Żona chce odejść, walczyć czy się poddać - Netkobiety.pl

Maciej74 napisał/a:

sanders napisał/a:

Maciej74
Powiem tak, miałeś żone, bywało różnie. Dla Ciebie jej pretensje były błahe, mało ważne. Ona jednak czuła inaczej.
Chciała walczyć o Was, Ty nie miałeś na to ochoty, bo świetnie radziłeś sobie sam (oczywiscie w Twoich oczach tak to wyglądało). Chciała drugie dziecko- Ty byłeś zmęczony.
Czy uważasz, że kobieta dlugo wytrzyma taką sytuacje? Wiadomo, że z biegiem lat miłośc do tej drugiej osoby się zmienia i trzeba tak to pielęgnować, żeby w pewnym momencie nie okazało się, że tej miłości juz nie ma. Wygasła. Ty jednak (tak to odebrałam)popadłeś w tzw rutynę. Mam żonę i dziecko, kupiliśmy dom, jest cudnie i będzie tak do późnej starości.
Kobieta potrzebuje od czasu do czasu być adorowana, przez męża. Skoro Ty nie okazywałeś zainteresowania, nie okazywałeś uczuć, Ona znalazła kogoś kto sprawił, że znowu poczuła się szcześliwa i miała tzw motylki w brzuchu.
Jesteś temu winien. Czytając jaki jesteś nieszcześliwy nasuwa mi sie jedna myśl- poczuł, że traci wszystko co miał i nagle zaczyna cierpiec, walczyć bo jest dziecko, bo kocha żone. Trzeba było pomyśleć co sie może wydarzyć zanim żona znalazła sobie przyjaciela, który dał jej to, czego Ty od dawna nie potrafiłeś zrobić. Ona potrzebowała Twojej miłości, czułości, adoracji, wsparcia. Kobiety tak mają. Trzeba o nie walczyć nawet jeśli zostały już zdobyte.
Druga sprawa jest taka, że znalazła sobie nieodpowiedzialnego faceta. Koleś na wstepie pokazał na co go stac. Ma chore dzieci wiec uciekł od odpowiedzialnosci. Po co mu problemy. Skoro odszedł od swojej rodziny w tak powaznej sytuacji to od niej odejdzie chociażby dlatego, że popatrzyła na innego faceta. PALANT i tyle.
Jedno co moge Ci powiedzieć. Walcz o dziecko, postaraj się, aby nie musiało się wyprowadzac z rodzinnego domu. Jeżeli żona chce niech odejdzie. A Ty zostań z małym w domu.
Ja tez mam rodzine- męża i 4 letniego synka i wiem, że zaniedbanie z jednej albo drugiej strony nie wróży nic dobrego na przyszłosć.
Sorry za wykład, ale nie zamierzam się użalać nad Twoim losem.
Niech Twoj przykład bedzie lekcją dla innych.

Pozwolisz, że się w pełni z Toba nie zgodzę. Jeżeli 2 strony, dorzałe osoby po powrocie z zagranicy mają ciężkie 2 lata, ale wspólnie podejmują decyzję o przyjezdzie, żlobku, podejmują ciężką pracę (stolyca-)), decyzję o zakupie i remoncie (1 rok ) domu i przechodzą przez trudny czas, to jest to wspólna decyzja i wspólny problem. I się go rozwiązuje, a nie odwraca na pięcie. Jako facet uwierz mi, trzeba kobietę we wszystkim zadowolić. Kiedyś facet mógł poklnąć, pobić sie w knajpie, szedł na pole lub rabał drewno caly dzień.
Dziś nie może przeklnąc, powinien być mamo-tatą, korekt, zaspokoić potrzeby materialne, wybudować dom i w pracy być wzorcem itp itd. Nie wiem, ale mam wrażenie, że u kobiet jak nie ma adoracji, to jest co innego a to facet nic nie robi, a to nie interesuje się dziećmi, a to pije. Zawsze jest COŚ.
Ale masz rację, faceci niektóre sygnały bagatelizują, a kobiety traktują to jak 2 wojnę światową. i odwrotnie-(
Scenariusz, żona odchodzi ja zostaję z małym jest najlepszy i dziś wieczorem chcę go zakomunikować...Ale wiem,że żona nie odejdzie. Poza tym myśle o spłacie domu i zachowaniu dla synka pokoju. niech to będzie jego dom....

