Zdradzam męża i co dalej?

Obejrzałam Twój filmik-CUDNY.Ja niestety nie potrafię zrobić takich pięknych filmików,nie mam czasu niestety .

Niestety nie mam przyjaciółek     Kiedyś miałam kilka ale niestety zawiodłam się na nich,i teraz nie jestem w stanie nikomu zaufać.Tutaj na forum pierwszy raz od wielu lat mogłam się wyżalić.Nie mowie o swoich problemach nikomu,bo wychodzę zzałożenia że kogo to może interesować.. Są osoby które mówiły że mnie rozumieją-tak na odczepnego,a tak naprawdę nie rozumieją,bo to co we mnie siedzi może zrozumieć ktoś kto ma podobne kłopoty.Pisałam na forach rodziców chorych dzieci,ale nie o moich problemach,a po pewnym czasie doszłam do wniosku że ja nie jestem tylko matką chorego dziecka i że mam też inne potrzeby poza zgłębianiem zagadnień medycznych,rehabilitacji itp.A na takich forach można znależdż jedynie żale mam chorych dzieci,a ja czytając to jestem jeszcze bardziej zmęczona,dlatego tych for unikam

Ale wiem że tu są naprawdę wspaniałe osoby... Cieszę się że tu jestem i odbieracie mnie nie tylko jako matkę chorego dziecka ale także jako człowieka   

Niekochana czekam na wiadomość

Aha jeśli chodzi o wolontariuszy,organizacje pozarządowe to staram się wykorzystywać każdą pomoc,choć wolontariatu z tego co wiem u nas nie ma w okolicy

Dobrze, ze to rozumiesz. Masz do tego prawo jak każda z nas. Jesteś KOBIETĄ - taką samą jak każda z nas. I takie same potrzeby, jak każda z nas.
Dodatkowo jesteś matką chorego dziecka, ale to nie przekreśla ani nie pomniejsza tego, że jesteś KOBIETĄ, a Twój mąż jest MĘŻCZYZNĄ. Oboje musicie o tym sobie przypomnieć - bo ZAPOMNIELIŚCIE.

Mam nadzieję, że w Waszym przypadku KRYZYS, który nadszedł - spowoduje zmiany na lepsze.

Gdybyś miała jakiekolwiek wątpliwości :D

Wielokropnie kochana

łatwo jest wszystkim oceniać i dawać złote rady ale niestety podjęcie decyzji nie jest proste....
Rudas ja Cie rozumiem jestem w podobnej sytuacji może nie identycznej ale bardzo zbliżonej
Uwierz że nie jesteś jedyna kobietą, ktora ma takie problemy i dylematy......

Dokładnie, do każdej decyzji trzeba dojrzeć, rozważyć wszystkie za i przeciw, na pewno nie można jej podejmować po wpływem emocji.

Do mojego problemu niestety dołącza się jeszcze to, że nie umiem szczerze rozmawiać o tym co mnie boli.......

Chcę szczerości  i to bardzo, cenię ja sobie bardzo ale mam w sobie takie coś że pomimo tego, że ktoś wyrządza mi krzywdę to ja boje się głośno powiedziec co o tym myślę zeby przypadkiem go nie zranić....Chore to jest wiem ale nie lubie zadawać bólu drugiej osobie...:(

Nie to nie jest chore że nie chcesz kogoś ranić,bo poprostu jest ci żle jeśli kogoś krzywdzisz,ale moim zdaniem trzeba wybrać "mniejsze" zło czyli szczerośc i prawdę.Mi też jest bardzo trudno pozbierać się i mówić szczerze z mężem,bo po tylu latach udawania twardej kobiety ciężko jest mi się przełamać,ale bardzo sie staram i to daje efekty
I Tobie też tego życzę...Trudne ale damy radę

Aha teraz mam tyle zajęć że nawet nie mam czasu popisać.Ale wkońcu czuję że żyję i chociaż w części się realizuję.Zamierzam zapisać się do partii politycznej o czym od dawna myślałam ale zawsze były sprawy ważniejsze .Teraz żyję nareszcie.Z mężem rozmawiamy nareszcie,co nie znaczy że nie mamy różnych zdań i opinii i bez drobnych sprzeczek się nie obejdzie ale jest zdecydowanie lepiej i mam nadzieje że nam się uda    i

Czasem jeszcze myślę o tym moim "przyjacielu",chyba dlatego ze z nim mogłam rozmawiać bez udawania,byłam sobą,tak jak kiedyś dawno temu.Ale myślę ze uda mi się wrócić do normalności    i

Cieszę się że jesteście i mogę do Was pisać.

A chyba jeszcze nie do końca,boję się wychodzic bez tej " otoczki" do ludzi.Jeszcze jestem zamknięta w siobie,ale jest niewątpliwie lepiej   
Do czasu kiedy byłam sobą jeszcze daleka droga,niestety

Kiedyś byłam wesoła, uśmiechnięta ,przyjazna,otwarta,ufna itp.Teraz jestem zołzą.Ale myślę że to też częśc mojego charakteru   
Muszę nauczyc się od nowa życ,a to trudne.Muszę przestać się bać mojej nowej postawy,nastawienia do życia..

