Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych ? Grupa Wsparcia - Netkobiety.pl

zakłamani nawet nie wiesz jak wiele mamy wspólnego;)
Potraficie o tym pisać ,ja do dzisiaj się wstydzę i do dzisiaj noszę piętno tego co wydarzyło się w moim dzieciństwie.
Uchodzę może za dziwną,inną i mało kto mnie rozumie...już się przyzwyczaiłam.
Mam małe grono znajomych,nieufność,dystans do ludzi i inne spojrzenie na świat,życie- pewnie jest przyczyną ,że ludzie się do mnie nie garną, a o co ja z resztą nie zabiegam.
Tu na Forum jest mi w miarę dobrze
Tu gdy miałam i mam problemy szukam odpowiedzi które mi pomogą choć trochę się do nich zdystansować/zrozumieć.
Nie które z Was potrafią o tym co przeszłyście napisać...ja nie potrafię myśli skupić na tyle aby choć jedno sensowne zdanie złożyć...tyle tego było,że gdy zaczynam myśleć wszystko pcha się na raz.
Nauczyłam się ze swym bólem żyć,choć przychodzą czasem chwile zadumy nad tym co było ,co jest...i co będzie.
Wtedy robi się ciężko,lecą łzy...choć już tyle lat minęło a to nadal tkwi i zatruwa życie.
Wcześnie byłam zmuszona dorosnąć,wcześnie stać się nie zależną..podobnie jak zakłamani
A to wszystko w na pozór "normalnej" rodzinie

Dziewczyny...jesteście niesamowite.. tyle w Was mądrości życiowej.. tyle macie wiedzy na ten temat a we mnie jest po przeczytaniu tego wszystkiego.. burza.. emocji, myśli, wspomnień... muszę sobie to przynajmniej spróbować poukładac w głowie.. musze ochłonąć..

Dziewczyny jesteście niesamowite!
Miałyście takie traumatyczne przezycia i udaje sie Wam jakoś normalnie funkcjonować. A przynajmniej się staracie!
Malwinko! Podobnie jak Ty staram się być perfekcjonistką we wszystkim czego się nie dotknę. Żeby być super mamą, żoną!
I co dostałam? Dupa! Chyba byłam za dobra po prostu!
A małżonek i tak poszedł zakosztować innego miodu! Chociaż nie miał mi nic do zarzucenia! (jego słowa!!) Idealna żona, kochanka. Tolerancyjna, wyrozumiała! I co przesłodził się?
Wiecznie ganiałam za porządkiem, bo moje dziecko i małżonek to ekstremalni bałaganiarze. Nie potrafiłam usiąść zanim nie było posprzątane, pozmywane. Jak idiotka!
Teraz budzę sie zestresowana, że za tydzień święta a ja jestem totalnie w proszku! Ciągle przywołuję się do porządku, że świat się nie zawali jak czegoś nie zrobię! Dziecko i tak będzie szczęśliwe, że będzie choinka, prezenty, mama i tata a całą reszta? Czy ważne są wymyte okna i błyszczące podłogi??
Bycie perfekcyjną widać nie gwarantuje, że związek w którym jesteśmy bedzie szczęśłiwy!
A ja ciągle cierpię, że mąż mi zafundował takie życie! W strachu, niepewności!

greeentea, odkładasz do "skrzyni niepamięci" swoje nieprzeżyte do końca emocje z dzieciństwa. Niedopłakany żal i smutek, niewykrzyczaną złość .Gdzie ta skrzynia jest? W twojej duszy, w sercu, w głowie. Zajmuje miejsce stary kufer, a w nim upchnięty  żal, smutek, złość, poczucie krzywdy. Stoi to sobie i  zawadza, zabiera miejsce temu co tu i teraz. Przesuwasz to z kąta w kąt i z lękiem oglądasz zawiasy czy nie puszczą w końcu, a zawartość nie wyleci z hukiem. Tak się czasem dzieje, gdy z jakiegoś niewielkiego powodu reagujemy ponadmiarowo. Ta ponadmiarowość to właśnie zawartość skrzyni. Lepiej ją otworzyć w bezpiecznym miejscu (na terapii) i pozwolić sobie przeżyć do końca te odkładane i upychane kolanem uczucia. Wspomnienia zostaną, ale uczucia nie będą się tam kisić. A Ty odzyskasz energię marnotrawioną na pilnowanie skrzyni i oliwienie zawiasów. Energię potrzebną do normalnego życia zużywasz na NIEPAMIĘTANIE. Wywal tą skrzynkę, zrób sobie miejsce w sobie na to czego doświadczasz dzisiaj. Nigdy nie bedziesz mogła śmiać się całą sobą, ani płakać całą sobą jeśli ta wybuchowa skrzynka będzie tam stała i trzeba będzie na paluszkach obchodzic ją wokoło, by nie wybuchła w najmniej spodziewanym momencie.

atinasarz
Moja matka zawsze musiała wszystko zrobić sama, bo nikt inny nie zrobiłby czegokolwiek tak dobrze jak ona. Przeganiała małą dziewczynkę  z kuchni, bo nie mogła patrzeć jak nieporadnie zmywa po raz pierwszy naczynia, obiera ziemniaki, czy kroi marchewkę. Tak zazdrościłam koleżankom, które razem z mamami piekły pierniczki na święta. Moja tylko wrzeszczała, że nic nie potrafię. A jak miałam się nauczyć. Kiedy zachorowała przypalałam nawet wodę. Szybko jednak nadrobiłam zaległości i podobno radzę sobie dobze w domowych obowiązkach. Pamietam pierwsze Boże Narodzenie, które musiałam przygotować sama.  Na stole znalazło się wszystko to, co zawsze przygotowywała matka. Byłam szczęśliwa, że nawet jeden pieróg z kapustą mi się nie rozkleił.  Goście i domownicy chwalili, może nieszczerze, ale nie chcieli mi robić przykrości. A matka przy każdym kęsie zaczynała śpiewkę "a ja robiłam tak i tak". Żyćmi sięwtedy odechciało. Starałam się, nie spałam po nocach, a ona wszystko zepsuła.