Oczywiście masz rację, współne problemy należy rozwiązać razem. Powinniście przejść kryzys razem, wspólnie poszukać rozwiązania. Ale napisałeś, że Twoja żona walczyła o polepszenie relacji miedzy Wami, a Ty nie miałeś na to czasu ani siły.
Znając życie wina leży po obydwu stronach.
Walcz o dziecko

Maciej, piszesz, że Walka to ktoś przegrany. Nie wiem czy dobrze rozumiem. Masz na myśli, że o swoje walczy tylko przegrany? Syn jest Wasz, kochasz Go, wiec walczyć mozesz o to, żeby został z Tobą. Zazwyczaj jest tak, że sąd przyznaje dziecko matce. Współczuję tej sytuacji, tak jak wspomniałam mam prawie 4 letniego synka i serce by mi pękło gdybym miała oddac go pod stałą opiekę ojcu.
Masz rację, warto próbować odbudować związek, to jest nawet wskazane jeżeli związek jest scalony przez dziecko. To wlasnie dla tej istotki należy walczyć o wspólne życie. U mnie też były te gorsze dni. Ale to przechodzi chyba kazdy związek.
Sytuacje masz ciężką. Nie umiem pocieszać, bo tak naprawdę, w zaistniałej sytuacji nie da się pocieszyć w zaden sposób.
Jaka jest więź między synkiem a jego mamą? Przepraszam, że pytam, ale wydaje mi się to ważne.

ta Twoja żona jest niepoważna...co to za groźby? kogo ona chce ukarać za to, że znalazła sobie kochanka? dziecko, któremu ograniczy kontakt z ojcem....rodzina rozpada się z jej winy, a ona jeszcze będzie stawiać warunki...pokazała klasę, nie ma co...

Maciej74 - a czym ma cię straszyć - Baba Jagą w momencie gdy widzi że nie pójdzie jej tak łatwo jak myślała i ty zaczynasz stawiać konkretne warunki.
Często osoby tracące grunt pod nogami, nie mające argumentów lub zbite z tropu postawą innej osoby zaczynają grozić - bo to ile razy będziesz widział synka to przede wszystkim ustali sąd po zbadaniu jaki jest stosunek syna do każdego z rodziców jaką tworzą więź itd.... Więc jej straszenie jest bezzasadne.
Może wyprowadzić się z domu z dzieckiem ALE nie może utrudniać ci kontaktu z synem bo pary mają prawo do osobnego zamieszkania nawet w trakcie trwania małżeństwa ale nie mogą pozbawić same (bez nakazu sądowego) kontaktu z drugim rodzicem. Jedyne co ci pozostanie w tej kwestii  jeśli do tej wyprowadzki dojdzie i nie będziesz mógł widywać syna to zwrócić się do sądu o ustalenie miejsca zamieszkania dziecka do czasu prawomocnego wyroku sądu w sprawie rozwodowej , argumentując że ty nie zgadzasz się żeby syn do tego czasu mieszkał poza dotychczasowym miejscem zamieszkania i uzasadniając dlaczego.
A z drugiej strony to żona ma gdzie odejść?

