał sie mnie zrozumieć nie chciał wierzyć w moją wersje wydarzeń bo jego tata opowiedział mi zupełnie coś innego, prosił tylko abym się już nie wtrącała. Bardzo mi zależało na J, byliśmy ze soba już 3 lata i przez ten czas bardoz się zaangażowałam. Wjechałam na studia i nagle zaczęło się psuć początkowo starałam się rozmawiać, prosić aby nie poddawał się aby walczył o nasz związek, ale to nic nie dało. W pewnym momencie powiedział mi że nie wie co do mnie czuje. Przestałam sie odzywać i daliśmy sobie troche czasu do namysłu. Wróciłam do domu i sie z nim spotkałam ale on nadal twierdził to samo, rozstaliśmy się, przez długi czas miałam wyrzuty sumienia że zostawiłam go w takim trudnym momencie życia że on sobie nie poradzi, ale nie mogłam być z kimś kto już mnie nie kocha. W tej chwili wiem że jego ojciec nadal od czadu do czasu wpada w ciąg alkoholowy, miał kolejna operacje na trzustkę... lekarze dziwili się ze on w ogóle oddycha. Szczegółów nie znam ale wiem że nawet już J koledzy zauważyli że coś się dzieje bo po naszym rozstaniu przyszli do mnie się zapytać czy coś wiem o jego tacie co się z nim dzieje.
Opisała to aby pokazać jak daleko może sięgać uzależnienie alkoholowe i mimo iż nie byłam bezpośrednio zaangażowana czułam jego skutki w moim związku, i chyba była to jedna z przyczyn mojego rozpadu związku bo ja mimo iż J mi nie mówił że jego tata znów pije to ja to czułam po jego zachowaniu. Trochę się rozpisałam ale mam nadzieję że ktoś to przeczyta...;)

Witaj Makarena. Dzis przypadkiem wpadlam na to forum. Gdy czytam to co napisalas lzy kreca mi sie w oczach bo przezywam to samo. I wiem ze te "dobre" rady dziewczyn typu "namow go na leczenie" nie dzialaja. Moj maz pije od zawsze. Pil jak bylismy para, teraz jestesmy 3 lata po slubie. Podobnie jak Ty chciala bym czasami odejsc ale nie mam dokad. Nie pracuje, wychowuje dziecko. Jestem praktycznie zdana na niego. Gdy nie pije jest wszystko w porzadku, kocham go. Gdy sie napije nienawidze go. Nie zrozumie tego zadna dziewczyna ktora nie byla w zwiazku z alkoholikiem. Chciala bym zebys sie odezwala. Lzej jest na sercu jak mozna wszystko wyrzucic z siebie. Ja w przeciwienstwie do Ciebie nie ukrywam tego ze on pije. Kiedys tak robilam, teraz przestalam. Musze konczyc. Odezwij sie prosze. Pozdrawiam