Mareno, masz rację, wiem. Takiej reakcji z Twojej strony się spodziewałam. Dużo wody jeszcze upłynie zanim się zdecyduję na terapię. Póki co Wasze słowa będą fundamentem pod generalny remont mojego życia. Moje rozwiązanie jest dobre, ale tylko na chwilę, kiedyś mogę tego nie udźwignąć, bo moje barki będą zbyt przesilone.

Różyczko, przeraziłaś mnie szczegółem terapii w postaci zadania matce pytania o uczucia. W pierwszej chwili skuliłam się jak przed ciosem, ale zaraz się uspokoiłam. Wiem, dlaczego moja matka mnie tak traktuje. Urodziła mnie po 12 latach przerwy, kedy starsze rodzeństwo było już na  tyle samodzielne, aby nie zawracać jej głowy i wyręczać w niektórych obowiązkach. Wiem, że sama nie miała łatwego życia, w ciąży była siedem razy, czterokrotnie poroniła - jak sama powiedziała - na szczęście. Liczyła, że piąta ciąża też długo nie potrwa, jednak przeżyłam. Pokrzyżowałam jej plany, bo podobno chciała od ojca odejść, wyjechać i zacząć nowe życie, a ja swoim przyjściem na świat skazałam mojąrodzinęna dalsze piekło w domu alkoholika.  Poród w wieku 40 lat i wcześniejsze poronienia wycieńczyły jej organizm, ledwie przeżyła, straciła siły, podupadła na zdrowiu i znienawidziła mnie za to właśnie. Spisała na straty swoje własne dziecko, które było przyczyną jej problemów zdrowotnych i życiowych (o mało nie straciła pracy).  W zasadzie wychowała mnie starsza siostra i to ona dała mi najwięcej ciepła, namiastkę normalnego życia.

Różyczka - dla mnie zakupy to tez męczarnia. Owszem mogę kupować dla innych, ale dla siebie niecierpię. Zawsze na pierwszym planie były dzieci, to dla nich zawsze ubrania był kupione najpierw. Potem mąż a ja na końcu czyli zazwyczaj wcale ( dopiero jak juz rzeczywiście nie było co założyć). Aż któregoś dnia koleżanki uświadomiły mi że nie można tylko myśleć o innych, Dzieci są ważne, ale ja też. Mimo tego nie lubię kupowac sobie ciuchów.Ponieważ na nic nie mogę się zdecydować. Cały czas myślę że to co wybrałam nie jest ładne, głupio w tym wyglądam, co powiedzą inni, na pewno skrytykują i..... konczy sie na tym że sweterek ląduje spowrotem na wieszaku w sklepie. Zazwyczaj ubieram się w szare, stonowane kolory bo nie chcę sie rzucać w oczy i wyróżniać, lepiej zginąć w tłumie. Podoba mi sie wiele ubrań ale.... sama bym takich nie założyła. Brak poczucia pewności siebie i swojej wartości jest skutecznym hamulcem. Ubranie to tylko jeden z wielu przykładów. W towarzystwie zazwyczaj wolę sie przysłuchiwać, rzadko sie odzywam więc odbierana jestem zazwyczaj jak milczek i ktoś mało interesujący. Często zresztą unikam imprez i spotkań towarzyskich. Wole zacisze mojego domu, bo tu czuje się pewnie. Ech... duzo by jeszcze gadać. Zdaję sobie sprawę z tych ograniczeń (może nie wszystkich) jakie mam ale jak je zmienić?

Witajcie!
Jestem w szoku po waszych wpisach o zakupach. Dotąd byłam pewna, że moje problemy z zakupami wynikają z mojego trudnego charakteru. Wieczorem jednak przemyślałam sobie wszystko i zdałam sobie sprawę, że rónież mają podłoże w dzieciństwie. Moje ciuchy z tamtych lat wspominam jak koszmar. Za duże, niemodne, niestosowne do wieku. Wyglądałam jak łajza, a matka zawsze twierdziła, że nieważne czy coś do siebie pasuje, czy nie, najważniejsze, żeby było czyste. Nigdy nie chciała mi kupić takich rzeczy jakie nosiły koleżanki, a moje argumenty zbywała stwierdzeniem, że ja nie jestem wszyscy i nie muszę mieć tego co wszyscy i nie było to na pewno  w sensie, że jestem wyjątowa, tylko gorsza od wszystkich. Dżinsów nie chciała mi kupić, bo po praniu długo schną. Siostra się zlitowała (była już dorosła) i mi te dżinsy kupiła, przypłacając awanturą matki swój dobry uczynek. To siostra kupowała mi ładne ciuchy, a matka... chowała je "na specjalne okazje" i nigdy ich nie nosiłam, bo zawsze przed tą specjalną okazją okazywało się, że są za małe.