tak to prawda, że kobiety potrzebują adoracji, są próżne i odzywa się w nich potrzeba potwierdzenia własnej atrakcyjności, ale nade wszystko jednak cenią sobie poczucie bezpieczeństwa i stabilizację. Dlatego zgodzę się z Atinasarz że ona wcale taka pewna swego nie jest, nadal mieszka i funkcjonuje na codzień z Tobą a to oznacza, że jest to dla niej bardzo trudna decyzja. gdybym mogła z nią porozmawiać...z chęcią wysłuchałabym co ona czuje. Nie oceniam żadnego z Was, podoba mi się że napisałeś tu wszystko szczerze, nie pomniejszając również swojego udziału w rozpadzie Waszego związku, co pozwala w miarę obiektywnie spojrzeć na całą Waszą sytuację.  Kiedy to, że żona odchodzi tak bardzo boli, trudno silić się na miłe słowa i ze sobą nie walczyć, tym bardziej że stawką nie jest tylko i wyłącznie Wasze szczęście, ale szczęście niewinnego dziecka. Nie powinno się też podawać przykładów innych par którym rozstanie wyszło na dobre bowiem każda sytuacja, każdy z nas jest zupełnie inny. Tak jak radzą ci tu inni na wypadek rozwodu, zrób wszystko, by synuś został z Tobą a ona miała prawa widzeń z dzieckiem. Pamiętaj, że to ona podjęła decyzję nie Ty, dlaczego masz tańczyć jak ona zagra? Wyczuwam że jesteś mężczyzną z krwi i kości w sensie, że dobrze wiesz czego w życiu chcesz i osiągasz swoje cele, mimo porażek. Łzy i ból i to w jaki sposób potrafisz mówić o swoich emocjach nie świadczą o słabości tylko o twojej sile. To moje zdanie. Jeśli podjąłeś już wszelkie próby ratowania związku, łącznie z czułością, miłymi romantycznymi wieczorami, niespodziankami w kierunku żony, czy choćby naprawdę szczerą rozmową przy kieliszku wina, a ona dalej brnie w ten nowy związek, to nie masz sobie nic do zarzucenia, teraz pozostaje czekać na termin rozprawy, skupić się na dziecku i na sobie. Ty też sprawiaj sobie przyjemności, zajmuj się rzeczami, sprawami, które kiedyś sprawiały Ci radość, spotykaj się z przyjaciółmi, pokaż jej że jesteś interesującym i zadbanym facetem, do tego fantastycznym ojcem (choć akurat to pewnie wie). Nie jesteś gotowy na inny związek i nawet tego nie ośmieliłabym się sugerować, ale wierzę, że Twoja obojętność w stosunku do niej i to, że potrafisz się cieszyć życiem bez niej, naprawdę da jej dużo do myślenia. Nie rozpamiętuj też tak często tego co było między Wami, bo udręczony ani sobie, ani dziecku ani jej nie pomożesz. Trzymam kciuki za zmiany...uwierz, że to mogą być zmiany na lepsze.

Maciej74 napisał/a:

-((( swietnie tylko po trupach i kosztem cierpienia i uderzen ponizej pasa... Dlaczego brnela, dlaczego dawala rozne sygnaly, nadzieje? dlaczego pol roku temu proponuje dziecko, kupuje rzeczy do domu? Dlaczego masz wrazenie, ze Cie nienawidzi... Rozumiem Ciebie, ale nie moge sie pogodzic...

czasem kropla drąży skałę
odwrócę pytanie... dlaczego pół roku temu nie chciałeś drugiego dziecka, dlaczego byłeś głuchy na jej potrzeby... coś się zmieniło i w niej i w tobie

będziemy na bieżąco analizować i może coś się zmieni - pamietaj, że staram się patrzeć na obie strony, ale jestem po twojej :-)

od miłości do nienawiści jeden krok... ja za każdym razem jestem w ogromnym szoku jak bardzo ludzie, którzy do niedawna się kochali mągą sie nienawidzieć i walczyć zacięcie, ale niestety mogę powiedzieć na swoim przykładzie - nie z każdym mozna żyć w zgodzie... z jednym byłym mam poprawne relacje, a zdrugim... koszmar wręcz boję sie odbierać telefonów od niego, a za to co przez niego przeszłam miałabym ochotę kopnąć go porządnie w d...