Tak czy inaczej myślę że będzie dobrze

Mam doła......Nie wiem czy umiem życ w tym świecie,czy potrafię kochac i okazywac emocje..
Dziś cały dzień przepłakałam i sama nie wiem czemu,nie potrafię zrozumiec co się ze mną dzieje.Umówiłam się do psychologa,ale termin dopiero na drugą połowę listopada...Nie wiem czy dam radę dłużej znieśc ten stan...

Dzięki kochana
Zaraz zacznę sobie to powtarzac.Jejku ale nie wiem co się ze mną dzieje..Mam nadzieję że to tylko te jesienne smutki i że zaraz przejda.
Nie pisałam wcześniej,ale mój mąz wczoraj poiedział że nie wie czemu do tej pory był taki ślepy..Że mnie nie widział,że mnie nie doceniał,nmie starał sie...Cieszę się że i on zrozumiał wszystko.

No z tą uczciwością u mnie jest tak że ja poprostu napisałam tu na forum bo było mi z tym wszystkim strasznie ciężko,a kłamac poprostu nie potrafię.Jak stwierdził mój "przyjaciel" na koniec : chciałby żebym była jego kochanką ale jestem za uczciwa.I właśnie mimo tej mojej "otoczki" załzy - jestem w głębi duszy,serca chyba dobrym człowiekiem.Od początku tego wszystkiego wiedziałam że robię żle,nie dlatego że neguję takie zachowania bo znam sytuacje gdzie ludzie będąc w związku zakochują się i budują nowe rodziny itp . Tyle że ja nie potrafię ciągnąc "dwóch srok za ogon".Cieszę sie bardzoże zaczęło nam się układac,i mam nadzieję że tak zostanie i mój mąż o mnie już nie zapomni,a bardzo się tego obawiam.Boję się że znowu będę samotna...Ja tez trzymam za nas kciuki i wiem że się uda

Hej, niestety w moim zwiazku nadal jest tak samo,jak zawsze,czyli wszystko wróciło do "normy".Nadal ja muszę on może,nie wiem czy coś z tego wszystkiego będzie.

Hej,oczywiście jak pisałam - zerwaliśmy z byłym wszelkie kontakty.Nie spotykamy się.

Z mężem przez pewien czas było ok,teraz znowu wszystko jest jak "dawniej" .
Ja znowu mam swoich przyjaciół-telewizor,radio,on przestał się starać,robi wszystko żeby nie być w domu.Jeszcze rz dziś postaram sie z nim porozmawiać.Bo teraz jest mi bardzo ciężko fizycznie i psychicznie.

Wcześniej rozmawiałam z mężem,teraz wróciło wszystko do "normy"niestety.

wiele lat byłem wiarołomnym mężem. przez wiele tak uciekałem od żony w prace.
Tylko dla tego ze obije chcieliśmy zęby to ta druga strona się zmieniła ja chciałem zmian w mojej żonie ona chciała moich. Trwało to tak długo ze już nie sądziłem że kiedykolwiek będzie dobrze.

Na szczęście ma mojej drodze wielki splot wydarzeń który otworzył mi oczy. Nagle odkryłem to co mówią wszyscy, prawdy i zasady znane ludzkości od setek lat, prawy otwarcie napisane w księgach, podaniach ludowych, przysłowiach, a nawet codziennych powiedzeniach przekazywanych sobie z dziada pradziada.
Tylko ze to mamy to głęboko w .........
Walimy mądrościami i pouczamy, podajemy przykłady, gotowe rozwiązania.
ale jakoś niewielu nad tym się zatrzymuje i stosuj się do własnych rad.
Do tego łączymy to wszystko z innymi, to ze moje małżeństwo się wali to jego wina, to wina teściów, sąsiadów,współpracowników, szefa, genów, wychowania, stereotypów na temat mężczyzn i kobiet, zbiegów okoliczności, polityki rodzinnej, wtrącania się kościoła oraz trzęsienia ziemi powodzie, deszcze, głód w afryce i wiele innych.   

Gdy to sobie uświadomiłem ze to ja decyduję jakie jest moje życie moje małżeństwo moja praca moje otoczenie, ze nie mam wpływu bezpośredniego na nic i na nikogo. ze tylko jestem ja sam i na samego siebie mam wpływ. ze to co mnie spotyka jest tylko związane z moimi wyborami. I nie mam prawa nikogo oskarżać o moje niepowodzenia.

Wiec jeśli chcesz mieś wspaniale małżeństwo cudownego męża. To zacznij od siebie stań się wspaniałą żoną, wyrozumiała cierpliwą słuchającą szczerą dbającą o niego. I stan się nią na zawsze, a nie na chwilę o są święta.

znając to forum za chwilę usłyszę ze pieprze głupoty, bo to on powinien się zacząć zmieniać pierwszy.
Wiec ubiegając to zapytam cię.
Czy to nie ty jesteś lepszą częścią waszego małżeństwa?

Morfeuszu, w oku innej osoby zauważysz źdźbło trawy, a w swoim nie widzisz nawet belki .....