Do dziś jak podobają mi się np dwie bluzki, jedna bardziej, druga mniej, to kupuję tą, która podoba mi się mniej, bo ta druga jest dla mnie za ładna.

Nawet mój P. to zauważył i zazwyczaj mówi, żebym kupiła sobie dwie, a jeśli ja i tak kupuję jedną, to on wraca i kupuje mi tą drugą, odmawiając sobie zakupu czegoś po co wszedł do sklepu.   

Ile jeszcze dzięki Wam odkryję elementów syndromu DDA, o których nie miałam pojęcia?

O matko kochana! greentea uswiadomiłaś mi, że ja miałam podobnie jak Ty!
Też nosiłam beznadziejne ciuchy, najczęściej po kimś, niemodne. Pamiętam były modne kiedyś leginsy z lycry takie błyszczące. Większość koleżanek w klasie takie miała, ja oczywiście nie.
Albo były takie fajne kozaki z frędzelkami, moje marzenie i niestety marzeniem pozostały. Ja oczywiście dostałam jakies stare po kimś, paliłam się ze wstydu, ze musiałam je nosić! "Życzliwe" koleżanki oczywiście się śmiały.

U mnie to była raczej kwestia tego, że nie przelewało sie w naszym domu. Zawsze każdy grosz się trzy razy oglądało zanim został wydany.
A jak juz coś miałam nowego, ładniejszego to też chowane na specjalne okazje. Tylko ile tych okazji było?
No a standardem prezentowym pod choinkę były słodycze i kilka  par skarpetek!
Rewelacja! Ja wiem, że jak jest niezbyt bogato w domu to i prezenty są skromne ale można dziecku dać coś lepszego niż skarpety.

Dlatego ja moim bliskim zawsze staram się zrobić fajne prezenty, nawet kosztem debetu na koncie!

Mój Misiek tez po męsku podchodzi do wielu tematów czyli na zasadach" kochanie.. pzreciez nie ma o czym mówić" ale czasami widzi,że trzeba, że to konieczne aby mnie wysłuchać.. i rozwiać nagromadzone strachy na lachy.. przytulić.. powiedziec własne zdanie!  bo samo potakiwanie mnie nie satysfakcjonuje..

Heh, właśnie wróciłam z zakupów, na których byłam z mamą P. Chciała nam kupić pościel i miałam za zadanie wybrać. W pierwszej kolejności mój wzrok padł na śliczny fioletowy komplet, ale zaraz go odłożyłam i sięgnęłam po jakiś szarobury, nawet wzoru nie dało się rozpoznać. Zaklęłam sobie w duchu na moją "skromność' i wzięłam fiolet. Uśmiech na twarzy mamy P., usmiech P. jak zobaczył, co wybrałam. A ja bałam się uśmiechnąć, bo myślałam, że  się nabijają z mojej decyzji, że pościel jest brzydka, że nie umiem załatwić tak prostej sprawy...

Powiedzcie mi macie coś takiego, że jak ktoś głośniej się odezwie, stukną drzwi, to podskakujecie nerwowo? Nie mogę już, są takie chwile, kiedy najchętniej zamknęłabym się w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu, schowała pod koc i nie wychodziła.

Malwina - dobrze że chociaż u kogoś jest ok . U mnie dziś dół straszny, w nocy koszmary, w dzień natłok głupich myśli. Czy to się kiedyś skończy???

konstantynopolitanczynka - pisz co się dzieje. Popłaczemy razem.

Witajcie..

marena7... wiesz .. "układanie" to chyba moje ulubione słowo... jak jestem w nerwach muszę sprzątać, układać, porządkować.. inaczej mam wrażenie,że nie kontroluje sytuacji wokół siebie.Dlatego nawet zdarza się,że wywalam wszystko z szafy i układam jeszcze raz...
Przy tym wszystkim ciągle i ciągle mam wrażenie,że nie robie wszystkiego DOSTATECZNIE dobrze... ze inni spokojnie zrobili by to samo super a ja.. a ja nie umiem ..
Ciagła niepewnośc siebie...ciągle jakieś nerwy, niepokoje, czasami nawet siadam i się zastanawiam.. " czym aktualnie się denerwuję.." i szukam w myslach i nic.. czyli?  czyli to i tak siedzi we mnie i tak.. czy jest przyczyna czy nie... tak jakbym czekała ciagle i ciągle na jakiś cios.......to stasznie męczące..

U dorosłych wychowywanych w rodzinach alkoholowych lub w innych pozbawionych uczuć wyższych można odkryć pewnego rodzaju wspólne cechy:
1. Zgadują, co jest normalne,
2. Mają trudności z przeprowadzeniem swoich zamiarów od początku do końca,
3. Kłamią, gdy równie dobrze mogłyby powiedzieć prawdę,
4. Osądzają siebie bezlitośnie,
5. Trudno się im bawić i przeżywać radość,
6. Traktują siebie bardzo poważnie,
7. Trudno im nawiązywać bliskie kontakty,
8. Przesadnie reagują na zmiany, na które nie mają wpływu,
9. Bezustannie poszukują potwierdzenia i uznania,
10. Myślą, że różnią się od wszystkich innych,
11. Są albo nadmiernie odpowiedzialne, albo nadmiernie nieodpowiedzialne,
12. Są niezwykle lojalne, nawet w obliczu dowodów, że druga strona na to nie zasługuje,
13. Nagminnie ulegają impulsom.