Będę brutalna, wybacz, dobra mama to taka która myśli najpierw o dziecku a nie o sobie. Tak się liczysz z Tym co ona poczuje, a czy ona liczy się z Tym co dzieje się teraz w Twoim sercu? Dlaczego nie masz szans dostać opieki nad dzieckiem?

cynthia napisał/a:

tak to prawda, że kobiety potrzebują adoracji, są próżne i odzywa się w nich potrzeba potwierdzenia własnej atrakcyjności, ale nade wszystko jednak cenią sobie poczucie bezpieczeństwa i stabilizację. Dlatego zgodzę się z Atinasarz że ona wcale taka pewna swego nie jest, nadal mieszka i funkcjonuje na codzień z Tobą a to oznacza, że jest to dla niej bardzo trudna decyzja. gdybym mogła z nią porozmawiać...z chęcią wysłuchałabym co ona czuje. Nie oceniam żadnego z Was, podoba mi się że napisałeś tu wszystko szczerze, nie pomniejszając również swojego udziału w rozpadzie Waszego związku, co pozwala w miarę obiektywnie spojrzeć na całą Waszą sytuację.  Kiedy to, że żona odchodzi tak bardzo boli, trudno silić się na miłe słowa i ze sobą nie walczyć, tym bardziej że stawką nie jest tylko i wyłącznie Wasze szczęście, ale szczęście niewinnego dziecka. Nie powinno się też podawać przykładów innych par którym rozstanie wyszło na dobre bowiem każda sytuacja, każdy z nas jest zupełnie inny. Tak jak radzą ci tu inni na wypadek rozwodu, zrób wszystko, by synuś został z Tobą a ona miała prawa widzeń z dzieckiem. Pamiętaj, że to ona podjęła decyzję nie Ty, dlaczego masz tańczyć jak ona zagra? Wyczuwam że jesteś mężczyzną z krwi i kości w sensie, że dobrze wiesz czego w życiu chcesz i osiągasz swoje cele, mimo porażek. Łzy i ból i to w jaki sposób potrafisz mówić o swoich emocjach nie świadczą o słabości tylko o twojej sile. To moje zdanie. Jeśli podjąłeś już wszelkie próby ratowania związku, łącznie z czułością, miłymi romantycznymi wieczorami, niespodziankami w kierunku żony, czy choćby naprawdę szczerą rozmową przy kieliszku wina, a ona dalej brnie w ten nowy związek, to nie masz sobie nic do zarzucenia, teraz pozostaje czekać na termin rozprawy, skupić się na dziecku i na sobie. Ty też sprawiaj sobie przyjemności, zajmuj się rzeczami, sprawami, które kiedyś sprawiały Ci radość, spotykaj się z przyjaciółmi, pokaż jej że jesteś interesującym i zadbanym facetem, do tego fantastycznym ojcem (choć akurat to pewnie wie). Nie jesteś gotowy na inny związek i nawet tego nie ośmieliłabym się sugerować, ale wierzę, że Twoja obojętność w stosunku do niej i to, że potrafisz się cieszyć życiem bez niej, naprawdę da jej dużo do myślenia. Nie rozpamiętuj też tak często tego co było między Wami, bo udręczony ani sobie, ani dziecku ani jej nie pomożesz. Trzymam kciuki za zmiany...uwierz, że to mogą być zmiany na lepsze.

bardzo dziękuję...
Rozmawiałem z mamą (stała się tak bliska, dzięki tej sytuacji...), która jest zdania bym się zachowywał normalnie (nawet sugeruje kupić dywan który nam brakuje w nowym domu...), po to by pokazać, że jest dom i o niego dbam...
Muszę wrócić na ścieżkę dobych czynów, pokazania kontunuacji zmiany...
Piszę do Was wszystkich szczerze i otwarcie ( w necie łatwiej,,, poza tym to mój debiut-)), taki bloog-), bo bez szczerości i prawdy nie otrzymam prawdziwej odpowiedzi...
Piszesz walcz o dziecko, przecież wiesz, że nie mam szans...dziecko nie zostanie ze mną, z 2 strony serce matce, by pękło, bo jest dobrą mamą....

Zastanawiam się tylko, czy akceptować jej wyjścia, które mogą byc podejrzane, czy też w jakiś sposób zwracać uwagę, że dom jest tutaj i powinna w trudnych chwilach nie zaniedbywać dziecka....?

Maciej74 napisał/a:

cynthia napisał/a:

tak to prawda, że kobiety potrzebują adoracji, są próżne i odzywa się w nich potrzeba potwierdzenia własnej atrakcyjności, ale nade wszystko jednak cenią sobie poczucie bezpieczeństwa i stabilizację. Dlatego zgodzę się z Atinasarz że ona wcale taka pewna swego nie jest, nadal mieszka i funkcjonuje na codzień z Tobą a to oznacza, że jest to dla niej bardzo trudna decyzja. gdybym mogła z nią porozmawiać...z chęcią wysłuchałabym co ona czuje. Nie oceniam żadnego z Was, podoba mi się że napisałeś tu wszystko szczerze, nie pomniejszając również swojego udziału w rozpadzie Waszego związku, co pozwala w miarę obiektywnie spojrzeć na całą Waszą sytuację.  Kiedy to, że żona odchodzi tak bardzo boli, trudno silić się na miłe słowa i ze sobą nie walczyć, tym bardziej że stawką nie jest tylko i wyłącznie Wasze szczęście, ale szczęście niewinnego dziecka. Nie powinno się też podawać przykładów innych par którym rozstanie wyszło na dobre bowiem każda sytuacja, każdy z nas jest zupełnie inny. Tak jak radzą ci tu inni na wypadek rozwodu, zrób wszystko, by synuś został z Tobą a ona miała prawa widzeń z dzieckiem. Pamiętaj, że to ona podjęła decyzję nie Ty, dlaczego masz tańczyć jak ona zagra? Wyczuwam że jesteś mężczyzną z krwi i kości w sensie, że dobrze wiesz czego w życiu chcesz i osiągasz swoje cele, mimo porażek. Łzy i ból i to w jaki sposób potrafisz mówić o swoich emocjach nie świadczą o słabości tylko o twojej sile. To moje zdanie. Jeśli podjąłeś już wszelkie próby ratowania związku, łącznie z czułością, miłymi romantycznymi wieczorami, niespodziankami w kierunku żony, czy choćby naprawdę szczerą rozmową przy kieliszku wina, a ona dalej brnie w ten nowy związek, to nie masz sobie nic do zarzucenia, teraz pozostaje czekać na termin rozprawy, skupić się na dziecku i na sobie. Ty też sprawiaj sobie przyjemności, zajmuj się rzeczami, sprawami, które kiedyś sprawiały Ci radość, spotykaj się z przyjaciółmi, pokaż jej że jesteś interesującym i zadbanym facetem, do tego fantastycznym ojcem (choć akurat to pewnie wie). Nie jesteś gotowy na inny związek i nawet tego nie ośmieliłabym się sugerować, ale wierzę, że Twoja obojętność w stosunku do niej i to, że potrafisz się cieszyć życiem bez niej, naprawdę da jej dużo do myślenia. Nie rozpamiętuj też tak często tego co było między Wami, bo udręczony ani sobie, ani dziecku ani jej nie pomożesz. Trzymam kciuki za zmiany...uwierz, że to mogą być zmiany na lepsze.

bardzo dziękuję...
Rozmawiałem z mamą (stała się tak bliska, dzięki tej sytuacji...), która jest zdania bym się zachowywał normalnie (nawet sugeruje kupić dywan który nam brakuje w nowym domu...), po to by pokazać, że jest dom i o niego dbam...
Muszę wrócić na ścieżkę dobych czynów, pokazania kontunuacji zmiany...
Piszę do Was wszystkich szczerze i otwarcie ( w necie łatwiej,,, poza tym to mój debiut-)), taki bloog-), bo bez szczerości i prawdy nie otrzymam prawdziwej odpowiedzi...
Piszesz walcz o dziecko, przecież wiesz, że nie mam szans...dziecko nie zostanie ze mną, z 2 strony serce matce, by pękło, bo jest dobrą mamą....