to wygrzebałam w necie....odczucia? zaczynam się bać mierzyć z tym tematem.. ;-))

dodałabym jeszcze pkt. 14

zmienne nastroje .. ;-)

Założenie tego wątku było wspaniałym pomysłem.
Samo czytanie go jest niezłym wstępem do terapii i pracy nad sobą. Pozwolę sobie poczytywać, jeśli nie macie nic przeciwko. Bo do wypowiedzi jeszcze nie dojrzałam, może kiedyś
Życzę sił i optymizmu

Cześć Dziewczyny! Dawno mnie nie było na net-kobietach.
No my jakoś tak z Niekochaną, Anhedonią i kilkoma innymi stadami chodzimy

Koszmarny temat, piękny wątek. Paradoks. Jak całe nasze życie, Dziewczyny. Całe życie w paradoksach, sprzecznościach i dezorientacji. A na końcu tego wszystkiego latami tłumiony gniew skierowany dośrodkowo. Znajome?

Nie będę się rozwlekać (nie wierzcie mi, bo i tak będę). Na innym wątku już opisałam jakiś czas temu ułamek swoich wspomnień z dzieciństwa i młodości. Ojczym alkoholik, matka - wspóluzależniona, ja - zbieram żniwo w postaci wybierania facetów ze skłonnościami do patologii i łajdactwa. Słabeuszy, których muszę pociągnąć tak jak ciągnęłam na swoich emocjonalnych barkach słabości moich rodziców. Sanitariuszka, samarytanka, wybawca, dawca, pozbawiona emocjonalnych granic rozdawczyni wszystkiego co mam najlepszego za cenę najmniejszej dawki akceptacji i uczucia. Znajome?

Powraca tu temt terapii. Popieram. Ja trafiłam na terapię do pani Anety z Kobiecych Serc. Trafiłam tam na oślep, żeby się ratować, żeby się wygrzebać po kilkuletnim związku nafaszerowanym kłamstwami, zdradami i podłością a okazało się, że mam szansę (póki co tylko albo aż SZANSĘ) wygrzebać się ze swojego posranego życia. Nie wierzyłam w terapię. Wiedziałam tylko, że stoję na skraju przepaści i MUSZĘ zrobić COŚ. Takie jak my mają coś czego się nie da przecenić - intuicję, która zapewne wynika z ogromnej siły, woli przetrwania w agresywnym świecie, w którym żyłyśmy od dziecka. I tu ta intuicja się właśnie odezwała. Nie wiem, nie pamiętam już ile m-cy trwa ta terapia (co poniedziałek na skypie), ale nie mogło mnie spotkać nic lepszego. A dobra terapia to taka, podczas której padają mądre pytania. Jednym z pierwszych, które zadała mi pani Aneta było takie: Czy jest pani gotowa na pożegnanie się ze swoimi iluzjami?
No właśnie. Bingo. My, wychowane (już od Biblii) w kulcie rodziców wszechwiedzących, wszechmogących, co do zasady idealnych nie dajemy sobie prawa do uczciwego powiedzenia i sobie i im - zostałam przez was skrzywdzona/skrzywiona albo nie chroniliście mnie.

Powoli dorosłam do pożegnania z iluzją, że byłam/jestem dzieckiem zasługującym na bezwarunkową miłość i ochronę. Nie zasłużyłam, nie byłam warta. A stąd już tylko krok do kolejnych życiowych wyborów - jestem warta tak niewiele, że jak mnie pokocha najgorszy śmieć to to jest i tak dar od losu. Niech kłamie, zdradza, obraża byle dawał choć iluzję miłości. Ostatecznie do iluzji miłości przywykłam, bo w tym co robili moi rodzice miłości nie było.

Dobrze poprowadzona terapia indywidualna (choć to żmudna i długotrwała robota) to wielka sprawa. Jest jednak coś znacznie ważniejszego. M.in. to, co robicie tutaj. Terapia grupowa. Ja (znów intuicyjnie i znów przez przypadek) trafiłam (też na tym forum a później przeniosłyśmy się do reala) na najfantastyczniejszą grupę dziewczyn, dotkniętych podobnymi problemami. Tego nie da się z niczym porównać. To tak jakbyś całe życie żyła na innej planecie wśród obcych istot i nagle trafiasz na przedstawicieli własnego gatunku. Obcy nie są źli, ale swoi to zawsze swoi I dopiero w takim (lubię to określenie) psychiatrycznie odsianym środowisku osób operujących tym samym językiem rozgrywa się najważniejsza sprawa.

Wg. mnie nigdy nie jest zbyt późno na zajrzenie zielonookiej bestii w pysk. Pytanie jest tylko jedno: czy jesteśmy gotowe rozstać się z iluzjami i zacząć świadomie żyć. Próbuję. Może się uda.

Będę tu wpadać, Dziewczyny, bo mądrze gadacie .