Zastanawiam się tylko, czy akceptować jej wyjścia, które mogą byc podejrzane, czy też w jakiś sposób zwracać uwagę, że dom jest tutaj i powinna w trudnych chwilach nie zaniedbywać dziecka....?

Przede wszystkim szczera rozmowa, spokojna, powiedz jej co czujesz, kiedy wychodzi, nie wiem czy mały o nią wtedy pyta?, ale cały czas mam wrażenie że dla niej ta sytuacja jest wygodna, tatuś jest z dzieckiem, a ja mogę mieć ten czas tylko i wyłącznie dla siebie i dla swojego kochasia, jest teraz bardzo egoistyczna. twoja mama jest mądrą kobietą, zrób co Ci mów, a co do dobrych kroków....uśmiech, mnóstwo pozytywnej energii (wiem, że niełatwo) może wspólne zabawy z dzieckiem lub coś co kiedyś robiliście we trójkę, dziecku chyba nie odmówi i przynajmniej postaraj się sprawiać wrażenie pogodzonego z sytuacją.

dlatego pisząc o walce, mówimy o walce z wiatrakami....
więc w sumie pytanie za 100 punktów-żona nie chce i już, czekać 1-2 lata na rozwód, męczyć się, dziecka nie dostanę-to może lepiej odpuścić, uzgodnić jak się zgodzi opiekę naprzemienną...tylko mi serce i rozum nie pozwala podjąć taką decyzję...

wiem że  walka  bedzie  cieżka  i sporo wycierpisz  ale nie mysl że jak się poddasz  to od razy   zrobi  Ci się lżej   wcale  tak nie bedzie   też  potem  wszystko bedzie  do  d....  Masz   szanse  uzyskać rozwód  z winą po stronie żony , Zawsze  bedziesz mógł  za kilkanaście   lat powiedziec dziecku że Ty  walczyłeś  do konca  a nie podkuiłeś  ogon  i  uciekłeś  Jezeli    odpuścisz pokażesz  zonie że może po Tobie jechać jak się jej tylko podoba   
   Jeżełi czujesz że  potrafiłbyś   to wszystko wybaczyć żonie  to walcz  do końca  o swoją rodzine!!!

Maciej74 napisał/a:

cynthia napisał/a:

Przede wszystkim szczera rozmowa, spokojna, powiedz jej co czujesz, kiedy wychodzi, nie wiem czy mały o nią wtedy pyta?, ale cały czas mam wrażenie że dla niej ta sytuacja jest wygodna, tatuś jest z dzieckiem, a ja mogę mieć ten czas tylko i wyłącznie dla siebie i dla swojego kochasia, jest teraz bardzo egoistyczna. twoja mama jest mądrą kobietą, zrób co Ci mów, a co do dobrych kroków....uśmiech, mnóstwo pozytywnej energii (wiem, że niełatwo) może wspólne zabawy z dzieckiem lub coś co kiedyś robiliście we trójkę, dziecku chyba nie odmówi i przynajmniej postaraj się sprawiać wrażenie pogodzonego z sytuacją.

sutuacja chyba nie jest wygodna, bo musi się tłumaczyć, informować, sprawiać pozory

Wcale nie musi tego robić, widocznie gdzieś jakąś resztę uczucia do Ciebie ma skoro ma jakieś skrupuły, o ile to nazwać skrupułami można. Może wyrzuty sumienia. tak chciałabym jej powiedzieć że takie coś kiedyś ją zniszczy i kompletnie odbierze jej radość z życia...a uwierz naprawdę wiem co mówię. Mój mąż bardzo się starał mnie odzyskać po tym jak nawalił, ja też nawaliłam, ale ja też już postanowiłam że to koniec tez tak wychodziłam głupio się tłumacząc, rozstanie odbyło się o tyle łatwiej, że my nie mieliśmy dzieci, a potem moje wyrzuty sumienia, zdałam sobie sprawę z tego jak bardzo go skrzywdziłam, czas bez niego sprawił, że czułam się potwornie...na szczęście teraz mi się w życiu jakoś  poukładało, ale gdybym miała jeszcze raz przed sobą tamtą decyzję, to postąpiłabym inaczej, nie chciałabym przechodzić już nigdy więcej przez to całe piekło emocjonalne, wrogość bliskich mi  osób, kłamstwa i rozwód.