Nie wiem jak zacząć to może tak odrazu walne
Mam taki problem i nie wiem jak to ujać  chodzi o związki z kobietami wystarczy mi kilka sekund dosłownie żeby  wiedzieć czy kobieta z która akurat jestem powiedzmy od miesiąca czy dłużej mnie okłamuje nie jest ze mną szczera no powaga chodzę i sobie patrze na ludzi i aż dziw mnie bierze że tyle rzeczy dostrzegam kto jakie ma zamiary kto coś ukrywa aż mi się rzygać chce bo z tego powodu moje związki raczej kończą się fatalnie ja obdarowuje kogoś uczuciem a tu bach widzę normalnie jak mnie ściemnia i tak sobie szukam i szukam i chyba nigdy nie znajdę czy ktoś mi łaskawie powie czy tez tak ma bo już świruje z tego powodu czasami no normalnie czytam w kobietach jak w otwartych księgach juz próbowałem udawać ze nie widzę czy coś ale no nie da się
jak można się tego pozbyć ktoś tez tak ma????? Szukam chyba czegoś czego nie ma bo szukam właściwie idealnego związku czyli takiego gdzie ludzie nie okłamują się nawzajem i powaga no mam dość

czasami normalnie tylko marze o tym żeby mi ktoś zabrał tak żebym taki w nieświadomości sobie żył
Po prostu naprawdę nie Idzie mnie okłamać ani oszukać widzę kiedy uczucie u partnerki zaczyna gasnąc no wszystko jak zasraaniutki wszystkowidzący kij wie kto no tak wyraźnie niektóre rzeczy widzę............. jakby mi ktoś zabrał ten szajs to ja wdzięczny będę naprawdę bo to tylko mi utrudnia moje życie ,czasami sobie mysle jak by to dobrze było jakbym ja taki głupszy troszkę był  taki sobie zwykły nieświadomy nie myślący jaki ja szczęśliwy bym był  matko jedyna

Może tak celem wstępu Jak mialem 5 lat juz wiedziałem ze cos w domu jest nie tak po prostu intuicyjnie kij wie jak no wiedziałem mając siedem lat dowiedziałem sie od małej dziewczynki na podórku ze mój ojciec to nie mój ojciec bo siedzial u nich i chlal i tak sobie żyłem nigdy nie mówiłem do niego tato zawsze bezosobowo .
Jako dziecko w sumie byłem juz raczej samodzielny pierwszy raz w sanatorium byłem mając jakies 5 moze 6 lat na dwa miechy tak to trwało rok w rok pierwsze pieniadze które w swoim życiu zarobilem uczciwe oczywiście zarobiłem mając 12 lat
Oczywiście tak sie człowiek ludzil co do ojca że moze jednak jest nim moze to takie gadanie
Co do niby ojca ulala to powiem że jazdy były max jak jeszcze mieszkalismy wszyscy czyli tam babcia dzidek reszta to luz był jak mam wkoncu dostała mieszkanie to prosze mi wierzyc jazda była na maxa
Przykład apel o 2 czy tam 3 rano żeby nam lekcje sprawdzić nie wiem notoryczne kłótnie wyzywanie matki Powiedzmy 3 rano kop w drzwi  wpada bydlak do domu i kurwo gotuj mi obiad bo ja głodny no to ja sobie tak dorastałem aż w końcu no zaczełem sie stawiać bo ile można no i tak spimy sobie wpada typ na chate jazda to ja wypad z pokoju i mowie żeby mordę pozamykali bo my do szkoły idziemy .Któregoś pięknego razy wracał gdzieś z matka nie wiadomo skąd z jakiejs imprezy czy cos i sie drze na nia to my w oknach i naprawdę jak zobaczyłem ze na nią reke podniósł to ja białej gorączki dostałem wyleciałem i tak mu auto skopałem ze typ 4 tysiące w plecy byl z naprawą  to mi grozil że on mnie dopadnie jak ja sam w domu będę i mi pokaże miałem akurat wtedy 16 lat chyba  coś koło tego bo do zawodówki chodziłem
No i mnie przyczaił przyjechał jak byłem sam w domu i wpada i mówi to teraz ci pokaże i naprawdę coś wtedy się we mnie zmieniło bo sobie myślę o mam dość
otworzyłem okno otworzyłem szafę wyciągnąłem młotek i patrząc mu prosto w oczy mowie to choć bydlaku to cie w końcu zabije i będziemy mieli święty spokój no to się chłop przestraszył naprawdę bo chyba momentalnie zroumial ze juz nie mam 12 lat
Później był rozwód po rozwodzie łomg no mieszkał z nami miał swój pokój lodówka na pół
Taki incydent biore któregoś razu z lodówki jakiś paszczet czy coś a mam do mnie zostaw to nie nasze jak nie nasze to jego zostaw bo będzie dym  boże jak to ryje beret na długi czas
i tak żyliśmy sobie tylko bracia juz tez rady nie dawali z tym wszystkim bo w sumie juz planowali jak go zabić taka atmosfera była w domu
widział ktoś kiedyś przerażenie w oczach młodszego brata albo jego płacz i nakrywanie się pod kołdrą żeby tylko nie słyszeć żeby był spokój
Jak już się uporalilismy z ojcem bo w końcu wywaliliśmy go z domu to no co eksmisja nam groziła bo mam nie miała z czego rachunków płacić a my jeść potrzebowaliśmy
Przeprowadziliśmy się do babci bo poważna lipa była mimo iż miałem 18 lat i już pracowałem  młodszy brat tez nie dawaliśmy rade opłacić wszystkiego No i mama straciła mieszkanie na które czekała 20 lat
w wieku 20 lat dowiedziałem sie nawet nie od matki że mój ojciec to nie mój ojciec moi bracia to nie moii bracia i mam innego długo sie nie zastanawiałem zadzwoniłem do tego niby prawdziwego omówiliśmy sie na piwo raz go tylko widziałem bo się przeraził wiadomo typ ma zonę dwójkę dzieci a tu nagle ja
Co do związków z kobietami to tak pierwszy poważny związek trwał 4 lata rozpadł się drugi trwał rok rozpadł sie trzeci 8 rozpadł się czwarty 6 miesięcy rozpadł się no i mam 33 lata zero dzieci zero żony i staram się dowiedzieć dlaczego tak się dzieje
co do pracy mam w wieku 33 lat licząc szkole 17lat przepracowane składki zusy pierdusy
Co do stanu posiadania Siebie posiadam i wiarę ze w końcu zrozumiem o co właściwie chodzi i czemu tak jest.
Tuz nawet mi wyszło ze tym co mnie spotkało czego doświadczyłem starczyło by na 4 osoby a i tak by brakło a dopiero 33 lata gdzie jeszcze trochę zostało
Któregoś pięknego dnia wstanę i napisze książkę bo chyba warto .
Przepraszam za ortografie i moze nie poprawna skladnie.
Ale ciężko mi pojąc to wszystko ostatnio
Tak a propos posta wyżej to zdecydowanie moja rola to Bohater i właśnie teraz dzięki związkowi który trwał tylko 6 miesięcy sobie uświadomiłem że tak być nie może i sfiksowałem zdecydowanie
Nagle dostajesz olśnienia i cała twoja dotychczasowa konstrukcja ciebie jako osoby twój charakter no wszystko siada i to tak że ................Zdecydowanie tylko i wyłacznie psycholog do tego jeszcze moja ostatnia parterka moim zdaniem tez jest DDa bo bardzo naprawde mimo róznicy wieku podobni bylismy nie wiedziałem czemu a przecież mi mowila ze ojciec byl alkoholikiem ze uciekała z domu ze nic nie mieli dobiero jak przestał pic cos sie zmieniło dlatego musi wracać do domu o 20 czy 21 ja pier...................... i Jeszcze też mi wyszło ze jest bohaterem no przecież sama bratem sie opiekowała jak byl mały pranie gotowanie sprzatanie do dzisiaj poprzedni jej zwiazek był z no łomg................

Prawie same znajome Witam Was dziewczyny. Elitarne grono, co? Sama emocjonalna śmietanka

Mareno - pisałam to już na forum wielokrotnie - bardzo pomaga mi czytanie Twoich postów. Bo zawsze nie tylko sięgają do samych trzewi, do samego nerwu, ale zawsze niosą nadzieję. A czegóż my bardziej potrzebujemy?
Dajcie nam zadanie - na pewno je wykonamy. Kto jeśli nie my? Nikt lepiej nie zbawi świata. Tylko ze zbawianiem samych siebie jakoś tak kiepsko nam idzie. A przecież jesteśmy najważniejsi. Powinniśmy być - a nam tak trudno to zaakceptować.

Znacie moją historię. Tę najświeższą i tę, w której przyszło mi żyć od samego urodzenia.
Zawsze wiedziałam, że rodzina, w której przyszło mi spędzać życie jest chora - nie miałam fałszywego spojrzenia na nią. Wiedziałam, że alkoholizm ojca, totalna bezradność matki, przemoc fizyczna i psychiczna - to wszystko jest ZŁE. Jednego tylko nie potrafiłam zrozumieć, zresztą do dziś nie potrafię - dlaczego nikt nie chciał nam pomóc? Pisząc "nam" mam na myśli mnie i mojego o 6 lat młodszego brata. Sami w piekle, a otoczeni ludźmi wokół - jak publicznością.  Niemą i niezainteresowaną.
Co może sobie pomyśleć mała dziewczynka, która dorasta w takiej rzeczywistości? Która jest jedyną dorosłą osobą w rodzinie? Za którą chowa się bezradna matka i która dba o to, żeby brat nie musiał przeżywać tego co ona? Która jako jedyna potrafi uspokoić szalejącego w amoku ojca?
Ja sobie pomyślałam (co typowym w tej sytuacji jest), że WSZYSTKO, całe życie wszystkich członków naszej rodziny ZALEŻY ODE MNIE i jednocześnie, JA i MOJE POTRZEBY są zupełnie nieważne. Paradoks DDA i DDD. "Normalny" człowiek nie potrafi tego ogarnąć - wiem, bo wielokrotnie tego doświadczałam. Tego ZDZIWIENIA. Do dziś widzę je w oczach niektórych ludzi, którzy poznają moją historię.
Bo przecież dla mnie nie było rzeczy niemożliwych. Najlepsza uczennica w szkole - nie ma sprawy; dbanie o dom i brata jak dorosła, odpowiedzialna osoba - nie ma sprawy; załatwiane spraw uznanych za niemożliwe do załatwienia, walczenie o sprawy innych ludzi - proszę bardzo. Już, natychmiast. A ja? Kto zadba o mnie? Nikt?