Maciej74 napisał/a:

dlatego pisząc o walce, mówimy o walce z wiatrakami....
więc w sumie pytanie za 100 punktów-żona nie chce i już, czekać 1-2 lata na rozwód, męczyć się, dziecka nie dostanę-to może lepiej odpuścić, uzgodnić jak się zgodzi opiekę naprzemienną...tylko mi serce i rozum nie pozwala podjąć taką decyzję...

widze , ze bardzo racjonalnie widzisz Wasza sytuacje.
Komplement, musisz byc bardzo silny psychicznie, bo wiem, ze emocje sa wielkie.

Do rzeczy; musisz rozwazyc czy dasz rade ( w razie , gdybys sie zdecydowal jednak "meczyc sie "
i czekac te dwa lata na rozwod) patrzec na nia , widziec, jak wychodzi do niego, przezywac to za kazdym razem , jak zamyka drzwi i znika.
To moze okazac sie katorga.

Z drugiej strony, dwa lata , to dlugi czas, wiele sie moze zdarzyc, moze spadna jej "klapki z oczu", moze fascynacja tym drugim zniknie?

Pytanie tylko : czy TY bedziesz jej jeszcze chcial ?? Czy bol bedzie zbyt dotkliwy ?

pomaranczowa 1 napisał/a:

Maciej74 napisał/a:

dlatego pisząc o walce, mówimy o walce z wiatrakami....
więc w sumie pytanie za 100 punktów-żona nie chce i już, czekać 1-2 lata na rozwód, męczyć się, dziecka nie dostanę-to może lepiej odpuścić, uzgodnić jak się zgodzi opiekę naprzemienną...tylko mi serce i rozum nie pozwala podjąć taką decyzję...

widze , ze bardzo racjonalnie widzisz Wasza sytuacje.
Komplement, musisz byc bardzo silny psychicznie, bo wiem, ze emocje sa wielkie.

Do rzeczy; musisz rozwazyc czy dasz rade ( w razie , gdybys sie zdecydowal jednak "meczyc sie "
i czekac te dwa lata na rozwod) patrzec na nia , widziec, jak wychodzi do niego, przezywac to za kazdym razem , jak zamyka drzwi i znika.
To moze okazac sie katorga.

Z drugiej strony, dwa lata , to dlugi czas, wiele sie moze zdarzyc, moze spadna jej "klapki z oczu", moze fascynacja tym drugim zniknie?

Pytanie tylko : czy TY bedziesz jej jeszcze chcial ?? Czy bol bedzie zbyt dotkliwy ?

właśnie, czy będę chciał... przez 2 lata się znienawidzimy i dziecko będzie w środku... z drugiej strony, daje mi siłe to, że synek (David) jest przy mnie codziennie i jest w tym domu....

oczywiście że się nie mówi  ale kiedys  może się  spytac   jak to było    A swoją drogą   to dwie strony powinny  o tym wiedzieć    ale czesto jest że jedna strona  przestrzega  tej zasady  a druga nie .
   Ale  tak swoją drogą  własciwie  zasadnicze pytanie  do Macieja
Czy   potrafiłbyś  wybaczyć  żonie i zapomnieć  o wszystkim  i  żyć z nią dalej   bez wypominania i aluzji  gdyby wszystko się    dobrze skonczylo ??

... moja mama miała cięzkie małżeństwo i co mówi? nie żałuje, ma Nas (mam brata)

... Mamy obydwoje trudne, ciężkie charaktery, wychowalismy sie w rodzinach kłócących, gdzie był alkohol prawie dniem powszednim