Nie miałam tyle szczęścia, co marena - trochę dłużej czekałam na to, aż na mojej drodze stanął ktoś, kto mi pomógł. Prawie 40 lat czekałam Ale nie marudzę - niektórzy czekali dłużej albo nigdy się nie doczekali.
Prawie 40 lat życia w przekonaniu, że na wszystko muszę zasłużyć, zapracować, udowodnić, że jestem czegoś warta.
Nigdy nie poczułam smaku bezwarunkowej miłości. Nawet przez chwilę. A to przecież daje dziecku siłę na całe życie. Byłam mądrym, inteligentnym i bystrym dzieckiem - zadawałam sobie pytania. Dlaczego nikt mnie nie kocha? Przecież inne dzieci wcale nie są mądrzejsze, grzeczniejsze, bardziej posłuszne - a są kochane. MUSI coś być ZE MNĄ NIE W PORZĄDKU. MUSI. Przecież gdyby NIE BYŁO - kochaliby mnie. Więc to MOJA WINA. NA PEWNO.
Potem przyszła refleksja - to ja im pokażę, wytłumaczę, UDOWODNIĘ - że ZASŁUGUJĘ. Tia... najpierw rodzicom, potem mężowi - wszystkim chciałam udowodnić, że zasługuję. I od nich wszystkich otrzymywałam, raz na jakiś czas OCHŁAPY UCZUĆ. I jak pies, któremu rzuca się ochłap - cieszyłam się z nich.
Tatuś dziś nie przyszedł zalany z pracy - ŚWIĘTO; przyszedł zalany, ale nie zdemolował, nie pobił, dał pospać w nocy - ŚWIĘTO.
Wszystko to zaważyło na moim życiu. Na wyborze popapranego człowieka na swojego męża; na tym, że tyle lat przy nim tkwiłam. Ale też w końcu, gdy nadeszło najgorsze - świadomość tego, ŻE NIE CHCĘ TAK JAK MOJA MAMA - dała mi siłę do odejścia. Paradoks - tym razem zadział na moją korzyść.

A teraz? Boshe... która z nas tego nie zna? Ta niekończąca się walka z wdrukowanymi w zwoje mózgowe nawykami, z działaniami "odruchowymi". Dla mnie to droga przez mękę. Ale wiem, że innej drogi nie ma. Ale to takie trudne do pogodzenia - zastanawianie się nad każdą swoją decyzją i jednocześnie próby NIE ANALIZOWANIA każdego zachowania innych osób.
To moja prywatna zmora Ale kurdesz - WALCZĘ. I widzę efekty.
Nie jestem sama Mam wokół siebie Dobre Dusze, które wciąż mnie walą po głowie informacją - zasługujesz na wszystko, co najlepsze. Bez względu na to, czy w danym momencie radzisz sobie lepiej, czy gorzej. Czy właśnie popełniłaś błąd czy dopadł Cię sukces. Bo mnie wciąż trudno w to uwierzyć.

Ściskam Was wszystkie mocno dziewczyny.

witajcie wszystkie.. niekochana.. trafiłaś w samo sedno z tym analizowaniem .. ja jestem wykończona, zmasakrowana.. nie potrafię nie analizować!!! mam jakby film w głowie.. wszystko widzę oczami wyobraźni.. zastanawiam sie nad werbalnymi i niewerbalnymi zachowaniami..wokół mnie.. oczywiście skupiam się na tym ZŁYM co to ma mnie dopaść..znienacka.. nie na dobrych wydarzeniach.. nie umiem poczuć się zadowolona, szczęśliwa.. bo zaraz włącza mi się analizator ( nowe słowo).. i pracuje.. i rozkminia..  kiedyś oszaleje..
przykład.. mąż kupił mi kwiaty.. przyjechał z nimi do pracy.. ucałował.. wyściskał.. powiedział,żebym sie nie denerwowała pewnymi sprawami bo nie ma czym.. co to spowodowało??? analizowanie co to ma być skoro kupił kwiaty?????? to na bank nie oznacza ,że kocha, że chce pokazać,że mu zależy, że jestem ważna.. na bank TUSZUJE coś i mydli mi oczy.. jestem już wariatką..

dziękuje.........................................

greeentea,
n a p r a w d ę   zależy Tobie na tym, by Twój partner się na Tobie uwiesił?
By był zawsze przy Tobie?
By dzwonił stale do Ciebie?
By zajmował Ci czas przeznaczony na coś innego?

Poszukaj terapeuty, dla swojego dobra.

Analiza...zupełnie niepotrzebna. W momencie, gdy kliknęłam "potwierdź" P. zapukał do drzwi. Powiedział, że jedzie z matką na zakupy i jak tylko wszystko pozałatwia, przyjedzie do mnie i będzie do środy. Zapytał, co trzeba jeszcze kupić, załatwić, zrobić i poleciał, żeby ze wszystkim zdążyć i jak najszybciej byćze mną. A przecież nawet gdyby musiał zostać w domu, bo np trzeba coś pomóc matce w przygotowaniach, powinnam zrozumieć. I teraz, kiedy wiem, że pojedzie do mnie, twierdzę, że zrozumiałabym, ale jeśli nie pojedzie, będę darła włosy z głowy, zamiast pod jego nieobecność zrobić w domu rzeczy, którch przy nim nim nie zrobię.

Nie wiem, czy chcę, żeby się na mnie uwiesił i nie odstępował na krok. Po kilku spędzonych razem dniach, kiedy tak to właśnie wygląda, miewam potrzebę wychnienia, chwili czasu tylko dla siebie. Kiedy jednak znika z zasięgu mojego wzroku, o wytchnieniu i spokoju nie ma mowy...
Błędne koło.
Przydałoby się weneckie lustro o terenowym zasięgu...

Wiem, że mu na mnie zależy, wiem, że mnie kocha. Wiem, ale nie ufam.

Jeśli chodzi o zaufanie. O co chodzi facetowi, który pierwszy sięga po dzwoniący telefon kobiety? Co oznacza, gdy co chwila "sprawdza, która jest godzina" na telefonie kobiety, kiedy zegar jest w zasięgu wzroku? Dlaczego jeśli kobieta zdąży pierwsza odebrać swój - jakby nie było - telefon, pyta donośnie, kto dzwoni? No i dlaczego do jasnej ciasnej ten sam mężczyzna nosi swój telefon w kieszeni, albo kładzie do dołu wyświetlaczem, albo wyłącza, tudzież wycisza dżwięki?

zapytaj jak radzi Monia.. a mnie? mnie by szlag trafił...

Witajcie kochane!

O sprawdzanie telefonu nie raz pytałam wprost, a on na to, że musi wiedzieć, że jest zazdrosny, że się boi mnie stracić i musi mieć oczy i uszy otwarte. Nie denerwuje mnie to, ze sprawdza moje telefony tylko to, że jego jest poza moim zasięgiem. Na moje pytania, odpowiada, że zawsze tak robił i że nie ma nic do ukrycia, że mogę być pewna i spokojna. No i coraz częściej jego telefon leży "na oczach" i jak piknie, to P. woła, żebym zobaczyła, kto napisał. Często też zostawia telefon jak wychodzi np do sklepu, do łazienki na dłuzej, albo jak coś robi na dworze i boi się zgubić. Poza tym, jak sobie przypomnę na spokojnie nasze relacje w tej sprawie "przed", to wyglądało to podobnie, więc może niepotrzebnie panikuję. A może jego była do niego pisze, bo z tego co wiem, dalej nie moze się pogodzić, a on nie chce, żebym się denerwowała. Nie wiem. Czasami to boli, czasami nie. Staram się skupiać na tym co dobre i miłe.     

U mnie sypie piekny śnieg i od razu zrobiło się świątecznie.

Wczoraj P. nie przyjechał, bo musiał pomóc matce, a ja ? Wysprzątałam, co miałam wysprzątać, zrobiłam pranie i wszystko, co należało i poszłam spać. Rano wpadł do mnie do pracy się przywitać i popędził do mnie do domu, gdzie ma zaplanowaną robótkę.

Właśnie napisał "ojciec mi zrobił śniadanie i zaraz idziemy zakładać mięso do wędzenia, później zawieszę lampki na balkonie i oprawię choinkę, jak dowiozą, nigdy nie miałem takich świąt. kocham"

Mam nadzieję, że i Wy czujecie się dziś lepiej.
Całuję, przytulam.
Miłego dnia.

Malwina69,
co się dzieje?

Jejku! Malwinko! Pisz co się dzieje!!!!!

Malwina, opowiadaj . Nie "układaj", mów!

A ja jestem szczęśliwa, że znalazłam to miejsce. I, że spotkałam Was...

.... przepraszam Was bardzo ale doszłam do wniosku,że cos jednak ze mną nie tak.. mam defekt.. mam usterkę... w swojej osobowości.. oczywiście taką zdiagnozowaną ( DDA)
Wczoraj wpadłam z dyskucje z moim mężem.. w sumie zabrnęłam w bensensowną strone.. oczywiście poszło o eks... poleciały głupie stwierdzenia, uprzedzenia, przypuszczenia, oskarżenia,domniemania zahaczające wręcz o fantazje... i się pokłócilismy...poniosły mnie emocje i poryczalam się jak ostatnia bałwanica... moze potrzebowałam tych łez... ale powiedzialam za duzo i bez sensu... wiem to DZIŚ... a wczoraj to tyyyyyyylko emocje... On jest zły . ja jestem zła... bo spodziewalam się,że napsioczy na nią jak ja sobie życzę.. i nie może pojąc dlaczego ja czuje sie tak gorsza od niej.. na straconej pozycji.. to jakiś bezsens totalny............

... i idą Święta.. wrrrrrrrr

Malwino, kochana... przytulam.
Wiesz, że raczkuję w swoim problemie, ale...juz wiem, że o eks lepiej nie rozmawiać. Mój P. kiedyś na imprezie, przy znajomych, powiedział pierwszy raz o swojej byłej, tj, że ona go szantażuje jakimiś paskudztwami. Powiedział to w nawiazaniu do poruszonego akurat tematu. Nie mówił do mnie, tylko tak ogólnie. Dodał od razu, że  wogóle go to nie interesuje, bo jest ze mną szczęśliwy. Zrobiło mi się wtedy gorąco, ale przemilczałam. Dopiero w domu zapytałam... pwoedział, ze zawsze będzie ze mną, że ona nic dla niego nie znaczy i żebym była spokojna. Od tamtej pory nie poruszaliśmy tematu. I było ok, aż do...
Teraz też nie rozmawiamy i choć w środku coś tam drży na samą myśl, jest lepiej.

Kobiety,

dajcie spokój.
Nie prowokujcie.
Eks to eks.
To przeszłość.
Każda z was też ma jakiegoś eks-a.
I co, wasi partnerzy też mają trząść się ze strachu i z zazdrości?

A wyobraźnia pracuje tyle, na ile jej pozwolimy.

No tak! Żeby nie myśleć szukam sobie coraz więcej zajęć wszelakich!